eski şehre, yeni bi ben. eski ben' e yeni bi şehir :)

Çok keyifli bi gün geçirdim bugün ( saat itibariyle yani dün ) , uyuz çocukluk arkadaşım, onun  şeker mi şeker kardeşi ( çocukluk arkadaşım tabi ki o da ), dünya tatlısı anneleri, ben ve kardeşim sabahın köründe buluştuk tren garında. Hızlı trenle gidecektik güya ama bir de ne görelim, herkes Eskişehir'e gidiyor yahu, öğlene kadar yer yok hiçbir seferde. Vazgeçer miyiz hiç, atladık otogara ordan ver elini Eskişehir. Yedik içtik güldük, gördüğümüz her yerde bir foto çektik, çektirdik. İşte size  seçmeler;

Aşağıda gördüğünüz, Mustafa Kemal Çetinel adlı bir ressama ait bir tablo. Bir takı dükkanının duvarlarını süslüyordu, bayıldım dayanamadım fotoğrafını çektim. Önce izin vermedi teyze, sonra kıyamadı sanırım. Kaynak göstererek kullanıcam merak etmeyin dedim, severiz sanatçıyı sanatından ötürü.

Yine aynı dükkandan, kapıda sizi karşılamak üzere yerleştirilmiş, görünce bayıldığım oyuncaklar.Yanlarında durmak istedim bir an ya yüzümde böylesine bir ifadeyle.

Valla bu yakışıklı amca kim çıkaramadım, felsefeci olsa gerek diye düşünmekteyim, filozof arkadaşlar da lütfen beni kınamasın. Ama lületaşı bir başka güzel yahu.

Alışveriş merkezlerinden içim daraldı, burda da böyle yerler olsa olmaz mı.

Araya kendi fotomu da ekledikten sonra, şahane bir yapı olan kurşunlu külliyesinden bir kare.

Gondol'la mini bir gezinti yaptık nehirde, fotoğraf çekmekten ve çektirmekten etrafa bakamadım, eminim güzeldi.

Sonuç ; Benim hala kendimden umudum var. Anılarımda yer eden şehirden bambaşka bişeydi bugün gördüğüm. Aferin bana ya, ben adam olurum. 

Yıllar yıllar önce..

Yola çıkacağım 7 saat sonra, ilk kez bundan tam 16 yıl önce gittiğim o soğuk, kasvetli, karanlık şehre doğru. Kaldığım bir yıl boyunca katlanamadığım, her fırsatta koşarak kaçtığım bu şehre yıllar sonra ilk kez geçen yaz gitmiştim. Şehri sevememe nedenim, belki de içinde bulunduğum durumdu, yeryüzünde en çok sevdiğim insanlardan birini  kaybetmenin verdiği acıyla, tuhaf bi sis bulutunun içinde yaşıyordum. Sis hassaslaştırıyordu da garip bi biçimde, pamuklara sarsanız cam kırığı hissediyordum canımın her yanında. Herkes güzelliğinden dem vururken, ben ilk şehre indiğimde yüzümü bıçak gibi kesen soğuğunu hatırlıyorum net bi biçimde. Haksızlık etmeyeyim, bir de cuma günleri venedik pastanesinde yediğimiz vişneli pastaları.

Geçen gidişimde değişen şehir ve benim su yüzüne çıkmasından çekindiğim korkularım engel olmuştu, kokusunu almama geçmiş günlerin. Yarın bi durucam Porsuk nehrinin kenarında, o güne gidicem sonra, 16 yıl önceki çocuğa dönücem yüzümü, sonra hesaplaşıcam güneşiyle bile beni üşüten o şehirle. Ama kararlıyım, bu defa bitireceğim bu küskünlüğü, seni bile sevecek kıvama geldim be Eskişehir.

Bayram tadında günler

Hani karar aldım ya, artık hüzünlü şiirler yazmicam, mutsuzluğun kıyısına bile uğramıcam, aşk denen şey kapıma uğramasın ( yanlış anlaşılmasın, bana aşık olabilirler ama ben olmayayım, lütfen, bu konuda inan çok ciddiyim allahım ), hayat hep bayram tadında olsun, o lalaa laala lalallala.

İyi de abi, bu bayram tadı pek iyi bişi değilmiş onu anladım bugün bir kez daha.  Geliyor diye günlerce öncesinden temizlik yapmaya başla, gelince onun elini öp bunun bayramını kutla, anne denen kutsal varlık hiç susmasın, teyzeni de aradın mı, ya benim halam, anneanneni de görmeye gitmedik dahaa. Kardeşim evlendi gitti, eşiyle tekne turundan arayıp bana nispet yapıyo, annem onun kayınvalidesini öğlen oldu hala aramadım diye bana fırça atıyor. Nasıl kıydın da bana böyle bi talih yazdın ey rabbim, offfffff dedim offffffff, bi daha bayram tadında günler dileği içeren sözler duymak istemiyorum ben, ah ediyosun düpedüz ya ah.

Gün içinde yaklaşık  100 kişiyi öpmüş birisi olarak, şu an yanaklarımı hissetmiyorum, hiç değilse öpeceklerimi ben seçeyim, çok mu şey istiyorum anlamadım ki. 

Yarın için ise zorlu bir program var, şimdiden aldı beni telaşı, kaçacak yer arıyorum. Sırf 2 kez tatil yaptım bu yıl, hiç değilse bayramı evde geçireyim diye bi plan yapmadım, inan şu an hayatımda verdiğim en kötü karar sıralamasında 1.sırada bu durum. Tekrar gözden geçirdim valla hala 1.sırada.

Karar verdim, kurban bayramında gidilebilecek en uzak mesafeye gideceğim, ha bir de telefonun çekmediği bi yer olsun, yok yok hatta icat bile edilmediği.

Hepinize bayram tadında günler diliyorum.

Sayım

Kelimelerin gücüne inananlardanım ben de, sihrine, bazısı dokunur ta içine, öylesine görünse de. Biraraya gelse de bazen uyumlu gibi görünen onca dize, anlamsızdır değmiyorsa yüreğimizde bi yere. Severim kelimeleri, oynarım ben de, bilirim ki acıtabilirim de, boğabilirim sevince de elimde böylesi bir güçle. Bazen sessizlik en ağırıdır, konuşarak incitemediğini susarak öldürebilirsin. Belki de bu yüzden seviyorum şairleri de. Şiir de susar, anlattığı onca şey kadar.

Kimi zaman söylemek istediklerin gelir kalıverir dilinin en ince yerine, sadece kuru bi söz dökülüverir soğukluğunda mermerin. Bir şair yetişir imdadına tam da o anda ;

' beni eğer gerçekten tanırsan bilirsin bir şekilde; severim kelimeleri de korkarım çoğu kez, sahibinden saklarım vuslata ermiş, bir bütün cümle olmuş o kelimeleri. beni tanırsan biraz olsun bilirsin aslında kimsenin ne bakışına gönül veririm, ne de toprak olup gidecek olan bedenine. senin de "uzaklara doğru bir bakışın vardı, keşke yalnız bunun için sevebilseydim seni." der cemal süreya.

Ah Cemal Süreya ahhh.. İşte şarkım...

