Güneşini de getir..

Aylar geçmiş bir iki satır yazı yazmayalı buralarda, elim klavyeye küsmüş bildiğin, biliyorum aklıma gelenlerle ifade ettiklerim ışık yılı uzaklıkta olacak ama olsun kayıt düşülsün tarihe yine de, malum yıl bitiyor, bir muhasebe yapmak şart.

Bu yılın ilk aylarından itibaren öyle sevimsiz bir tabloyla geçti ki günler, aslında ne ben anlatayım ne de sen oku. İlk yarı kişisel yaşamım için depremdi, ikinci yarı ülkece battık boka. Ankara katliamından sonra psikolojik dengem iyice bozuldu, günlerce  kimseyi görmek istemedim, gördüklerimle kavga etmemek için zor tuttum kendimi, hatta tutmadım da etrafımda hala anlayış sahibi insanlar var neyse ki, hoş gördüler beni diyelim. İnsanların rahatlığı ve vurdumduymazlığı karşısında öfkem büyüdü. Kaybetme korkusu denen şeyi bir kez daha iliklerimde hissettim.

Günlerdir güneydoğuda olan biteni izlemek ve olağanmış gibi yaşamıma devam etmek fena koyuyor, insanlar ölüyor.. kalanlar ise insanlıktan her geçen gün biraz daha çıkıyor, bir zamanlar benzemekten korktuğumuz o coğrafyaları aratmıyor hiçbir yer. Tartışma programlarında felsefe yapan, söz yarıştıran, yegane otoriteymişçesine ahkam kesen insan topluluğundan tiksiniyorum... Egolarınızı başka alanlarda tatmin etseniz de şu halk rahatlasa.

İnsanların çıkarları uğruna ne kadar gözü kara olabileceğini ülke ölçeğinde gün be gün görüyoruz. Bir şekilde buna kılıf bulan, arka çıkan, ortak olan bütün insanların artık mikro çevremizde bile çok kalabalık olmaları ne acı, keşke siz hep uzaktan ayıplayacağımız bir güruh olarak kalsaydınız.

Bu yıl ümidimi kaybettim ben.. insanların değişebileceğine, vicdan denen olgunun hala hayatta olduğuna, yaşamlarımızın olumlu yönde akabileceğine.. güven duygumu yitirmek koydu en çok.. belki benim büyümemle ülkenin bu hali eşzamanlılık içinde olduğundan oldu bütün bunlar, bilmiyorum...

Anlatmak istediğim çok şey var ama dedim ya ne yazasım var, ne de kelimelere hükmüm. Diyeceğim o ki, ey yeni yıl, bu defa gelirken güneşini de getir..






 

Yıllar

Efenim, yaşlandığımı hissediyorum ama öyle görüntü itibariyle değil, ruhen bildiğin yaşlanmışım gibi geliyor. Tadını alamıyorum bir sürü şeyin nicedir, stabil bir ruh hali, ne öldüren ne güldüren, ritim duygusu eksik. Çok sevimsiz bir şey lan bu.

 

Zoraki gülüyorum bazen, iyi görünmem gerektiğine dair gereksiz bir yargı var zihnimde, zoraki dediysem içim ağlamıyor, sadece susuyor. Hiç sevmedim bu hallerimi, zaman zaman kendime dışardan bakabilmek gibi bir yeti geliştirdim galiba yıllar içerisinde, dün gece bizimkilerle hava almak için dışarıya çıktığımda fark ettim. Hani yirmi yıl önce çekilen bir fotoğrafın, aynı yerde aynı kişilerle tekrarlanması gibi bir şey, ölmek üzereyim lan ben.

 

İnsanları daha az sevmekle ilgili bir şey bu belki de, daha az güvenmek, daha az inanmak, daha az anlamak.. Olup biteni kabullenmek benim korkum aslında, daha az kafa tutmak, daha çok uyum sağlamak, daha az isyan etmek, daha çok olağanlaştırmak.

 

Enerjik hallerimi özledim ben, ama bu kadarı da fazla dedirten, her boka gülebilen halimi, güneşle birlikte kendine gelen, umutlu ve keyifli beni. Salak bir mod gelip çöreklendi üstüme, bunları dile getirebiliyor olmam sona yakın olduğumun kanıtıdır diye düşünmek istiyorum. Daha geçen gün ahkam kesiyordum şapşal yağmur adama, mutluluğun tarifi gibi zor bir işe kalkışarak, aslında kendimi ikna ediyordum belki de. Ülkenin içinde bulunduğu durumun büyük bir etkisi var kuşkusuz, olan bitene tahammül edememek, saçmalıklara karşın hiçbir şey yapamamamın ağrısı, korkular..

 

Değişikliğe ihtiyacım var benim, ama ne olursa olsun değil bu defa, kaybettiğim dengeyi geri bulayım, renklerin farkına yeniden varayım... Duy beni İsa.

 

 

Kıpır kıpır ruh halim

Güneşli iklimlere ihtiyacım var dedikçe ben günlerdir, Ankara Londra'ya döndü arkadaş. Kuzey iklimleri bana göre değil diye şurada kalmama bahaneler uydururken, başıma gelenlere bak sen. Neyse ki, havaların ısınmasıyla kimyam değişmeye başladı, yorucu bi iklimi geride bırakmış olmanın saadeti içindeyim.

Son günlerde öylesine agresif, öylesine nemrut bir varlık haline dönüşmüştüm ki, kendimle ilgili ciddi endişelerim vardı. Bi baktım ki çok çabuk sinirleniyorum, tahammülüm azalmış, daha az gülüyorum, sürekli problemlerle karşı karşıyayım. Yediğim yemeğin tadını almıyorum arkadaş, daha kötüsü ne olabilir, kebap insana ayşe kadın fasulye gibi gelir mi, geldi işte. Yaşadığım, kendi içinde hareketli, ama aslında tekdüze günler birbirinin ardı sıra, kendimden sıkıldım inan.

 

Bugün dur dedim bu gidişe, hayatı bu kadar kontrol etmenin kimseye faydası yok, elindekilerin kıymetini bil, sızlanmayı bırak, daha çok harekete geç, daha az üzül. Üzerime geçirdiğim o ikinci deriyi değiştirmek için bundan iyi bi zaman dilimi de yok, çok geç olmadan başla. Bundan sonra bütün boş vakitlerimi parklarda bahçelerde geçirip, doğayla iç içe olacağım, olumsuzluklar üzerine daha fazla konuşmayı da bırakıyorum.

