Orta şekerli bi kahve lütfen

Efenim burda hep hezeyanlarımı, can sıkıntılarımı, umutsuzluğumu vs. paylaştım, bugün bi değişiklik yapıp sevincimi paylaşacağım, rutinimden ben bile sıkıldım ya. Dün akşam tanık olduğum, yok yok içinde bizzat bulunduğum kahve eşliğinde bir sohbetin sonucunda sardı beni keyif, bi umursamazlık, bi rahatlama, ohh beee dedim, şimdi aklıma geldikçe, gelip yerleşiyor bi tebessüm, bi mutlu oluyorum ki sormayın, bugün dünyayı alt edebilirim, hep öyle geliyo aslında ama neyse.

 

Şu ceceli denen adama gıcığım kaç gündür, sertab'ın içli acıklı parçasında katkısının olduğunu öğrendiğim an, bu virüsün tez zamanda karantina altına alınması gerektiğini düşünmeye başladım, allasen o şiir ne yaa, canım sertabım nolmuş sana, ne bu arabesk ergen genç kız halleri, valla dinleyemiyorum seni, bir an önce özüne dönmen temennisiyle.

 

Bu yıl leyleği havada gördüm, ya da o beni, sürekli bi yerlere gitme planı yapıyorum, yolculuğa hazırlanmak, yola çıkmak, dönmek, üstüne onun yorgunluğu, teyyyyy seyahat sevmeyen benim gibi bir insan için her gün bildiğin sınav. Zaten iş güç yoğunluğu nedeniyle kafam allak pullak, eğer ekonomik kriz bizi teğet geçerse bilin ki sebebi benim, o derece çalışıyorum, hepinize yeter. İnsanların benden beklentilerinin artık iş vs değil, evlilik, çoluk çocuk olması sebebiyle bu halimi epeyce yadırgıyorlar ama kuzum hamurumda yok ben napim, heyecanla sorulan eee bir gelişme var mı sorusuna, işler epey yoğun evet her gün bi gelişme var ama spesifik olarak merak ettiğin bişi varsa söylim yanıtıma karşılık insanların yüzlerindeki hayal kırıklığı inan beni üzüyor. Kendi adıma diill onlar adına, sanki küfretmişimde onlarda alınmış gibi bi hal, sevgili insan kardeşlerim herkes sizin yaşadığınız gibi yaşamak zorunda değil ki, tek ortak noktamız insan olmak ya.

 

Neyse dönelim ana konuya, mutluyum arkadaş, aklı beş karış havada taşeronumun sabah sabah bütün sinirlerimi tepeme çıkarmasına rağmen, beni bekleyen uzuun mesai saatleri ve iş yoğunluğuna rağmen, yazın bir türlü gelmemesine rağmen, umduklarımla aldıklarımın zerre aynı olmamasına rağmen...mutluyum işte....

 

 

 

 

 

 

içime sığmayan soru

Pek sevgili blog dost, sorarım sana, sen hiç sıradan bi günün  sabahında  uyanıp, daha önce hiç farketmediğin kadar bi kurgunun içinde yer aldığını düşündün mü, ya o ana kadar normal algıladığın herşeyin tepetaklak olduğunu, söylenen herşeyi bambaşka bir yönüyle algıladığını..bana tam da bunlar oldu ne içtiysem artık. Apolitikleştirilmek için seçilen pilot neslin naziçazene bireylerindenim ben de, ama mayam tutmadı demek ki, hep taraf olmak zorunda hissettim ben de, birilerinin yanında birilerinin karşısında, ama illa ki bi tarafta.

 

Son günlerde izlediğimiz oyunun senaristini kutlamak isterim öncelikle, içtenlikle, dile kolay yıllardır süre giden bir iç savaş, kırkbinlere varan ölümler.. en sonunda gelinen noktada, her iki taraf da pardon abi bi yanlış anlaşılma olmuş, biz çok iyi anlaşıyorduk aslında ama kara kedi girdi aramıza... Şaka mı bu diye bi baktım önce, sakın ha yanlış anlaşılmaya, hiç savaş yanlısı olmadım hayatım boyunca, hiçbir toprağın insan yaşamından daha değerli olduğunu düşünmedim, eşitlikten haktan yanayız, insanlar mutlu olsun istiyoruz diyerek kan dökenlerin samimiyetine de hiç inanmadım, ama ne bileyim barış dediklerinin de böyle olacağını hiç düşünmedim.

 

Bir baktım ki asıl sorulması gereken soru bir kenara atılmış, akil adamların kimler olması gerektiğini tartışır, akıl kalmayan bir yerde akil adamdan bahseder olmuşuz. İnsanları önce kelimelere, sonra kavramlara ve yavaş yavaş bilinçlerine yabancılaştırmışlardı, nasıl başlamıştı bu hikaye herkes unutmuştu galeyana gelip birbirlerini yakıp yıktıkları hızla. Bir karşılıklı nezaket, bir jestleşme trafiği, bir an kendimden şüphe ettim, zihnimin oyunları mıydı bütün bu olanlar..

 

........sahi bu çocuklar niye öldü ?