İşte benim memleketim

5 yıllık kalkınma programı yaptım sevgili okur. Bu sabah bir uyandım ki, kafamda uzuunn bir liste, bu da bir çeşit mesleki deformasyon sanırsam. Neler yok ki listede ;

- Bir müzik aleti çalmayı öğrenicem ( Flüt sayılmaz ama di mi )
- Bıraktığım dans kursuna devam edicem. ( İnsan nasıl bu kadar kalas olabilir inan ben de anlamadım )
- Gelecek hafta kesinlikle spora başlicam. ( 3 hafta gittikten sonra üyeliğimi bile unuttum, aslında ihtiyacım yok bu maddeyi es geçebilirim )
- 2 yıl gidip bitiremediğim Almanca kursunu tamamlayıp, İspanyolca'ya başlicam
- Maymun iştahlılığımı tedavi merkezi bulucam.

Ama en önemlisi - yukarda saydıklarım olmasa da olur-  2014 Aralık ayında istifa edicem işimden, 2015 itibariyle turizm sektörüne geçicem. Boruydu, çelikti canıma yetti ya. Ben artık şarkı dinlemek değil şarkı söylemek istiyorum. 

Güneşli bir memlekete yerleşicem, sabahları kuş sesleriyle uyanıcam, lütfen rica ediyorum, martı gibi çok gürültücü kuşlar olmasın. Aslında kalbimde yatan yer Kauai. Hawai'de şirin mi şirin - tamam şirin masum bi kelime oldu burda - insanın kalbini ısıtan türde bir cennet. Rica ediyorum dünya batacaksa da burası batmasın olmaz mı.

Ne hedeflerim var orda, bir defa memleketimizi tanıtcam dünyaya, sonra rakı severler mi bilmem, ama bilmiyolarsa da ben onlara sevdiricem rakı balığı. Düşünsene uzandığım yer mavi, baktığım gök mavi, zaman akar mı hiç orda ya, sanmam.

Çok değil biraz daha bekle, geliyorum Kauai...

Mim : Hangi prensessin? :D

Sevgili deep mimlemiş beni, dedim tam benlik. Prensesliğim tescilli arkadaşlar arasında ( Sırf prenses kaprislerim yüzümden bir keresinde Ağva'da arkadaşlarım köpeklere yem oluyodu, canım elma istedi diye. Önceki yaşamlarımdan birinde bir arıza olabilir diye düşünüyoruz. ), dün akşam komşumuzla karşılaştık kapıda, prensesim ne güzel seni görmek demesin mi, benim ağzım kulaklarımda :)

Hangi prensessin? :D

Cinderella / Külkedisi :
[  ] Ebeveynlerinden biri vefat etti.
[  ] Cok ev  isi yapman lazimsin

[♥] süslenmeyi seviyorsun

[  ] hayvanlari seviyorsun

[  ] annen cok sert

[  ] seni kiskanan kiz kardeslerin var

[  ] görüsünü söylemekten korkuyorsun
[  ] ayakkabilarini bikere arkadasinin evinde unuttun

[  ] sari sacin var

Jasmin / Yasmin :
[ ] Baban zengin/ önemli biri

[♥] aptal degilsin

[♥] sen ötekinler gibi degilsin, degisiksin

[♥] hayatta  parasi cok oldugu icin  birisiyle evlenmessin

[  ] kendine cok hedef koydun

[  ] fazla arkadasin yok

[  ] özgürsün

[  ] zenginsin

[  ] ebeveynlerin hayatini kontrol etmek istiyor

Arielle:
[♥] ebeveynlerinin seninle ilgili beklentileri cok
[♥] kurallara uymaya calisiyorsun ama zor geliyor

[♥] kiskirticisin azcik

[  ] 3ten fazla kardesin var 

[  ] birsey topluyorsun

[♥] uzun sacin var

[  ] ev hayvani olarak balikin vardi
[  ] fazlaca meraklisin

[  ] cok safsin, herseye inaniyorsun

Schneewittchen / Pamuk Prenses :
[♥] cirkin olmadigini biliyorsun

[  ] annen bazen seni kiskaniyor

[  ] az kalsin öldürülüyordun bi kere 
[  ] Gida zehirlenmen vardi bikere

[  ] kisa sacin var

[  ] herkesle gidersin, tanimadigin insanlarlada

[♥] tüm arkadaslarin farkli

[♥] severek konusuyorsun
[  ] disarida icerden daha mutlusun

Mulan / Mulan savasci prenses :
[ ] erkek fatmasin

[ ] ailen/arkadaslarin biraz daha kiz gibi olmani istiyorlar

[ ] baska biri oldun bikere,kendin oldugun gibi olmadin

[ ] birisiyle kavga ettin

[ ] evden kacmayi düsündün

[ ] ebeveynlerin senin hayatini planliyorlar
[ ] iyi zamandan daha cok kötü zamanin vardi

[♥] aileni okadar cok seviyorsun ki, onlari korumak icin herseyi yaparsin

Dornröschen:
[  ] ebeveynlerin olmadigi insanlarla beraber yasiyorsun

[  ] azkalsin genc ölüyordun

[♥] sen nazik, sevgidolu ve düsüncelisin

[♥] sarki söyliye biliyorsun

[  ] hafta sonlari gec saate kadar uyuyorsun

[♥] cogu zamanini disarda gecirmeye calisiyorsun
[  ] manevi evlatsin, ebeveynlerin esah ebeveynlerin degil

[  ] cok romantiksin

[  ] pembe en sevdigin renklerden biri

Pocahontas:
[♥] büyük illeri gezmeyi seviyorsun
[♥] dindar degilsin, daha cok spiritual
[♥] seninle ayni kökenli(türk) olmayan birisiyle ciktin

[♥] ailenden birini kaybettin

[♥] ebeveynlerin seni cok koruyor

[  ] ailenden biri savasta suan
[♥] dogayi seviyorsun

[♥] siyah saclarin var

[♥] daha güzel daha exotik bir yere tasinmak isterdin

Cinderella : 1

Jasmin : 3

Arielle : 4
Pamuk prenses : 3
Mulan : 1
Dornröschen : 3
Pocahontas : 8


Ya ben biliyodum doğuştan prensesim, ama bu Pocahontas'ı tanımıyorum, du bi bakim kimdir bu dedim :)

Bir de ne göreyim, bir amazon kadını karşımda, bu nasıl bir prensestir dedim. Bari burda peşimi bırak amazonluk, yeter senden çektiğim. He-man çıksaydı sonuç daaa iyiydi yani. Aramızdaki tek benzerlik inceliğimiz o kadar, kabul etmiyorum ben bu sonucu söylim deep :)

Ben de bu mimi eğer kabul buyurlarsa sevgili cecil  ve  yaz güneşi 'ne gönderiyorum. Lo-Laaaa sana da göndermek istemiştim ama, deep mimlediği için yazmıyorum burda.

Her ortamın eziği olmaktan sıkıldım ben arkadaş

Bayramları sevmiyorum arkadaş, sadece bayramları mı, 5 kişiden fazla tanıdığın bir araya geldiği hiçbir toplaşmayı sevmiyorum ben. Nasıl olduğunu anlamadığım bi şekilde konu dönüyor dolanıyor evliliğe geliyor çünkü, sıra artık sen de, ne zaman evleniceksin, yeter artık bu kadar özgürlükte bi yere kadar bla bla bla. Normalde büyük sabır gösteriyorum, kısmet diyorum, gelecek yıl diyorum, bildiğiniz biri varsa evleneyim diyorum. Hatta bi keresinde bir teyzeye, istemeye gelebilirsin dedim, oğlu yokmuş, merakından sormuş yane. O zaman nie soruyosun teyze ya dedim, annem neler dedi neler bunun üstüne düşün artık.

