enerjinin ve kütlenin korunumu :-)

Şu fizik kuralları olmasa yanmıştım ben, özellikle enerjinin ve kütlenin korunumu kanunu kadar şu hayatta bana yol gösteren başka bişey olmamıştır. Der ki bilim, hiçbirşey yoktan var olmaz vardan yok olmaz, ben de derim ki, hayatta herşey bir denge içindedir öyleyse, toplam mutluluk kadar çekilecek acı vardır, bugün uyuşuksam yarın enerji topuna dönüşebilirim. Enerjini, sevincini, umudunu birkaç yılda da tüketebilirsin, yıllara da yayabilirsin, tercih senin, ama toplamda ben olduğum gerçeği değişmez.Ne kadar tırmalarsan tırmala, eğer hareket kazandırmadıysan enerjinle, yapılana iş denmez, aynısı senin için de geçerlidir, kendini evrenden başka bir yere koyma. Bugüne kadar yaşadıklarımı topladım, çarptım, böldüm, türevini aldım, diferansiyel denklemini kurdum, dedim bir işe yarasın onca yılın emeği, baktım ki bu yıl o yıl, şansımın döndüğü, ataletimin sona erdiği. Biraz Bahçeli hesabına döndü ama idare edin artık. Dedim kim tutabilir seni bundan sonra, bilimi de almışsın ki yanına, sırtın yere gelmez bir daha, bana öğretilen fizikle ancak bu kadar ama. Eğer bi gün bu kanunları biri çürütürse nolur bana söylemeyin, bütün hesapları buna göre yaptım, umutlarımı bağladım, şu küçük dünyamda bir tek bu ihtimalle mutlu yaşicammm.Saadetimi elimden almayın noolur.

gidiş

Kadın özlemiş adamı, ama ne özlemek, ipi kaçmış uçurtmanın peşine takılıp havalanmak istercesine göğe uzanmayı istemek

Adam bilmiyor özlem ne demek, olabilir belki  az önce raylarda süzülmeye başlamış bir trenin ardından öylece gözlerini bakıp izlemek

Kadın biliyorum diyor ne istediğimi, ama ne istemek, bulutlar sarmış her yanı, inecek sicim gibi bir yağmur, bir saçak altı olsa şöyle sıcacık, bir kedi gibi sokulsa usulcacık

Adam soruyor sığınak ne demek, belki bir film karesi, kapıyı çarpıp çıkanın ardından yığılıp olduğu yere bütün kapılar kapansın üstüne diye beklemek

Kadın trenin içinde, raylardan gelen sesin büyüsünde bir şehirden ayrılıyor, havalanıp giden uçurtmayı seyrederek

Adam bi sonraki istasyona doğru yola çıkıyor, yağmur iniyor yere, gözleri uzanıyor geceye, aradığını orda bulacağını ümid ederek

hayat işte..daha ne olsun..

Hepimizin hayat algısı farklı elbet, ya da tek bir algı yok yaşama dair. Benim ki sürekli değişken mesela, dengesiz bir ruh halim var biraz kabul, ama öz sevgisiz değilse bu kadarına katlanılabilir değil mi ?

Bazen bir futbol maçına benzetiyorum hayatı, kendimi taca çıkmış bir top gibi hissettiğim oluyor. Oyuna girmek için bekliyorum kimi kez sabırsız, kimi kez umarsız. 

Bazen bir maket gibi düşünüyorum yaşamı, evler inşa edilmiş, arabalar, şuraya birde ağaç çizelim, bir de birkaç insan, birinin hayal gücü olduğuma inanıyorum fena halde, birinin bazen umutlu düşü, bazen acılı düşüşü.

Bazen karıncalara benzetiyorum insanoğlunu, pür telaş bi yerlere koştururken izliyorum saatlerce, birisi üzerimize bassa öleceğiz öyle birdenbire.

Bazen bir tiyatro oyunundayım, herkes öylesine ciddiye almış ki oyunu, metnin dışına çıkış yok, doğaçlama doğmamış henüz, sahne kapanırken bile kalacak bir his sonsuz.