 

Tezim için biraz olsun emek vermeye başladım, Eylül'e kadar bitirip bilim dünyasının üzerine bir karabasan gibi çökeceğim, sanki şu ülkede yazılan tezlerle kalkınmışız arkadaş, o alıntı bilimine bir de benimkisi eklensin. Açık hava, oksijen, üstüne arada bir içilen bira, bütün beyin hücrelerimi harekete geçirecek diye ümitliyim.

Efenim kendimle ilgili çok şahane tespitler duyuyorum sevgili arkadaşlarımdan, sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum ama, işin aslı, beni benim kadar tanıyolar la. Geçtiğimiz günlerin birinde, Absalom' un bir yazısına yorum yapan İsyankar Kuzu'mun hakkımda söylediklerini birer bilim insanı edasıyla inceleyelim gel.

 

" SuveBeyaz'ı şu kadar tanıyosam ev borcu ödeme işinden sıkılıp vazgeçer bi süre sonra...Elinde de excel tablosu olur, şunu böyle yapıp bunu böyle ödersem diye...bankacılık sisteminin henüz akıl edemediği, inovatif bir fikirle bir bankacıyı dumura uuratcak yeni özellikler talep eder :) kabul de ettirir...evden vazgeçer ama sıkılmaktan vazgeçmez, ...Gerekçesini de hazırlar, soora o tabloyu siler...

En soora da , "amaaaan uzun süreli bağlılıklar bana göre diil" diip uzak bir sahil kasabasında denizi tepeden gören, kaktüsle dolu bir yere talip olur, ben burayı adam ederim diye :)) bi de bize ekolojik, doğal alan vs. diye gösterir, gururlanır :)...hayatının ondan sonrasını orda geçircekmiş kibin :) yapar yaneee...güveniom :)) "

 

Zaten hayatta kendini iki kelimeyle tanımla deseler, bunlar aklıma gelir ama utandığımdan söyleyemezdim. Sıkılgan ve bağlanma problemi olan biriyim işte, elimde excel tablosu, hayatın parametrelerini optimize etmeye kalkarken, o hesaba katmadığım değişkenleri ile beni paralize ediyor. Salağım demeye dilim varmıyor, yoksa işin özü bu. Her sabah aynı insanlara günaydın demek istemiyorum ben diyerek işi bıraktım, sekizinci işyerimde çalışıyorum, istikrar konusunda ciddi problemlerim vardı ki, artık değişti sevgili seyirciler, geçtiğimiz haftalarda 5. yılımı kutladım hala çalışmaya devam ettiğim bu güzide işyerinde, düşündükçe ağlayasım geliyor, sevinçten vallahi.

Ama düşündüm ki beni ben yapan bunlar. Her sabah uyanmak için o heyecanı bulamazsam, gözlerimin içi parlayarak işime dört elle sarılmazsam, ruhunu teslim etmiş ama Azrail almaya kıyamamış bi edada her günü geçirirsem, ne anlamı var ki bu sürekliliği sağlamanın. Yanılıyor muyum ? Muhtemelen evet, amaaannn doğruyu da söylemeyiver...

Dün akşamdan beri o kadar sempatik tavırlar içerisindeyim ki, birlikte tepki verdiğimiz bir sürü olay karşısında benim vurdumduymaz hallerimi gören annem şüphe etti, biz sana çok yükleniyoruz iyisin di mi diye. Aslında şimdi çok iyiyim, bitti, geçti gitti her şey. Değişen olaylar değil tabii ki, yukarıda bahsi geçen sıkılgan yapım sayesinde, bunları dert etmekten de sıkıldığımı fark ettim. Konuştukça paylaştıkça azalacağını düşündüğüm şeyler aldı beni girdabına, sürükleniyorum tozun toprağın içinde. Gitmek istediğim yerden millerce uzaktayım, ben oturmuş nelerle uğraşıyorum. Geçirdiğim en uzun depresyon dönemi oldu bu anlayacağın, tarihimde ilk.. Depresyon değil, süresi tabii ki. Her şeyde değil ama, sen bu konuda beni istikrardan koru İsa.




 

 

Hacı, ne iş ?

 

 

İnsanların yıllardır benim mesleğim ( ne olduğunu ayrıca belirtmiyorum, yukarıdaki resim bir fikir verebilir diye düşünüyorum ) ve işimle ilgili büyük sorunları var sayın seyirciler, gün geçmiyor ki yeni bi şey duymayayım. Nerden çıkardın diyeceksin şimdi ama, durduk yere şikayet etmiyorum herhalde.

 

Geçtiğimiz akşam bilgisayarın karşısına gömülmüş, teze iki satır cümle eklemek için ter dökerken, diğer bilgisayarın başında kendi kendine konuştuğunu düşündüğüm kardeşimin sesiyle irkildim. Bilmem ne bakanlığı uzman alıyormuş, başvursana dedi, odada ikimizden başka kimse olmamasına rağmen bi etrafıma bakındım, sonra bütün gücümü toplayıp ben miiii, dedim. Evet, sen dedi. Önce bi idrak güçlüğü yaşadım haliyle, niye ki işsiz miymişim ki dedim. Maaşları iyi, çok da eleman alacaklarmış dedi.

Sosyal medyada cirit atması gerekirken, iş ilanlarına takılmış olmasına mı yanayım, on beş yıllık iş hayatımı böyle bir çırpıda kesip atmasına mı, bilemedim.

İnsanların ne düşündükleri ile ilgili küçük bir fikir vermek adına aşağıda paylaştım söylenenleri, ama asıl amacım sizi bilgilendirmek değil, yazarken bir farkındalığa erişip bunun nedenini çözebilmek esasında.

 

Yaptığım işe annemin bakışı; Erkek işi bu, nerden buldun bilmiyorum, daha doğru dürüst bir meslek seçseydin ya, şimdi biz varız idare ederiz de, ya yarın öbür gün evlendiğinde ne olacak. ( Her eve girişimde acıklı buğulu bi bakış, çok mu yoruldun yine, dinlen biraz bugün de dışarı çıkma )

 

Kardeşimin bakışı; Pavyonda çalışsan mesai saatlerin daha düzenli olurdu, daha çok görürdük seni ( son yıllarda düzene girdi yalnız hakkımı yiyorlar ) , bu nası iş be, hiç mi bitmiyor, senden kurtulmak istiyo olabilirler mi, batmıyor mu şirket daha hayret. Bak bilmem hangi kurum eleman arıyor, kpss başvuruları da yakın, bi takip etsene.

