yasa sen çok yaşa

Bugün eğitim öğretim hayatımın son sınavına girdim sevgili okuyucu, ya da en azından ben son olmasını temenni ediyorum, artık takdiri hoca, o da benimle aynı fikirdeyse şayet, şu ömrümde bi daha okul yüzü görmek istemiyorum ben. Ha dicen ki daha yazılacak kocaaa bi tez var, anacım bi koca bulup onu da her an boşlayabilirim, töbeee töbebe ne diyorum ben allasen.

Şimdi niye açtım bu konuyu, ben bugün hayatımın en mutlu günü olacak diye düşünüyodum, sınavlarım bitmiş, işler hafiflemiş, istediğim programı yapabileceğim, ora senin, bura benim, dünya hepimizin sürteceğim. Ama öyle olmadı, zihnimi meşgul eden nesnelerin çekip gitmesiyle, nöronlarıma uyguladıkları stres azaldığından daha sağlıklı düşünmeye başladım, bi de ne göreyim ben bilim ilim derken vatan elden gitmiş, sadece vatan olsa iyi insanlığım, kadınlığım elden gidecek. Buyrun burdan yakın, welcome to real world suvebeyaz.

Ülkemde her gün skandal üstüne skandal, ileri demokrasi örneği olarak bir konu ortaya atılıyor, 10.dk sonunda yine ileri demokrasi gereği karar da verilmiş oluyor, ohh mis herşey çözülüyor bizim yerimize, sen düşünme ey ahali böyle şeyler neyine gerek. Bir kürtaj mevzusudur gidiyor, herkes karşı çıkıyo ya ben sizi destekliyorum inanın, sadece kürtaj mı bence zaten sevişmek de kanuna tabi olmalı, ona da bi el atın bi zahmet, kürtajın önüne nası geçcen başka ey güzel zihniyet. Çıkarın bir yönerge, efenime söylim bi tebliğ, herkes bilsin ne yapılacak, zaten artık siz demeden yatak odasının kapısı bile açılmayacak. Atacağımız her adımda, dur la bi bakalım hele buna engel bi kanun var mıydı, sonra başımıza iş açmayalım durumuna gelmişiz zaten. Misal ben soda içmek istiyorum, medeni kanunun 41.maddesinin 4. fıkrası gereği bir bey ile bir bayanın aynı ortamda bir sodayı içme girişiminde bulunması alenen zina sayılacak, şişşş garson ben su içsem de olur ya, yorulma sen, valla bak.

Bugün gerçekten moralim çok bozuk, sınavımın kötü geçmesinin etkisi desem değil, uykusuzluk yorgunluk hiç değil, üzerime bir hüzün çöktü ki, ne ben anlatmayı deneyeyim ne de sen anla sevgili okur. Bi gün şifre, bi gün 4+4, bi gün süt, yeter ulen bitsin artık bu sükut .

Kader

Pek sevgili blogum, bir önceki yazımda hiçbirşey yapmama isteğimin doruklarında gezindiğimden dem vurmuştum ya, o günden beri gerçekten bişey yapmıyorum. Deliler gibi koştursam da, her ne kadar ivmemde büyük bir artış görülse de, sonuç itibariyle aldığım net yol sıfır. Nasıl mı, hemen anlatayım, efenim önce maillerim göçtü, ardından hard diskim arıza verdi ve bikaç gündür sadece kaybolan yıllarıma diil kaybolan verilerime de yanmaya başladım. Bir kez daha anlamış bulunmaktayım ki bu kelimeler güçlü hacı, niee adam gibi şeyler istemiyorum ben yaaa. İtalya'da bir ev lütfen, sürekli kalmicam arada gidip gelcem, italyan bi koca, o sürekli olsun tabi, sonra bir araba, lamborghini, ama benim arabamda kalsın yine, evreeen duyuyosun beni di miii.

Tahmin edeceğiniz üzere süper mutluyum, uykularımda bile çalışıyorum, rüyalarımda ana tema iş, okul, sınav üçgenine kilitli, bundan iyisi can sağlığı. Acaba evreni böyle olumlu cümlelerle kandırabilir miyim, herşeyin yolunda gittiği izlenimini verip ondan önce kendim buna inanabilir miyim, neden olmasın denemeye değer.

