Güç

Kendimden bahsetmeyi sevmem diyen insanlara inat, ben seviyorum arkadaş. Hele ki burada yazdıklarımı aradan uzun bir zaman geçtikten sonra okuduğumda, kendime dışarıdan bakabilme, olayları farklı bir gözle değerlendirebilme fırsatı buluyorum. Bütün diğer öğrendiklerim gibi ne katkısı oluyor hayatıma henüz ölçemiyorum ama, olsun...

 

İnsanların bana karşı tavırlarını, sözlerini ve anlık tepkilerini dikkate almam genelde, daha çok başkalarına karşı zamana yayılmış davranışları üzerinden değerlendiririm karşımdakini de, karşımdakiyle olan ilişkimi de. Son zamanlarda anladığım, daha doğrusu hayatın en eğlenceli bulduğu öğretme şekli olarak, kafama vurarak anlattığı bir başka şey ise, insanlar mutsuzken, hele ki kronik bir hal aldığı dönemlere denk geldiyse, bu değerlendirmenin kesinlikle yeterli olmayacağı, dahası beni dengesizliğin girdaplarında sürükleyeceği.

 

Çoğunlukla -genellemelere bayılırım ama hepsi demiyorum bak - bir insanın hayatta temel unsurlar olarak gördüğü ne varsa ve bunların herhangi birinde bir problemle karşı karşıya ise, meleğin yeryüzüne inmiş halini buluyorsunuz gözünüzün önünde. Derdini birisiyle paylaşma ihtiyacı, konuşarak bedava terapi seansı alma şansını kaybetmeme çabası, mutlu insanlar suçluymuşçasına kendisinin hep kaybeden olduğuna ikna turları, kurban psikolojisinin verdiği derin haz hali... Bu koşullar altında, önyargılarından sıyrılmış, hayata şeffaf gözlerle bakan, kırılgan, insanları hatta dünyayı anlamaya çalışan Nirvana'ya doğru emin turizmin emin adımlarıyla yol alan insanlar topluluğunu bulabilirsiniz. O unsurlardan biri düzelmeye görsün, aldığı güçle içindeki canavarı büyütüp karşınıza dikiliveriyor insanoğlunun en zalim hali. Tanıdığınız insan bambaşka bir şeye dönüşüyor birdenbire,  eleştirdiği ve olmaktan korktuğunu iddia ettiği ne varsa geçiriyor üstüne ikinci bir deri gibi.

 

Bu yüzden insanları mutsuzken değil, en mutlu halleriyle görmek, en güçlü halleriyle tanımak ve sonrasında dönüşebilecekleri o korkunç varlığa ne kadar aşina olduğumu sınamak, daha sonrasında geçireceğim şokun boyutunu azaltmak istiyorum, kısacası kalbim bu tip heyecanlar için uygun değil.

Gücünü, bağlı bulunduğu koltuktan, sahip olduğu paradan, güvende hissettiği ilişkiden,  kısacası hiçbir şeyden değil, sadece ve sadece varoluşundan alan insanlara, sırf dengemi bozmadıkları için hastayım, sen bizi koru İsa diğerlerinden.

 

 

 

 

 

 

 

Kadınlar, erkekler ve küçük zaferler

Nerdeyse son bir haftadır her akşam ertesi gün yazmam gereken bir konu başlığı buluyor, şu bilgisayarın başına geçtiğim anda ise her şeyi unutuveriyorum. İpe sapa gelmez şeyler esasında, ne ben yazmadım diye dünya yıkılıyor, ne de yazmış olmam kendi dünyamda bir zafer kazanmama neden oluyor. Niye zafer peşine düştüğüm ise ayrı bir konu.

 

Dünya üzerinde erkeklerin egemenliklerini sürdürmelerinin ve bunca başarısızlığa imza atmalarının temel sebebi, bu bir taraflarından uydurdukları zaferler diye düşünmeye başladım. Acaba zihnine erkek beyni yerleştirilen fare gibi, benim fonksiyonlarımda da değişiklik olur mu diye, laboratuvar ortamında olmasa bile, zihinsel simülasyon yoluyla erkek gözüyle bakmaya çalışıyorum dünyaya.

 

Yok arkadaş, o denli önemli hissedemiyorum ne yaparsam yapayım. Karşımda gözlerini kısıp, uzağa bir noktaya odaklanarak, etrafındaki herkesi ona huşu içinde bakmasını isteyen, o an hayatın anlamını verecekmiş ya da tanrı bir iş yaparken ondan izin alıyormuşçasına özgüvenli erkek ırkı karşısında şuurumu yitiriyorum.

 

Derdim ne cinsiyetçilik yapmak ne de.. yok ya aslında tam olarak bu. Kadına hükmetmeye alışmış zihniyet, iş hayatında da aynı performansı göstermeye, karşısındakinin biat etmesini beklemeye başlıyor. Çalışma hayatında başarının kriterleri çoğu kez o kadar net tanımlanışken, dünya ölçeğinde yapılan hataların ve başarısızlıkların çetelesini tutma işi niye sadece meleklere havale edilmiş anlayabilmiş değilim.

 

İki cinsin birbiriyle etkileşimde olduğu yalan, sadece biri diğeri üzerinde hakimiyet kurmaya çalışıyor, stratejiler geliştiriyor, her günün sonunda kendi dünyasında küçük zaferler kazanarak ertesi günkü devrimine hazırlık yapıyor. Egemenliğiniz batsın demiş miydim...diyorum yeniden.

 

Her gün yeniden kendini kanıtlamakta olan, iyi anne, iyi eş, iyi evlat, iyi çalışan, iyi gelin, iyi hizmetçi, vs.. olmaya çalışan kadınların bu durumda suçu yok mu var elbette. Dünya nüfusunun yarısını oluşturmasına rağmen, kendini yönetmeye aday olması dünya mucizesi gibi algılanıyorsa hala, sadece sayılarda eşitiz. Dün açıklanan milletvekili adaylarının kadın "kısmı", özel ilgi gördü ekranlarda, basında.. Hala ayrıştırma, farklılaştırma, hala bu kararı verenlerin erdemli davranış sergilediği edaları...yemişim o kadın üzerinden hesaplar yapan dünyanızı.

 

Belki de her şey cinselliğin algılanışında, Freud yanılmadı ha. Kadını, sadece kendisine tatmin için yaratıldığını düşünen, dahası bunu çeşitli kaynaklarla resmileştiren -evlilik, din, toplumsal kurallar- karşısındaki için de kendisinin tatmin nesnesi olduğunu unutan, cinselliği bir çeşit cezalandırma ile eş tutan ve sokmak eylemi diline, sözlüğüne bu kadar yer etmiş, kendi varoluşundan utanan erkek çoğunluğu, bu nedenle karşısındakine saygı duymuyor, kadının kendisiyle aynı platformda yer almasını bu kadar garipsiyor, dahası tiksintiyle karışık bir korku duyuyor.

 

Şimdi diyeceksin ki başka derdin kalmadı da, kadın erkek eşitliği mi diyorsun bunca kaosun ortasında, ülke topluca delirmiş ve onurunu yitirmişken insanlık. Evet diyorum, belki de olan biten bütün her şeyin tek sebebi bu, varın çoğaltın bunun üzerinden örnekleri.