Bu sorulardan ötürü soğudum evlilikten ya, bir çeşit ÖSS benim için, kabusum oldu inan. Az önce tam bu konuda bir arkadaşımla konuştum, ismini vermek istemeyen arkadaşım dedi ki; Her ortamın eziği olmaktan sıkıldım ben arkadaş. Kuaföre gidiyorum o bile ne zaman evlencen diye soruyor. Aynı şey benim başıma geldi, daa geçen haftalarda bi gün, kuaförüm sordu, evli miydin sen, yok dedim, hımm peki aday var mı, yok dedim, nasıl olmaz ki, allah allah inşallah gelin başını da yaparız bi gün, hııı dedim. O arada içimden geçenleri söylemiyorum burda tabi.

Bu bahstsızlığıma rağmen, düğünlerin aranılan nikah şahidiyim, şu genç yaşımda 3 nikahta şahitlik yaptım, 2 tanesi en yakın arkadaşım, bir tanesi de kuzenimin eşi. Kuzenimin eşi - kuzenim değil dikkatini çekiyorum - sen benim şahidim olmazsan evlenmem dedi, şereftir benim için dedim, süslendim püslendim gittim nikaha. Aradan bir hafta geçti, bahsettiğim kankalarımdan biri evleniyor, tam tatil haftası, bi yere gidersen bacaklarını kırarım, ölmen dışında bi mazeret de kabul etmem, şahidimsin unutma dedi. İçimden neler diyorum, Nemrut'da günbatımını kaçırcam sen evlencen diye off off. Neyse efendim gittik düğünün yapılacağı yere, 10 dk sonra nikah kıyılacak, herşey tamam da benim nüfus cüzdanı yok, bu fazlalık, aha bu da diyip o gün arkadaşımızın arabasına atıp herşeyimizi yolladık onu da. Ben tutuşuyorum tabi, gelin beni öldürcek, vukuat istemiyorum demiş bir de, gidip bulayım nikah memurunu anlatayım durumu dedim. Bir de ne görim, memure kuzenin nikahını kıyan hatun. Aaa merhaba hatırladınız mı beni, geçen hafta da bir nikahta beraberdik dedim. Hatırlamaz mıyım tabi ki dedi, anlattım derdimi, düğün düğün geziyorum ben  işte böle dedim, üzüldü kadın halime, aa bişey olmaz yabancı değilsiniz, tc kimlik numaranızı söyleyin yeter bana dedi. Ohh bee dedimm, aldığım nefes varya ciğerlerime hiç öyle inmemiştir.

Mutluluklarından emin olmadığım çiftlere şahitlik yapmıyorum sevgili okur, çok seçiciyim bu konuda. Ah ederler sonra neme lazım, böylesi saygı duyduğum bu kurumsallaşma çabasına biraz katkım olsun di mi ama.

Düğünlere fobisi olup, bu kadar sınanan bir insan daha da tanımıyorum şahsen. Ne kötü talihim varmış benim arkadaş diyorum.

Şu mübarek bayram öncesinde temennim, bu bayramda bu tip şeylere maruz kalmamak, kalırsam layıkıyla cevaplayabilecek enerjiye sahip olmak ve en önemlisi bundan sonra gideceğim ilk düğünün kendi düğünüm olması. Allaaamm nerdeyse bu adam gönder, yok eğer öldüyse de söyle beklemim boşa.

Amen.

Pazar duası

Cumadan başlıyorum hayalini kurmaya, bu pazar öğlene kadar uyuycam, ohhh misler gibi, hiçbir plan yapmicam, şöle tembel tembel diye. Pazar sabahı geliyor ki ne geliş, biri arıyor ben hastanenin acil servisindeyim gel beni al, ki kendisi dayım oluyor, geçmiş olsundan önce, taksi icat edildi ama, beni napcan ki diyorum sabah 9, günlerden pazar, cep telefonum sırf siz ulaşmayın diye kapalı be canımın içi. Ama ev telefonu var bi de di mi, bu hafta fişini çekicem kesin diyip yola çıkıyorum. Bir de yolda sussa razıyım, araba kullanmama laf ediyor, ee bu otobüsün peşinden mi gitcez biz, bassana biraz, şoföre bak diye. Hastalık pek diline vurmamış diyorum sessizce, maşallah,  ne dedin diyo, yok bişi diyorum, eve bırakana kadar susmadı inan.

Bir önceki haftasonu, günlerden cumartesi kuzen aradı gel bize, bi boş bulunup tabi tabi dedim, sonra bernam aradı, anında satış tabi, onunla buluştum. Akşam tam eve girdim saat on, telefon çaldı, kardeşim, kuzende kendisi, gelsene buraya bak bu insanların biraz eğlenceye ihtiyacı var. Ben de soytarıyım ya, gidip eğlendiricem, belli ki sıkılmış yanlarında. Dedim olmaz, yarın pazar ben uyuycam, kuzen ordan sesleniyor, gel zaten satıp arkadaşınla buluştun, söyletme beni, burda dokunmayız biz sana istediğin kadar uyu, şöle bi baktım annem babamın içi geçmiş, iyi bari geliyorum dedim, ama söz verdiniz uyuycam ben istediğim kadar, ok dediler. Arabayı zaten zor park etmişim, atladım bi taksiye, evden çıkışımı gözetleyen mahalleli bakıyor şaşkın, daaa yeni geldin hayırdır nereye, basın açıklamasını daha sora yapıcam diyip ayrıldım.

Abi saat gece yarısını geçti, kuzenin 2 yaşında bir miniği var, deniz paşa, uyumadı, ben uzandım bir kanepeye, üstümde arabalarını sürüyor, topu kafama atıyor, tepeme çıkıyor iniyor, yorulmadı velet. Onu saat 1 gibi uyuttuktan sonra hadi bir film izleyelim dedik bari, fişi takmamızla prizden kıvılcım çıkması bir oldu, yandı iyi mi, neyse kısmet değil hadi uyuyalım dedik.

Sabah bir hışım uyuduğum odanın kapısı açıldı, tam döndüm, ağzıma geleni sayıcam ki, kimse yok baktığım yönde, yerde mini minnacık bişi, deniz paşa gelmiş, abbaaa abbbaa kak. Dedim len saat kaç, ne abbası, akşam babası halan o senin, annesi teyzen dedi, çocuk ablalığa layık gördü beni iyi mi. Git başımdan deniiiizzz ben uyuycam dedim, onun da sesi çıkmadı, ohh gitti dedim, 3 dk geçti, abbaaaa, odaya bakıyorum yok, pencere açıktı, sen tırman oraya saklan, perde çekik görünmüyor. Balkona açılıyor neyse ki pencere, en fazla oraya düşer, ulen eşşoğlu eşşek ne işin var orda diye sevgi gösterileriyle aldım ordan, gülüyor sıpa, abbaaa abbaaa mama, kahvaltı etcekmişiz. Git annen yapsın dedim, anne bu arada horul horul uyuyor, ben uyuycaktım ya öğlene kadar. Beni çekiştire çekiştire götürdü salona, çıkardı oyuncakları hadi oynayalım. Oynadık abi, el mahkum, öğlen uyandılar paşanın annesi ve benim kardeşim. Bir pazar günüm daha böyle katloldu işte.

Hiçbişi olmasa, bir kendini şaşırmış, cumartesi gecesi yola çıkıyor, bizim evde alıyor soluğu sabahın köründe. Sanki sığınma evi ya, gidecek yeriniz mi kalmadı kardeşim, hiç deilse hafta içi gelin.

