Sis Bulutları

Bal ışığı kırgın gözlerin değdiğinde yorgun kirpiklerime,
Unuttum son bulmayacak sandığım yalnızlığımı.
Sebepsiz sevinçlere uyandım yıllar sonra.
Göğüs kafesinden taşan kavurucu güneşi kucaklamak istedim bir gece,
Soluksuz kaldım, duydukça nefesime ritim tutan kalp atışlarını.
Kelimeler biriktirdim, değdikleri her yeri ışığa kesecek.

Ama galip geldi korkular,
Geldi beklenmedik bir rüzgar,
Alıp götürdü gülüşlerimi.
Şiire düştüm ben de sevdaya düşer gibi,
Başına buyruk devrik cümleler iklimindeyim yine.
Yoksa şimdi hangi sözcük anlatabilir ki bir başına ruhumun gecesini.

Artık susmakla eş çığlığım,
Bütün günler birbirinin aynı,
Ürkek bir bakış görünce,
Gözlerimde önce sabaha benzer bir his,
Sonrası sis bulutları..

söğüt dalı

nedensiz bu susmalarım
ağır aksak atması kalbimin
uzaklaşmam gün be gün sabah sevinçlerinden

ezberimde yüzün, ellerim söğüt dalı

nedensiz gözlerimin öylece uzanması boşluğa
bir kelebek kanadı gibi titremesi ellerimin

seyredalmam uzun uzun o zifiri gökyüzünü

ellerimde ellerin, ellerim bıçak kını

Sonbahar

Gri bir sabahtı, sonbaharın kendi renklerini bulmak için dolaştırdığı fırçaları yorgun düşmüş, sarılar, turuncular, kahverenginin bütün tonları.. yerini kurşuni bir ağırlığa bırakmıştı. Yürümekten yorulmuştum, üşümüştüm de biraz sanırım, kollarımı göğsümde birleştirip oturmuştum, bana artık hiçbir şey vadetmeyen ufka dalmıştım uzunca bir süre, çoktan terkedilmiş o bankta. Tek bir şehirde olmadı bütün bunlar, tek bir anının çağrışımları da değildi, biliyorum, yoğrulmuştum attığım her adımla.

 

Sonrasını kestiremeyeceğin filmler gibiydi aslında yaşamak, dingin ama umarsız bir bekleyiş... geçsin istiyordum sadece zaman, büyük bir hızla yok etsin kendini. Biliyordum, değişmeyecekti hiçbir şey, gözlerin yine kilometrelerce uzaklıktan bana değecek, bense hep yanı başımda hissedecektim seni. Gitme demek zordu, kalmansa ihanet etmek olurdu hayata, bir haine aşık olmak..

 

Günün belli saatlerine haksızlık ediyormuşum gibi bir hisse kapılırdım bazen, seni düşünmek hep bulabildiğim en ıssız anlara kalırdı, kalabalıklar içinde hala yalnızım. Nedenini bilemediğim kabuslarım vardı, sıçrayarak soluksuz uyandığım ve yanımda olmanı istediğim zamanlar, yetmezdin oysa susturmaya içimde durmaksızın büyüyen cehennemi.

Bu yüzden sevmezdim hiç, sonbahar, gece ve yağmur üçlemesini..

Tarih: Bilinmeyen bir sonbahar

 

 

 

Işık

Biraz dikkatli baksa görecekti oysa nasıl bi uçurumun kıyısında olduğumu, düşünce yitilen değil, sonsuzluğa karışılacak türden bi yar durduğum yer. Yine yanılmış olmaktan ölesiye korkarak yüzüne değil, ardında uzayıp giden ufka baktım sessizce, yıllarca kendini başka gözlerde damıtmış duru bi kederle. Gitmekle kalmak arasında bocaladı bir an, baktı yüreğimdeki sisli geceyi savuran ışık demeti gözleriyle, duyduğu o belli belirsiz sese kulak verdi, bir mucizeyi bekler gibi bekledi, sonra gelip oturdu bütün benliğiyle, elimi tuttu, sustuk, günlerce...

maske

Tam tarihini hatırlamıyorum, geç kalmış bir mevsimdeydim, günlerden cumartesi olmalı. Havada çiçek kokuları uçuşuyordu, güneş ışıkları aralık pencereden odaya incecik süzülüyorken, herşey o günün muhteşem güzellikte geçeceğine inandırıyordu, bir davetti bu arsızca. Gözkapaklarım birbirinden ayrı uyumuştum bütün gece, kapatırsam, kendi kendini gizlice inşa etmiş o duvar daha da güçlenecekti, yeni karşılaştığım yüzüm yabancılaşacaktı birdenbire, korktum, bütün sebebi bu.

