Evinin kadını olmak isteyen de kim ? ve mim

Son bir kaç gündür annemin bizi terkedip torununa sevgi ve şefkat göstermek için gitmesi nedeniyle, ev kadını oldum sayın seyirciler. Gitmeden önce sıkı sıkı tembihledim, bak bu kocanı bizimle bırakma, ben kendime bakamıyorum, işten gel yemek yap uğraşamam dedim, ikna olmuş görünen babamın ertesi gece İstanbul'dan yola çıkarak tekrar eve dönmesiyle ne diceğimi bilemedim. Ha bi de bahane bulmuş iş için Mersin'e gitcekmiş, Şener Şen'in bi filmi vardı hemen o geldi aklıma, dedim helal iyi yalan valla, ama ben yemem, sıkıldın geldin kesin.
Bi yandan günün koşturmacası içinde uğraşırken, öte yandan acaba yemek yedi mi, akşama ne pişirsem, alışverişi hangi arada yapsam diye düşünmekten ne hale geliyorum yaw. Geçen akşam eve gittim yemek yapcam, anahtarımı evde unutmuş olmam münasebetiyle aradım kanboşu, kapıdan birlikte girmemizle hop gitti internetin başına, ben de mutfağa tabi. Senin yüzünden evlilikten soğudum biliyo musun dedim, güldü, çok ciddiyim ben ama dedim, bütün gün çalışıp yorgun argın gelip bi de üstüne yemek yapmak için tek başıma uğraşacağımı düşündükçe vazgeçiyorum inan dedim. Hemen kalktı geldi ne yapmamı istiyosun söyle dedi. Ha şölee ya dedim, bütün gün gezip tozup gelmişsin, üstelik üşendiğinden öğlen bişeyler hazırlayıp yememişsin bile, pes diyorum sana diye dırdır ettim. Yemeği hazırladık daha masayı doğru dürüst hazırlamamışken ve kardeşim gelmemişken bizimki geçti oturdu, napıyosun dedim şekerim, biz insan değil miyiz sence. Yine bozuldu tabe, iyi peki dedi, kardeşimi beklerken bi yandan salatayı, masayı vs. hazırladık birlikte. Takıntılıyım arkadaş, yemek birlikte yenir, bi sofra adabı vardır di mi, görüntü bi güzel olcak ki, sonra oturup tadını çıkarayım o yemeğin. Bu arada unuttuğumu sanma deep, takıntılarınız neler konulu mimini de bu şekilde cevaplandırayım istedim, kabul buyrula. Neyse yemekten sonra hoopp bizimki yine face'in başında aldı soluğu, - arkadaş sayısının beşyüze varması ve arkadaşlarımın dörtte birinin kendisinin listesinde olması nedeniyle zaten gıcık oluyorum - bulaşıkları ben makineye yerleştirirken bi ses, yardıma ihtiyacın var mı geleyim mi, otur otur dedim bunu hallederim, buna da şükür. Akşam olmuş dokuz, baktım çıkıyo kapıdan çaktırmadan, hayırdır nereye dedim, biraz yürüyüş yapıcam gelirim dedi, bana bak ben anneme benzemem, bu saatte ne yürüyüşü dedim, güldü adamcağız tabi, yok gelicem dedi, çıktı, 15 dakika sonra baktım biri süzülüyo içeri, noldu dedim koştun heralde, bu sürede pek yürünmez de. Kardeşim o arada, ya rahat bıraksana adamı, niye uğraşıp duruyosun diyo.
Dün akşam özellikle bişey söylemedim, baktım geldi yardım edeyim dedi, bravo dedim özellikle bişey demedim baktım içsellleştirebildin mi bu durumu diye. Töbe töbe, alışık değilsiniz tabi, her şeyi annen yaparsa böyle olursunuz, evlenince napcaksanız, alışın bence demesin mi. Erkeklerin yüzde 90'ı gibi kanboş da, kadını yemek, temizlik, çamaşır, ütü vb. aktiviteler için yaratılmış bir varlık olarak görüyor, çalışsa da bunları illa ki yapacak, asli görevlerinden biri hatun kısmının. Dedim şansını zorlama bence, bi daha elimi sürmem, sen hazırlarsın, yardım sözü de dikkatimden kaçmadı zaten, iyi iyi tamam sana da bişey söylenmiyo dedi.
Gerçekten şansımı fazla zorluyorum farkındayım, ama kardeşim bu işte bi terslik yok mu, bir haftada ben hayattan bezdim, üstüne bir de çocuk doğurup ona bakan hemcinslerime sesleniyorum, formülü ne bunun allahaşkına, hele bi diyiverin.
Son söz olarak, siz siz olun ebeveynlerinizle arkadaş olmayın, sınırınızı bilin, çocuklarınıza da bunu öğretin, ebeveyn otoriter olmazsa benim gibi çocuklarınız olur, benden söylemesi.