Ama artık inanıyorum ki biri bana beddua etti, hatta büyü yaptı, evine gireme, pazarları hele uyku uyuyama diye. Başka bi açıklaması olabilir mi bunun. Diyorum anneme bi hocaya baktır bari şikayet edeceğine benden, ne kadar istesem de olmuyor bak. Bu pazar uyuycam ama, dünyayı uzaylılar da bassa, recebim ben vazgeçtim ahanda memleket senin naparsan yap da dese, Maya'lar yüzyıllar sonra uyanıp eksik kalan takvimi tamamlamaya da gelse, ben uyuycam abi bugün olmaz dicem, uyuycam.

Şuur Kaybı

Bazen şuur kaybı yaşıyorum sevgili okur, öyle çok sık değil ama hayatıma yön verecek sıklıkta. Bundan 2,5 yıl evvel bi gün dişçiye gittim, dolgu için, 3 gün sonra dişlerime tel taktırıp çıktım, tam 2 yıl öyle gezdim, bir de yakıştı ki anlatamam, o tellere aşık olan bile çıktı, bana değil ama dikkatini çekiyorum, tellere, zira çok sürmedi bu durum. 2 yıl boyunca adam akıllı yemek yiyemedim, hele o doktor sonrası çektiğim acı, tarif edemem. Doktorda ayrı bi cins çıkmasın mı, 2 yıl 2 haftada bir 3 saatimi birlikte geçirdim ya, inan az genç olsa kesin aşık olmuştum, hayranlıkla sınırlı kaldı benimkisi.

Sonra bi gün, yıllardan sonra, yüksek lisans yapıcam ben dedim. 2000 yılında mezun oldum, yıl 2011 yüksek lisansa başladım. Çok renkli bi eğitim hayatı geçirdiğim söylenemez, bildiğiniz mal öğrencilerden biriydim, pek evden okula olmadı gidiş gelişlerim o ayrı. Genelde okul-sakarya-ev üçgeninde geçti yıllarım, o ev arada arkadaşların evi oluyodu, değişen tek şey o, okul bittikten bi süre sonra da bu böyle oldu, malum alışkanlık denen şey hemen öle atılmıyor. Son yılda finallerime Jeolojinin lokali, Viva Bar ve Kurtuluş parkı yeşilliklerinde hazırlandım, gerçekten verimli oldu benim adıma.

Yüksek lisans için mezun olduğum ilk yıllarda birkaç denemem olmuştu, ama başvurduğum okul ısrarla beni almadı, şu anda isim vermek istemiyorum, tarih yanıldıklarını elbet gösterecek. Hani derlerdi de inanmazdım, bi kitap okudum hayatım değişti diye, bir kitap okudum, o günden sonra hiçbişey eskisi gibi olmadı sevgili okur. Oku dedi kitapta ya, inanmican. Benimle hemen hemen hiç ilgisi olmayan bir alana başvuru yaptım, benim dışımda herkes alınmayacağıma inanıyor, hatta bahse giriyolardı. Aldılar inan ki, o güzide okulun adını da açıklamıyorum, okulun itibarını zedelemek istemem. Bilim kazandı dedim, sizi yanıltmayacağım, tez konumu da o kitaptan seçtim şimdi, belki bir Marie Curie olamam ama kendi çapımda bilim dünyasında bir sansasyon yaratacağıma inanıyorum ben, ne bilim öle geliyor.

Bundan  bikaç yıl evvel, ben artık çalışmak istemiyorum biraz tatile ihtiyacım var diyip, istifa ettim, 8 ay boyunca ne yaptım ben de anlamadım. Ama zaman öyle çabuk geçiyor ki, benim suçum akıntıya bırakmak oldu kendimi. Enteresan tarafı, çalışırken en az haftanın 3 akşamı eve vaktinde gelen ben, çalışmazken eve haftada bir bilemedin iki gün boyunca doğru dürüst geldim. Hatta anneciğim bu durumdan ötürü, allahaşkına çalış yüzünü daha fazla görüyoduk hiç değilse diye yakındı.

Tabi bu durum çevremde bi alışkanlık yarattı, artık herkes bi aksiyon bekliyor benden, bakalım bu yıl ne halt etcek diye. Çıtayı da düşüremem artık, şöle okkalı bir hareket olmalı. Şahsen ben de merak etmeye başladım, çok sürmez bu halim bişey açarım başıma kesin. Şu aralar hissediyorum bunu, hatta kafamda kıvılcımlar oluştu bile. Dur ben bi gidip kurcalayayım şu gugılı biraz.

Doğum günüm

Pek sevgili blogum,

doğum günüme sayılı günler kaldı, sayarken zorlanıyorum henüz ama olsun, doğum günüm Ekim'in 16 'sı, 15 gün öncesinden kutlamalara başladığımdan pek bişi kalmadı diyorum. Malum önümüz bayram, okullar filan açıldı derken bi bakmışsın Ekim gelmiş.

Bu konu hakkında yazı yazmak fikri de nerden çıktı deme, bi benim doğum günüm bir de ingiltere prenslerinin düğünü bu kadar halka açık oluyor da ondan. Geçen yıl, hiç tanımadığım iki adet dünya tatlısı hatun, ben pastamdaki mumları üflerken, başımda durup benim için dilek dilediler, sonra da öpüp koklayıp gidip masalarına oturdular cafe'nin birinde. Kabul biraz kafaları güzeldi, ah o şarap insana neler yaptırıyor, ama ben çok mutlu olmuştum yine de böylesi bir kutlama karşısında.

Her ne kadar otuzumdan sonra doğum günü filan kutlamam dediysem de kısmet olmadı. Aslına bakılırsa otuzuma kadar zaten kutlayacak bir mevzu yoktu, oysa şimdi öle mi, tonla var, hangi birini sayayım da seni derin endişelere sevkedeyim.

Karar verdim, bu sene bi değişiklik yapıcam, 33.sü kutladığım son doğumgünüm olacak, bu yıl hediyelerimi de ben seçicem , hem yorulmayın istiyorum canım arkadaşlarım, hem de ben durduk yere masrafa girmim. Yüzsüzlüğün bu kadarı diceksiniz ama napimm.

Muzi ; Sen ne yap ne et, her gün bende diyip getirmediğin, 1 senedir beni melettiğin,  Lali Berte'ye mektupları al. Baskısı yok deme, onu ben de biliyom, nerden bulursan bul ilgilenmiyorum, okunup üflenmişini de getirebilirsin, adres vermeme gerek yok sanırım, kim de bulcağını biliosun.

Karga; Sen bu sene bi değişiklik yap, sufizmden uzaklaştım ben, mesneviyi daaa bitiremedim zati, bu gidişle Şems'i de bulamicam. Sen bu sene bana iyisi mi anarşizm le ilgili bişiler al.

Kankim; Senden bişi istemiyorum, bu defa gününde hatırla, ara yeter, 15 gün önce, 1 hafta sonra aradığın oldu, 15 senedir daaa hiç gününde kutlamadın yaw, tamam ikizlersin ama bu kadarı da fazla be canım.

Bernoulli; Sen bana PuCCa'nın kitabı çıktıysa onu al, ya da bir an önce o formatta bi blog aç, bana ithaf et, ben de okim. Olmadı konuk yazar olarak beni al, rahat rahat içimi dökim.

Kardeşim; Bi tane elbise beğendim, aslında bi tane daha, sen bana hediye çeki ver, ben harcarım onu zevkle olmaz mı.

Uyuz çocukluk arkadaşım; 24 yıldır ben hediye almaktan sıkıldım, sen vermekten sıkılmadın, 25.yıla geldik be, bu sene sen bana bişi alma, valla.. 

