Beni kategorize et

Şimdi efenim benim hayatım kategorizasyon üzerine kurulu, böyle bir dal yoksa da artık var. Diyeceksin ki nasıl, böyle hayat mı olur, let meee explain beybii. Eğer bir insanı, bir olayı ya da bir duyguyu daha önce tespit ettiğim, beynimin çekmecelerine kaydettiğim kategorilerden birinin içerisine atabilirsem değme keyfime. O zaman ne dert kalıyor ne tasa, çünkü o durumda bütün bileşenler belli, akış belli, dahası sonuç belli. Ama o sürece kadar olan kısım sancılı, ağrılı, günlerim acılı ezme kıvamında.

 

Dün akşam itibariyle, aylardır kafamı kurcalayan bir konuyu da çözme şerefine eriştim, bir durum çözümlemesi yapıp derhal ilgili kategoriyle eşleştirdim ve büyük bir huzura erdim, inan bana konunun bir önemi yok. Bugün hayat bir güzel, bi boş, bi anlamsız, bi sade. Anlamsız diye sevinir mi insan diyorsun biliyorum ama, anlam yüklemeye çalışmak da yoruyor bazen, omzumdan bir yük kalktı inan.

 

Elimdeki bu bilgiyle neler yapabilirim gel bi düşünelim. İnsanlıkta bir üst seviyeye tırmanmış biri olarak, daha az üzüleceğim kesin, ki belki de en önemlisi bu. Sonra, yüceltme eylemi konusunda ne kadar bonkör biri olduğumu görme şansına eriştiğim için kendime bir ödül verebilirim, ki bu da kendime olan sevgimi bir kat daha arttırır. Son olarak da, her şeyi olduğu gibi kabullenebilme yetisi kazanma konusunda bir adım atmış olurum. E bundan iyisi can sağlığı.

 

İşin özü; bazen hepimizin insan olduğunu unutup, insanüstü beklentiler içerisine giriyoruz, ki kimseye faydası yok. Akışına bırakmak lazım, sorgulamamak lazım, geleni de gideni de anlamaya çalışmak yerine öylesine yaşamak lazım. Bunları yapabilmeyi öğrenmek için de, ne kadar sıradan varlıklar olduğumuzu, yaşadıklarımızın benzer kalıplar içerisinde kaldığını, kimsenin bir farkının olmadığını da bir kez daha hatırlamak lazım. Henüz öğrenciyim ben yolda, hayatın ortalarında ama bu yolun başında, bakalım payıma daha neler var, yarın ola hayrola....

Gidiş yolu

Geldim, biraz saçmalayıp gideceğim, düşündüklerimi sadece kendime saklamam büyük bencillik diye düşündüm, gel beraber irdeleyelim. Konuşarak anlatamam şimdi ben bunları, yazarken kendi içime yöneliyorum hiç değilse.

 

Efenim şimdi ben, %90 mertebesinde mutlu bir insanım, ümitsiz anlarım oluyor elbet ama ne yapıp edip uğraşacak bir amaç, tutunacak bir dal bulurum kendime, bulamazsam uydururum. Kendini manipüle etmek denir mi buna bilmem ama, niyet iyi sonuçta dostum, yöntemin ne önemi var.

 

Ama bazen öyle anlarım oluyor ki, ruhumu bir başına bırakılmış hissediyorum, önüme konulan ne olursa önemini yitiriyor, sevinçlerim terk ediyor, boş gözlerle bakıyorum dünyaya, merkezle irtibat sıfır, bütün çağrılar yanıtsız. Bu sabah da böyle uyandım işte, dokunsan ağlayacağım, ördüm bir koza, kapadım kendimi bir deliğe - iş diyor bazıları buna - anlamaya çalışıyorum bu halimi, dünden bugüne değişen bir şey yok oysa ki.