Metafizik

Başlığa bakıp da metafizik anlatacağımı sanmayın, kolayıma geldi de böylesi ondan. Efenim bugün sizlere fizikten metafiziğe geçiş sürecimi anlaticim izninizle. Nerden çıktı dicek olursanız, esinlenme derim, az evvel Almanca'dan Türkçe'ye bir çeviri yapmak için debelenirken birden Almanca öğrenmeye nasıl başladığımı hatırladım. Herkes kursa bir amaçla gelmiş, öyle gerekçeler sıralıyorlar ki ben ağzım açık dinliyorum, ben bunu niye hiç düşünmediimmmm diye içten içe dertleniyorum. Bu soruya benim verdiğim yanıt çok sade oldu tabe, hobi olsun diye dedim. Peki niye başka bir dil değil de Almanca dediklerinde ise Fransızca kursundan daha ucuzdu diye yanıt verince bıraktığım ilk intiba pek hoş olmadı elbet. Ama efenim gittiğim dönem maaş alamadığım, hem de en az 3 ay, stresin içinde boğulduğum ve bir çıkış aradığım zamanlardı. Bi de dağlara vurmuştum kendimi, trekking diye kar tipi demeden doğa yürüyüşlerine katılıyordum, maaşımızı ödemeyen sayın yöneticilerimden birisi bu yoklukta maşallah iyi geziyosun, demek ki iyi para veriyoruz bile demişti de çalışma arkadaşlarım uyarmıştı, bak bizi ne hale düşürüyosun az otur demişlerdi, saygıyla anarım kendisini hep.

İş çıkışları yorgun bitkin gittiğim derslerde arada bi başımı kaldırıp hocanın yüzüne bakmam, derse katılım sağlamamam, sorduğu sorulara kısa ve benzer yanıtlar vermem nedeniyle hocam pek dertliydi, ilk sınavımda aldığım notu görene kadar gerizekalı olduğumu düşündüğüne emin olduğum amca, o günden sonra nası sevgi dolu davrandı bana anlatamam. İki yıl boyunca gittiğim bu güzide kursta, burs alıp gavur ellere gidicem diye gaza gelip harıl harıl ders çalıştıktan sonra, sertifika sınavında ikinci oldum, gidemedim bi yere.

Aradan geçen 3 yıl boyunca, bu, neden Almanca sorusunu ben de düşündüm arada bir, ilk farkettiğim şey ben amaçsızdım arkadaş, hedefim olmadığı gibi olanları da anlamıyordum. İlla bi neden mi gerekirdi, öylesine olsa olmuyo muydu. Kendimi çok sık ayrık otu gibi hissettiğim olmuştur, öyle durumlarda gözümü sabitlerim, o andan sonra karşımdaki herşey duvardır, kurs süresince kendimi böyle hissettim, insanların azmini hayranlıkla izledim. Sonra neden bilmem, birden bir ilham perisi geldi, ben okucam doyamadım okula dedim, eşşek kadar oldun artık çocuk doğur onları okula gönder dediler, yoooggg dedim, ardından işim ve okulum bir noktada birleşti, şimdi ise Almanca benim için acayip kritik bi noktada.