 

Babamın bakışı; Bir memuriyete girseydin garanti olurdu, şimdi bi orda bi burda, nereye kadar böyle gidecek, ya işten çıkarırlarsa napacaksın o zaman, neyse hayırlısı.

 

Arkadaşlarımın bakışı; Sahi sen ne iş yapıyosun ya, tam olarak yani, sizin bölümden mezun olanlar genelde bankacı, üretimci filan ama ben pek anlayamadım tam olarak ne konuda uzman olduğunuzu. Olsun ya yine de iş işte, maaşını tam alıyorsun di mi?

 

Benden yaşça büyük aile dışı bireylerin bakışı; Çalışıyosun di mi, ne işti, hımmm olsun olsun, iş olsun da, daha gençsin ne fırsatlar çıkar. Ya bilmem neresi de eleman arıyo aslında, bi tanıdık bulsan da görüşsen.

Temelde uzlaştıkları; bunca yıllık çalışmamın gerçek bir iş olarak görülmediği, işi iş yapanın devlet garantisi olduğu, benim hala geçici bir süreçte olduğum ve Allah kısmet ederse bir gün bunun son bulacağı.
 

Benim bakışıma gelince; Zaman zaman şikayet etsem de, genel olarak işimi seviyorum ben, çalışmaktan değil kimi vakit insanlardan yoruluyorum, piyasa ortalamasında para kazanıyorum, daha iyisi için çaba gösteriyorum, bulunduğum sektör idealimdi, her zaman daha fazlası için çalışmaya gücüm var, seyahat etmeyi de hareket halinde olmayı da çok seviyorum.

Ta ki dün izlediğim bir videoya kadar böyleydi fikrim, yağmur adamın feyz alın diye gönderdiği bir konuşmadan benim seçip aldığım, acaba durum bu kadar vahim de ben mış gibi mi yapıyorum. Belki de gerçekten mutsuz olmam gerekiyor, belki  gerçekten burada olmamalıyım. Ama bundan sonraki yıllarda ne iş yapacağım konusunda öyle billur bi bakışım, vizyonum falan da yok.

Önümüzdeki altı ayı buna ayırmaya karar verdim blog dost, neyi yapsam çok mutlu olurum konu başlığıyla günlerimi geçireceğim, bulduğumda da yedi düvele ilan edeceğim, söz.

 

 

 

Yaz gelmedi !!!!

Gelmeyen yaza isyanlarımla başlamak istiyorum sevgili blog dost, hani küresel ısınıyoduk lan, bildiğin soğuyo memleket, her gün yağmur her gün buz gibi bi hava, gök gürlüyor yine yeaaaa. Günlerdir coşku içinde yaşıyorum bildiğin, pambik prensesimin tabiriyle, olaylaaaar, olaylaaaar, an geçmiyor ki normal bir vaka ile karşılaşayım.

 

Geçtiğimiz hafta bilgisayarımın başına gelen elim bir kaza nedeniyle, ne kazası bildiğin hayvanlık ama neyse, verilerimin hiç azımsanmayacak bir kısmını kaybettim. Önce ne olduğunu tam anlamamış olmam nedeniyle bir durgunluk geldi, sonra an be an açıldı zihnim başıma gelen felaketin büyüklüğüyle. Şimdi geriye dönük derin çalışmalar içindeyim, ettiğim ahın öbür taraftan duyulma olasılığı yüksek.

 

Oldum olası istikrardan yoksun bir bünye olarak, aynı işyerinde beşinci yılımı dün itibariyle tamamladım, tabii aldı beni bir gitme isteği, yıllarımı aynı yüzlerle geçirecek olma korkusu var bende bildiğin. Yaşlanmakla değil ama işyerinde aynı yüzlerle yaşlanmakla derdim. Bu yüzden kendime yeni mecralar yaratıyorum, başıma bir iş almasam bari.

 

Finans konularında üstün öngörülü kardeşime laf ederken, üstüne bir de kuzenim eklendi, ailemin toptan ekonomi yoksunu olduğuna kanaat getirdim, o genin bende bozulmuş olmamasını ümit ediyorum, hatta yalvarıyorum. Hani Forbes'a röportaj verecektim ya, ekonomi dalında Nobel varsa o benim olacak, olacak dedim başka yolu yok.

 

Güzide kardeşimin düğün hazırlıkları kapsamında, söz, nişan aktiviteleri,  kına gecesi için mekanın bulunup organizasyonun yapılmasının ardından, geçtiğimiz hafta sonunu gelinlik bakmak için ayırdık sevgili blog. Ayna karşısında hayran hayran kendini izleyen genç kızlarımıza, çocuklarının mürüvvetini gören annelerin yağmur bakışlarına maruz kaldım. Gelinlik hayalini çocukluğundan beri kuran, o amacı erişmiş olmaktan büyük keyif alan hanım kızlarımızı görünce, bir kez daha ne kadar öküz bir tabiata sahip olduğumu anladım. Hayal kurmak dediler ya, hayal...şaka değil. Bir kez olsun gelmeyen aklımın geri zekalılığına mı isyan edeyim, bu bünyelerin tuhaflığına mı tüküreyim bilemedim.

 

Bitmeyen bir tezim, bitmeyen bir bitirme isteğim, bitmeyen bir tembelliğim var. Pazar günü evde oturup iki satır yazı yazmaya çalışırken ne kadar acı çektiğimi gören kardeşim, köpeğini dışarda götürmeye benzer bir edayla, kalk seni bir kahve içmeye çıkarayım, olmayacak bu böyle, karşında ben patlayacağım dedi. Günlerdir cafe cafe geziyorum, çalışmak için benim dışımda akan gürültülü ortamlara ihtiyacım var, evde ders çalışmak gibi bir alışkanlık edinemedim, kütüphaneler de çok kasvetli.

 

Bu yıl tatile gidip gitmemem, bu hafta alacağım bir habere bağlı, zincirlenmiş hissediyorum kendimi, şayet bu süre içerisinde olumlu bir gelişme olmazsa, bundan sonrası için sağlam bir plan geliştirmem gerekecek. Kendi başıma yaptığım atılımların başıma bela olacağını öngöremedim, sırtımda bir yükle dolaşıyorum aylardır.