Pırıl pırıl bi sabaha uyandı yine ankara, nasıl bi bahar havası anlatamam, mis gibi çiçek kokuları etrafta, insanlar gülümseyerek dolaşıyor ortalıkta, tatil planları yapılıyor, herşey süper şahane, yazarken bile daralıyorum ayol olmayacak bu. Efenim bu yıl yaz gelmicek buraya, nası bi havaysa artık küresel ısınma beklerken aslında küresel bi soğuma durumu var, bildiğin Norveç iklimi yaa.

Malumunuz gelecek hafta eğitim öğretin hayatımın son sınavlarına gircem, otuz dört yok otuz üç yılın sonunda şükür bitcek, eğer ben doktora yapcam dersem ey ahali, anlayın ki psikolojim cidden bozulmuştur, lütfen okul yerine bir sağlık görevlisine teslim ediniz beni. Zor iş kardeşim, evde ödev beklerken sokaktaki eğlencede aklı kalan çocuklara döndüm, en salak saçma dizileri bile izlemek istiyorum, hayatta yapmayacağım şeyler için aklım çıkıyor. Mesela dün akşam ders çalışmak üzere her türlü erteleme işlemini gerçekleştirdikten sonra, 1 saat oje sürdüm, sildim bi daha sürdüm filan, o derece, tam motive olmuştum kii, hoop elektrikler kesildi, tabi çalışamadım doğal olarak. Bilim de bi yere kadar canım, ben de insanım aaaa. Neyse bugün kendime bi güzellik yapıp akşamı kendime ayırcam, hiç yapmıyorum ya, herşey kısmet neticede, napalım ama di mi, olduğu kadar olmadığı kader:)

İsTaNbUl

Sabah uyanmak istemedim bi türlü, gece İstanbul'dan döndüm, gözümü bu bulutlu göğe açmak istemedim yine. Yahya Kemal demiş ya, Ankara'nın en çok İstanbul'a dönüşünü seviyorum diye, al benden de o kadar. Asık suratlı bi kadın gibi Ankara, kasvetli, karanlık, umudunu çoktan yitirmiş. Erkeklerin çoğu zaten marifetmiş gibi asık suratlı, bu sebeple bu benzetmede erkek imgesi yersiz diye düşündüm. Sahi ya ben bu yüzden gülebilen adamlara bir görüşte aşık oluyorum.
Neyse dönenim asıl mevzuya, otobüs yolculuğunun birazında çalıştım, ta ki bilgisayarımın bataryası bitene kadar, sonra uyudum günün yorgunluğuyla, bi ara gözlerim kapalı dinlendim öylece. O esnada host kardeş yanımdan geçiyomuş, üzerime örttüğüm trençkotun kolu sarkmış koltuktan koridora, önce onu düzellti, sonra üzerime örttü iyice. Yahu dedim ne güzel hizmet anlayışıdır bu, bu kadar sevimli mi görünüyorum ben uyurken, kıyamadı sanırsam eleman. Reklama gireceği için firma adı belirtmiyorum burda :P
Minik kuzumla mis gibi geçen iki günün ardından yine geldim kutuplara. Sabah sabah aldığım haberler yüzünden başımdan aşağı bi kazan kaynar su dökülmüş gibi oldu ama uyandırmaya yetmedi bu da. Acayip uyuz bi ses tonuyla insanlarla konuşarak geçti yarım günüm, günün geri kalanı için rica ediyorum seyrinde git ya. İçimden hiçbişey yapmak gelmiyor, tembelliğimin doruklarındayım, öte yandan haftaya final haftam, ders çalışmalıyım, iş desen erteleyip durduğum şeylerin artık bir dakika bile gecikmeye tahammülü yok, geçen onca yoğun günün ardından döküntüleri toparlamam lazım hazır fırsat varken.  Ama bütün bunlara rağmen süperman gelsin diye bekliyorum sanırsam, allahım benim hamurumda ne eksik bi söyler misin lütfen. Kendinden memnun olan insanlara hastayım, ben niye bi türlü yaptıklarımdan memnun değilim, niye bi de bana verilenle yetinmeyip hep şartları zorluyorum, hoş beklesem de gelen giden olmicak o da ayrı da.
Ha unutmadan bi de ev baktım gitmişken şehrime, muhteşem bi yerde, spor kompleksini gezdikten sonra evi görmeye gerek bile yok dedim, şimdilik aramızdaki tek engel o banknotlar. Gelecek yıl bu vakitler o evden yazıyor olucam bu satırları, şu saat itibariyle temennim budur. Puff yoga'ya gideyim ben en iyisi, beni bi tek o toplar.