Kimi zaman bir rüya gibi herşey, senin kadar gerçek, bazen bitmesin istiyorum uyanmayayım, bazen herşey o kadar gerçek, uyanmak istiyorum rüya olmasını dileyerek.

Bir kukla oyunu gibi kimi günler, ipler belli değil kimin elinde, çekiştiriliyorum bir yerlere, akıntıya ters gitmekten belki yoruluyorum, bırakıyorum kendimi o ellere.

Amaç mutlu olmak değil mi ki, kurgu ne olursa olsun yitirmemeliyim umudumu diyorum kendi kendime. Özlemlerim de bitecek, mutluluklar da sonsuz değil neyse ki kederlerde.

Bugünse tuhaf bir his içimde, kelebekler gibi rengarenk sanki gökyüzü, boyamış birisi erkenden, mavi değil bugün, inan değil...

temmuz

sana anlatmak istedim kaç kez senden sonrayı

ne zaman elim gitse bir mektuba

boğazıma birikti çığlıklar

sustum günlerce insan sesi tufan

her çalan kapıda sana dair bir umut

kimseler inanmadı bir ben değil

gülerek başlıyordu seninle ilgili bütün anılar

hıçkırıklar dolduruyordu sonra geceyi

fotoğrafların asıldı duvarlara

ama bakışlar delip geçti çerçeveleri

değemedi kimse gözlerinin kıyısına

senden sonra adın verildi bir sokağa

ve birkaç çocuğa

yaşanan her sevinç sensiz eksik

söylenen her söz bıçak kesiği

bu kaçıncı temmuz yaklaşan

yaz ortasında yine ayazım

hala özlüyorum seni bitmeyen sızım

temmuz

temmuz yaklaşıyor yine
yaz ortasında ayazım
gönderildiği adrese dönen mektubunun ardından
yıllar geçse de büyümedi bu kız çocuğu
uzun otobüs yolculuklarında başlıyor dinen sızım
pencere kenarına dayıyorum başımı
uzun uzun dalıyorum uzanıp giden ovalara
canım acıdığında sen geliyorsun aklıma
sana anlatıyorum ve ağlıyorum hala
bir resmin hala duruyor cüzdanımda
ne vedalaşmaya kıyabiliyorum
ne yüzüne bakmaya
izlediğine inandım yıllarca bir yerlerden beni
yaptığım herşey senin içindi
sevdiğim adamlarda izin
bu kaçıncı temmuz yaklaşan
yaz ortasında ayazım
geçmeyen sızım
hala çok özlüyorum seni

Akarsuya Bırakılan Mektup

Hiç sevmem sonbaharları, kışı bile sevebilirim de sevmem onu. O tedirgin hava, yazdan sonra gelen o ümitsiz iklim, o puslu sabahlar, uyanıp uyanmamak arasında yaşanan gelgitler.. Sonbahar hep ayrılıktır benim için, hep gidiştir, giden yazın bile gitse, sonbaharda içime işlemiştir. Yaz ortasında yağmur yağarken aklıma düşer, geçen ama gitmeyen o mevsimler, bu yüzdendir ki- hiç sevmem sonbaharları..

 

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç

ağaçlar bükmesinler n'olursun boyunlarını

neden akşam oluyorum tren kalkınca

kırlangıçlar birdenbire çekip gidince

mendiller sallanınca neden tıkanıyorum

öyle çok acımasız ki öyle birdenbire ki

az önceki çiçekler nasıl da diken diken

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç  o sularda çimdik, bitti; köprüleri geçtik bitti

o elmanın tadı orda, o kuş çoktan öttü, bitti

artık çocuk değiliz, susarak da bir şeyler diyebiliriz

günler devlet alacağı, yıllar bir kadehcik buzlu rakı

oyunlar oyuncaksı, oyuncaklar eski şarkı

kavaklara oklu yürek çizip duran o çakı

nerde şimdi nerde şimdi, nerde o kan sarhoşluğu

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç 

Hasan Hüseyin KORKMAZGİL

aynı

hep aynı bitiyor bütün hikayeler
geçip karşıma baktığında yüzüme
dinlemiyorum söylediğin hiçbir şeyi
sadece gözlerin dokunuyor içimdeki eski bir yaraya
sen konuşuyorsun ben kanıyorum
sen susunca ben yine aynı yerden başlıyorum