Annem; Aranızdan biri anneme doğum günümü hatırlatsın, eve  çiçek ve pastayla gelen arkadaşlarımdan öğreniyor kadıncağız, aaa bugün doğumgünün mü, nie bana demediniz hiç. E be güzel annem, sen doğurdun beni, bir zahmet hatırlasan olmaz mı gününü de.

Bir de tuhaf hediyeler alıyorum sayın okur, insanın kız arkadaşı insana nişan yüzüğü alır mı ya, iki tane örneğim var benim, oldu olacak evlenme teklif edin, altının rekor kırdığı şu günlerde satcam ikisini de, hatıraymış pehh. İkisinde de verdiğim kız arkadaş isimleri karşısında annemle babamın surat ifadelerini görmeliydiniz, yaa ne düşünceli arkadaşlarmış, halaaa inanmiolar yaa.

Hiç unutmadığım bi hediyem daha var ki, bu uyuz çocukluk arkadaşım, bi şiir kitabı almış bana, bundan 15 yıl evvel , Nevzat  Çelik'in. Annesi saygı duyduğumuz olağanüstü bi annedir, edebiyat konusunda da bizden hayli öndedir. Ben o kadar mutlu olmuştum ki hediyemi açtığımda, onun tepkisi aynen şöleydi : Kızım nie doğru dürüst bi hediye almadın, adam bi sayfada 2 satır yazmış, buna da şiir demiş, yazık yazık kağıt israfından başka bişi değil. Şimdi düşünüyorum da, haklı mıydı haklıydı valla..

Yukardaki arkadaşlar özellikle seçtiklerim, bunların dışında hediye almak isteyen olursa da beni arasın lütfen, sırf bu yüzden 1,5 ay önce yazdım bunu, öle doğaçlama filan yapmayın emiii. 17 ekim sabahı burda hepinizin ismini açıklayıp, reklam ederim blog alemine, ona göre baştan diyim.

Konuşamıyorum ben yaa..

Sevgili blog,

hani yazan insan tripleri vardır ya, azizim şu aralar adeta kurudum, tek bi satır bile yazamıyorum, kendimi tekrar ediyorum filan diye. Ben konuşamıyorum iyi mi , tam bir cümle kurmaya başlıyorum ki, özne yüklem edat hepsi bi yerde. İçimden gelmiyor başladığım cümleyi bitirmek. Arkadaşlarla son zamanlarda buluştuğumuzda daha çok dinlemeyi seçiyorum, ki bu durum haliyle dikkat çekiyor, normalde süper enercili bi konuşma stilim vardı, artık yok, sorulan sorulara kısa ve net yanıtlar vererek devamı gelecek sohbetin önünü de kesiyorum. Diceksiniz ki iyi de nie buluşuyosun o zaman, valla onu ben de bilmiyorum.

Dün akşam yapacağımız bir iftar yemeği organizasyonu - bir de oruç tutsam iyiydi ama- için 3 kez 20 dk konuştuk diye arkadaşımın canına okumuşum, dün biliyorum bana kızıyosun ama dedi, evet dedim hemen, hem de nasıl, bi yalan söle di mi, yok canım olur mu hiç filan diye. Yok ama, o zaman cümle uzar, böle daha az kelimeyle yırtıyorum. ( Neyse ki güzel geçti, gecenin sonunda buluşmamızın şerefine bir de foto çektirelim dedik, çağırdık garson arkadaşı, ben o esnada başka bi yöne bakıyorum, eleman hazır cevap, küstüyseniz çekmiyim sizi demesin mi, koptuk tabi. Eve geldiğimde de lafı yedim, yavrum biz seni iftara gittin sanıyoruz, sahura kalıcam deseydin ya. Anlayacağınız şahaneydi. )

Bir de isim hafızam zayıfladı, unutuyorum ya, adamın biri var birlikte çalıştığımız, adama iki defadır Yalçın diyorum, düzeltiyor benim adım Tolga, hımm diyorum pardon, ama sende de tolga tipi yok be kardeşim ben napim. Üniversitedeki kankalarımdan birini, bi gün bir arkadaşımla tanıştırdım, aradan zaman geçmiş işte, Taner napıyo dedi, tanımıyorum valla dedim kimbilir napıyor, ya geçen gün tanıştık ya dedi, iyi de onun adı Taner değil ki dedim, nasıl deil ya dedi sanki kendi koymuşçasına emin, ısrarla o çocuğa Taner dedi ya. Şimdi artık anlıyorum ama nie öle olduğunu.

Sanırım beyinde oluşan cümleleri dile aktaran o ara bağlantı kablosu koptu ben de, kısa devre yaptı belki de. Napıyosun sorusuna, valla naptığımı ben de bilmiyorum diyerek yanıt veren bi insana konulabilecek en iyi teşhis bu bence. Denedim baktım bi şarkı söylemeye çalışırken olmuyo o temassızlık, onda da zaten şarkı sözü bilmediğim için diyorum sorun yok. Ama sorun şu ki , sabahları dilimde abuk bir şarkıyla uyanıyorum genelde, kardeşim bu sabah ya sus ya da atla balkondan uğraştırma beni dedi.

İşte sevgili blog, o yüzden gelip gelip sana anlatıyorum, saçma da olsa hala yazabiliyorum, ne olurdu yoksa benim halim.

Teşekkürler Ahmet Amca :)

Bu bir teşekkür yazısıdır sevgili okur, bugün baktım artık şart oldu dedim. Yaklaşık 3,5 aydır araba kullanıyorum, bu kısacık zaman dilimin ilk iki ayına 2 kaza sığdırdım, dolu dolu yaşamaktan kasıtları bu di mi, ben yine yanlış anlamadım. İkisinde de ben suçsuzum desem inanmazsın sevgili okur, neden çünkü acemiyim, çünkü kadınım, ama valla ben suçsuzdum. Suçum olsa inan kabul eden bir tabiatım var.

Bir gün evdeyim, ilk kazadan sonra, koridordan geçerken tv den bir ses, bi astrolog hatun anlatıyor, terazi burcuymuş, çok hızlı araba kullanırmış, ama şu aralar Merkür'ün bilmem ne hareketinden ötürü 2 ay boyunca kaza yapma riski yüksekmiş, ondan çok dikkat ediomuş. E dedim ben de teraziyim, demek ki olacağı varmış, neyse ki atlattım, çıktım bi güvenle yeniden yollara. Çok sürmedi, 2.kazayı da yaptım, hay dedim ben senin gibi gezegenin, evrenin, olasılığın. Bu araba sayesinde küfür dağarcığım da pek bi gelişti, daha doğrusu sağlam potansiyel varmış, o ortaya çıktı. İkinci kazada annem ve kardeşim de arabada, ilk ve son binişleri oldu zati, daha kimse cesaret edemiyor benle yola çıkmaya. Ettiğim küfürlerden annem şokta, yavrum sen böle değildin, ağzın bozulmuş. Nası bozulmasın e anne yaa, senin yanında yine dilimin ayarı var diemiyorum tabi.

Neyse gelelim teşekkür edilcek kısma, her hanım kızımız gibi benim de park sorunum var tabi, olmazsa olmaz zati. Paralel park denen şey ömrümü yedi. Ama arabayı aldım alalı, mahallelinin beni ne kadar sevdiğini anladım, apartmanda herkes seferber, ilk günler 3-5 kişiyle beraber park ediyorum. Geldiğimi gören çıkıyor park yerine, nasıl karşılanıyorum prensesler misali. Ben kimse beni tanımıyor derken, ne görim abi epey bi meşhurum. Apartmanın alt katında bakkal Ahmet Amca var, adam 1 senedir orda ama ben arabayı alınca tanıştım, çok büyük terbiyesizlik biliyorum, ama yolum düşmüyor napim.

