Dört duvar

Yepyeni bir gündemle geldim blogdost, günlerdir yaprak kımıldamayan dünyamda - isyankar Kuzu'ya son isyanımda, artık hayatımda bir değişiklik istiyorum, hayat akmıyor, zamanın donduğunu düşünüyorum, hiçbir değişiklik yok, evleneyim boşanayım, iş kurayım batırayım, hayatımın aşkını bulayım aldatılayım, ama yeter ki hayatın aktığını hissedeyim diyordum ki hala bu fikirdeyim, aslolan akıştır gerisi yalan - gidip bi aksiyon yarattım, şimdi de o adrenalinin tadını çıkarıyorum, elbette koşullar izin verdiğince, an geçmiyor ki bu sevincim baltalanmasın. Ayy neysee girmicim bu konulara, efendi gibi anlatıp meramımı çekileceğim.

 

Son bir yıldır kendime ait bir ev özlemi alıp başını gitmişti, bi çakılı kazığım olsun şu dünyada diye yana yakıla planlar yapıyordum, onca yılın ardından dün itibariyle bu özlemim gerçek oldu efenim, kredi henüz onaylanmamış olsa da ben imzamı attım arkadaş, gerisi onların sorunu.

 

Küçücük, kutu gibi bişey olmasının yanında yeri çok çekici tabi, Kolombiya sınırına beş kala, napim anca yetti param. İnsanlardan uzaklaşma istediğimi de duydu ya evren, bildiğiniz bir köye yerleşeceğim, eğer bi jet fadıl vakası yaşamazsam tabii, bir çeşit kumar diyelim. Ne kadar uslu, kendi içine dönük bi çocuktum ben oysa, hayatta aklıma gelmezdi bi gün bunları tek başıma yapacağım.

 

İki yıldan önce eve yerleşme şansım yok, çünkü evin birazı var birazı yok, arada bi gidip inşaatı kontrol edicim, kendilerine de bunu bizzat izah ettim, yalnız kafalarındaki kadın imajını yerle bir ettim sanırım bi de buna memnunum. Sorduğum soruları üç yaşındaki bir çocuğa anlatır gibi yanıtlamalarının karşısında, kendilerine taahhüt sektörü ile ilgili verdiğim bilgiler neticesinde bütün ofis gelip tanıştı, o kadar yane. Kadınlara salak muamelesi yapın arkadaş, hakediyoruz biz bunları, sonuna kadar, valla.

İçimi kemiren bir konu var ki, şimdi ne yeri ne sırası, isyankar kuzu ve pambik prensesimin başının etini yeterince yedikten sonra, içimde bi nebze olsun bi rahatlama oldu. İyi ki varsınız la, ben yoksa nerden bulacaktım bu kadar gücü. Ben problem çözmeyi seviyorum, hayat da problem vermekten geri kalmıyor, bütün bunlar benim kabahatim olabilir mi? Mimkin tabe.

Sonuçta, nicedir uyanmaya bi neden bulamıyodum, şimdi sırf borçlarım için uyanacağım. Önemli olan bi neden bulmak değil mi, iyisi kötüsü olmaz sebebin, hayata motive eden bir unsura ihtiyacım vardı benim. Bi aşk, bi de borç için uykularım kaçıyo, geri kalan herşey için gereğinden fazla uyuyorum arkadaş.

Yunanistan seçimleri sayesinde de oldukça keyiflendiğimi, kendime geldiğimi söylemeliyim, oraya yerleşmeyi bile düşündüm hani. O ne güzel kafa tutmadır düzene, kravatsız, dini törensiz işi devraldı ya adamım, ruhum şöyle bi kendine geldi. Allahımm böyle yakışıklıyı bizim de başımıza musallat et emi, içten ve derinden amen.