Oysa o güne kadar herşey olağandı, eskittiğim sıradan zamanlardı, herşeyin kendi akışı içinde yol aldığı, tembel ruhumu okşayan, beni karar vermenin o sancılı sürecinden alıkoyan, günlerin geldiği-giderken neyi götürdüğünün farkında bile olmadığım. Sonra bir düşün içinde buldum kendimi, düş kurmak eğer insanın yaşamla bağının bir göstergesiyse, o güne kadar hiçbir bağım olmamıştı durmaksızın bir çıkar yol bulmaya çalıştığım o sonsuz labirentle.

Kontrolümün salt benim elimde olmadığını hissederdim kimi kez, ben ne kadar çekiştirsem de ipleri, ayaklarım başka yöne yol alırdı, önce çırpınan bedenim olurdu, sonra bezgin düşerdi ruhum. O gün ilk kez, bir düşe uyup vazgeçtim işte bu oyundan..ve işte indi perde...

gökyüzü

Zihnime gelen bütün düşünce zerreciklerini kovuyorum büyük bir hızla, hiçliğin derin hazzına varmak istiyorum bir süre de olsa..beyaz bomboş bir düzlem geliyor sımsıkı mühürlediğim gözlerimin önüne, akıp giden yaşamla birmiş hissi veren bir duygu sarıyor her hücremi, sımsıkı sarılıyorum, kaybetmek istemiyorum bu duyguyu. Beni alıkoyan her uyaranı farketmemle bir kenara itmem bir oluyor, hiç olmak istiyorum, sadece akmak, alabildiğine coşkulu..

sürekli planlar yapmaktan yorulmuş beyin hücrelerimin festivali bu an, sadece olmaya odaklıyım, tam o anda bütün isteklerim tekleşiyor, yüzlerce şeyi yapma istediğinin altında yatan yegane amaç, bütün bu istekleri birbirinden farklı kılan özelliklerini siliyor, geriye kalan şey..tanımsız..bildiğim hiçbir dilde karşılığı yok henüz..içime alıyorum, derin bir nefesle doldururcasına ciğerlerimi.
Kendini akışa bırakmanın ne demek olduğunu yıllardır biliyor, ama o an da anlıyorum, bazı zamanlarda kılımı bile kıpırdatmak istemeyişimden farklı bu hareketsizlik hali..Hissettiklerimin hepsini aktarabileceğim bir yazım dili olsaydı eğer, anlatmak, paylaşmak gibi iyi niyetlerle başlayan bir eylem, isim vermek, kategorize etmek, sıradanlaştırmak gibi bi hal içine itebilirdi belki de bu durumu, neyse ki yok, bencilce biraz belki ama böyle olması daha iyi.
Yaşadığının farkına varmak kokularla özdeş benim için, canlı cansız herşeyin kokusunu duyumsadığım, dahası üzerinden geçen onca zamana rağmen, aynı ize bambaşka bir yolda öylesine yürürken rastladığım anlarda geliveren sebepsiz sevinçler, birer bağ herşeye tutunmama yardım eden. Farkettiğim en kötü şey bu bana dair son günlerde, gittikçe körelen yanım..attığım her adım  bağlarımın ne kadar kuvvetli olduğunu haykırırcasına gerçek üstelik..Portakal kokusu geliyor şimdi durduk yere, her tarafı biribirinden güzel renklere bürünmüş bir cümbüş yerini andırırcasına büyük bir bahçe beliriveriyor, güneşin parlaklığı gözlerimi kamaştırıyor..oysa gözlerim kapalıydı, nerdeyim ben şimdi...peki ya bu gökyüzü..

Kayıp Kent

Yılların geçtiğini sanıyorum, bütün takvimler öyle söylüyor, ama nasıl oluyorsa geçen zamana karşı ben hala büyüyemiyorum, birçok kez incinmiş, büyümenin alameti farikası olan o ince hüzünlü çizgilerden bi düzinesi yüzümün atlasında yer edinmişken, ruhum hala aynı toylukta. Acımasına aldırmadan denemek için yeni şeyleri kıpır kıpır. Bana ait değil bu sokaklar, bir an önce gitmeli belki de. Sessiz yerleri oldum olası sevemedim, insanlar, büyük kalabalıklar, gürültülü sokaklar, çocuk kahkaları, sokaklara kurulan pazar karmaşası, hızlı akan herşey beni çekti hep.

