Farklı

Bugün çok değişik bi gün sayın seyirciler, farkı ne inan bilmiyorum ama sabahtan beri içimde bir çalışmama isteği. Öyle ki bir şeyi bekliyorum, birazdan olacak ve hayatımı alabildiğine değiştirecek, sen aklıma mukayyet ol ulu yüce yaradan.

 

Güneşin yüzünü göstermesiyle uyandı benim ruhum, kalbim pır pır bir kelebek, hayat güzel, anlamını çözüp vermişler de elime, ben bakıyorum mal mal gibi bir ruh hali işte. İçtiğim çaylardan dicem, ki şüphe etmiyor değilim, bazen şapşal bir iyimserlik gelip oturur içime, isterim ki hiç gitmesin, bugün de öyle işte.

 

Bir yığın iş var beni bekleyen, ama kafa yorasım yok, seyahat isteğim maksimumda, bir iş çıksa da diyar diyar dolansam diyorum. Son aylardaki tempo nedeniyle delirdim biraz, şartname okumaktan gazete okuyamaz hale geldim, ne söylense proje gözüyle bakar oldum, şimdi bunlar normal diyorum, insanım ben de la neticede.

 

Çıkıp kalabalık bir meydana, bir banka oturup gelip geçen insanları seyredesim var, kulağımda kulaklık, ruhumda melodiler eşliğinde. Gün ışığını içime çekesim, eziyet ettiğim ne kadar hücrem varsa, bir bir özür dileyesim var. Dedim ya farklı bi gün bugün, silip bütün izleri, her şeye o acemilikle yeniden başlayasım var.

Olaylar olaylar

Günler haftaları, haftalar ayları, aylar da benim yaşama sevincimi kovalayıp durdu pek sevgili blogdost, en nihayetinde öyle bir ruh haline geldim ki, burası son durak olmalı diyorum. Başlayacağım anlatmaya olan biteni de biraz can canlı bir giriş yapayım istedim, bir süsü eksik ya yaşadıklarımın, o da olsun da tam olsun.

 

Her şey yaz sonuna doğru başladı, birini sevdim, hem de fena, uzun bir aradan sonra hissetmenin güzelliğini yaşadım, ölmediğini bilmek gibi bir his, hiç öle yazmadım ama ne bileyim, ancak böyle anlatabilirim o zaman içimde var olan yaşama sevincini. Sonra ters gitti her şey, mevsim sonbaharken kar boran oldu benim için, derken bir ara güneş açar gibi oldu, o da ne, bu defa büyük bir fırtına. Ölmek gibi bi şeydi, dedim ya hiç ölmedim ama ancak böyle anlatabilirim elimden kayıp gidenleri. Aylar sürdü atlatmam, anlamam zaman aldı, kendimi ikna etmek için günlerimi verdim, şimdi düğününe çağırsa çeyrek altınımı alıp gidecek moda geldim. Ama sen yine de uyma bana, olur da bu satırları okursan, sakın ola çağırma emi, dayanamam yine de.

 

Bir ara durmaksızın ağlama akşamları düzenledim, ama ne ağlamak, sebepsiz değil elbet. Önce bir intiharla sarsıldım, hayattan gitmek isteyen biri için dualar ettim günlerce, biliyorum çok bencilce, sonra bir arkadaşımızın ölüm haberini aldım, yıllar olmuştu görmeyeli ama hep bir yerlerde durduğunu bilmenin rahatlığı vardı belki de. Ardından bir miniğimizi uğurladık, hiç olmaması gereken bir yaş, hiç beklenmedik bir biçimde, annesinin haline dayanamadım, hele o ilk anlar, gözümde her şey değersizleşti, anlamını yitirdi. Ne varsa öfke duyduğum, affettim herkesi ve her şeyi, sadece içinde bulunduğun ana hükmedebilirdin ve sevdiklerin hayatta olduğun sürece çözümsüz hiçbir şey yoktu. Biraz daha büyüdüm o gece, biraz daha başka bakmaya başladım. Derken teyzemin kanser olduğunu öğrenmemle bir kez daha karardı dünya, şimdilerde daha iyi, biraz zor da olsa tedavi süreci yolunda, sağlık gibi servet yok, en çok da kendinize kıymayın diyorum gördükçe yaşananları. Elbet boş durmadı iş güç, en yoğun zamanlarımı geçirdim, hafta içi hafta sonu demeden çalıştım günde en az on dört saat. Stres desen diz boyu, uykularım kaçtı kaygılarımdan. Ama biliyorum ki savunma mekanizmasıydı bu ruhumun, düşünmemek için çalıştım durmadan.

