Zehir

acımasız bir mevsim
yıkık dökük bir şehirdeyim
gri göğün altında kararmış bütün anılar
her geçen gün birbirinin aynı
her geçen saat bomba ayarlı
başıboş geziyorum harabelerinde
uzandıkça uzaklaşıyor gözlerin
korunaksız bir sığınak gibisin karşımda
vazgeçsem yarım kalacak yine cümlelerim
açılsam derinine kendime inat
zehir olup yakacak sözlerin

bitti..

bitti..
koptu fırtına,
kırıldı dal.
bitti..
söndü içimdeki son ışık,
sustu yüreğimdeki çağlayan,
düşen bir çocuk gibiyim şimdi yolda
dizleri yüzlerce kez aynı yerden kanayan..

sıradan

sıradan bir yazdı
sıradan bir temmuz akşamı
akşam bültenlerinde sıradan haberler vardı
telefon çaldı
bir ses yerinden kalktı
telefona uzandı kararsız elleri
öbür ucunda ahizenin sıradan bir ses vardı
durdu evren durdu ses durdu kalp atışları
çiçekli elbisesiyle koltukta oturan o çocuk
hiçbirşey anlamadı
pencereden dışarı baktı
sonra usul usul bir dere bir nehre aktı
yağmur yağdı silmek için izini olanların
o yağmurla bir olup kendini boşluğa bıraktı

Gece

kabuslarla örülüyor günlerim
kapatmaya korkuyorum gözlerimi
sabitleyip gözümü bir noktaya
çizgilerini sayıyorum ömrümün.. hiç durmadan
duyduğum her sesle
durup yeniden çalışmaya başlıyor kalbim
gün geçtikçe azalacak sancı
gün geçtikçte daha da yakıcı
elimde bir kum saati
çevirip duruyorum sabırsızca
ne yöne akacağını şaşıran zaman
ne yöne gideceğini bilmeyen ben
akıyoruz inceden

temmuz

beynimde hissediyorum basıncı
ağlamamak için etime geçiriyorum tırnaklarımı
tiz bir çığlık yükselse bırakacak yakamı
zamanın sonu bu olsa gerek
çektiğim zehri kusamıyorum
boşlukta yüzüyor ruhum
yağmur var dışarda temmuz ortasında
dizlerimi çekip karnıma daha da küçülmek istercesine
gecelerce oturuyorum
ertesi güne.. günlere uyanıyorum
yok bir farkı
onlar da diğerleri gibi cehennem sabahı
oturuyorum gecelerce
dilimde acı bir tat
burnumda reyhan kokuları..

Uğur

ilk defa yüzüne baktı aynada
günlerden sonra
gelip oturdu bir çift ürkek göz karşısına
önce ağladı uzun uzun
sonra sustu dingin durgun
hatırladı bir yerlerden
bir ayna bir adam bir sahne
yer değiştirmişti seyircilerle oyuncu
adam oynuyordu gecenin oyununu
hatırladı aynı gözlerdi..
karşılaştığında kendiyle nasıl baktıysa adam aynaya
baktı aynı korkuyla o da..
alkışlar koptu sahneden
ve bir ayna bölündü bin parçaya
sırlar döküldü perdeden
önce topladı bütün kırıkları
önce kanattı bir bir bütün yaraları
sonra çıktı karıştı sokağın kalabalığına
sonra yaşadı o günü.. bir daha.. bir daha..

Yüzün

gittiğinden beri hep aynı zaman dilimindeyim
hiç yarın olmadı
suretin silinse de gözlerimden
sesini yitirmedim..
senden sonra esir etti beni kendine
gelişigüzel söylediğin birkaç kelime
yüzler hala yabancı oysa
kendinden bir şeyler bırakmamak için götürmüş olmalısın
seni bana anlatan o çizgileri de
yüzünü bir kez daha görebilmek için
gözlerimi rehin veririm inan bu dünyanın ellerine

98

Yelken

Niye bir yelkenli değilim
rüzgarın büyüklüğümü korkutan beni
yoksa bu yürek kaldıramaz mı
ansızın gidivermeleri
niye sarmış bu umutsuzluk çevremi
var olan niye yok gelir bana
mutluluk taşımak
daha mı zor hüzün taşımaktan
bilinmeyen limanlara..