Mim : Şimdi İstanbul'da olmak vardı :-)

Sevgili Deep ( Derinlik Sadeliktedir ) mimlemiş beni, sevdim ya ben bu mim işini :-)

Mim konusu: Tam şu anda, evet tam şu anda nerede olmak ve ne yapmak isterdiniz? Ve o yerde dilinize dolanan ilk şarkı ne olurdu? Ve resmini de koyun.

Tam şu anda İstabul Adalar'da olmak isterdim, ama Büyükada olmasın kalabalıktır orası şimdi :-)

Denize nazır bi kahvaltı yapayım lütfen, bir kuş sütü eksik olsun :-) Mis gibi denizin kokusunu çekeyim içime, tatlı tatlı şeylerden bahsedelim, güneşin ışıkları parlasın suyun üstünde :-)

Söylemeyi beceremem, o yüzden fonda çalsın benim şarkım ; The Eagles / Hotel California

Cin Mim :-)

Sevgili Deep ( Derinliğin Sadeliği ) mimlemiş beni , ben bu konuda bir yazı yazmıştım önce, sanırım Alaaddin imkansız buldu benim dileğimi, ikinci bir şans verdi, ilahi Alaaddin diyorum :-)

Bir lamba cini çıksa karşınıza,
"Dile benden ne dilersen sahip" dese, bir tek dilek hakkınız ve düşünmek için de 1 saatiniz olsa
1)Ne yaparsınız?
2)Ne dilersiniz?
3)Dileğinizi seçmeniz kolay olur mu?

Düşüneyim bir dedim, ne isterim ben diyelim ki gerçekten çıktı karşıma :-)

1) Ne mi yaparım, offf off , önce bi durur karşısında,şöle bi bakar yüzüne, bugüne kadar nerdeydin, şimdi mi geldim aklına, şükür kavuşturana derdim :-)

2) Son zamanlarda farkettim ki, böle tek bi dilekle sınırlayınca hiçbişi demek gelmiyor içimden, bir sıraya koyamıyorum isteklerimi, amannn böle güzel diyip vazgeçiyorum :-)
( doğumgünümü gün değil hafta şeklinde kutlayınca her pastada başka bi dilek dilemekte buldum sonunda çözümü :-) )

Düşündüm düşündüm, savaşlar bitsin desem, kimse kimseyi öldürmesin, hastalıktan ölecekler olacak, doğal afetlerden ya da. Ölümsüz olsak desem sıkıcı olurdu be, senelerce böle, yok kalsın bu da değil.

Hep mutlu olayım desem, ki hayatımın yegane amacı bu :-) , cin hiçbirşeyi değiştirmeyip ya beni değiştirirse, aptal ama mutlu :-) Aslında bu olabilir..

Cin bu bulmuşken şöle okkalı bir istek olmalı, yok yeni bir iş, yeni bir aşk, yeni bir ev, yeni bir araba olmaz, onları ben halledebilirim, onu karıştırmayayım bu işlere :-)

Beynimi kemiren birşeyi öğrenmek isterdim cin kardeşten ...

Üç aşamalı bir soru sorardım, onu yanıtlasın bana yeter, gerisini ben hallederim :-) Niye burdayız, evren nasıl bir mekanizma, bütün bunların amacı ne ?

Aha da buna cevap versin o cin, gözlerinden öperim :-) Ondan sonra o düzelmesini istediğim herşeyi de anlayabilirim, hatta düzelmese bile sevebilirim.

3) Gördüğünüz gibi oldukça zor oldu seçmem :-)

Bu mimi eğer kabul buyururlarsa sevgili Losstime, Cecil ve Mayıs Yağmuru'na gönderiyorum.