Bir planın parçası olarak yaşadığımı, herşeyi kendi akışına bıraksam da bırakmasam da mevcut planı uygulamaktan öteye gidemediğimi, benim -henüz- göremediğim yazılı bir biyografim olduğunu anladım inan. Benim gibi fizikten öteye bilim demeyen bi insanın geldiği nokta bu işte, eneaammm hidayete mi eriyorum yoksa ben.

Tatil, ruh eşim, yanlış numara:)

Efenim bu yıl tatil sezonu bi gelemedi benim için, kim ah ettiyse ertelenip durdu programlarımız, mayıs ayında sezon açılışını yapmamı bekleyen başta ailem olmak üzere bütün sevenlerimi de hayal kırıklığına uğrattım. Kim görse aaa sen daha tatile çıkmadın mı, eee sen beklemezdin bu kadar hayırdır neyin var, bi çeşit hastalığa tutulmuşum muamelesi yapılıyor anlayacağınız. Bu yıl çok çalıştım, hala da uğraşıp duruyorum, birdenbire renklendi iş hayatım, ilk defa bir hedefim var, şimdilik kendime saklıyorum ne olduğunu, iş dünyasını sarsmak istemem istikrara ihtiyaç duyulan şu güzelim günlerde. Ama bugün gerçekten yorulduğumu anladım, tatile öylesine ihtiyacım var ki, önümde yığılmış duran işler karşısında herşeyden uzak geçireceğim bir haftanın hayali motive edebiliyor ancak.

Son günlerde sürekli aynı sorulara maruz kalmam ve ısrarla aynı cevapları yineliyor olmam can sıkıcı bir hal aldı a dostlar. Bir çeşit hasta arkadaş grubum var, iki günde bir görüşmemize, hayatımı sosyal medya aracılığıyla reklam etmeme, yetmezmiş gibi blogdan yazmama rağmen, benimle konuşurken kurdukları ikinci cümle, eeee yok mu biri hayatında, seni hiç anlamıyorum ne duruyorsun, ben bütün soğukkanlılığımla ağzıma gelen herşeyi geri iterek cevap olarak yok diyince de, ee niye yok peki ile karşı karşıya kalıyorum. Şiddet yanlısı bi insan hiç olmadım ama böyle arkadaşların sorularının ardından bi tokat patlatma isteği nasıl geliyo anlatamam, siz adamı zorla adamlıktan çıkarırsınız valla. Ben malım arkadaş, öyle senin gibi herkesle evlenebilme potansiyelim yok, birini arıyorum, otuz küsür senedir hala tesadüf etmedim, bulursam ne ala, bulamazsam da ne ala, bu da benim seçimim saygı duy be kardeşim.

Ben ne zaman birini arıyorum diye böle evrene mesaj yollasam, ardından biri yanlışlıkla beni arıyor sayın blog, az evvel iki kez üst üste arayan arkadaşa kübra olmadığımı anlatmak için elimden geleni yaptım. Bundan bir ay evvel yine böylesi bi evrenden istekte bulunma merasimimin akabinde, abdurrahman'ın beni araması, yanlış numarayı aradığını ve onu tanımadığımı söylememin ardından belki tanışabiliriz diye mesaj atması da evrenin bana bir şakası olsa gerek diye düşünüyorum. Yüce Rabbim bu nası bi sınavsa kabul ediyorum kaldım, lütfen bi sonraki level'a geçelim.

Neyse yine kafam dağıldı, bak ben ne anlatcaktım nelerden bahsediyorum. Haftasonu ruh eşim adındaki filmi izledik bernoşumla sinemada, zaten şu aralar reankarnasyonla,  karmayla kafayı bozmuş insanlar olarak acayip etkilendik, geçmiş yaşamlarımdan birinde yediğim haltın sonuçlarını şimdi çekiyorum, buna emin oldum iyice. Konunun işlenişi de, müzikler de bir harikaydı, tavsiye ederim efenim, izleyin izlettirin.

