Yıllar

Efenim, yaşlandığımı hissediyorum ama öyle görüntü itibariyle değil, ruhen bildiğin yaşlanmışım gibi geliyor. Tadını alamıyorum bir sürü şeyin nicedir, stabil bir ruh hali, ne öldüren ne güldüren, ritim duygusu eksik. Çok sevimsiz bir şey lan bu.

 

Zoraki gülüyorum bazen, iyi görünmem gerektiğine dair gereksiz bir yargı var zihnimde, zoraki dediysem içim ağlamıyor, sadece susuyor. Hiç sevmedim bu hallerimi, zaman zaman kendime dışardan bakabilmek gibi bir yeti geliştirdim galiba yıllar içerisinde, dün gece bizimkilerle hava almak için dışarıya çıktığımda fark ettim. Hani yirmi yıl önce çekilen bir fotoğrafın, aynı yerde aynı kişilerle tekrarlanması gibi bir şey, ölmek üzereyim lan ben.

 

İnsanları daha az sevmekle ilgili bir şey bu belki de, daha az güvenmek, daha az inanmak, daha az anlamak.. Olup biteni kabullenmek benim korkum aslında, daha az kafa tutmak, daha çok uyum sağlamak, daha az isyan etmek, daha çok olağanlaştırmak.

 

Enerjik hallerimi özledim ben, ama bu kadarı da fazla dedirten, her boka gülebilen halimi, güneşle birlikte kendine gelen, umutlu ve keyifli beni. Salak bir mod gelip çöreklendi üstüme, bunları dile getirebiliyor olmam sona yakın olduğumun kanıtıdır diye düşünmek istiyorum. Daha geçen gün ahkam kesiyordum şapşal yağmur adama, mutluluğun tarifi gibi zor bir işe kalkışarak, aslında kendimi ikna ediyordum belki de. Ülkenin içinde bulunduğu durumun büyük bir etkisi var kuşkusuz, olan bitene tahammül edememek, saçmalıklara karşın hiçbir şey yapamamamın ağrısı, korkular..

 

Değişikliğe ihtiyacım var benim, ama ne olursa olsun değil bu defa, kaybettiğim dengeyi geri bulayım, renklerin farkına yeniden varayım... Duy beni İsa.

 

 

Kıpır kıpır ruh halim

Güneşli iklimlere ihtiyacım var dedikçe ben günlerdir, Ankara Londra'ya döndü arkadaş. Kuzey iklimleri bana göre değil diye şurada kalmama bahaneler uydururken, başıma gelenlere bak sen. Neyse ki, havaların ısınmasıyla kimyam değişmeye başladı, yorucu bi iklimi geride bırakmış olmanın saadeti içindeyim.

Son günlerde öylesine agresif, öylesine nemrut bir varlık haline dönüşmüştüm ki, kendimle ilgili ciddi endişelerim vardı. Bi baktım ki çok çabuk sinirleniyorum, tahammülüm azalmış, daha az gülüyorum, sürekli problemlerle karşı karşıyayım. Yediğim yemeğin tadını almıyorum arkadaş, daha kötüsü ne olabilir, kebap insana ayşe kadın fasulye gibi gelir mi, geldi işte. Yaşadığım, kendi içinde hareketli, ama aslında tekdüze günler birbirinin ardı sıra, kendimden sıkıldım inan.

 

Bugün dur dedim bu gidişe, hayatı bu kadar kontrol etmenin kimseye faydası yok, elindekilerin kıymetini bil, sızlanmayı bırak, daha çok harekete geç, daha az üzül. Üzerime geçirdiğim o ikinci deriyi değiştirmek için bundan iyi bi zaman dilimi de yok, çok geç olmadan başla. Bundan sonra bütün boş vakitlerimi parklarda bahçelerde geçirip, doğayla iç içe olacağım, olumsuzluklar üzerine daha fazla konuşmayı da bırakıyorum.