Park yeri mahşer yeri, 10 dk geç gelim eve, yer yok, erken parketsem biri gelip arkaya parkediyor, sabah çık çıkabilirsen. Ahmet Amca görev edindi, beni görünce suratında gülümsemeyle çıkıyor dükkandan, geliyor yardıma, sağ yap, şimdi biraz sol, hah oldu tamam, hadi güle güle. Babam genelde o sırada suratında bi tebessümle balkondan beni izliyor oluyor, yardım etsene be adam, bak millet nasıl seferber.

Dün sabah çıktım, güzel bir kırmızı araba, tam çıkacağım yere park etmiş, azmedersem çizerim biliyorum, iniyorum, Ahmet Amcaaa, dükkandakiler;  Bugün Ahmet Amcan yok canım napcaktın. Şeyy ben çıkamıyorum da yardım isticektim. Ahmet Amcanın başka bir dükkanı daa var yan apartmanda, dediler git elemanı orda, o sana yardım etsin. Sanki adamların görevi, büyük bi yüzsüzlükle gidip çıkardım adamı dükkandan, bana yardım eder misiniz dedim. Tabi dedi, geldi, verdi talimatlarını, rahatça çıktım sonunda işe doğru yola. Ama içimden de, bi yere gitme Ahmet Amca yaaa diee söleniyorum.

Bu sabah kalktım, çıktım evden arabaya doğru yürüyorum, bi yandan bakıyorum nerelerde acaba diye, görünce derin bir nefes aldım, gazeteleri diziyor dışarda, günaydın dedim, gülümseyerek günaydın dedi. Baktım arkada yine bir araba, dedim ne güzel bi gün, yine aynı senaryo, sayesinde tabi ki rahatça süzüldüm ordan, çıktım yine bi cumartesi sabahı yola. Şimdi burdan da çok teşekkür ediyorum Ahmet Amca ya, sen olmasan hakkaten napardım ben bilmiyorum..

Sansüre Son :)

Tam oturdum bi yazı yazcam, artık değişik şeyler yazıcam ya, insanlar hakkında hiç değilse atıp tutayım diyorum, o da ne, herkese yollamışım blogumun linkini. Tabi, başta sadece şiirlerimi yayınlamak fikriyle başladığım için bu blog işine, okusunlar diye arkadaş, akraba bilmem ne ayırmadan, aa bakın bu da benim blogum demişim. Nerden bilcem acemiyim işte. Bin pişman oldum bu sabah, şöle gönül rahatlığıyla bi yazı yazcam, hikayede geçen ana kahramanlar okucak sonra bu yazıyı, al başına belayı. İsim vermemekte yetmiyor ki, hikayeler zaten şahsa özgü, herkes anında kim olduğunu anlıyor.

Karar verdim yeni blog açıcam, rahat rahat yazıcam, ayyy o da okur mu, bu da ne der ki derdinden kurtulacam. Blogumun ismini de tek kişi hariç kimseye vermicem, onun ismini de burda açıklamıyorum, herkes kendi sansın, daha iyi bölesi, zamanla unuturlar, ben de yazmıyorum derim olur biter.

Burayı ihmal ederim kuvvetle muhtemel, ama tamamen kapatmıyorum, takip ettiğim blogları burdan okucam çünkü, yazmasam da yorumdan geri kalmak istemem. 

Sansürsüz bi hayat istiyorum yahu, hiç değilse blogumda :)

Ben İsmail olmak istiyorum :)

Bu satırları şu anda yeni bilgisayarımla yazıyorum sevgili okur, bir nesneyi ilk gördüğünde insanın gözünü alan o parlaklık varya, ne müthiş bişidir o öle, beyaz kuğular dans ediyor ekranda, zamanla bu da solacak, ama olsun şimdillik pek güzel. Arapça klavye ve kaplumbağa hızından sonra alışması biraz zor oluyor ama. Daha iç açıcı şeyler yazmayı umuyorum bundan sonra yeni dostumla.

Son birkaç gündür, mail kutusunu boşaltırken, bikaç yıl önce attığım e-postaları okudum, kargama ve kankime yazmışım bolca, günden güne nasıl bir moda sürüklendiğimi kendi gözlerimle gördüm. Gittikçe bir mallaşma, kendini dünyadan soyutlama halleri var, ve işin garibi hayata karıştığını düşünürken sen ve etrafındakiler. Mutluymuşum ben be düpedüz bir dönem, hiçbişi olmasa da hayatta gün doğumu için bile uyanmaya değer diyomuşum bir zamanlar.

Ağlak bişi olmuşum şimdilerde, dün bir sinema filmi izliyorum, Cennetin Çocukları, dayanamadım yarım bıraktım, çünkü yüreğim ağzımda ağladım ağlicam, nasıl bir hassas bişi olup çıkmışım. Normalde izleyemediğim şeyler var, Nazi Almanya'sını anlatan hiçbir film ya da belgesele dayanamam mesela, kalbim sıkışır, düğüm düğüm olur boğazım ama bu kadarı da fazla artık dedim. Neyse ki şu Yaprak Dökümü'nü filan izlemedim, nolurdu benim halim acep.

Şu dakikadan sonra karar aldım, çıkıcam bu Genç Werther'in Acıları modundan, bi daha öyle hüzünlü yazılar şiirler yazmicam, yazanlara harikasın, muhteşemsin, ne de güzel acıların var, aynı ben diye iltifat da etmicem, şu andan itibaren değişecem. Mümkün müdür, mümkündür be hacı. Ya dünya değişecek ya ben seçeneğinden daha olası olan benim dünyamın değişmesi sanırım. Eğer ben burda yine sızlanır, acılı ezme tadında şeyler yazma şuursuzluğunu da gösterirsem sakın ha beğenme sakın okur, sakın ha.

Edebiyatta bir kariyer hedefim yok, ne bir Hasan Hüseyin olmak istiyorum, ne de Edip, istesem de olamam zati. Ama ben İsmail olmak istiyorum sayın okur, o da kim di mi şimdi. Kendisini gıyabında tanısam da henüz, sevgilisinin bir başkasına aşık olduğunu öğrendiğinde boynuz takıp kendisiyle dalga geçebilen, o haliyle gidip bi bara keyifle içebilen bir adam kendisi. Sıfır egoya erişmek için hayatı olduğu gibi kabullenme başarısını gösteren bir zatı muhterem. Maceralarını dinledik bolca şimdiye kadar, ilk hedefim Hindistan'a gidip tanışmak kendisiyle, ya da artık nereye gittiyse.

İnsanın olayları kontrol etmesi mümkün değil, bunu bizzat yaşayarak gördük di mi sevgili okur, ama duygularını kontrol edebilir insan, bunu da yaşayarak görecez işallah.

Saçma işte..

Bugün saçmalamak istiyor canım, aslında her gün istiyo da bugün biraz daha fazla :) Bi ondan bi bundan yazıcam öylesine ...

Bi ara cuma akşamlarını saçmalama akşamları olarak kutluyoduk, biraraya gelip bikaç arkadaş, kopuk kopuk, ne anlatmak istediğimizi önemsemeden, aklımıza ne gelirse birbirimize değil orta yere anlatıyoduk işte. Sahi niye yapmıyoruz ki yine.. 