 

Dün akşam uyuz çocukluk arkadaşımla buluşup, biz nerde yanlış yaptık yeaa başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdik. Sonuç, biz hep böyleydik. Yıllardır birbirimizin o kadar salaklığına tanık oluyoruz ki, yaptığımız hiçbir şey karşısında şaşırmıyor diğeri. Nası güzel bir şey var yaa, hayatında böyle birinin olması. 

 

Sonuç olarak o çok istediğim akış var hayatımda, her gün bi yerlere akıyor, bi yerler bana akıyor, stabil duran nesne sayısı sınırlı, evdeki vazo bile yer değiştiriyor. Ben yine hayatımı sorgulamaya başladım, doğru yerde durduğuma bir türlü inanasım gelmiyor, analizler, diyagramlar, hipotezler, yetmiyor anlatmaya zihnimde olup bitenleri. Sen koru beni İsa.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bozulan binlerce yemindi ezberimde adın,
 

tutarsam sonsuza dek kaybedeceğime inandığım.
 

Senin benimle zorun ne

Günlerdir, hatta aylardır bir sorunu çözmeye çalışmaya adadım kendimi, ne adayacağım, elbette ki böyle bir gayem olmadı, hayatın giydirdiklerinden işte.. ben de el mahkum uğraşıyorum. Genelde kendime ait konularla ilgili daha serinkanlı, daha esnek bakardım hayata, kendimi yiyip bitirmez, illa ki çözüm bulacağıma inanır, bu nedenle de hayatımda olup bitenleri paylaşmak yerine, başkalarını dinler, ilham alırdım nelerle karşılaşılabileceğine dair.

 

Bu defa öyle olmadı, günlerdir kimi bulsam anlatıyorum, hemen bir şikayet bir sızlanma moduna geçiyorum, birisiyle paylaşıp o yükü üzerimden atmak için didiniyorum, en son tez danışmanıma anlatırken buldum kendimi. Biliyorum onunla sadece bilim yapmamız lazım ama koptu bende kayış. Belki problem benim gördüğüm kadar büyük değil, belki olayları ben abartıyorum, belki yaşlandım, belki delirdim, bilmiyorum işte.

 

İnsanların niye sürekli şikayet ettiğini, birbirleriyle bir şeyleri paylaştığını ilk kez anladım, işin yoksa depresyon için kliniklerde al soluğu, ne zormuş arkadaş. Dün itibariyle maksimum seviyeye ulaşan bu delilik hallerim bir son buldu, dedim bana ne, bırak akışına, yanmışım bakışına, ayy her neyse işte.

Bugün bu soruna kökten olmasa bile büyük oranda çözüm getirecek bir sonuç için beklemekteyim, kısmet bakalım neler gelecek seçenek olarak önüme. Bundan sonrası için ise aldığım en büyük ders, hayattan her zaman alınacak bir dersin olduğu, çok da gerekliydi zaten.

Üzerimdeki kara bulutların gelen yaz itibariyle dağılması ümidim, git arkadaş başkalarıyla uğraş, beni yeterince mükemmel bir varlık haline getirdin, empati yapamadığım canlı kalmadı. Benden önceki en aşmış insan Buda, iki numara ben.

Birkaç gün sonra...

Deli değilmişim, olayları çarpık çurpuk gördüğümü düşünüyorken, öyle olmadığını anladım. Aslında olaylar normal seyrinde gelişmemiş, benimki sadece biraz yüksek önsezi olmuş. Yine de tahminlerin kadar kötü ilerlemeyeceğini düşünmek istiyorum her şeyin, yanılmak istiyorum. Sen koru İsa.


 

İsteklerim ve evren arasındaki muhteşem ahenk

Efenim yazının gücü diye bir şey var, belki de kelimelerin sihri, belki de sadece rastlantı, belki hiçbirisi. Amma velakin, geçtiğimiz aylarda kaleme aldığım, isyan dolu saçma sapan bir içerikten sonra evren verdi coşkuyu. Çok geçmedi hayatımın aksiyonlarla dolduğuna şahitlik ettim, birkaç aydır da ben ne halt ettim diye düşünüp durmaktayım.

Ne mi yaptım ?

Şuursuz bir ruh haliyle talep etmiş olduğum acımasız gerçekleri, evren gümüş bir tepside servis etmeye başladı, detaylara fazla girmeyeceğim, zira okumaya bile tahammülüm yok. Elime tutuşturulmuş bir cumhuriyet gazetesi bulmacası var, bildiğim kelime sayısı beşi geçmiyor, yarım aklımla daha da battığımı bilerek debeleniyorum. Tek yaptığım, sürekli konuşup anlatarak, içimdeki zehri kustuğum. Ya içime kusuyorsam ?

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyoruz ki zaten ileri de gitmiyor, sadece üzerinde geziniyoruz, o halde fikrimi değiştirebilirim. Vardı ya hani, sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam, bir daha geri dönemem, tamamen yalan, her şey mümkün şu evrende. Yaptığım bu zırvalıklar dolusu açıklama için bütün bilim dünyasından özür diliyorum.

Sözün özü, ben bu kadar atraksiyondan sıkıldım sevgili evren, istediğim Bursa ipeğiydi sen bana Maraş pazeni verdin. Maraş'ta pazen var mı onu da bilmiyorum.

Boşuna konuşmuyor atalar, yüzyılların süzgecinden geçerek gelmiş bunca deyim, "her şeyin hayırlısı" denilen sözü sanırım layıkıyla anladım. Ama madem beni bu kadar dikkate alıyorsun, Hıdırellez'de dilek tutmayı unutmuş bir insan olarak, after Hıdırellez etkinlikleri kapsamında senden ricalarım olacak.

Sevdiklerimle uzun ve güzel yıllar geçireyim, sağlıklı ve mutlu bireyleri olsun ailemin. Hem ruhsal hem fiziksel sağlığı esirgeme, ahenk eksik olmasın dünyamdan. Ahenk anlayışının benim beklentimle uyuştuğunu düşünerek konuya çok girmiyorum.

Biliyorum çok zor, ama hem akıllı, hem yakışıklı, hem eğitimli, hem de insan bazlı bir adamı çıkar karşıma, bu dünyadan getiremiyorsan kaçak hat çek paralel evrenlerden getir, o da olmadı yanımda yöremde olanları adam et, karar senin.

En az aylık 5000 dolarlık gelir ( TL'nin değer kaybetmesi riskini göz önünde bulundurarak ) elde edebileceğim, ama aldığım eğitimlerin ziyan olmayacağı güzide bir kurumda bir iş istiyorum. Ya da mevcudu güzideleştir, karar senin.