 

İnsan denen mahlukatı anlayacağız diye geçti mi bir ömür, gram ilerleme yok ya bu yolda ona yanarım. Bu kadar emeği neye versek güzelleşirdi lan, insanlarla ilişkilerimiz günden güne niye boka sarıyor o zaman. Birbirimize eziyet ederek kendimizi bulma çabamız takdire şayan, inşallah bu kadar üzüldüğümüze değiyordur, dilerim bize yapılan abukluklar karşısında hiç değilse bunu yapanlar mutludur. Onlar da değilse ziyan oluyor bu kadar enerji.

 

Daha da fenası, eleştirdiğim şeyleri kendimin yapmaya başlaması. Hala acımasız değilim ama, bu bir teselli sayılırsa.. Üzmekten korkuyorum, ruhumun hasarlarını başkasına yıkmamak için elimden gelen gayreti gösteriyorum, sonuç yanlış belki ama gidiş yolundan puan verir mi hayat bana? 

 

 

 

 

Geçti

Gün geçmiyor ki bir ders almayayım şu hayattan, yeni bir keşifle yoluma devam etmeyeyim, şu dünyada ders almaya tek hevesli ben miyim, yoksa herkes öyle de çaktırmıyor mu acaba diye büyük soru işaretlerim var doğrusu.

 

İki gündür başka bir boyuta transfer oldum diyebilirim, zihnimin bölmelerinde değişik olaylar oluyor, bir gevşeklik, bir hayatı olduğu gibi kabullenme, beklentilerini minimuma indirme hali gelip oturdu içime yine, insanları anlamak cabası.

 

Tuhaf olan böyle hissetmem değil, zaman zaman yakaladığım bu ruh halinin istikrarını sağlayamamak temel problemim, keşfettiğim şeyleri sindirememekten dicem, öyle de değil. Etkileşimde olan varlıklarız neticede, her ne kadar yalıtırsam yalıtayım kendimi, bir mikrop gelip dağılıyor bünyeme, sonra büyüdükçe kontrolümden çıkıyor her şey. Bir İsa'ya havale ediyorum, bir Merkür'ü suçluyorum içinden çıkamadığım böyle durumlarda, biliyorum hiç bilimsel değil.

 

Kendimle ilgili milyon tane keşif yapıp, edindiğim bu yeni bilgilerle yaşama devam etmek çok tatlı aslında, her ne kadar acımasız süreçlerden de geçsem sonucun beni bir noktaya taşıdığını görmek mutlu ediyor beni. Yine böyle bir evredeyim işte, her bir hücremle barıştığım - niye küstüğüm konusuna şimdilik girmiyorum - güneşi görüp mutlu olduğum anlar yumağı, aldığım hazzın tarifin yok, manyak mıyım acaba ben la.

 

Değişik yerler, değişik insanlar tanıma isteğim doruk noktasında, iyiyken hep böyleyim, şöyle altı ay durmaksızın gezsem diyorum, bir süre her şey bekleyebilir, ruhumun açlığı birincil meselem. Tatil planları yapmaya başladım elbet, şimdilik flört ediyoruz tatil destinasyonlarıyla, çok yakındır kaptırmam kendimi büyüsüne.

 

Bir de kendi evime taşınma planı var ki, aslında yılın olayı bu benim için, en geç yılın ikinci yarısına kadar gerçek kılabilmek adına elimden geleni yapıyorum, heyecanlıyım bildiğin. Geç kaldım belki ama hazır olduğum an şu an.

 

Evrenden istek mevzularını da geçtim, ne verirsen yaşamak boynumun borcu, vermediklerinle ilgili de vardır bir bildiğin, yoksa da sorun değil.

 

 

 

 

 

 

 

Farklı

Bugün çok değişik bi gün sayın seyirciler, farkı ne inan bilmiyorum ama sabahtan beri içimde bir çalışmama isteği. Öyle ki bir şeyi bekliyorum, birazdan olacak ve hayatımı alabildiğine değiştirecek, sen aklıma mukayyet ol ulu yüce yaradan.

