Senin benimle zorun ne

Günlerdir, hatta aylardır bir sorunu çözmeye çalışmaya adadım kendimi, ne adayacağım, elbette ki böyle bir gayem olmadı, hayatın giydirdiklerinden işte.. ben de el mahkum uğraşıyorum. Genelde kendime ait konularla ilgili daha serinkanlı, daha esnek bakardım hayata, kendimi yiyip bitirmez, illa ki çözüm bulacağıma inanır, bu nedenle de hayatımda olup bitenleri paylaşmak yerine, başkalarını dinler, ilham alırdım nelerle karşılaşılabileceğine dair.

 

Bu defa öyle olmadı, günlerdir kimi bulsam anlatıyorum, hemen bir şikayet bir sızlanma moduna geçiyorum, birisiyle paylaşıp o yükü üzerimden atmak için didiniyorum, en son tez danışmanıma anlatırken buldum kendimi. Biliyorum onunla sadece bilim yapmamız lazım ama koptu bende kayış. Belki problem benim gördüğüm kadar büyük değil, belki olayları ben abartıyorum, belki yaşlandım, belki delirdim, bilmiyorum işte.

 

İnsanların niye sürekli şikayet ettiğini, birbirleriyle bir şeyleri paylaştığını ilk kez anladım, işin yoksa depresyon için kliniklerde al soluğu, ne zormuş arkadaş. Dün itibariyle maksimum seviyeye ulaşan bu delilik hallerim bir son buldu, dedim bana ne, bırak akışına, yanmışım bakışına, ayy her neyse işte.

Bugün bu soruna kökten olmasa bile büyük oranda çözüm getirecek bir sonuç için beklemekteyim, kısmet bakalım neler gelecek seçenek olarak önüme. Bundan sonrası için ise aldığım en büyük ders, hayattan her zaman alınacak bir dersin olduğu, çok da gerekliydi zaten.

Üzerimdeki kara bulutların gelen yaz itibariyle dağılması ümidim, git arkadaş başkalarıyla uğraş, beni yeterince mükemmel bir varlık haline getirdin, empati yapamadığım canlı kalmadı. Benden önceki en aşmış insan Buda, iki numara ben.

Birkaç gün sonra...

Deli değilmişim, olayları çarpık çurpuk gördüğümü düşünüyorken, öyle olmadığını anladım. Aslında olaylar normal seyrinde gelişmemiş, benimki sadece biraz yüksek önsezi olmuş. Yine de tahminlerin kadar kötü ilerlemeyeceğini düşünmek istiyorum her şeyin, yanılmak istiyorum. Sen koru İsa.


 

İsteklerim ve evren arasındaki muhteşem ahenk

Efenim yazının gücü diye bir şey var, belki de kelimelerin sihri, belki de sadece rastlantı, belki hiçbirisi. Amma velakin, geçtiğimiz aylarda kaleme aldığım, isyan dolu saçma sapan bir içerikten sonra evren verdi coşkuyu. Çok geçmedi hayatımın aksiyonlarla dolduğuna şahitlik ettim, birkaç aydır da ben ne halt ettim diye düşünüp durmaktayım.

Ne mi yaptım ?

Şuursuz bir ruh haliyle talep etmiş olduğum acımasız gerçekleri, evren gümüş bir tepside servis etmeye başladı, detaylara fazla girmeyeceğim, zira okumaya bile tahammülüm yok. Elime tutuşturulmuş bir cumhuriyet gazetesi bulmacası var, bildiğim kelime sayısı beşi geçmiyor, yarım aklımla daha da battığımı bilerek debeleniyorum. Tek yaptığım, sürekli konuşup anlatarak, içimdeki zehri kustuğum. Ya içime kusuyorsam ?

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyoruz ki zaten ileri de gitmiyor, sadece üzerinde geziniyoruz, o halde fikrimi değiştirebilirim. Vardı ya hani, sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam, bir daha geri dönemem, tamamen yalan, her şey mümkün şu evrende. Yaptığım bu zırvalıklar dolusu açıklama için bütün bilim dünyasından özür diliyorum.

Sözün özü, ben bu kadar atraksiyondan sıkıldım sevgili evren, istediğim Bursa ipeğiydi sen bana Maraş pazeni verdin. Maraş'ta pazen var mı onu da bilmiyorum.

Boşuna konuşmuyor atalar, yüzyılların süzgecinden geçerek gelmiş bunca deyim, "her şeyin hayırlısı" denilen sözü sanırım layıkıyla anladım. Ama madem beni bu kadar dikkate alıyorsun, Hıdırellez'de dilek tutmayı unutmuş bir insan olarak, after Hıdırellez etkinlikleri kapsamında senden ricalarım olacak.

Sevdiklerimle uzun ve güzel yıllar geçireyim, sağlıklı ve mutlu bireyleri olsun ailemin. Hem ruhsal hem fiziksel sağlığı esirgeme, ahenk eksik olmasın dünyamdan. Ahenk anlayışının benim beklentimle uyuştuğunu düşünerek konuya çok girmiyorum.

Biliyorum çok zor, ama hem akıllı, hem yakışıklı, hem eğitimli, hem de insan bazlı bir adamı çıkar karşıma, bu dünyadan getiremiyorsan kaçak hat çek paralel evrenlerden getir, o da olmadı yanımda yöremde olanları adam et, karar senin.

En az aylık 5000 dolarlık gelir ( TL'nin değer kaybetmesi riskini göz önünde bulundurarak ) elde edebileceğim, ama aldığım eğitimlerin ziyan olmayacağı güzide bir kurumda bir iş istiyorum. Ya da mevcudu güzideleştir, karar senin.

Bütün bu istekleri son derece ciddiye alacağını düşünmenin rahatlığıyla, güneşli penceremden leylakları izliyorum. Bahar ne güzel, doğa ne güzel, hayat...bazen haddinden fazla güzel.