Şu an bulunduğum yer, kuş sesleri ve rüzgarın uğultusundan başka bir sesin olmadığı, sokaklarında insan yerine başıboş sokak köpeklerinin gezindiği, birçok insan için cennetten bir köşe güzelliğinde sayılabilecek, benim için ise terkedilmiş bir bölgeden ibaret. Sabah bir yandan çayımı yudumlarken bu sessizliğin şerefine, diğer yandan aklıma geldi birdenbire Calvino ve Görünmez Kentler. Benim gibi olmalıydı benim sokaklarımda, kendini bulamadığı için sürekli arayışta olan bir ruhu yansıtırcasına dağınık, olabildiğine hareketli, yaşamın aktığını hissettiğim, dar bir sokaktan birdenbire denize inen, mucizelerle dolu. Belki de bu toprakların kaderinde bu var, gecekonduları yıkıp kentleştiğini düşünürken planlı kondular yarattığının bile farkına varamayacak kadar kendinden uzak. Rüzgar esiyor, gelmek bilmeyen bahara inat açmış, birbirinden güzel ve beyaz vişne ağacının çiçekleri sallanıyor, penceremden bütün gördüğüm bu. İçimi bişeyler kemiriyor, olmasaydı dediğim pek birşey yok, yapsaydım dediklerim var aksine. Kendimle ilgili bazı şeyleri farkederken, yeni bi gezegen keşfetmiş gibi bir heyecan geliyor kalbim dediğim o çırpınan nesnenin olduğu yere, birdenbire anlıyorum içinde olduğum o derin sessizliği, ne olmuştu ki diyorum, ne zaman vazgeçtim ben..geç değil, değil mi hala..olmamalı..hadi uyan..

düş

bir kez olsun giresin düşüme diye
gözü açık rüyalar içindeyim
bi ürperti gibi geçiyo içimden bakışların
üşüyorum iliklerime kadar
sesinin beynimde yankılandığı yere değin

Sen ( 16.Kelime )

bütün sözcükler sen,
hangisinde dile gelsem,
kanıyorum ince ince sesimden
bundandır gözlerin düşünce geceme,
hep susuyorum.

Not; Sevgili SırfSiirselYorum 16 kelimesini 16 kişiye armağan etmiş blogunda. Onlardan biri olmak beni gerçekten çok mutlu etti. Teşekkür ettim elbet, ama dedim ki kuru kuruya olmaz bu. 16 kelimemle karşındayım SırfŞiirselYorum, ben de bu şiiri sana armağan ediyorum.

Veda

geç kalmış bir veda
kimbilir kaç mevsimdir dilimin ucunda.
gölgesinde söylenmeyenin,
ancak kırık dökük bir şiir büyürmüş.
kaybolmuş iki ruh geriye kalan,
kıştan sonra hiç gelmeyen bahar,
üst üste iki yanlış,
yıldızsız bir gece,
sonunu kendin yazdığın
insafsız bir hikaye.
ve şimdi inerken perde
kederli bir bakışla anılacak zamanlar kaldı geriye

Uzak

Ufuk çizgisini göremeyen insanlar mutlu olamazmış, ufuk çizgimdin sen benim, senden uzaklaşan gözlerimle rotasını kaybeden gemiler gibiyim. Bir sızı oldun hep, arada bir dinen, gün geçtikçe nefesimi kesen. Oysa çok uzun zaman geçti üzerinden. İçten içe kızdım, ama rüzgara döndüğümde yüzümü, saçlarımı dağıtan o esinti, dağıtıveriyor içimdeki öfkeyi bir anda. Gözlerinle ilk karşılaştığımda, çok tanıdık bir ışık gelip yerleşmişti gözbebeklerime, unutmamıştın ilk karşılaşmamızı, oysa sanıyordum ki dilimden dökülen sıradan bir merhaba, bir çeşit hastalıktı bu aslında, gün geçtikçe iflah olmaz bir biçimde dağıldı her yanıma...

Nisan 2004

Veda

Gözlerini kapattığında karşımda bir şehrin ışıkları sönüyor, vakit ne olursa olsun her yer gece, kar taneleri serpiliyor gözkapaklarımdan içeriye. Kabul etmekten korktuğum karanlık yanım beliriveriyor karşımda, gitmek hep gitmek istiyorum, gözlerimi beyaz şeritlere sabitleyerek, uzun uzun yollar boyunca. Sular çekiliyor şehirlerden, susuyor şen çocuk kahkahaları, sabahlarım sıradan, sadece geçiyor zaman. Oturup bir köşede izliyorum koşuşturan insanları, yaşamın aktığını görmek, gittikçe incelen o ipe daha sıkı tutunmak için ihtiyacım var buna. Yine böyle bir yaz sabahında, susuyoruz saatlerce yanyana, olmaması gereken bir yerde durmanın huzursuzluğuyla. Söylemek istediğim onca şey varken, bi el sarılıyor boğazıma, bakıyorum öylece geçen insanlara. Biliyorum ki acıtan yokluğundan öte, büyümesi ardından, doldurduğun o boşluğun hızla. Aradığın huzuru bir gün bulman dileğiyle demiştin, hatırlıyorum her seferinde bir aşka yenik düşerken, kimbilir diyorum belki bu defa...