 

Güneşin yüzünü göstermesiyle uyandı benim ruhum, kalbim pır pır bir kelebek, hayat güzel, anlamını çözüp vermişler de elime, ben bakıyorum mal mal gibi bir ruh hali işte. İçtiğim çaylardan dicem, ki şüphe etmiyor değilim, bazen şapşal bir iyimserlik gelip oturur içime, isterim ki hiç gitmesin, bugün de öyle işte.

 

Bir yığın iş var beni bekleyen, ama kafa yorasım yok, seyahat isteğim maksimumda, bir iş çıksa da diyar diyar dolansam diyorum. Son aylardaki tempo nedeniyle delirdim biraz, şartname okumaktan gazete okuyamaz hale geldim, ne söylense proje gözüyle bakar oldum, şimdi bunlar normal diyorum, insanım ben de la neticede.

 

Çıkıp kalabalık bir meydana, bir banka oturup gelip geçen insanları seyredesim var, kulağımda kulaklık, ruhumda melodiler eşliğinde. Gün ışığını içime çekesim, eziyet ettiğim ne kadar hücrem varsa, bir bir özür dileyesim var. Dedim ya farklı bi gün bugün, silip bütün izleri, her şeye o acemilikle yeniden başlayasım var.

Olaylar olaylar

Günler haftaları, haftalar ayları, aylar da benim yaşama sevincimi kovalayıp durdu pek sevgili blogdost, en nihayetinde öyle bir ruh haline geldim ki, burası son durak olmalı diyorum. Başlayacağım anlatmaya olan biteni de biraz can canlı bir giriş yapayım istedim, bir süsü eksik ya yaşadıklarımın, o da olsun da tam olsun.

 

Her şey yaz sonuna doğru başladı, birini sevdim, hem de fena, uzun bir aradan sonra hissetmenin güzelliğini yaşadım, ölmediğini bilmek gibi bir his, hiç öle yazmadım ama ne bileyim, ancak böyle anlatabilirim o zaman içimde var olan yaşama sevincini. Sonra ters gitti her şey, mevsim sonbaharken kar boran oldu benim için, derken bir ara güneş açar gibi oldu, o da ne, bu defa büyük bir fırtına. Ölmek gibi bi şeydi, dedim ya hiç ölmedim ama ancak böyle anlatabilirim elimden kayıp gidenleri. Aylar sürdü atlatmam, anlamam zaman aldı, kendimi ikna etmek için günlerimi verdim, şimdi düğününe çağırsa çeyrek altınımı alıp gidecek moda geldim. Ama sen yine de uyma bana, olur da bu satırları okursan, sakın ola çağırma emi, dayanamam yine de.

 

Bir ara durmaksızın ağlama akşamları düzenledim, ama ne ağlamak, sebepsiz değil elbet. Önce bir intiharla sarsıldım, hayattan gitmek isteyen biri için dualar ettim günlerce, biliyorum çok bencilce, sonra bir arkadaşımızın ölüm haberini aldım, yıllar olmuştu görmeyeli ama hep bir yerlerde durduğunu bilmenin rahatlığı vardı belki de. Ardından bir miniğimizi uğurladık, hiç olmaması gereken bir yaş, hiç beklenmedik bir biçimde, annesinin haline dayanamadım, hele o ilk anlar, gözümde her şey değersizleşti, anlamını yitirdi. Ne varsa öfke duyduğum, affettim herkesi ve her şeyi, sadece içinde bulunduğun ana hükmedebilirdin ve sevdiklerin hayatta olduğun sürece çözümsüz hiçbir şey yoktu. Biraz daha büyüdüm o gece, biraz daha başka bakmaya başladım. Derken teyzemin kanser olduğunu öğrenmemle bir kez daha karardı dünya, şimdilerde daha iyi, biraz zor da olsa tedavi süreci yolunda, sağlık gibi servet yok, en çok da kendinize kıymayın diyorum gördükçe yaşananları. Elbet boş durmadı iş güç, en yoğun zamanlarımı geçirdim, hafta içi hafta sonu demeden çalıştım günde en az on dört saat. Stres desen diz boyu, uykularım kaçtı kaygılarımdan. Ama biliyorum ki savunma mekanizmasıydı bu ruhumun, düşünmemek için çalıştım durmadan.