 

Her şey çok kötü değildi elbette, biraz daha büyüdüm bu yaşadıklarımla, daha sakin, daha güçlü, daha anlayışlı, daha ulu yüce bir varlık oldum sanırım, çok mu lazımdı bilmiyorum ama. Yine de haksızlık etmeyeyim, güzellikler de oldu, hayatıma bir anlam daha eklendi mesela, miniğim geldi dünyaya, halalığın ardından teyzoşluk sarhoşluğu sardı beni, kokusunu içime çektikçe mutlu olduğum bir varlık var hayatımda artık.

 

Böylesi bir gündemin içinde dibine battım mutsuzluğun çoğu zaman, fırsat buldukça sevince sığındım. Ama anladım ki olayların içindeyken başka bakıyor insan olup bitene, daha bu sabah fark ettim üzerimden geçen tırı, alıp götürdü enkazı, şimdilerde hasar tespit çalışmaları olacak, ilk iş yitirdiğim o deli sevinci yerine koymaya çalışmak, sonrasına bakacağız, mutluluk değil istediğim, delicesine mutluluk, sen beni anla İsa.

Ateş

Gökyüzü apaydınlık, hafif bir esinti var havada, fesleğen kokuları sarmış her yanı, gözlerim kısık, dudaklarım hafifçe kıvrılmış, sebepsiz bir tebessüm yer eden yüzümde, bütün korkulardan ari, bütün zamanlardan azadeyim. Sen şimdi hiçbir şeyin farkında olmadan teslim olmuşken uykuya yanı başımda, gecenin içinde ben böyle bir düşün tam orta yerindeyim. Bana dokunduğun her anda, dışında en ufak sevgi belirtisi göstermeyen bu adamın bir gün hissettiklerimi hissedeceğini düşünüyorum, saçma biliyorum, ama tutunmak için bir nedene ihtiyacım var. Bugüne kadar kaç kez aşık olduğunu düşünen ben, tarif edemiyorum bu olup biteni, sevdikçe yükselen bir çıta kalbim, insan kendi kendine engeller koyar mı söyle? Bulunmaktan tek huzur bulduğum yer kalbine en yakın olduğum yer, ne garip… Varlığın dışında hiçbir şey düşünmediğimi fark ettim o anlarda, bıraksalar ne kadar uzun bir süre kalacağımı kestiremediğim bir coğrafya göğsünden boynuna doğru uzayıp giden o yer. Sıcaklığını hissetmek yetiyor içimdeki güven duygusunu ortaya çıkarmaya, çok değil istediğim, sadece varlığımı kabullen ve sarıl alabildiğine. Oysa duvarlar inşa edilmiş, kaleler kurulmuş çoktan, gözlerin uzak ve karanlık, her kelimen acıtmak için tasarlanmış, dilinden dökülen ağıyı öpmek istiyorum, olmuyor… O an anlıyorum ki senin sınavın benim cennetim, benim özlemimse kaçtığın şeyin ta kendisi, kendiliğinden çözülmesi imkânsız bir bilmece bu. Devam edemeyeceğim diyorsun, sadece bu iki kelime öyle hızlı dökülüyor ki dilinden, önce anlamıyorum, sonra bir şey kopuyor içimden, çığ gibi yuvarlanarak büyüyor göğüs kafesimde, yanan ateşe dikiyorum gözlerimi, ömrümün en uzun vakitlerinden birindeyim, akmıyor zaman… Üşüyorum kızıl karanlıkta, alevler uzuyor uzadıkça, kızıl, sarı, mor, sesi ateşin avutsun diye bekliyorum… Zihnime hücum eden her şeyi itiyorum olanca gücümle, savaşıyorum ilk kez kendime karşı, ne söylersen söyle çekip gitmeyeceğim diyorum, en azından şimdi değil. Beni güçlü kılan varlığından vazgeçmeyeceğim bu defa, bir sebebi olmalı bütün bunların, senden gidemememin ne olursa olsun bir açıklaması… Hiç olmamışsın gibi bekleyeceğim gözlerinle beni sımsıkı saracağın, içimdeki geceyi yeniden dağıtacağın o anı…

Aralık 2016