Şimdi kalan son on üç günümü nasıl renklendireceğime bakmak için gidiyorum ben sevgili blog, kal sen sanatla ve sağlıcakla.

Işık

Biraz dikkatli baksa görecekti oysa nasıl bi uçurumun kıyısında olduğumu, düşünce yitilen değil, sonsuzluğa karışılacak türden bi yar durduğum yer. Yine yanılmış olmaktan ölesiye korkarak yüzüne değil, ardında uzayıp giden ufka baktım sessizce, yıllarca kendini başka gözlerde damıtmış duru bi kederle. Gitmekle kalmak arasında bocaladı bir an, baktı yüreğimdeki sisli geceyi savuran ışık demeti gözleriyle, duyduğu o belli belirsiz sese kulak verdi, bir mucizeyi bekler gibi bekledi, sonra gelip oturdu bütün benliğiyle, elimi tuttu, sustuk, günlerce...

Tek kelime ( Mim )

Pek sevgili canım blog, yine bir mim ile geldim huzurlarına, güzelden öte, sağanak yağmurlu bir gri ankara pazartesi'nde. Sevgili crazywomanrosemary mimlemiş beni, konumuz ise  '' BENİM HAKKIMDA TEK KELİME İLE NE DÜŞÜNÜYORSUNUZ! ''. Çok kısa bir mim olmasına rağmen kaç gündür yazamadıysam bi sebebi var elbet, düşünüyorum efenim, insan öyle tek kelimeyle anlatılabilir bişi olsaydı, bu kadar dile ne gerek vardı ki. Bence rosemarycim seni en iyi tanımlayan kelime '' gezgin ''. O dünyanın dört bi yanını gezip, bi de nispet yaparcasına o canıımm fotoları yayınlıyosun ya, ahh ahh, ne de iyi bişi yapıyosun. Enerjin nasıl da bulaşıyor o karelerden, kah seni kıskanıyorum, kah gıcık oluyorum ama, bilesin. O seyahatlerinden birinde olmayı isterdim inan, bir rehber havası da seziyorum yayınlarından, sen büyük bir aşkla 1800'lü yılları anlatırken ben muhtemelen uyuyakalırım ama sanılmasın ki sevmediğimden. Sen hep keyifle gez ve keyifle anlat yine gördüklerini emi, heyecanın hiç eksilmesin.

Düğün

Efenim bildiğiniz üzere mevsimin yaz olması münasebetiyle nişan düğün gibi bilimum çiftleşme aktivitesinde büyük bir artış yaşanmakta. Ben hala anlamış değilim böylesi bir geleneğin çıkış noktası nedir, niye böylesi abartılı törenler yapılır iki insanın sevişme mevzusuna resmiyet kazandırması çalışmasına. Yok eğer bu bu kadar kutlanacak denli kutsal bişey ise namus cinayetleri neyin nesidir, sırf herkese haber verilmiyo diye mi kopar bu kadar kıyamet. Bu sorunun yanıtını bütün aidiyetlerinizi bir kenara bırakarak cevaplandırın lütfen, anlarsanız bana da anlatın ama yalın olsun, zira benim mevcut aklım yetmiyo bu mevzulara.