Kankim bir gün demişti ki, ben şeffaf poşetim, sense o süslü püslü içini göstermeyen market poşetleri gibisin :) Ve işin kötü tarafı haklıydı da, o herşeyini anlatırdı, olayları, duyguları, aklından geçen herşeyi, ohh be rahatladım derdi, bense hissizliğimden belki anlatacak pek bişey bulamazdım :) İnandırana kadar da çatlardım, saklıyosun benden derdi, oysa ki gerçekten hissedemeyecek kadar hızlı o konudan uzaklaşmak gibi bi savunma mekanizmam vardı, anlatacak bişey bulamazdım. Şimdilerde şeffaflıkta onu geçtim sanırım :) Tanımadığım insanlarla bile öyle şeyler paylaşıyorum ki şaşırıp kalıyorum, ne olcak benim sonum :)

21 Ağustos yaklaşıyor, o da ne diceksin şimdi, insan bunalımının yıldönümünü kutlar mı, ben yapıcam işte :) Geçen yıl tam da bu zamanlarda, hem okudum hem de yazdım yalan dünya senden bezdim diye dolaşıyordum ortalıklarda, önümde uzanan yılları düşündükçe, ateş basıyodu beni, herşey o kadar anlamsızdı yani. Bu sene geçen bu süreci, yaptığım keşifleri, büyük bir keyifle kutlucam, tabii kii kargamla, çünkü beraber yola çıkmıştık her zaman ki gibi :) Aradı az önce, Cunda'da kendisi, plajdaymış, burda Kaş havası yok ama yine de güzel diye, kapat dedim kapat o telefonu, deli etme adamı, burdan kendisine sesleniyorum, insan ol azıcık ya :) Ben sana böle mi yaptım :)

Bir de şu aralar salak olduğumu düşünüyorum, öyle böyle değil ama bildiğin salak, herkesin çok kolay yaptığı şeylerde acayip başarısızım, norm dışıyım, hatalı imalatım. İlla bişi zor olcak, illa emek vericem, o zaman üstüme yok, kim kodladı lan bu genleri, nasıl bir düzeneğim ben.

Hayat bi oyunmuş meğer, şimdi oynamaya gidiyorum diye evden çıktı kardeşim geçen sabah :) Gidiyorum şimdi ben de...hadi rastgele..

Televizyon, Kargamın Tatili, Bernoulli'min Bloğu :-)

Geçen pazar bir gazetenin ekinde, internette vakit geçirmenin insanı yanlızlaştırdığı, gerçek yaşamdan kopardığı üzerine bir yazı okudum, sonra dedim ki kendime, aha da sen de hastasın, acil bişiler yapman lazım. Televizyonda bir diziyi izlemenin bile daha mantıklı olacağını ileri sürüyodu bir de. Televizyonla hiç ilgisi olmayan bende, yazılanları çokça mantıklı bulup kendimle özdeşleştirerek, geçen akşam açtım tv'yi, hiç değilse Almancam biraz gelişsin diye RTL izledim :-) Bizim televizyonlarımızı aratmicak salaklıkta yayınları var maşallah, ama o da ne arada bir reklam, gittikçe yok olan kuş nesli ve onların korunmasına dair şahane görsellikte bişi. Sonra durdum, yurdumda insanların ölmesini zerre kadar umursamayan milyonlar varken, dünyanın başka bir yerinde, zamanında her türlü katliamdan geri kalmamış bir neslin devamı kuşların yaşaması için neler yapıyor. Düşünmeden edemedim, bizim evrimleşmemize daha ne kadar var acaba ?

Bir sonraki konuysa, kargam tatile gidiyor, ben burda sap gibi kalcam :-) Ben giderken nasıl da keyifliydi durum, ahh kargam ahh, bir an önce git, bi güzel kafayı topla, sonra bi sürü hikayeyle gel emii..Gittiğin yerden de arama sakın, kalbim dayanmaz :-) Bu sene 2.tatilimi kargamsız yaptım, ilkinde tabi ki de birlikteydik :-) alışkanlık yaptı tabi, bir tuhaf geliyor şimdi :-) Kargacım bir de söyle o arkadaşıma, ben burda kahrımdan best of Arif Susam albümü hazırlicam ona göre :-)

Son haberim de, Bernoullim blog açıyor, bi sevinçliyim bi sevinçliyim anlatamam, yazdıklarımı büyük bir hevesle okuyup sonrasında buraya yorum yapamasa da arayıp mutlaka şahane şeyler söyleyen, sayesinde şiirlerimi yayınlamaya devam ettiğim, canım arkadaşımın blogunu sizlerle paylaşacağım elbet, ama önce bi isim bulmasını bekliyoruz :-) Bi kahramanlık yapmasını bekleyip öle vermeli bloğa adını dedi en son, bakalım neyle karşılaşacağız :-)

Bugünlük haberlerim bunlarla sınırlı, bu haftayı şimdiden kapattım, daha fazlasını kaldıramam zati veee çookk güzel bir şarkıyla bağlayayım yazımı ;  AaRON - Le Tunnel D'or

Uzak

Ufuk çizgisini göremeyen insanlar mutlu olamazmış, ufuk çizgimdin sen benim, senden uzaklaşan gözlerimle rotasını kaybeden gemiler gibiyim. Bir sızı oldun hep, arada bir dinen, gün geçtikçe nefesimi kesen. Oysa çok uzun zaman geçti üzerinden. İçten içe kızdım, ama rüzgara döndüğümde yüzümü, saçlarımı dağıtan o esinti, dağıtıveriyor içimdeki öfkeyi bir anda. Gözlerinle ilk karşılaştığımda, çok tanıdık bir ışık gelip yerleşmişti gözbebeklerime, unutmamıştın ilk karşılaşmamızı, oysa sanıyordum ki dilimden dökülen sıradan bir merhaba, bir çeşit hastalıktı bu aslında, gün geçtikçe iflah olmaz bir biçimde dağıldı her yanıma...

Nisan 2004

Veda

Gözlerini kapattığında karşımda bir şehrin ışıkları sönüyor, vakit ne olursa olsun her yer gece, kar taneleri serpiliyor gözkapaklarımdan içeriye. Kabul etmekten korktuğum karanlık yanım beliriveriyor karşımda, gitmek hep gitmek istiyorum, gözlerimi beyaz şeritlere sabitleyerek, uzun uzun yollar boyunca. Sular çekiliyor şehirlerden, susuyor şen çocuk kahkahaları, sabahlarım sıradan, sadece geçiyor zaman. Oturup bir köşede izliyorum koşuşturan insanları, yaşamın aktığını görmek, gittikçe incelen o ipe daha sıkı tutunmak için ihtiyacım var buna. Yine böyle bir yaz sabahında, susuyoruz saatlerce yanyana, olmaması gereken bir yerde durmanın huzursuzluğuyla. Söylemek istediğim onca şey varken, bi el sarılıyor boğazıma, bakıyorum öylece geçen insanlara. Biliyorum ki acıtan yokluğundan öte, büyümesi ardından, doldurduğun o boşluğun hızla. Aradığın huzuru bir gün bulman dileğiyle demiştin, hatırlıyorum her seferinde bir aşka yenik düşerken, kimbilir diyorum belki bu defa...

Eylül 2000

Ayrılık ne biliyor musun?

Ayrılık ne biliyor musun?
Ne araya yolların girmesi,
ne kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katarı gökte.

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,
birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.
İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,
hüznün arması ayrılık.