Hepimiz cinden bişi istersek dünya daha yaşanılası bi yer olur hiç değilse :-)

Gıcık Olmak ( Mim )

Düşler Ormanının Gece Bekçisi, sevgili Losstime mimlemiş beni, konumuz gıcık olmak :-) Düşündüm şöle bi, ben nelere gıcık oluyorum diye, işte size gıcık listem ;

- Telefonu yüz kez çaldırdığım halde, aksesuar olarak taşıyan, telefonun icadından habersiz kardeşime
- Asık suratlı insanlara ( Sabahları gülerek uyanmayanlara ayrıca gıcığım ), asabi olmayı marifet sayanlara
- Toplu taşım araçlarında telefonda bütün hayat hikayelerini anlatanlara ( Tamam kabul, ben de bolg da yapıyorum bunu, ama isteyen okuyor be kardeşim )
- Kışa, yağmura, soğuğa..
- Yol bulma özrü olduğu halde, şuraya gidelim buraya gidelim, ben yanındayım nasılsa diyen kargama
- Gürültülü ve sigara içilen bütün mekanlara ( konuşurken sesimi duymak istiyorum ben ya, karşımdakini de duysam hiç fena olmaz hani . Saçlarım da sigara kokmasın lütfen yaa..)
- Facebook'ta bi uyarı mesajı görür görmez, noldu benim sayfama, biri bişey yapmış baksana bi şuna dediğinde babama ( bi gün blogumu okutcam, tepkisini fena halde merak ediyorum )
- Otogarlara
- Kitaplarımı alıp, buruşturup kırıştırıp, okurken yanlışlıkla su döküldü diyen varlıklara
- Cumartesi günleri işe gitmeye
- Pazar sabahın köründe eve damlayıp aaa bu saatte hala uyuyo musunuz diyen insanlara ( ki yakınim olurlar )
- Bir gribe bile çözüm bulamayan, ne iş yaptıklarını hala anlamadığım bunca bilimadamına
- İçip içip sarhoş olup saçmalayanlara ( kendini kaybetceksen içme be güzelim )
------

Ne kadar sevgi dolu bi insan sanıyordum kendimi, yazarken farkettim, ne çok şeye gıcık oluyorum ben ya, oldukça gıcık bi insanım. Oh içimi döktüm kurtuldum..

Ben de bu mimi, eğer kabul buyururlarsa Mahur Beste, Avram ve Veni Vidi Vici'ye göndermek istiyorum.

Not: Losstime, fotoğrafı ben de çaldım , duyurulur :-)

Bir gün...

Bir gün seni bırakırım ya
tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu
Evet, gün geliyor, bıkıyorum senden,
ama İstanbul'dan bıkmak gibi bir şey olur bu.

Cemal Süreya

Sezen Aksu / Unuttun mu Beni 

İdeal İlişki :-))

Kargamın isteği üzerine en iyi bildiğim konulardan biri hakkında tecrübemi paylaşacağım sizinle :-) Herkesin bu konuda bi fikri, olmadı bir yazısı mutlaka vardır. Ben de eksik kalmayayım : -)

Hani varya bir adamı kaçırmanın 100 yolu. Benim ki öle bişey işte. Konu ; İdeal İlişkiler

İdeal kısmı üzerine söyleyecek pek bi sözüm yok, zira bütün ilişkilerim saçma sapan :-) ( Böle bi genelleme yapmasa mıydım, evrene yannışş mesaj mı yolladım yine acaba. Ama bi sensör olduğu ve benim hep aynı tipleri algılayıp çektiğim de bir gerçek, bulup söktürücem, teknoloji biraz daha gelişsin bekliyorum bakalım.  :-) )

Benim yaptıklarımın tam tersini yapabilirseniz ömür boyu mutluluğu garanti edebilirim size , hatta garanti belgesi bile verebilirim.