98

Ardından

gittiğin gün
en uzun günüydü yılın
en uzun gece
en uzun bekleyiş
en uzun özlem
en uzun vazgeçiş
en uzun yalnızlık
en uzun kaybediş
kimsesiz kaldığım en uzun günüydü ömrümün
o gün anladım
kimse dokunamıyordu kimsenin yalnızlığına
ve hayat her şeyden uzun bir yok oluştu aslında

Haziran 06

Duvar

senin şehrindeyim
bir zamanlar çocuk olduğun o tozlu yollarda
ağlamamaya söz vermiş bir çocuğum
oturuyorum bir duvar dibinde
kıpırtısız izliyorum sarıya kesmiş göğü
birazdan akşam olacak
yine saracak içimi katran karası bir hüzün
susmak istiyorum biliyor musun hem de yüzyıllarca
değmesin istiyorum kulağıma bir daha hiç insan sesi
ve bir bilsen…
yokluğunun nasıl da keskin kokusu

98

Mavi

Sokaklar sessizdir bu saatlerde
gömülmüş baharın ilk ışıklarına evler
zamanı derinden soluyarak
kanat çırpan bir kuşa
-göç mevsiminde-sunar serinliğini
hasretin kemirir içimi
sözler-karanlıkta-yürekte
gizler kendini
filiz vermez güzellikler yeryüzüne
ışıklar beynimde çakar
mavilik dağıtır beynimi..

Mart 99

Hiç

Kelimelere yüklemek yerine acıyı
en olmaz derinliklere ekliyorum
ayaküstü sohbetlerde kaybettim
anlamını söylenenin
çağrışımdan ibaret
gördüğüm ve hissettiğim
düş yok, ses yok
ve nihayet
ben yokum !

Aralık 98

Düş

Suskun ve eziğim günlerdir, aylardır
belki de sayamadığım, yok saydığım zamanlardır
kandırmaya çalışırken kendimi
alabildiğine güçlü ve emin
her geçen gün biraz daha eksildim
mutlu olmamak için ikiye bölündüm durmadan
çoğaldım sanırken
un ufak ettim beni
ve öldüm anlarca sahte gülüşlerin ardında
en olmaz zamanlarda hesaplaşıyorum kendimle
heyecansız ve cansız hayat
varlığım engel önümde yaşamaya
güneş vurmuyor uzun zamandır pencereme
karanlığa açılıyor düşten bir gemi
bense eskisi kadar özleyemiyorum seni
ağlamak her şeyden zor
gözlerim terk ediyorken beni
önce bellek yitimi, ardından müthiş bir uğultu
ses verirsen bir gün bana
söyle
düş neydi
ve ne yapacağız şimdi ?

Aralık 98

Hazan

Kırlangıç ölüleri çoğaldı yüreğimde
titrek sesler aldı yerini o cıvıltıların
ne baharlar kar etti
ne ağaçlar yokluğuna
hala üşüyorum
senden kalan hüzünle
bitmeyen o yaz yağmurlarında.

Ocak 99

Tuval

Yarım kalan bişeyler var..
renkler yerli yerinde
kelimeler eksiksiz
çerçeve çok mu büyük
sınırlar mı gereksiz
mutsuz değilim eminim
ama gülemiyorum kedersiz
bu tuval ya çok koyu
ya da ressam yüreksiz

98

Kuytu

birbirinden sarhoş geceler geçerken
sığınağında hayatın doludizgin koşarken sen zamana
ben başka nehirler arıyordum akacak
başka sular arınacak
gözlerini dayamış bulutsuz berrak bir ufka
özlüyordum seni dönsem sesin başucumda
hep varolacaksın içinde pişmanlıklarımın
affetmeye çalışırım seni de kendimi de
tutamayacağım bir söz vermek istemem yine de
adın zihnimin kuytularında saklı
bulamayacağım..biliyorum ..kuracağım hiçbir cümle de aynı tadı
gitmeler üstüne kurulu hep zamanlarım
hep tüketmeler üstüne anı ..