Bu haftasonu sonu gelmeyen kuzenlerden birinin sonu gelmeyen bi düğün aktivitesi vardı a dostlar, perşembe günü zorla götürüldüğüm kına merasiminde, tek evde kalmış hatun olarak kınayı ben hazırladım, nasıl bi bilim kadını kişiliğimle hazırladığımı görseniz, laboratuvarda bir çözelti hazırladığıma birazdan deneye geçeceğime yemin ederdiniz valla. Herkes başımda, ben emirler yağdırıyorum, şeker lütfen, sıcak su verin biraz, çay yok mu huu, eldiven isterim ben bir de, elime bulaşmasın bu meret şeklinde hazırlıkları tamamladıktan sonra gelinin etrafında turlayıp o canıımm sesimle yüksek yüksek tepeleri söyledim, kardeşim bi ara uyardı kamera çekiyo akıllı ol, nerde olduğunu unuttun kaptırdın ha dedi. Napim ama, yapılan şeyin komikliği karşısında vücudum böle bi mekanizma geliştirmiş, verilen görevi ziyadesiyle yerine getirme çabası benimkisi sadece.

Cuma günü akşam oldu ansızın, hadi yine kınaya gidiyoruz muhabbeti, hobaaa dedim la o dün ki neydi, halüsinasyon muydu bütün gördüklerim, yok efenim dediler, bu halka açık geniş katılımlı, ertesi gün de düğün var. Hayır çift benden 7-8 yaş küçük iki insandan oluşuyor, desem ki geç evleniyolar, kırk gün kırk gece düğün yapcaklar anlarım inan. Neyse efenim işten geç çıkarak, sonrasında arkadaşıma uğrayıp eve gidişimi geciktirirerek, gelen telefonlara ben sanırım yetişemeyeceğim diyerek gitmekten yırttım.

Geldi cumartesi, yoğun bi iş gününün ardından düştüm yollara, eve geçip söylene söylene süslendim bi güzel, sanırsın birazdan oscar ödül töreni olcak. Anneciğimin telaşı sayesinde düğün sahiplerinden önce olduk düğünün yapılacağı mekanda. Annemin, aaa düğün sahipleri yok da ne demek, siz nesiniz, yabancı mı şeklindeki cümlelerinden sonra babamla evlenmesinin bir tesadüf olmadığını düşünmeye başladım. Zira o da kardeşimin eşini istemeye gittiğimizde bizi otogora otobüsün kalkış saatinden 3 saat öncesinde götürerek, kar kış yollar kötü ya yetişemeseydik diyerek teselli etmişti.

Efenim mekana adım atmamız ve diğer kuzenlerle karşılaşmamızla birlikte, eee seni ne zaman böyle görücez, aa artık acele et nidaları eşliğinde coşkum artıverdi. Diğer davetlilerin gelmesi ile birlikte etrafı kesmeye başladım, hiç değilse kayda değer bi eleman olsa diye. Düğünün başlamasıyla pistte ilk dansla açılışı yapan ben - istanbuldan yalnız gelen kuzenlerden birini dansa kaldırdım, gelmişin o kadar oturuyosun bi de ayıp ya diyerek - düğün sonuna kadar hiç oturmadım, kadrolu dansöz modunda annemin şaşkın bakışları arasında oynadım durdum. İyi ki zorla getirmişim, bi de isteyerek gelseydin nolurdu acaba dedi. Efenim gidene kadar bende stres, gittikten sonra zehir edemem ya kendime, tadını çıkarcam tabi.

Gece eve döndüğümüzde ayaklarım uyuşmuştu, boyundan büyük topuklu giyip bi de tepinirsen olacağı bu dedi bi kuzen, imaj herşey susuzluk hiçbişey ne diyosun sen yaa diyerek yanıt verdim tabe. Pazar gününü de düğüne gelen misafirlerin bizim tekkeyi ziyaret etmesi sebebiyle aile saaadeti içinde geçirdim, onların gidişiyle evden koşar adım uzaklaştım, hızımı alamamış olacağım ki arkadaşım ve kardeşimle bir salsa yarışmasını izlemeye gittim. Oldukça değişik gösteriler izledim, salsa gibi bi dansı şirinler kareografisiyle sunabilen zihniyete hayretler içinde baksam da eğlenceli bi akşam geçirdim. Sonuç, dans güzel bişi azizim, müzik ve dans eksik olmasın hayatınızda, düğün dışında tabi.