İşte 5 altın kural ;

Kural 1 : Yazar, çizer, sanatçı takımından uzak durucan. Bir sonraki sevgilim, mümkünse okuma yazma bile bilmicek. ( Sonuncu da bu hedefime epey yaklaştım sayılır aslında )

Kural 2 : Hiç gülmicen, espri yapsa bile. ( Ciddiyetsiz olmakla suçlanıp terkedildim ben. Sen, beni de bu ilişkiyi de ciddiye almıyosun . Bir de ciddiye alınacak bir tarafı olsaydı valla alırdım ..)

Kural 3 : Aykırı diye adamı sevmicen, yok öle saçı uzun, kulağında küpe, aklı beş karış havada, milletin içinde anormal davranışlar sergiliyor, aaa bak ne kadar marjinal...çok farklııı...sakın ha.. Yeryüzünün en mazbut adamını arayıp bulcan, bırak kuralcı olsun, bırak sürüden ayrı gezmesin.. ( Bunda sonra 9-6 işinde gücünde olan, düzen adamı bulcam.. )

Kural 4 : Dengesiz olcan. Bir sevcen bir sevmicen asla istikrar göstermicen. ( Hiçbir konuda istikrar gösteremem de, konu bu olunca bi istikrar bi istikrar sorma gitsin.)

Kural 5: Terazi burcuysan İkizler'den şiddetle uzak durucan. Değil sevgilin, arkadaşların bile ikizler olmicak :-)
( Beni bi bu havalar, bi ikizler mahvetti :-) En yakın arkadaşlarım bari ikizler olmasaydı iyiydi ama napalım..  )


Neyse aslında işin özü şu ki ;

1 ) İnsan olucan

2 ) Karşındakinin de insan olduğunu unutmican.

Dolayısıyla herşeyle karşılaşman mümkün şu yaşamda. Karşındaki kadar kendin de suçlusun, bunu hiiçç ama hiçç unutmican.. ( Ben bunu her gün kendime hatırlatıyorum , eşşeğim ben eşşek. Kargam karşılık veriyor, yok valla asla kabul etmem, benimle yarışamazsın :-)  )

Hayat malum denge oyunu, elindeki kağıt ne olursa olsun en iyi şekilde oynican.

Hepinize mutluluklar diliyorum şimdiden, garanti belgeleri için isim yazdırmanız yeterli :-)

Susuz yaz :-)

Nasıl bir haziran bu ya, dışarda usul uyuz bir yağmur - bir de bunu romantik bulanlar var ki hiç anlamıyorum - gök gürlesem mi sussam mı diye kararsız, benim gibi güneş insanı için cehennemden bir kesit. Şimdi kendime memleket bakıyorum taşınacak, m2'ye düşen yağmur miktarının minimum ve belli mevsimlerle sınırlı olduğu. Ekseni kayarken dünyanın bizim memlekette yağmur ormanlarına doğru mu kayıyor noluyor, engin coğrafya bilgimi hoşgörün lütfen. Diğer yandan sınavlarım bitti, işyerinde projelerin tamamı aynı tarihe denk geldi, deli gibi bir tempodan sonra şimdi hepsi birden kayboldu, tam anlamıyla manyağa döndüm. Tam da burda bırakmıştım ben hayatı yahu, bundan 1 ay önce de hava böyle ağlıyordu, ben tatil planları ile nefes alıyordum, nolcak şimdi benim hayallerime ha soruyorum !!!                                 

Bir de konuyla ilgisiz bir şarkı, bayılıyorum kendilerine napayım :-)

                                  Noir Desir / le vent nous portera

99 kocalı Hürmüzdüm ama...