Ekim'10

Uçurum

bir uçurum kenarında durup öylece
vazgeçmişken artık gündoğumlarından
ince bir dal gibi bana uzanan
masalsı bir dünyadan
korkak kararsız ve kaskatı
tutarken ellerini
bilmiyordum henüz içimin derinlerine sızan
ateşte kendini sınayan tenini
sana doğru usulca akıp, geride bırakıp bütün hikayelerimi
deniyorum varlığınla yeniden tutunmaya sabaha
gözlerini gözlerimden bir an olsun ayırma….

Ekim'10

Uzak

bir kez olsun gitmedim o yerden
unutmadım söylenen hiçbişeyi
attım derinlere bi yerlere..sakındığım o sevgiyi
yaralarımla kaynadı bir oldu acılarımla tenim
gözlerin..aklımda kalan en tekinsiz yerin
bi baksam kaybolurum diye gözlerimi uzaklara kilitledim
sen çekildin şimdi sahneden..bense hala bıraktığın yerdeyim..

Ekim'10

Rüya

yıllar oldu düşmedi elimin gölgesi kağıt aklığına
ne söylemeye sözüm vardı yarına
ne de gücüm yaşanacaklara..
sen geldin ve işte değişti dünyam
sana anlatmak için yaşıyorum her anı
her anı yaşarken seni anlıyorum bir daha
belki buraya kadar herşey
bitti rüya..
ama istediğim son şey senden.. beni sakın uyandırma..

Ekim'10

Eksik

ne söylersen söyle
sev ya da sevme beni…
istersen acıt..
istersen kapat üstüme bütün kilitleri
bir parçasın benden kopan, bir parça.. diğer yarısını arayan
ben hep özlüyor olacağım seni
kimi sevsem, uyusam gögsünde
sen olacaksın dokunduğum ten
eksik kalacak bir yanım
bi yandan yaşayacağım sensiz
diğer yandan gün be gün öleceğim seninle..

Ekim'10

Işık Yılı

ışık yılı uzaklıklardan tanıdı tenimi tenin
çekildin santim santim kanayan yerlerime
yaklaştıkça çarptı ellerin duvarlarıma
öfken sevgin kadar büyük
kayıp bir adam kayıp bir evren karşımdaki
söyleyemediklerim büyüyor nefretinin cehenneminde
gel git lerle doluyum yine
bekliyorum öylece sessizce
önümde uzanan huzurlu saydam bir gece
istiyorum kalalım böyle
ne sözcükler ne geçen zaman incitmesin kimseyi
sabah olacak.. ve kendiliğinden bitecek nasılsa bu bilmece

Ekim'10

İmkansız rüya

unut beni de geçirdiğimiz o geceleri de
ne adım kalsın geriye ne de geceden süzülen duman
yakma bi sigara daha
yaktıkça üşüyorum ağustos sıcağında
sadece uzan yanıma ve tut elimi son bir defa
sor bütün soruları da kapansın bu cehennem kapıları
anla artık işte cevapları ben de değil yaşadıklarının
ne güçlüyüm gördüğün kadar
ne de umarsız sadece yaralı
diğer yanım yarasına sevdalı
kabuslarla dolu gecelerim
peşindeyim bir imkansız rüyanın
ne verebilirim sana istediklerini
ne de açabilirim bir bilinmeyene kapılarımı

Ekim'10

Yaprak

öyle seviyorum ki seni
sonbaharda dalından düşen yaprak misali
sararıp solarak, her gün biraz daha dalından uzaklaşarak
korkarak hem biraz
hem biraz susarak
bir mevsim daha geçiyor bak
öyle sessiz, öyle umarsız
yanlızlığımızda boğularak

Ekim'10

Vişne Ağacı

dışarda inceden bir yağmur
sonbahar gelmiş vişne ağacına
puslu bir gök, demli bir çay ve çiseleyen zamandan ibaret yaşadığım gün
ne yöne baksam kendime dönüyorum
zaman zaman aklıma düşen sesin
dağıtıyor bulutlu sabahımı
bir sürü soru yanıt aradığım
bir tek cevap sorusunu hala bulamadığım
hem istemek hem kaçmak gibi biraz..
hem yaşayıp hem vazgeçmek yaşamdan..
hiçbirşeye bu kadar yakın değilim
sendense bu kadar uzak….

Ekim'10