Bütün bu istekleri son derece ciddiye alacağını düşünmenin rahatlığıyla, güneşli penceremden leylakları izliyorum. Bahar ne güzel, doğa ne güzel, hayat...bazen haddinden fazla güzel.

Güç

Kendimden bahsetmeyi sevmem diyen insanlara inat, ben seviyorum arkadaş. Hele ki burada yazdıklarımı aradan uzun bir zaman geçtikten sonra okuduğumda, kendime dışarıdan bakabilme, olayları farklı bir gözle değerlendirebilme fırsatı buluyorum. Bütün diğer öğrendiklerim gibi ne katkısı oluyor hayatıma henüz ölçemiyorum ama, olsun...

 

İnsanların bana karşı tavırlarını, sözlerini ve anlık tepkilerini dikkate almam genelde, daha çok başkalarına karşı zamana yayılmış davranışları üzerinden değerlendiririm karşımdakini de, karşımdakiyle olan ilişkimi de. Son zamanlarda anladığım, daha doğrusu hayatın en eğlenceli bulduğu öğretme şekli olarak, kafama vurarak anlattığı bir başka şey ise, insanlar mutsuzken, hele ki kronik bir hal aldığı dönemlere denk geldiyse, bu değerlendirmenin kesinlikle yeterli olmayacağı, dahası beni dengesizliğin girdaplarında sürükleyeceği.

 

Çoğunlukla -genellemelere bayılırım ama hepsi demiyorum bak - bir insanın hayatta temel unsurlar olarak gördüğü ne varsa ve bunların herhangi birinde bir problemle karşı karşıya ise, meleğin yeryüzüne inmiş halini buluyorsunuz gözünüzün önünde. Derdini birisiyle paylaşma ihtiyacı, konuşarak bedava terapi seansı alma şansını kaybetmeme çabası, mutlu insanlar suçluymuşçasına kendisinin hep kaybeden olduğuna ikna turları, kurban psikolojisinin verdiği derin haz hali... Bu koşullar altında, önyargılarından sıyrılmış, hayata şeffaf gözlerle bakan, kırılgan, insanları hatta dünyayı anlamaya çalışan Nirvana'ya doğru emin turizmin emin adımlarıyla yol alan insanlar topluluğunu bulabilirsiniz. O unsurlardan biri düzelmeye görsün, aldığı güçle içindeki canavarı büyütüp karşınıza dikiliveriyor insanoğlunun en zalim hali. Tanıdığınız insan bambaşka bir şeye dönüşüyor birdenbire,  eleştirdiği ve olmaktan korktuğunu iddia ettiği ne varsa geçiriyor üstüne ikinci bir deri gibi.

 

Bu yüzden insanları mutsuzken değil, en mutlu halleriyle görmek, en güçlü halleriyle tanımak ve sonrasında dönüşebilecekleri o korkunç varlığa ne kadar aşina olduğumu sınamak, daha sonrasında geçireceğim şokun boyutunu azaltmak istiyorum, kısacası kalbim bu tip heyecanlar için uygun değil.

Gücünü, bağlı bulunduğu koltuktan, sahip olduğu paradan, güvende hissettiği ilişkiden,  kısacası hiçbir şeyden değil, sadece ve sadece varoluşundan alan insanlara, sırf dengemi bozmadıkları için hastayım, sen bizi koru İsa diğerlerinden.

 

 

 

 

 

 

 

Kadınlar, erkekler ve küçük zaferler

Nerdeyse son bir haftadır her akşam ertesi gün yazmam gereken bir konu başlığı buluyor, şu bilgisayarın başına geçtiğim anda ise her şeyi unutuveriyorum. İpe sapa gelmez şeyler esasında, ne ben yazmadım diye dünya yıkılıyor, ne de yazmış olmam kendi dünyamda bir zafer kazanmama neden oluyor. Niye zafer peşine düştüğüm ise ayrı bir konu.

 

Dünya üzerinde erkeklerin egemenliklerini sürdürmelerinin ve bunca başarısızlığa imza atmalarının temel sebebi, bu bir taraflarından uydurdukları zaferler diye düşünmeye başladım. Acaba zihnine erkek beyni yerleştirilen fare gibi, benim fonksiyonlarımda da değişiklik olur mu diye, laboratuvar ortamında olmasa bile, zihinsel simülasyon yoluyla erkek gözüyle bakmaya çalışıyorum dünyaya.

 

Yok arkadaş, o denli önemli hissedemiyorum ne yaparsam yapayım. Karşımda gözlerini kısıp, uzağa bir noktaya odaklanarak, etrafındaki herkesi ona huşu içinde bakmasını isteyen, o an hayatın anlamını verecekmiş ya da tanrı bir iş yaparken ondan izin alıyormuşçasına özgüvenli erkek ırkı karşısında şuurumu yitiriyorum.

 

Derdim ne cinsiyetçilik yapmak ne de.. yok ya aslında tam olarak bu. Kadına hükmetmeye alışmış zihniyet, iş hayatında da aynı performansı göstermeye, karşısındakinin biat etmesini beklemeye başlıyor. Çalışma hayatında başarının kriterleri çoğu kez o kadar net tanımlanışken, dünya ölçeğinde yapılan hataların ve başarısızlıkların çetelesini tutma işi niye sadece meleklere havale edilmiş anlayabilmiş değilim.

 

İki cinsin birbiriyle etkileşimde olduğu yalan, sadece biri diğeri üzerinde hakimiyet kurmaya çalışıyor, stratejiler geliştiriyor, her günün sonunda kendi dünyasında küçük zaferler kazanarak ertesi günkü devrimine hazırlık yapıyor. Egemenliğiniz batsın demiş miydim...diyorum yeniden.

 

Her gün yeniden kendini kanıtlamakta olan, iyi anne, iyi eş, iyi evlat, iyi çalışan, iyi gelin, iyi hizmetçi, vs.. olmaya çalışan kadınların bu durumda suçu yok mu var elbette. Dünya nüfusunun yarısını oluşturmasına rağmen, kendini yönetmeye aday olması dünya mucizesi gibi algılanıyorsa hala, sadece sayılarda eşitiz. Dün açıklanan milletvekili adaylarının kadın "kısmı", özel ilgi gördü ekranlarda, basında.. Hala ayrıştırma, farklılaştırma, hala bu kararı verenlerin erdemli davranış sergilediği edaları...yemişim o kadın üzerinden hesaplar yapan dünyanızı.