Silmeden

İçimden geldiği gibi yaşasam ne olurdu diye düşünürken tam, silmeden yazmak nasıl bir duygudur onu tadıyorum şimdi, güzelmiş, diğeri daha da güzel olmalı. Ertelemelerden sıkıldım, bahaneler üretenlerden hızla uzaklaşmak istiyorum ve tabi ki en çok bahane üretmiş eski benliğimden. Uzun uzadıya planlar yapmakta yoruyor beni, nereye gittiğini bildiğim bi yol olabilir sadece önceden kestirebileceğim, nelerle karşılacabileceğimi ise kim bilebilir.. Özlediklerim çoğalıyor giderek, geçmişe değil ama bu özlem, geleceğe hiç değil, şu anda yanında olmak istediklerim var, yanımda olmasını istediklerim var sadece. Baharın yüzünü gösterip kaçmasıyla, gördüğü bir avuç güneşle uyarılan ruhum, açmak için sabırsızlanıyor. Bi gün çıkmak istiyorum yola, sonra bi süre hep yollarda..Barış yaptık bi süredir zihnimin sürekli düşüne tarafıyla, söz verdi susacak bundan sonra, bense gideceğim hep menzili hiç umursamaksızın, karşıma dizilen uzun uzun yollara.

Sevgili Beyaz Sayfa mimlemiş, teşekkür ediyorum kendisine..İçimizden gelen her neyse, o an silinmeden yazılacakmış, zor iş dedim okurken, yazarken daha zor olduğunu anladım, kelime yazım hatalarımı düzeltmeye çalıştım sadece inan :) Ve yazmak isterse eğer sevgili sırrakalem ciğime göndermek isterim bu mimi :) sağlıcakla ve içinizden geldiği gibi kalın:)

maske

Tam tarihini hatırlamıyorum, geç kalmış bir mevsimdeydim, günlerden cumartesi olmalı. Havada çiçek kokuları uçuşuyordu, güneş ışıkları aralık pencereden odaya incecik süzülüyorken, herşey o günün muhteşem güzellikte geçeceğine inandırıyordu, bir davetti bu arsızca. Gözkapaklarım birbirinden ayrı uyumuştum bütün gece, kapatırsam, kendi kendini gizlice inşa etmiş o duvar daha da güçlenecekti, yeni karşılaştığım yüzüm yabancılaşacaktı birdenbire, korktum, bütün sebebi bu.

Oysa o güne kadar herşey olağandı, eskittiğim sıradan zamanlardı, herşeyin kendi akışı içinde yol aldığı, tembel ruhumu okşayan, beni karar vermenin o sancılı sürecinden alıkoyan, günlerin geldiği-giderken neyi götürdüğünün farkında bile olmadığım. Sonra bir düşün içinde buldum kendimi, düş kurmak eğer insanın yaşamla bağının bir göstergesiyse, o güne kadar hiçbir bağım olmamıştı durmaksızın bir çıkar yol bulmaya çalıştığım o sonsuz labirentle.

Kontrolümün salt benim elimde olmadığını hissederdim kimi kez, ben ne kadar çekiştirsem de ipleri, ayaklarım başka yöne yol alırdı, önce çırpınan bedenim olurdu, sonra bezgin düşerdi ruhum. O gün ilk kez, bir düşe uyup vazgeçtim işte bu oyundan..ve işte indi perde...

gökyüzü

Zihnime gelen bütün düşünce zerreciklerini kovuyorum büyük bir hızla, hiçliğin derin hazzına varmak istiyorum bir süre de olsa..beyaz bomboş bir düzlem geliyor sımsıkı mühürlediğim gözlerimin önüne, akıp giden yaşamla birmiş hissi veren bir duygu sarıyor her hücremi, sımsıkı sarılıyorum, kaybetmek istemiyorum bu duyguyu. Beni alıkoyan her uyaranı farketmemle bir kenara itmem bir oluyor, hiç olmak istiyorum, sadece akmak, alabildiğine coşkulu..