 

Her şey çok kötü değildi elbette, biraz daha büyüdüm bu yaşadıklarımla, daha sakin, daha güçlü, daha anlayışlı, daha ulu yüce bir varlık oldum sanırım, çok mu lazımdı bilmiyorum ama. Yine de haksızlık etmeyeyim, güzellikler de oldu, hayatıma bir anlam daha eklendi mesela, miniğim geldi dünyaya, halalığın ardından teyzoşluk sarhoşluğu sardı beni, kokusunu içime çektikçe mutlu olduğum bir varlık var hayatımda artık.

 

Böylesi bir gündemin içinde dibine battım mutsuzluğun çoğu zaman, fırsat buldukça sevince sığındım. Ama anladım ki olayların içindeyken başka bakıyor insan olup bitene, daha bu sabah fark ettim üzerimden geçen tırı, alıp götürdü enkazı, şimdilerde hasar tespit çalışmaları olacak, ilk iş yitirdiğim o deli sevinci yerine koymaya çalışmak, sonrasına bakacağız, mutluluk değil istediğim, delicesine mutluluk, sen beni anla İsa.

Ateş

Gökyüzü apaydınlık, hafif bir esinti var havada, fesleğen kokuları sarmış her yanı, gözlerim kısık, dudaklarım hafifçe kıvrılmış, sebepsiz bir tebessüm yer eden yüzümde, bütün korkulardan ari, bütün zamanlardan azadeyim. Sen şimdi hiçbir şeyin farkında olmadan teslim olmuşken uykuya yanı başımda, gecenin içinde ben böyle bir düşün tam orta yerindeyim. Bana dokunduğun her anda, dışında en ufak sevgi belirtisi göstermeyen bu adamın bir gün hissettiklerimi hissedeceğini düşünüyorum, saçma biliyorum, ama tutunmak için bir nedene ihtiyacım var. Bugüne kadar kaç kez aşık olduğunu düşünen ben, tarif edemiyorum bu olup biteni, sevdikçe yükselen bir çıta kalbim, insan kendi kendine engeller koyar mı söyle? Bulunmaktan tek huzur bulduğum yer kalbine en yakın olduğum yer, ne garip… Varlığın dışında hiçbir şey düşünmediğimi fark ettim o anlarda, bıraksalar ne kadar uzun bir süre kalacağımı kestiremediğim bir coğrafya göğsünden boynuna doğru uzayıp giden o yer. Sıcaklığını hissetmek yetiyor içimdeki güven duygusunu ortaya çıkarmaya, çok değil istediğim, sadece varlığımı kabullen ve sarıl alabildiğine. Oysa duvarlar inşa edilmiş, kaleler kurulmuş çoktan, gözlerin uzak ve karanlık, her kelimen acıtmak için tasarlanmış, dilinden dökülen ağıyı öpmek istiyorum, olmuyor… O an anlıyorum ki senin sınavın benim cennetim, benim özlemimse kaçtığın şeyin ta kendisi, kendiliğinden çözülmesi imkânsız bir bilmece bu. Devam edemeyeceğim diyorsun, sadece bu iki kelime öyle hızlı dökülüyor ki dilinden, önce anlamıyorum, sonra bir şey kopuyor içimden, çığ gibi yuvarlanarak büyüyor göğüs kafesimde, yanan ateşe dikiyorum gözlerimi, ömrümün en uzun vakitlerinden birindeyim, akmıyor zaman… Üşüyorum kızıl karanlıkta, alevler uzuyor uzadıkça, kızıl, sarı, mor, sesi ateşin avutsun diye bekliyorum… Zihnime hücum eden her şeyi itiyorum olanca gücümle, savaşıyorum ilk kez kendime karşı, ne söylersen söyle çekip gitmeyeceğim diyorum, en azından şimdi değil. Beni güçlü kılan varlığından vazgeçmeyeceğim bu defa, bir sebebi olmalı bütün bunların, senden gidemememin ne olursa olsun bir açıklaması… Hiç olmamışsın gibi bekleyeceğim gözlerinle beni sımsıkı saracağın, içimdeki geceyi yeniden dağıtacağın o anı…