Nasıl oluyordu anlamıyordum, o kadar çok arkadaşım vardı, onlarca insan hayatımda, birbirinden farklı, rengarenk, dinlisi dinsizi, sağcısı solcusu orta yolcusu, farklı ırklardan, farklı dünyalardan, hepsiyle ortak bir tarafım vardı, gecemi gündüzümü birlikte geçiriyor, gülüyor, eğleniyor, dertlerimi paylaşıyor ama bir türlü tam hissedemiyordum kendimi. En mutlu anımda bile tarifi zor bir sızı, bi eksiklik. Bu kadar insan varken hayatımda, gökyüzünde yanlız gezen yıldızlar yeryüzünde sizin kadar yanlızım favori şarkımdı, rakı kahedine sudan sonra en çok yakıştığını düşündüğüm, gece oldu mu gökyüzüne dalıp dalıp söylenecek, yanında kimseler yokken hele daha bir anlamlı, hayatından gelip geçenleri düşünerek söylediğin o hazin şarkı. Ne halt yemeye geldik bu dünyaya, bütün bu olup bitenin bi anlamı var mı, kısa çöp uzun çöpten hakkını bi gün alacak mı, niye bunca kötülük, bunca savaş diye düşünürken, hiçbir şey avutmazken, kandıramazken benliğimi, teselli bulduğum zamanlardı. Hayır yani bilsem ki bir işe yarıyor bütün bu yaşadıklarımız, valla dayanacaktım, atmayacaktım kendimi derin kuyulara, bilsem ki bi amacı var bana kötülük yapanın, sesimi çıkarmayacağım ama, bilmiyorum işte. Kişisel gelişim kitapları okuyorum, anı yaşa, koşulsuz sev, bağışla, vs vs. Niye bağışlayayım beni bırakıp giden adamı da, onu sevmesem hiç değilse olmaz mı, an nasıl yaşanır, geçmiş bunca peşinden gelirken, her gün onlarca insan bir sebepten yanıbaşında ölürken. Düşünüyor düşünüyor ama kader diyemiyordum napayım, bu da benim doğum özrümdü. Hep imrendim birçok insana, ben de istedim, koşulsuz kabul edeyim, sorgulamadan bırakayım hayatı akışına, ama olmadı. Sonra bir gün, çaresizliğin doruğunda, yanlızlıktan ölüyorum yetiş dedim, bir güne daha sabrım kalmadı duy sesimi diye inledim, çıkageldi aniden, sesime ses verdi yankıdan öte. Hala anlamıyorum bi sürü şeyi, hala kafamda dolanıyor on yüz bin milyon baloncuk, ama sonsuz olasılıklar evreninde, bütün bu kaos görünümlü dengenin içinde, hak nasıl bulur yerini hala kafam basmasa da yanlız olmadığımı biliyorum şimdi...

             Ve tabi ki  ;  Zeki Müren / Gökyüzünde Yanlız Gezen Yıldızlar

Yoğun geçen onca günün ardından, ilk kez dün akşam, şöyle rahatça geçip televizyon karşısına saatlerce, kaygısız, tembel tembel, hiçbişeyi umursamadan uyudum. Televizyonun gürültüsü önemli burda, hangi kanalın açık olduğuna aldırmıyorum, zira o ekran bende hipnoz etkisi yapıyor, sadece boş boş bakıyorum, sonsuzlukta süzülüyorum. Nasıl ihtiyacım varmış, sabah öyle bir uyandım ki, hadi İstanbul'u fethe gidiyoruz dese Fatih takılıp peşine gidicem, o derece güçlü hissediyorum yani. Uykuya dalarken hayaller kuruyorum diğer yandan. Düşünsene, sabah gözlerimi sonsuz maviye açmışım, yer gök göz kırpıyor, güneşin ışıkları suyun üzerinde parıltılarını bırakırken, çektiğim her derin nefeste, bir kez daha doğuyorum. Birazdan soğuk sularına bırakacağım kendimi. Akşamı düşünüceğim sonra, batan güneşe karşı oturup, uzun uzun seyredeceğim dalgaları, zamansız ve sakin, ayaklarım suda, çiçek kokuları gelecek sokaktan, içime çekeceğim hepsini, zihnnime hapsederek, şehirleri kokularıyla hatırlarım ben çünkü, sokaklarıyla değil...

Not: Foto karga'ma ait, sonra telif hakkı vs. söylenmesin diye :-)

Jeomanyetik Fırtına

Güneş'te son beş yılın en büyük patlaması olmuş, yörüngedeki uyduları, enerji şebekelerini ve kutup bölgelerindeki uçuşları olumsuz etkileyebilirmiş.Uyduları bilmem de ben çok etkilendim şahsen. 2012'ye sayılı günler kalmışken, merakla bekliyor ve hadi hayırlısı diyorum.