 

Belki de her şey cinselliğin algılanışında, Freud yanılmadı ha. Kadını, sadece kendisine tatmin için yaratıldığını düşünen, dahası bunu çeşitli kaynaklarla resmileştiren -evlilik, din, toplumsal kurallar- karşısındaki için de kendisinin tatmin nesnesi olduğunu unutan, cinselliği bir çeşit cezalandırma ile eş tutan ve sokmak eylemi diline, sözlüğüne bu kadar yer etmiş, kendi varoluşundan utanan erkek çoğunluğu, bu nedenle karşısındakine saygı duymuyor, kadının kendisiyle aynı platformda yer almasını bu kadar garipsiyor, dahası tiksintiyle karışık bir korku duyuyor.

 

Şimdi diyeceksin ki başka derdin kalmadı da, kadın erkek eşitliği mi diyorsun bunca kaosun ortasında, ülke topluca delirmiş ve onurunu yitirmişken insanlık. Evet diyorum, belki de olan biten bütün her şeyin tek sebebi bu, varın çoğaltın bunun üzerinden örnekleri.

 

 

 

 

 

 

Mektup

Bu kaçıncı anlatmaya yeltenişim, her seferinde başarısızlıkla sonuçlanan bu girişimimin yirminci yılı, bunca zamandır bıkmadan usanmadan denedim hissettiklerimi dile dökebilmeyi, miş'li geçmiş zamanda değil üstelik, yirmi yıldır her gün bir yenisi eklenerek çığ gibi üzerime gelen şimdiki zamanda günbegün büyüyen o hisleri. En soğukkanlı anım bu belki de, onun için seçtim bugünü, şimdiyi..

 

Bir yaz akşamı, hava henüz apaydınlık, dışarda çocuklar koşturuyor, akşam yemeği hazırlıkları yapıyor anneler, balkon kapısından gelen o esinti biraz hafifletiyor insanın içini ezen o sıcaklığı. Çalan telefon... duyulan o ses karşısındaki bir anlık durgunluk, dünyanın o an yıkıldığına şahitlik edebilirim. Eğer keskin çizgiler konulabiliyorsa hayata, her şeyin orta yerinden birleşmemecesine koptuğu o an işte, benim ve benimle birlikte onlarca kişinin miladı.

 

Sonrası şuursuz bir koşturmaca, sanki kaldığı yerden hayat devam edecekmiş gibi hala aptalca bir ümitsizlik, var olana inanmama, aklın almaması olup bitenleri, inkar, beklenti, ümit, acı, gözyaşı, hala ümit, görülmeyene inanmamanın suret bulmuş hali, yaz, sıcak, delicesine bir yağmur, beklenmeyen vurgun, bir daha olmayacak olman, keskin yokluğun. Bir gün bunları bu cümlelerle kağıda dökeceğim aklıma bile gelmezdi, yaşanırken her şey biraz daha net, sözcükler yetersiz..

 

Toprak kokuyor... yağmuru sevmiyorum, etrafımda niye orda olduklarını bilmeyen, aynı duyguları paylaştığımız ama birbirimizi görmezden geldiğimiz bir yığın insan,  gözlerim kapanıyor, olanların ne kadarı gerçek, gelecek bir haberle her şey tersine dönebilir belki diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi, oysa yaşananlar alabildiğine açık, sadece zihnime huzur vermeyen, beni yanıltmaya çalışan, kabul edersem nasıl devam edeceğini bilememenin korkusu.

 

Kulağını sıyıran ama şakağına saplanan o kurşunları görmemek, hala eski haliyle hatırlama isteği yüzünü, o gün biraz olsun hafiflettiyse de, gerçekten uzak kalmanın zamana yayılan ağrısı sonraki günlerde en büyük kabusu oldu günlerimin. Çalan her kapıda, gelen her telefonda, beklemeye devam ettik, ya her şey bir hatadan ibaretse, ya biri çıkıp karşımıza olup bitenlerin bir kurgu olduğunu söyleyecekse. Biri çıktı da nihayet, geldi, konuşmasını beklerken biz, sustu o, baktı öyle günlerce, korktu, korkuları bulaştı bize de, uykuları bölündü, böldü bizim de rüyaya muhtaç uykularımızı.
 

Mektup geldi sonra, sana gönderdiğimiz son mektup.. Niye anlatıyorum bunları bugün bilmiyorum, geçen bunca zamana rağmen hala soğukkanlılıkla anlatacak gücüm yok, sözcüklere dökmek hafifletiyor, üzerinde ağıyı alıp götürüyor belki de. Bir borç gibi hem de.. Okunmamış bir mektup, gönderileni bulunamayan, gönderenin bulduğu anda silaha dönüşebilecek güçte bir kağıt parçası. Diğer bütün mektuplarla birlikte geldi, fotoğraflar, kartpostallar..

 

Sana veda hiç kolay olmadı, seninle birlikte herkes bir parçasını nereye olduğunu bilmediği bir yerlere gönderdi, biyolojik süreci devam ettirecek kadar bir yaşam belirtisi kiminde, kiminin gözlerinde ise yenilgiyi kabullenmiş yoğun, katı, geceye benzer bir karanlık. Resmini cüzdanımda taşıdığım yıllar boyunca, zor geldi vedalaşmak benim için de. O olaydan sadece birkaç ay sonra, Eskişehir sokaklarında sana benzeyen bir sürü adam gördüm, gözlerimi bulundukları noktaya kilitleyip öylece bakakaldığım nice an.

 

Bazı şeyler net değil hala kafamda, binlerce soru yanıtsız, bir öfke hedefinden çoktan uzaklaşmış, hatırladığım en net şey yaklaşan kış, yeri acımasızca kaplayan ilk kar, soğuk, cehennem, özlem, gece, soğuk, karanlık, gece...

 

Her şeye bir boş vermişlik içinde yaklaştığım günler, anlar.. Olan bitenin şaşırtmadığı, hissetmekten çok uzak bir gözlemci serinkanlılığıyla geçirilen uzun bir zaman dilimi, yıllar.. Üzerinde bir daha hiçbir bitkinin yaşayabileceğine inanmadığım - dahası böyle bir inanmama duygusundan bile uzak olduğum- zamanların üzerini kararlılıkla örten bir toprak.

