Kabus

Geçen pazar gününden beri bir kabusun içindeyim, sadece yaşananların kötülüğünden kaynaklı değil bu, yaşadığım hiçbişey gerçekmiş gibi gelmiyor, bir kuyuya düşmüş gibiyim çıkışı çok uzakta olan. İnanılmaz mutlu olduğum bi anda, belki de bütün kaygıların zihnimden uzak olduğu o ender anların birinde, dedemin trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Onu ne kadar sevdiğimi söylememe gerek yok, herkesin yakınları kendisi için dünyanın en özel insanlarıdır eminim, onu içinde bulunduğu durumda görmeye katlanamıyorum. Bilinci yerinde değil, öylece uyuyor, bense onu gördüğüm o birkaç dakikadan sonra hiçbişey olmamış gibi hayatıma kaldığı yerden devam ediyorum. Herkesin öyle ya da böyle bu hayattan ayrılacağı gerçeğini kendime ne kadar anlatsam da yine de başıma gelince dibine kadar çuvallıyorum. Üstüne bu da yetmezmiş gibi ülkemde birbirinden beter haberlerin ortasında buluyorum kendimi kaç gündür. Toprağa verilen onlarca genç, gittikçe yükselen ırkçılık, depremde enkaz altında kalan yüzlerce insan, hayatta kalanların dramı. İyice hassaslaşan bünyeme sebep olur olmaz ağlıyorum herşeye. Hele bir de üstüne şehit haberleriyle depremi bağdaştıran ve beni insan olduğuma utandıran öyle şeyler duyuyorum ki aklım almıyor. Olur ya savaş çığırtkanları, bi gün gelir de dilediğinizce pay ederseniz yurdumun insanlarını, bir yanım kürt, bir yanım laz, bir yanım türk, bir yanım alevi, bir yanım sünni iken, nasıl ayrıştıracaksınız beni diye sormadan edemiyorum. Sadece korkuyorum..

Saadetin böylesi :)

Efenim bir hafta aradan sonra yeniden bloguma döndüm, içimi şöle bi döküp gitcem. Hani yokluğumu farketmeyenler için özellikle vurgulamak adına böyle bi giriş seçtim.

Geçen cumadan beri bi iyi hissediyorum kendimi, insanötesi. Acaba yoğun olmak mı bana iyi geliyo anlamadım, ama keyfim pek yerinde. Şimdi mutsuzken bişeyler yazmak kolaydı, olmadı acıklı bi şiir, ama keyif nası anlatılır ki diye düşündüm düşündümm düşündüm, aha da şu alttaki resmi buldum, aynı benim ruh halim.
Mutluyum dediysem bi takım taleplerim var hala hayattan, mesela ankara'nın iklimi değişsin, okullar kapatılsın-tamamen-, mesai 10'da başlasın 16'da bitsin-cumartesi çalışmak günah sayılsın, pazar çalışan münafık olsun zaten-, ışınlanabileyim, kuru fasulye ve nohut yemekten sayılmasın, birisine bişey anlatmak için illa cümle kurmama gerek kalmasın, bütün dolmuş şoförleri bizim caddedeki eleman gibi olsun- parayı verince teşekkür ediyo, inerken iyi günler diyo-, seçim yasası değişsin, en çok oy alan değil en az oy alan iktidara gelsin -zira sayıları azsa kesin iyi şeyler istiyodur o elemanlar -, kadın cinsi 100 yıl dondurulsun, erkekler evrimini tamamlayınca geri çözülsün - bir kısmı hariç, onlar kalıp başına bela olsun erkeklerin -, yaşlanmayı geciktirmek için arada bi uzaya seyahat edeyim, falan filan...... Listem bu kadarla sınırlı değil elbet, ama bunlar ilk etapta beklentilerim.

Bütün bunlar olursa daha mı mutlu olcam, yoooo, iyiyim böle de yaa...benimkisi insanlık işte..

Yine mi ?