Nasıl şahane bişeysin evren, bi gün bütün bunların nedenini anlayabilecek miyiz acaba. Haberi okudukça iç çektim, ben niye uzay bilimleri filan okumadım ki. NASA uzmanı Alex Young açıklama yapmış üstüne : Sadece çok, çok güzeldi... diye, nasıl kıskandım nasıl anlatamam. Ahh Alex ahh ben burda sen orda...

Edi

                                                       
Hani denir ya keşke yine çocuk olsam, herşeyin daha güzel olduğu zamanlara dönsem, kaygısız mutlu günlere. Ben böyle düşünmüyorum nedense. İlla aykırı olucam diye değil inan, seni bilmem ama benim için, eşittir kaygısızlık değil çünkü çocukluk, çok güzel anlarımda vardı ama endişelerim de vardı, umutsuzluklarım da, hatta hüzünlerim de.Korkuyu öğrenene kadar güzeldi bence çocukluk, elini sobaya değdikten sonra geçmiş ola artık. Ben hiç öle her an mutluluktan uçulan, herşeyin tozpembe olduğu zamanlar hatırlamıyorum mesela. Zaman zaman vardı da ben mi hatırlamıyorum dediğimde oluyor hani. Sabahın köründe kalk, okula git, ödevlerini yap, akşamları erkenden uyu, annenin babanın sözünden çıkma, hava karardı sokakta kalma, sessiz gül, nasıl olacaksa o, hatta gülme, büyükler konuşurken sen konuşma, evden 15 m uzağa gitme...diyee uzar bu liste. Neresi cazip bunun allahaşkına, insan niye özler bütün bunları. Uyuz tembel bir çocukluk arkadaşım vardı bir de, aynı benim gibi, 25 senedir kopamadık birbirimizden, kardeşlerimiz oyun oynarken biz memleket meselelerini konuşurduk, düşündüm de galiba ben ondan daha uyuzdum. Çizgi filmler harikaydı kabul. Ha bir de cipsler daha mı güzeldi ne. Ama, ya o okuduğun okulları sil baştan okuma fikri, ayyy aman allahım düşünürken bile fenalık geldi, bi daha dönmek mi geriye, üstü kalsın. Ne bir yaşta kalmak istiyorum, ne de geçilen onca yolu geri dönmek. Şimdi nerden geldi bunlar aklına diyeceksin, facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış, Susam Sokağı'ndan bir video. İzleyince film şeridi gibi geçti gözümün önünden o yıllar. Edi' yi özlemişim ama o günleri asla :-)

                                                       Edi / Çok mutsuzum
                                                 

Hey You !

Birkaç haftadır tuhaf bir haldeyim, gereksiz bir dinginlikle izliyorum dünyayı, hiç olmadığım kadar ciddiyim -ki en ciddi meselelerde bile on dakikayı geçmez - normalde terkedilme bir haftada, terketme acısız, hayatın anlamsızlığı bikaç saatte atlatılırken, yüzümden düşen bin parça, bi vazgeçmişlik, ışığı gitmiş gözlerimin, hayal kırıklığı da değil hayal kuruluğuna tutulmuşum, hastalığın en ağır aşamasındayım, ölmüş ölecek gibiyim bu dertten, nedenini arıyorum, bu mu acaba, yok bu değil, hah olsa olsa odur, yok o da değil, e peki nedir beni bu hale getiren derken, bir de ne göreyim, Merkür ikizler burcuna girmiş, Neptün geri hareketine başlamış, Venüs yine yerinde durmuyor, bütün suçlu gezegenlermiş, bense kendimi yedim bitirdim. Fotosentezle geçen onca günün ardından, bugün bir nefes aldım, oksijen gitti beynime, ohh bee dedim, sırrını keşfetseler big bang'in gayrı umurumda değil...valla değil..

                                             Hey you, dont help them to bury the light
                                              Don't give in without a fight.
                                                                  Hey You !