Düşe kalka..

Efenim derdim büyük... Bilenler bilir, büyük bir rüyanın peşindeyim ben, aslında herkes gibi mutlu olmanın yollarını arıyorum, mutlu kalmanın, yaşama sevincimi hep yükseklerde tutmanın.. ama yöntemim biraz farklı, istiyorum ki olaylardan ve insanlardan bağımsız olsun bu, tutunmadan hiçbir şeye, ağacı sırf ağaç diye seveyim, yıldızlar romantizmden değil, gezegenin en güzel parçaları olduğu için büyülü gelsin bana.. Arada bir tökezliyorum ama olsun, sonra eskisinden daha iyi kalkıp devam ediyorum yola.

 

Ulu yüce bilge olacağım diye değil bütün bu çaba ha, başka türlüsünü beceremiyorum, nefessiz kalıyorum yoksa, ondan. Geçtiğimiz hafta yine böyle bir iniş evresindeydim, susuyorum -ki benim için devrim niteliğinde bir şey- hücrelerim küsmüş birbiriyle, bekliyoruz öylece. Güzide arkadaşlarımı sarmış belli ki bir telaş, onlar ilgilendikçe kendimden daha bir şüpheye düşüyorum, diyemiyorum derdim benimle. Çıkışı arıyorum, bulamazsam vay halime...

 

Her seferinde bir değişik çıta, boğulmam bu sefer biliyorum ama neyin nesi şimdi bu sınav. Çırpınışlarım ses verdi kaç günden sonra, bugünse uyandım erkenden bir bahar gününe, bir liste yaptım afillisinden çıkılacak yollar için, unuttuğum yüzlerce his akın etti ruhuma, nasılsın diye soranlara güzelim diyorum bu defa.

Sonbahar

Gri bir sabahtı, sonbaharın kendi renklerini bulmak için dolaştırdığı fırçaları yorgun düşmüş, sarılar, turuncular, kahverenginin bütün tonları.. yerini kurşuni bir ağırlığa bırakmıştı. Yürümekten yorulmuştum, üşümüştüm de biraz sanırım, kollarımı göğsümde birleştirip oturmuştum, bana artık hiçbir şey vadetmeyen ufka dalmıştım uzunca bir süre, çoktan terkedilmiş o bankta. Tek bir şehirde olmadı bütün bunlar, tek bir anının çağrışımları da değildi, biliyorum, yoğrulmuştum attığım her adımla.

 

Sonrasını kestiremeyeceğin filmler gibiydi aslında yaşamak, dingin ama umarsız bir bekleyiş... geçsin istiyordum sadece zaman, büyük bir hızla yok etsin kendini. Biliyordum, değişmeyecekti hiçbir şey, gözlerin yine kilometrelerce uzaklıktan bana değecek, bense hep yanı başımda hissedecektim seni. Gitme demek zordu, kalmansa ihanet etmek olurdu hayata, bir haine aşık olmak..

 

Günün belli saatlerine haksızlık ediyormuşum gibi bir hisse kapılırdım bazen, seni düşünmek hep bulabildiğim en ıssız anlara kalırdı, kalabalıklar içinde hala yalnızım. Nedenini bilemediğim kabuslarım vardı, sıçrayarak soluksuz uyandığım ve yanımda olmanı istediğim zamanlar, yetmezdin oysa susturmaya içimde durmaksızın büyüyen cehennemi.

Bu yüzden sevmezdim hiç, sonbahar, gece ve yağmur üçlemesini..

Tarih: Bilinmeyen bir sonbahar

 

 

 

Ne içtim ben lan

Efenim, bi tatile gittik geldik, bir de ne göreyim ben aynı ben değilim... Ramazan Bayramını aile saadeti ile geçirmektense yağmur adam ve isyankar kuzu ile eğlenelim dedik. Yalnız bu eğlenme olayını öyle abartmışız ki, seyahat planı yaparken başladık. Üç ayrı kişilik, üç ayrı dünya olmamız ve kesinlikle uzlaşmacı bir yapıda olmamamız sebebiyle, ayrı ayrı günlerde ve değişik ulaşım araçlarıyla ayrı yerlere yerleştik, ayrı günlerde tatili bitirdik, aynı olan tek şey şehirdi, neyse ki...

 

Giderken, ''Ben hayattaaa yapmam'' dediğimiz ne varsa yaptık, isyankar kuzu; ''Hiçbir güç beni sabahın köründe uyandıramaz tatilde, suvebeyaz sen dee'' diye söylense de, altıbuçukta daha yeni uykuya dalan bünyesi saat dokuz onbeşte beni uyandıracak kadar dinçti hergün. '' Yamaç paraşütü müü hayııırr asla yapmam, size de yaptırmamm'' diye yine kendini yiyen arkadaş, büyük bir keyifle atlayarak döndü. Olmayacak ne varsa oldu, ama asıl olaylar döndükten sonra başladı.

İşyerinde alışmışım ezilmeye arkadaş, ne verirlerse önüme ben yapmam demiyorum, web sayfası içeriği düzenlemekten çeviri yapmaya, imalattan iş geliştirmeye, kimin aklına ne gelirse, bildiğin ortaya karışık durumları yani. Üstelik sürekli kendini yetersiz hissetme hali, mükemmeliyetçi tavır, kendini geliştirme telaşı, saçlarım ağardı inan. Geçtiğimiz hafta ilk kez karşı çıktım, ilk kez artist bi tavırla ben yokum arkadaş dedim, son günlerde kendimden öyle memnunum ki sorma, önemli olan da bu değil miydi.. yoksa değil miydi la?

Babiş dedi ki, sen bi değiştin bu isyankar kuzuyla tanıştıktan sonra, eve girmiyorsun, bi yerden gelip ayağının tozuyla gideceğin başka bir yerin planını yapıyorsun, psikolog deil miydi o, psikolojine bişiler oldun senin.

Diyemedim elbet, ne olduysa revolution da oldu, tekila shot'ların içine ne karıştırdıysalar artık, bi çözülme başladı hamurumda, bi kendim olma hali...İçkiye methiyeler düzmeyeceğim burada elbet, tatile gidin de demiyorum, ama bişeyi istemiyorsanız, gelmiyorsa içinizden, yapmayın...ne olursa olsun yapmayın...