Eylül 2000

tedirgin

bitmeyen bir gece
tedirgin uyuyor sokaklar
korkular büyüyor içimde sebepsiz
bastığım toprak değil, sabırsız adımlar
adın düştüğünde düşüme
derin bir nefes olurken
şimdi boğazıma dolanan bir sonbahar
kırık bir ayna, kendini tanımayan bir yüz
sonu olmayan bir kış elimde kalan
açmak için zorlarken gözkapaklarımı
önümde bir ışık yılı yol var
sabaha uzanan

ne'sin

bazen öyle güzelsin ki bir düşte gibiyim altın sarısı ışıklar her yanda parlamakta..

bazen öyle hırçınsın ki

boğazıma geçmiş bir ilmek gibi

sıkmaktasın ruhumu

sanıyorum gece her yanım, karanlıklar üstüme üstüme yığılmakta..

yarım

tükendi süslü cümlelerim önceki duraklarda
kazıdığında boyayı altta kalan paslı bir gövde gibi şimdi kalbim
en yalın haliyle ruhumun, duruyorum karşında
yarım kalıyorum silinince ismin dilimden , nedendir bilemedim.

gidiş

Kadın özlemiş adamı, ama ne özlemek, ipi kaçmış uçurtmanın peşine takılıp havalanmak istercesine göğe uzanmayı istemek

Adam bilmiyor özlem ne demek, olabilir belki  az önce raylarda süzülmeye başlamış bir trenin ardından öylece gözlerini bakıp izlemek

Kadın biliyorum diyor ne istediğimi, ama ne istemek, bulutlar sarmış her yanı, inecek sicim gibi bir yağmur, bir saçak altı olsa şöyle sıcacık, bir kedi gibi sokulsa usulcacık

Adam soruyor sığınak ne demek, belki bir film karesi, kapıyı çarpıp çıkanın ardından yığılıp olduğu yere bütün kapılar kapansın üstüne diye beklemek

Kadın trenin içinde, raylardan gelen sesin büyüsünde bir şehirden ayrılıyor, havalanıp giden uçurtmayı seyrederek

Adam bi sonraki istasyona doğru yola çıkıyor, yağmur iniyor yere, gözleri uzanıyor geceye, aradığını orda bulacağını ümid ederek

temmuz

sana anlatmak istedim kaç kez senden sonrayı

ne zaman elim gitse bir mektuba

boğazıma birikti çığlıklar

sustum günlerce insan sesi tufan

her çalan kapıda sana dair bir umut

kimseler inanmadı bir ben değil

gülerek başlıyordu seninle ilgili bütün anılar

hıçkırıklar dolduruyordu sonra geceyi

fotoğrafların asıldı duvarlara

ama bakışlar delip geçti çerçeveleri

değemedi kimse gözlerinin kıyısına

senden sonra adın verildi bir sokağa

ve birkaç çocuğa

yaşanan her sevinç sensiz eksik

söylenen her söz bıçak kesiği

bu kaçıncı temmuz yaklaşan

yaz ortasında yine ayazım

hala özlüyorum seni bitmeyen sızım

temmuz

temmuz yaklaşıyor yine
yaz ortasında ayazım
gönderildiği adrese dönen mektubunun ardından
yıllar geçse de büyümedi bu kız çocuğu
uzun otobüs yolculuklarında başlıyor dinen sızım
pencere kenarına dayıyorum başımı
uzun uzun dalıyorum uzanıp giden ovalara
canım acıdığında sen geliyorsun aklıma
sana anlatıyorum ve ağlıyorum hala
bir resmin hala duruyor cüzdanımda
ne vedalaşmaya kıyabiliyorum
ne yüzüne bakmaya
izlediğine inandım yıllarca bir yerlerden beni
yaptığım herşey senin içindi
sevdiğim adamlarda izin
bu kaçıncı temmuz yaklaşan
yaz ortasında ayazım
geçmeyen sızım
hala çok özlüyorum seni

aynı

hep aynı bitiyor bütün hikayeler
geçip karşıma baktığında yüzüme
dinlemiyorum söylediğin hiçbir şeyi
sadece gözlerin dokunuyor içimdeki eski bir yaraya
sen konuşuyorsun ben kanıyorum
sen susunca ben yine aynı yerden başlıyorum

yol

yönümü değiştirdim
nereye çıkar bilmem bu sokak
çekiliyorum uzayıp giden ufka
ışığa hasret günebakanlar misali koşarak
karşılaşacağız elbet bir gün bir yerde seninle yine
düşün ki dönüp duruyoruz bir çemberin etrafında
aslında ne geçip giden zaman var
ne yarın ne gelecek
bir çok sen varsın pek çok seçenek
mutsuzluğun binbir tarifi varken
tanımsız şimdi elimdeki saadet
bıraktım kendimi direnmiyorum akıntıya
ya boğulmak var sonunda
ya ebedi bir cennet

Şubat 2011