Vazgeçtim

Efenim son günlerde meteoroloji ile öyle içli dışlı oldum ki, gökyüzüne şöle bi bakıp hava tahmini yapabilecek yetide hissediyorum kendimi. Önümüzdeki haftanın bayram olması münasebetiyle bünye yola çıkmak üzere ayarlandı malumunuz, yurdumun güney sahillerinin tadını çıkarmak üzere hazırlanmışken, balkanlardan gelen ne idüğü belirsiz hava dalgası hafif çaplı bir şoka soktu bendenizi, geçti neyse ki geçti. Son zamanlarda sadece tatile gideceğim zamanlarda diyorum, ne güzel bişeysin sen hayat.

Dün kankim yine bulduğu bir eğitim öğretim içerikli etkinlik için canıma okudu, vay efendim ben hep gereksiz aktivitelere evet dermişim de, halay çekmeye gidelim dese kabul edermişim de, burda halaydan kasıt halk oyunları kursu tabi, dedim evet eğlenmeye ihtiyacım var benim, napim göğe değmiş sertifikalarıma yeni birini eklemeye. İyi tamam senin ikna olacağın yok, ama ben tek başıma napcam oralarda, gelseydin çimlerde serilirdik, kaynatırdık derslerde vb. içerikli cümlelerden sonra kapadı telefonu, ohh dedim. Eğitimin sonu yok biliyoruz, ama yeter be kardeşim, bişeyi de bilmeyeyim.

Bu aralar çok uyumlu bi insan oldum, gerçekten, mesela ilk defa alttan almayı deniyorum, karşımdaki sinirinden delirirken sakin sakin bakıp yelelerini indirmesini izliyorum zevkle, ayy ne güzel bişimiş, normalde hayt huyt diye  bi de ben dalarım, hele ki haklıysam, eyvaahh karşımdakine. Yaşlanıyosun deme nolur, inan ki değil, vazgeçtim ben biçok şeyden ondan belki. İnsanları birşeye zorlamaktan, beklemekten, bişeylerin hemen o an da olmasını istemekten, gereksiz yere içimi karartmaktan, lüzumsuz ümitlerden -lüzumu halinde hala bir kırıntı oluyo- koşturmaktan, yola değil de gidilecek yere odaklanmaktan, vazgeçtim, hepsinden vazgeçtim.

 

Bu sabah kendi kendimi ikna ederken buldum gereksiz ümitlerden vazgeçmek için. Tek ümidim, hayatta kalma savaşı veren bir minik için şu saatlerde. Lütfen, vazgeçme sen..

En cool günüm:)

Pek sevgili blog dost, şu otuz küsür yıllık sıkıcı hayatımda yeni bir başlangıç yaptım, dün hayatımın en cool günüydü, ben öle olsun istedim. Bundan sonra en sık telaffuz edeceğim kelime 'hayır' , ikinci sırada ' bakalım, belki olabilir ama söz vermeyeyim' ve son olarak da ' müsait değilim '. Bunların dışında bir cümle kurarsam nolayım, ha burada yazar yazar rahatlarım o ayrı.

 

Ben anladım ki bu bir sanat, bir iş arkadaş, kendi kimliğinin üstüne bir de imaj çalışıyorsun, değişik bir kimliğe bürününce hayat sana daha renkli geliyor, bir havaya giriyorsun filan.  Neyse efenim zararın neresinden dönülürse kardır, geç anlarım ama iyi anlarım, dünya bir araya gelse değiştiremez sonra beni, kendim bile inanırım kurgularıma, öyle süper bir bünyem var yani.

 

Şu ömrü hayatımda gizemli olamadım, neyim varsa ortada, saklamak istedim inan ama onu da beceremedim. Neredesin diye soran babama bile doğruyu söyleyince, bari yalan söyle de rahat uyuyayım dedi. Yapamadım arkadaş, bir şölee esrarcengiz, her an dünyayı kurtaracak gibi bi duruşum olamadı hiç. O gün dündü işte..

Geçtiğimiz hafta bir üç gün depresyona girdim, ağız tadıyla kalamadım, sağdan soldan dürten arkadaşlarım ve her şeyin üzerimde bol durduğu bünyem nedeniyle o da uzun süremedi. Diyorum arkadaş benim bağlanma sorunum var diye, bunda bile bir istikrar gösteremedim.

Her şey olanca sıradanlığı ile devam ederken, sonbahar kapıda ve bahara nereden baksan 6 ay varken, uzuncaaaa bir süredir aşık olamamışken, Neptün'ün ters açısı Merkür'ün geri hareketine rağmen, haftaya çıkılacak tatilin hayali yetiyor gülümsemem için, içelim hadi, güneşli günlere...