 

Düşündüm de aslında her şey bir o kadar iç içeyken, bir o kadar da değil, ufka uzanan sonsuz yollar misali, farklı kulvarlarda akıp gitti hayat, geçen günlere bakınca neden bir anını bile özlemediğimi açıklamaya yetecek yeterince kanıtım var elimde galiba. Ben sadece geçmek istiyordum o yolları, varılacak yeri bir an önce görmek, bir açıklama bulabilme ihtimali.

 

Yaşamın döngüsünü algılamam zaman aldı, bazı şeyleri çok geç anlıyorum işte. Ne kadar şanslı olduğumu anladım, seninle geçirdiğimiz zamanlarda aslında nasıl da şekillendiğini benliğimin, erken gitsen de, hiç yaşamımda olmama ihtimalinden daha acımasız olmadığını. Bu da tohumlarını küçükken ektiğin, işin içinden çıkamadığımda bir mantık bulabilmek için kullandığım iyimser yaklaşımların bir ürünü galiba.

Dün bulduğum bir fotoğraf karesi sebep oldu bunları anlatmama aslında, seninle birlikte gülmeden geçirdiğimiz hiçbir an olmamasına rağmen hafızamda, yanında ciddi bir suratla objektife bakıyorum, bütün bu olup bitenden birkaç yıl öncesi sanırım. Tuhaf bir kare aslında, yüzyıllar öncesine ait suratlar sanki karşımdakiler, zamanın eskitemediği bir sen varsın, geri kalan her şey çoktan eskidi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Evrenle yazışmalar

Yoğun mu yoğun geçen iki haftanın ardından bugün hiç çalışasım yok, motivasyonumu alıp götürdüler bir yerlere, dışarda parlayan güneşin de hiç suçu yok değil. Ama garip bir durgunluk varmış üzerimde, ben farkında olmasam da pek, sessizliğimi hayra yormadılar görenler, oysa iç dünyamda nasıl da mesudum bir bilsen, tamam mutluluktan çıldırmıyorum ama o çelişkiler yumağı yok en azından evreni, insanları anlamaya dair, geçti, hepsi geçti...

 

Son zamanlarda bu kadar seyahat ettiğimi gören yakınlarım, sahi sen ne iş yapıyordun ya diye sormaya başladı, hem de çemberin içindekiler bunlar ha, şimdiye kadar dikkat çekmeden yaşamayı başarmışım desene. Nerden başlasam diye giriyorum söze.. En son isyankar kuzunun bir arkadaşıyla tanıştığımda, ona verdiğim kısa özetten sonra, bence sen erkeklere işinden hiç bahsetme, daha soft işler yaptığını söyle geçiştir, erkekler korkar, kaçar böyle kadınlardan dedi. Ben de o gün bugündür daha bir dikkat ediyorum inan, söyleyeceklerimin yarısını susuyorum, geri kalan yarısı içimde dağılıyor bir yerlere.

 

Başka ülkeler görmek iyi geliyor bana galiba, değişik insanlar tanımak, tanıdıklarımı unutmak... Mutfaklarıyla pek barışık olmasam da aç kalmıyorum en azından, içimde bir parça enternasyonel bir varlık yaşıyor galiba. Yine de şuraya döndüğümde nasıl bir mutluluk geliyor anlatamam, ben kopamıyorum köklerimden ya, ülkelerinden kopup gidip, bilmedikleri bir dünyada hayata tutunmaya çalışan insanları görünce üzülüyorum, başarmış olanlar da bile bir burukluk, bok var sanki burada..

 

Ara sıra nerden gelip, nerde durduğumu ve bazen nereye gittiğimi gözden geçiriyorum. Öyle derin düşünmeyi beceremiyorum zaten, kısmı akıllılık halleri.. Soba ile ısıtılan bir salona açılan penceresiz, kapkaranlık bir oda ve kapıyı açmayla soğuğun iliklerine işlediği bir diğer oda. Yağmurda karda sürekli damlayan bir çatı, evin ortasında bir leğen, sobanın üzerinde ısıtılan ekmek, odadaki yoğun sigara kokusu, bir yığın insan, her şeye rağmen kahkahalar, bitmeyen sohbetler...Özetle bir insanın okumaması için gereken ne varsa hepsi mevcuttu. Şimdi kimi zaman, uluslararası şirketlerle aynı masada oturup bilmem kaç milyon euroluk işlerden bahsediyor olmak tuhaf geliyor. Sonuçta ben hala o paraları kazanamıyorum o ayrı da, mesleki tatmin benimkisi.

 

Aksiyon isteğime bu denli olumlu yanıt veren evreni sevmeye başladım sanıyorum, pek durulacak gibi olmayan bir hareketlilik var çevremde. Frekanslarımız bu defa uydu diye düşünmeye başladım, doğru anladın beni, devam et böyle e mi?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dört duvar

Yepyeni bir gündemle geldim blogdost, günlerdir yaprak kımıldamayan dünyamda - isyankar Kuzu'ya son isyanımda, artık hayatımda bir değişiklik istiyorum, hayat akmıyor, zamanın donduğunu düşünüyorum, hiçbir değişiklik yok, evleneyim boşanayım, iş kurayım batırayım, hayatımın aşkını bulayım aldatılayım, ama yeter ki hayatın aktığını hissedeyim diyordum ki hala bu fikirdeyim, aslolan akıştır gerisi yalan - gidip bi aksiyon yarattım, şimdi de o adrenalinin tadını çıkarıyorum, elbette koşullar izin verdiğince, an geçmiyor ki bu sevincim baltalanmasın. Ayy neysee girmicim bu konulara, efendi gibi anlatıp meramımı çekileceğim.

 

Son bir yıldır kendime ait bir ev özlemi alıp başını gitmişti, bi çakılı kazığım olsun şu dünyada diye yana yakıla planlar yapıyordum, onca yılın ardından dün itibariyle bu özlemim gerçek oldu efenim, kredi henüz onaylanmamış olsa da ben imzamı attım arkadaş, gerisi onların sorunu.

 

Küçücük, kutu gibi bişey olmasının yanında yeri çok çekici tabi, Kolombiya sınırına beş kala, napim anca yetti param. İnsanlardan uzaklaşma istediğimi de duydu ya evren, bildiğiniz bir köye yerleşeceğim, eğer bi jet fadıl vakası yaşamazsam tabii, bir çeşit kumar diyelim. Ne kadar uslu, kendi içine dönük bi çocuktum ben oysa, hayatta aklıma gelmezdi bi gün bunları tek başıma yapacağım.