Aralık 2016

Umut

Bugün hiç çalışasım yok pek sevgili blogdost, içim kıpır kıpır dün aldığım bir haberin etkisiyle, ümit diyorum azizim ne güzel şey. Sabah ofise gelir gelmez kankimle daldık derin muhabbetlere, günün geri kalanını da sohbet ederek geçirebilecek bir ruh halindeyim. Baktım konuş konuş o da bir yere kadar, şurada birkaç şey karalayıp atayım içimdeki enerjiyi dedim.

 

Son bir aydır gece gündüz çalıştım, uykumda tablolar uçuştu gözümün önünde, excel mühendisliğinde çığır açtım, stres desen diz boyu, patronum benim ve saz ekibimin artık sıyırdığını uluorta söyler oldu. Tam bitti artık normalleşebilirim derken geldi yeni bir iş, baktım artık bu kadarı da fazla, bağışıklık sistemime daha fazla eziyet edemem, bıraktım akışına ben de, memleketin ekonomisini ben mi düze çıkaracağım, ne bu telaş böyle.

 

Garip fikirlerle uyanıyorum sabahları birkaç gündür, acayip hayal kuruyorum bir de, hiç olmadığı kadar. Bir gün kısa film çekmek istiyorum mesela, bir gün şarkı söylemek istiyorum bir sahnede, bir tiyatro oyununda oynayabilirim belki, hiçbir fikrimin olmadığı uzak bir ülkeye bir süreliğine yerleşip oradan yazılar yazabilirim. Sorun şu ki bu söylediklerimin hiçbirini uzun süreli bir uğraş olarak yürütemem, illa ki sıkılırım, illa ki başka şeyler isterim. Artık nasıl bir tabiat verdiysen yüce rabbim, mozaik gibi ruhumun içi.

 

Bu değişiklik isteğimin hayatıma yansımaları bir hayli farklı oluyor tabii. Önce bir süre başka şehirlerin sabahlarına uyanmak istedim, sonra ülke değiştirsem daha iyi olur diye düşünmeye başladım, derken Afganistan ve Irak’ta projeleri olan bir yere iş başvurusu bile yaptım. Önce delirdiğimi düşünen ev ahalisi, sonra ciddi olmayacağım seçeneğinde uzlaştı, başvurduğum arkadaşlar benim gibi bir şahsiyeti daha güzide bir ülkede değerlendireceklerini söyleyip almadılar neyse ki.

 

Şimdi gitme isteğimden eser kalmadı, bulunduğum yeri güzelleştiren şeyleri hatırladım, öyle birdenbire değil elbet, bazen bir olay anlatılan her şeyden daha güzel ders veriyor insana. Güçsüzlüklerimi de kabullendim, hayata kayıtsız kaldığım içimden hiçbir şey gelmeyen o ruh hallerimi de, hatta sevdim bile.

 

Demek değil ki bu şu evrenden taleplerim azalacak, ya da olaylar karşısında daha olgun davranacağım, beni ben yapan deliliklerden vazgeçmem mümkün değil, bütün bu ermişlik halleri saçmalama hakkımı almaz elimden, hala deneyeceğim, hala yanılmamam ümidiyle.

Sen beni koru İsa.