 

Tezim için biraz olsun emek vermeye başladım, Eylül'e kadar bitirip bilim dünyasının üzerine bir karabasan gibi çökeceğim, sanki şu ülkede yazılan tezlerle kalkınmışız arkadaş, o alıntı bilimine bir de benimkisi eklensin. Açık hava, oksijen, üstüne arada bir içilen bira, bütün beyin hücrelerimi harekete geçirecek diye ümitliyim.

Efenim kendimle ilgili çok şahane tespitler duyuyorum sevgili arkadaşlarımdan, sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum ama, işin aslı, beni benim kadar tanıyolar la. Geçtiğimiz günlerin birinde, Absalom' un bir yazısına yorum yapan İsyankar Kuzu'mun hakkımda söylediklerini birer bilim insanı edasıyla inceleyelim gel.

 

" SuveBeyaz'ı şu kadar tanıyosam ev borcu ödeme işinden sıkılıp vazgeçer bi süre sonra...Elinde de excel tablosu olur, şunu böyle yapıp bunu böyle ödersem diye...bankacılık sisteminin henüz akıl edemediği, inovatif bir fikirle bir bankacıyı dumura uuratcak yeni özellikler talep eder :) kabul de ettirir...evden vazgeçer ama sıkılmaktan vazgeçmez, ...Gerekçesini de hazırlar, soora o tabloyu siler...

En soora da , "amaaaan uzun süreli bağlılıklar bana göre diil" diip uzak bir sahil kasabasında denizi tepeden gören, kaktüsle dolu bir yere talip olur, ben burayı adam ederim diye :)) bi de bize ekolojik, doğal alan vs. diye gösterir, gururlanır :)...hayatının ondan sonrasını orda geçircekmiş kibin :) yapar yaneee...güveniom :)) "

 

Zaten hayatta kendini iki kelimeyle tanımla deseler, bunlar aklıma gelir ama utandığımdan söyleyemezdim. Sıkılgan ve bağlanma problemi olan biriyim işte, elimde excel tablosu, hayatın parametrelerini optimize etmeye kalkarken, o hesaba katmadığım değişkenleri ile beni paralize ediyor. Salağım demeye dilim varmıyor, yoksa işin özü bu. Her sabah aynı insanlara günaydın demek istemiyorum ben diyerek işi bıraktım, sekizinci işyerimde çalışıyorum, istikrar konusunda ciddi problemlerim vardı ki, artık değişti sevgili seyirciler, geçtiğimiz haftalarda 5. yılımı kutladım hala çalışmaya devam ettiğim bu güzide işyerinde, düşündükçe ağlayasım geliyor, sevinçten vallahi.

Ama düşündüm ki beni ben yapan bunlar. Her sabah uyanmak için o heyecanı bulamazsam, gözlerimin içi parlayarak işime dört elle sarılmazsam, ruhunu teslim etmiş ama Azrail almaya kıyamamış bi edada her günü geçirirsem, ne anlamı var ki bu sürekliliği sağlamanın. Yanılıyor muyum ? Muhtemelen evet, amaaannn doğruyu da söylemeyiver...

Dün akşamdan beri o kadar sempatik tavırlar içerisindeyim ki, birlikte tepki verdiğimiz bir sürü olay karşısında benim vurdumduymaz hallerimi gören annem şüphe etti, biz sana çok yükleniyoruz iyisin di mi diye. Aslında şimdi çok iyiyim, bitti, geçti gitti her şey. Değişen olaylar değil tabii ki, yukarıda bahsi geçen sıkılgan yapım sayesinde, bunları dert etmekten de sıkıldığımı fark ettim. Konuştukça paylaştıkça azalacağını düşündüğüm şeyler aldı beni girdabına, sürükleniyorum tozun toprağın içinde. Gitmek istediğim yerden millerce uzaktayım, ben oturmuş nelerle uğraşıyorum. Geçirdiğim en uzun depresyon dönemi oldu bu anlayacağın, tarihimde ilk.. Depresyon değil, süresi tabii ki. Her şeyde değil ama, sen bu konuda beni istikrardan koru İsa.