 

İki yıldan önce eve yerleşme şansım yok, çünkü evin birazı var birazı yok, arada bi gidip inşaatı kontrol edicim, kendilerine de bunu bizzat izah ettim, yalnız kafalarındaki kadın imajını yerle bir ettim sanırım bi de buna memnunum. Sorduğum soruları üç yaşındaki bir çocuğa anlatır gibi yanıtlamalarının karşısında, kendilerine taahhüt sektörü ile ilgili verdiğim bilgiler neticesinde bütün ofis gelip tanıştı, o kadar yane. Kadınlara salak muamelesi yapın arkadaş, hakediyoruz biz bunları, sonuna kadar, valla.

İçimi kemiren bir konu var ki, şimdi ne yeri ne sırası, isyankar kuzu ve pambik prensesimin başının etini yeterince yedikten sonra, içimde bi nebze olsun bi rahatlama oldu. İyi ki varsınız la, ben yoksa nerden bulacaktım bu kadar gücü. Ben problem çözmeyi seviyorum, hayat da problem vermekten geri kalmıyor, bütün bunlar benim kabahatim olabilir mi? Mimkin tabe.

Sonuçta, nicedir uyanmaya bi neden bulamıyodum, şimdi sırf borçlarım için uyanacağım. Önemli olan bi neden bulmak değil mi, iyisi kötüsü olmaz sebebin, hayata motive eden bir unsura ihtiyacım vardı benim. Bi aşk, bi de borç için uykularım kaçıyo, geri kalan herşey için gereğinden fazla uyuyorum arkadaş.

Yunanistan seçimleri sayesinde de oldukça keyiflendiğimi, kendime geldiğimi söylemeliyim, oraya yerleşmeyi bile düşündüm hani. O ne güzel kafa tutmadır düzene, kravatsız, dini törensiz işi devraldı ya adamım, ruhum şöyle bi kendine geldi. Allahımm böyle yakışıklıyı bizim de başımıza musallat et emi, içten ve derinden amen.



 

 

 

 

 

İstanbul

Şimdi efenim benim salak kardeşim, en az kendi kadar salak bi hatunu buldu evlendi -ikisini de çok seviyorum o ayrı-  bu ikisinden hiç beklenmeyecek bir performansta bir minik kuzu doğdu ki anlatamam, bi sürü sıfatla tanımlamaya gerek yok, özetle her şeyim.

Evlendikleri günden beri sürekli yer beğenmeyip değiştiren, yılın yarısını yollarda geçiren bu bünyeler, geçtiğimiz yıl biz Ankara'ya yerleşiyoruz dediler, geldiklerinin beşinci ayında huzursuzlanan bünyeleri dokuzuncu ay sonu itibariyle normale döndü, İstanbul'a döndüler yeniden.

İş dışındaki vakitlerimi mümkün olduğunca birlikte geçirmeye çalıştığım, oyunlar oynayıp büyüklerin bu saçma sapan dünyasından sıyrıldığım anların geldik sonuna..Onları uğurlarken gelip çöktü mü bi hüzün omuzlarıma. İstanbul'a yerleşmeyi bile düşünüyorum o derece. Ne kadar büyük bir adilik yaptıklarını kendilerine de anlattım, hiç öyle salon kadını havalarında çaktırmadan filan değil, doğrudan yüzlerine söyleyerek.

Bu da yetmezmiş gibi, burada kaldıkları son gece, görümce olmanın hakkını vereyim bari diyerek hayatımın nutkunu çektim. Çocuk yetiştirmekten iş dünyasına kadar bildiğim bilmediğim her konuda ahkam kestim, ne yaptığımı ben biliyo muyum ayol.

Geçtiğimiz hafta sonu atladım gittim Şehr-i İstanbul'a, üç günümü miniğimle saadet içinde geçirdim, nasıl bir özlemdir arkadaş, geldiğimden beri aklımda. Bundan sonrası için planlar yapıyorum sürekli, ismimi bu kadar güzel telaffuz eden bir varlık daha yok ya:) Cumartesi günleri çalışmayacağım bir iş aramaya başladım şimdilerde, hiç değilse bazı  hafta sonlarında kaçıp gidebilmek için buna ihtiyacım var, bunun için kurban kes, kurşun döktür, adak ada deseler yapıcam, şu saatten sonra bünyede biraz tuhaf durur ama olsun.

Gelelim diğer konuya, ikidir facebook ile ilgili olacak yazı ama napim, kader işte. Geçtiğimiz günlerin birinde gözümü açmamla bir hatırlatma ekranda, bugün bay sabun'un doğum günü, hoppaalaa, bana ne arkadaş, ben napim. Uzunca bir süredir kendisine dair hiçbir anı yoktu zihnimde, varlığını da unutmuştum, aktif olarak bulunmadığı için sanıyorum böyle mesajlar da almıyordum. Hayy dedim ben senin gibi uygulamaya. İçim bi acıdı, bi hüzün dalgası şöyle bi yoklayıp geçti, ona aşık olduğumu anladığım an geldi oturdu gözbebeklerime..

Görünürde hiçbir özelliği olmayan bir andı, ne kadar anlatsam eksik kalır hissettiklerim. Fabrikadan çıkmış, önündeki geniş arazi boyunca yürüyorken bir sigara çıkardı paketinden, bir adım gerisindeydim, rüzgara karşı kapadı elini kıyamıyormuş gibi düşündüğü şeye, yaktı ateşi, derin bir nefes çekti. Yanımda ama uzakta olan o hali, duruşundaki o hüzün, o dalgın bakış aldı beni benden.

Sonra bir şekilde olmadı hiç bir şey, birbirini bu kadar iyi anlayan, bu kadar birbirine benzediğini sanan iki bünye savrulduk uzaklara, yılda bir arayıp halimi hatırımı sorması dışında bir iletişim de kurmadık. Yıllar sonra yolda gördüğümde yaşlanmış gibi geldi nedense, yüzündeki çizgilere bakılırsa daha acımasız davranmış zaman dedim. O günlere döndüm, birlikte geçirdiğimiz vakitlere, bi zamanlar İstanbul'un onunla nasıl farklı göründüğüne, elim ayağımı koyacak bi yer bulamadım bi süre, sonra geçti işte. Şimdi de bu facebook çıktı başıma, bugün doğum günü diyor, iyi ki doğmuş dedim kendi kendime, iyi ki kesişmiş yollarımız, geç oldu biliyorum ama mutlu mutlu senelere.