O küçük ölüm!

Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.

Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.
Ben bulutları gösterirken,
“bulmacanın beş harfli yemek sorusuna” yanıt aramanla halkalanmış,
“Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı”
türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş,
Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip,
“bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? ”
diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan.

Şimdi anlıyor musun gidişinin neden ayrılık olmadığını,
bir yaprağın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu.
Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını.
Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında....

Ne mi yapacağım bundan sonra?

Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce.
Şiir yazmayacağım bir süre,
Fotoğraflarını güneşe koyacağım, bir an önce sararsınlar diye.
Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim.
Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim.
Falcı kadınlara inanmayacağım artık.
Trafik polislerine adres sormayacağım,
Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye....

Ne yapacağımı sanıyorsun ki?

Tenin tenime bu kadar sinmişken,
ömrüm azala azala önümden akarken,
gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime,
bıraktığın boşluğu yonta yonta binlerce heykelini yapacağım.

Şükrü Erbaş

Ah Mine'l-Kaş :-)

Tatilden döneli oldu bir hafta ama, fotoğraflar gelmeden yazmayayım bişey dedim, hain arkadaşlarım ölüdenizi fethettikleri için benden sonra, onların dönüşlerini bekledim. Ölüdenizden günaydın mesajlarına, sensiz vallahi de billahi de tadı yok yalanlarıyla dayandım kaç gündür :-)

Tatil nasıl güzel bişi anlatamam, yok yok gayet güzel anlatırım aslında, hava olmuş 40 derece, insanlar şehirde bunalmış çalışırken ya da koştururken bir yerlere, sen buz gibi suya bırakıyorsun kendini, iliklerine kadar ıslanıyosun, yenileniyorsun, herşey öyle kolay görünüyor ki gözüne o an, imkansız diye bişey yok diye düşünüyorsun, yaşamak bu değil de ne ola ki. Ama diğer yandan yorucu da, düşünsene, yok kahvaltıyı kaçırmayayım, yok bugün hangi plaja gitsek, akşama nerde içsek, before sun after sun, kremlen durmadan, offf off bıktım valla :-)

Neler mi yaptık, işte size özeti ;

Safari'ye katıldık bir gün, su savaşları yapılacak denildi, aman canım dedik, durduk köyün birinde, hazırladık cephanelikleri, aracın her yanında su tabancaları, balonlar, ama tabi ki boş durmamış diğer arkadaşlar. Bizim tayfa hepsi fazla iyiydi sanırım, bütün suları biz yedik, kovalarla üzerimize fırlatıldı, köyülerle anlaşma yapılmış, hortumlarla suladılar biz geçerken, sırılsıklam gittik Saklıkent Kanyonu'na.

Kanyonda bir tane bile fotoğrafımız yok, çünkü bırakın resim çekmeyi, yürümekte bile zorlanıyor insan.Yanımıza hiçbişey almadan düştük yollara, bir şelale görücez diye çılgın bir yürüyüş yaptık ki sormayın. Kışın ortasında, tipi de trekkinge katıldım, bu kadar heyecanlı değildi :-) Bütün gün hiç tanımadığın insanlarla elele gezmekde ayrı bir boyutu :-) Gidiş hadi neyse de , ya o dönüşe ne demeli, off offf, hiç bu kadar üşüdüğümü hatırlamıyorum, o nasıl bir su, eksi kaç derecedir yahu, bütün kemiklerimi sızlattı. Bir de çılgın insanlar vardı ki, body rafting yaptılar kanyonda, nasıl imrendim anlatamam, ama yemedi tabiii :-)

Çıktık ordan Patara'ya, biraz dinlendik, o kadar sudan sonra, deniz mi, üstü kalsın dedik, sonraki molamızsa Kaputaş plajında , aman allahım ne dalgalardı onlar, cesur Nilü yüzelim dedi, hadi dedik bizde, ilk dalga da kıyıda bulduk kendimizi, sadece biz mii, ne çılgınlar vardı, oyuna dönüştü sonra dalgalar ve biz :-) Şahane bir fotoğraf çektirdik, aracın tepesine çıkıp falezden düşme tehlikesini hiçe sayan aslan rehberimiz, orda elimizde kalcaktı ama, burda kendisini yılın rehberi seçiyorum  :-)

Tam hareket etcek aracımız Kaputaş'dan, ne görelim, bir mavili, nasıl gözler yarabbim onlar, insan değil yunan heykeli misali, elinde makina fotoğraf çekiyor, dördümüz birden farketmişiz aynı kişiyi nasıl olduysa, ben bizim otelde kalıyor arkadaş diyerek sakinleştirdim ortamı, mutlu mutlu düştük yola, ama çok sürmedi tabi yalanımın anlaşılması. 3 gün yemeden içmeden onu aradık Kaş sokaklarında, nafile ama :-)) Bir fotoğrafı olsun isterdim şuracıkta, ama bununla idare edin artık :-)

Bir gün atladık tekneye, kekova turu yaptık, mis gibi koylarda yüzdük, kaleköy'e geldik, herkes tarihi eser görcez diye çıktı kale'ye, biz oturduk bi cafe'ye, içtik buz gibi biralarımızı, tarihi yeniden yazdık, ne gerek o kalıntılara :-) Kafa güzel olunca, hele bir de sudaysan, daaa ne ister insan, hiiiçç :-) Gülmekten yüzemediğimiz için makarnaları alıp atladık ilk koy'da :-) Gözle görülür bir keyif artışı olduğundan, teknede insanlar bakıyodu halimize :-) İşte o eşsiz andan bir kare :-)

2 günümüz Akçagerme plajında geçti, akça pakça bir yer, sakin, şirin, uzandık armut koltuklara, bir yanımız deniz, bir yanımız dağ, yedik hiç durmadan :-) Su kaydırağında çocukları görünce, dayanamadık, çocukluğunu yaşayayamış varlıklar olduğumuzu fazlaca belli ederek, biz de başladık kaymaya, kaymak değil onun adı ama, aman yarabbim nasıl fırlatıyor havuza :-)

Oldukça kaza riski atlattık, Nilü'nün payı büyük bunda, neyse ki allah korudu adamları :-) cengaverlik yapıcam diye suya balıklama atlayanlar mı dersiniz, dalgalar alıp götürcek olmasına rağmen dönüp kızlar bana bakıyormu diye kendini alıkoyamayan varlıklar mı dersiniz, aracın tepesine çıkıp artistlik yapanlar mı ararsınız, yurdum insanları ayrı bi güzel ya, seviyorum vallaa :-)

Tuhaf benzerlikler vardı bir önceki kaş yolcuğumla bir de, 211 no.lu oda'da kaldım yine :-) Dönüşte yine Dejavu'da elveda dedim Kaş'a, ama bu defa günbatımında değil, gece nin ortasında. Dejavu'da dinlenesi bir adammış, ben orda dinlememiş olsamda  :-) İşte Tom Waits'den gelsin tatil  şarkım.

Daha ne olsun...yine yeni yeniden hayata...

tedirgin

bitmeyen bir gece
tedirgin uyuyor sokaklar
korkular büyüyor içimde sebepsiz
bastığım toprak değil, sabırsız adımlar
adın düştüğünde düşüme
derin bir nefes olurken
şimdi boğazıma dolanan bir sonbahar
kırık bir ayna, kendini tanımayan bir yüz
sonu olmayan bir kış elimde kalan
açmak için zorlarken gözkapaklarımı
önümde bir ışık yılı yol var
sabaha uzanan