Küfrederek uyanıyorum bikaç sabahtır, offf yine mi kalkıcam yine mi işe gidicem yine mi aynı şeyler, bu nası bi döngüdür kendini tekrarlamaktan yorulmaz ama ben yaşarken yorulurum. Uyanır uyanmaz bi sebep arıyorum, neden uyanmak zorunda olduğuma dair, elle tutulur hiçbişey bulamıyorum sonra, sonra aramaktan vazgeçiyorum. Malum zaman dar, sürmeliyim savaş boyalarını, hazırlanıp bir an önce çıkmalıyım dışarı.

Bu sabah yine böyle sabahlardan biriydi, bi kuş gördüm parkta - sabahın köründe parka koşuya ya da yürüyüşe gidecek kadar deli değilim henüz çok şükür - dişçiye giderken yolda gördüm. Çimleri sulamak için bırakılan hortumdan minik bir sızıntı vardı fışkıran, gitti kapadı minicik ağzını onun üstüne, kana kana içti suyunu, ben bi umutlandım neden bilmem yaşama dair. Hani sebep arıyodum ya uyanmaya, tabiatın kendisi öyle kusursuz bir işleyiş içinde ki vardır dedim bi nedeni bugün bu yoldan ya da birilerinin hayatından geçiyor olmamın, vardır büyük bi plan benim anlamadığım, sahi vardır di mi.

Geçmek demişken, kimimiz bir diğerimizin hayatından sadece geçip gitmek için çıkıyoruz belki sahneye, anlaşmalı bir figüranızdır belki onun hayatında, sınavının bir parçası, ya da kendimizizdir sınavın ta kendisi. Ben bunu geç anladım, çok önemsedim bu yüzden kendimi, yaşadıklarımı, oysa hayat basit hayat sıradan hayat bi o kadar sahici.

Hayattaki en büyük lükslerimiz ( MİM )

Ahh deep ahh diyorum yeni bir mime daha başlarken. Sevgili blog bu defa konumuz ; Hayattaki en büyük lükslerimiz.

Bu mimi yazmadan önce diğer arkadaşların yazılarını okudum, deep'in lükslerini okudum ve karar verdim, önce birtakım lüksler edinmeliyim bu mimin hakkını verebilmek için. 5 yıl sonra bugün hala blog yazıyo olursam bu mimi tekrarlicem efenim.

En büyük lüksüm sanırsam, iş değiştirmek, o an içinde bulunduğum abukluklara daha fazla tahammülüm kalmadıysa -ki bu süre çok uzun olmuyo- basıyorum istifayı. Burdan benim abuk olmadığım sonucu çıkmasın tabi, sorun bende de olabilir, çocukluğuma dönmek lazım, arızanın kökleri orda muhtemelen. 11 yıllık toplam çalışma hayatımda 8. işyerimdeyim. Hedefim en fazla 10. da artık emekli olacağım yeri bulmuş olmak. Kimi kez ayrıldıktan 1 gün sonra başka bi yerde işe başladım, kimi kez ise 8 ay hatta 1 yıl tembellik yaptım. Tembellik dediysem para kazanmadım o süreçte ama keyifli ve eğitici günler geçirdim esasında. Ha bi de söylim o süreçte kimseye yük olmadım, kendi paramı yedim yane.

İkinci lüksüm, eğer sayılabilirse kurs manyaklığı. Sayılır sayılır bi servet ödedim ben o kurslara. Sevgili blog bugüne kadar gitmediğim kurs kaldı mı bilmem, aktivite insanı oldum çıktım. Halk oyunlarından salsa ve tangoya, tiyatrodan bağlama ve gitara, dil kursundan metin yazarlığına hatta fotoğrafçılığa kadar çookk geniş bi yelpazem var. Atladığım varsa affola. Hiçbirinde kendimi bulamadım henüz, 2. haftanın sonunda vazgeçtiklerimde var, e hadi biraz daha dayanayım diyip 3 ay gittiklerim de. Eminim bişeye yetenekliyim ama ne onu henüz bilmiyorum.

Yaklaşık yarım saattir düşünüyorum, nası lükslerim var başkaca diye, bulamadım inan. Lüküssüz bi insanım ben şimdi anladım. Yarından tezi yok edincem ama. Ben de efenim bu mimi, nası lüksleri olduğunu merak ettiğim sevgili Nehir İda ve Kuccukkurba'ya gönderiyorum.