sürekli planlar yapmaktan yorulmuş beyin hücrelerimin festivali bu an, sadece olmaya odaklıyım, tam o anda bütün isteklerim tekleşiyor, yüzlerce şeyi yapma istediğinin altında yatan yegane amaç, bütün bu istekleri birbirinden farklı kılan özelliklerini siliyor, geriye kalan şey..tanımsız..bildiğim hiçbir dilde karşılığı yok henüz..içime alıyorum, derin bir nefesle doldururcasına ciğerlerimi.
Kendini akışa bırakmanın ne demek olduğunu yıllardır biliyor, ama o an da anlıyorum, bazı zamanlarda kılımı bile kıpırdatmak istemeyişimden farklı bu hareketsizlik hali..Hissettiklerimin hepsini aktarabileceğim bir yazım dili olsaydı eğer, anlatmak, paylaşmak gibi iyi niyetlerle başlayan bir eylem, isim vermek, kategorize etmek, sıradanlaştırmak gibi bi hal içine itebilirdi belki de bu durumu, neyse ki yok, bencilce biraz belki ama böyle olması daha iyi.
Yaşadığının farkına varmak kokularla özdeş benim için, canlı cansız herşeyin kokusunu duyumsadığım, dahası üzerinden geçen onca zamana rağmen, aynı ize bambaşka bir yolda öylesine yürürken rastladığım anlarda geliveren sebepsiz sevinçler, birer bağ herşeye tutunmama yardım eden. Farkettiğim en kötü şey bu bana dair son günlerde, gittikçe körelen yanım..attığım her adım  bağlarımın ne kadar kuvvetli olduğunu haykırırcasına gerçek üstelik..Portakal kokusu geliyor şimdi durduk yere, her tarafı biribirinden güzel renklere bürünmüş bir cümbüş yerini andırırcasına büyük bir bahçe beliriveriyor, güneşin parlaklığı gözlerimi kamaştırıyor..oysa gözlerim kapalıydı, nerdeyim ben şimdi...peki ya bu gökyüzü..

Kayıp Kent

Yılların geçtiğini sanıyorum, bütün takvimler öyle söylüyor, ama nasıl oluyorsa geçen zamana karşı ben hala büyüyemiyorum, birçok kez incinmiş, büyümenin alameti farikası olan o ince hüzünlü çizgilerden bi düzinesi yüzümün atlasında yer edinmişken, ruhum hala aynı toylukta. Acımasına aldırmadan denemek için yeni şeyleri kıpır kıpır. Bana ait değil bu sokaklar, bir an önce gitmeli belki de. Sessiz yerleri oldum olası sevemedim, insanlar, büyük kalabalıklar, gürültülü sokaklar, çocuk kahkaları, sokaklara kurulan pazar karmaşası, hızlı akan herşey beni çekti hep.

Şu an bulunduğum yer, kuş sesleri ve rüzgarın uğultusundan başka bir sesin olmadığı, sokaklarında insan yerine başıboş sokak köpeklerinin gezindiği, birçok insan için cennetten bir köşe güzelliğinde sayılabilecek, benim için ise terkedilmiş bir bölgeden ibaret. Sabah bir yandan çayımı yudumlarken bu sessizliğin şerefine, diğer yandan aklıma geldi birdenbire Calvino ve Görünmez Kentler. Benim gibi olmalıydı benim sokaklarımda, kendini bulamadığı için sürekli arayışta olan bir ruhu yansıtırcasına dağınık, olabildiğine hareketli, yaşamın aktığını hissettiğim, dar bir sokaktan birdenbire denize inen, mucizelerle dolu. Belki de bu toprakların kaderinde bu var, gecekonduları yıkıp kentleştiğini düşünürken planlı kondular yarattığının bile farkına varamayacak kadar kendinden uzak. Rüzgar esiyor, gelmek bilmeyen bahara inat açmış, birbirinden güzel ve beyaz vişne ağacının çiçekleri sallanıyor, penceremden bütün gördüğüm bu. İçimi bişeyler kemiriyor, olmasaydı dediğim pek birşey yok, yapsaydım dediklerim var aksine. Kendimle ilgili bazı şeyleri farkederken, yeni bi gezegen keşfetmiş gibi bir heyecan geliyor kalbim dediğim o çırpınan nesnenin olduğu yere, birdenbire anlıyorum içinde olduğum o derin sessizliği, ne olmuştu ki diyorum, ne zaman vazgeçtim ben..geç değil, değil mi hala..olmamalı..hadi uyan..