 

 

 

 

 

İstanbul

Şimdi efenim benim salak kardeşim, en az kendi kadar salak bi hatunu buldu evlendi -ikisini de çok seviyorum o ayrı-  bu ikisinden hiç beklenmeyecek bir performansta bir minik kuzu doğdu ki anlatamam, bi sürü sıfatla tanımlamaya gerek yok, özetle her şeyim.

Evlendikleri günden beri sürekli yer beğenmeyip değiştiren, yılın yarısını yollarda geçiren bu bünyeler, geçtiğimiz yıl biz Ankara'ya yerleşiyoruz dediler, geldiklerinin beşinci ayında huzursuzlanan bünyeleri dokuzuncu ay sonu itibariyle normale döndü, İstanbul'a döndüler yeniden.

İş dışındaki vakitlerimi mümkün olduğunca birlikte geçirmeye çalıştığım, oyunlar oynayıp büyüklerin bu saçma sapan dünyasından sıyrıldığım anların geldik sonuna..Onları uğurlarken gelip çöktü mü bi hüzün omuzlarıma. İstanbul'a yerleşmeyi bile düşünüyorum o derece. Ne kadar büyük bir adilik yaptıklarını kendilerine de anlattım, hiç öyle salon kadını havalarında çaktırmadan filan değil, doğrudan yüzlerine söyleyerek.

Bu da yetmezmiş gibi, burada kaldıkları son gece, görümce olmanın hakkını vereyim bari diyerek hayatımın nutkunu çektim. Çocuk yetiştirmekten iş dünyasına kadar bildiğim bilmediğim her konuda ahkam kestim, ne yaptığımı ben biliyo muyum ayol.

Geçtiğimiz hafta sonu atladım gittim Şehr-i İstanbul'a, üç günümü miniğimle saadet içinde geçirdim, nasıl bir özlemdir arkadaş, geldiğimden beri aklımda. Bundan sonrası için planlar yapıyorum sürekli, ismimi bu kadar güzel telaffuz eden bir varlık daha yok ya:) Cumartesi günleri çalışmayacağım bir iş aramaya başladım şimdilerde, hiç değilse bazı  hafta sonlarında kaçıp gidebilmek için buna ihtiyacım var, bunun için kurban kes, kurşun döktür, adak ada deseler yapıcam, şu saatten sonra bünyede biraz tuhaf durur ama olsun.

Gelelim diğer konuya, ikidir facebook ile ilgili olacak yazı ama napim, kader işte. Geçtiğimiz günlerin birinde gözümü açmamla bir hatırlatma ekranda, bugün bay sabun'un doğum günü, hoppaalaa, bana ne arkadaş, ben napim. Uzunca bir süredir kendisine dair hiçbir anı yoktu zihnimde, varlığını da unutmuştum, aktif olarak bulunmadığı için sanıyorum böyle mesajlar da almıyordum. Hayy dedim ben senin gibi uygulamaya. İçim bi acıdı, bi hüzün dalgası şöyle bi yoklayıp geçti, ona aşık olduğumu anladığım an geldi oturdu gözbebeklerime..

Görünürde hiçbir özelliği olmayan bir andı, ne kadar anlatsam eksik kalır hissettiklerim. Fabrikadan çıkmış, önündeki geniş arazi boyunca yürüyorken bir sigara çıkardı paketinden, bir adım gerisindeydim, rüzgara karşı kapadı elini kıyamıyormuş gibi düşündüğü şeye, yaktı ateşi, derin bir nefes çekti. Yanımda ama uzakta olan o hali, duruşundaki o hüzün, o dalgın bakış aldı beni benden.

Sonra bir şekilde olmadı hiç bir şey, birbirini bu kadar iyi anlayan, bu kadar birbirine benzediğini sanan iki bünye savrulduk uzaklara, yılda bir arayıp halimi hatırımı sorması dışında bir iletişim de kurmadık. Yıllar sonra yolda gördüğümde yaşlanmış gibi geldi nedense, yüzündeki çizgilere bakılırsa daha acımasız davranmış zaman dedim. O günlere döndüm, birlikte geçirdiğimiz vakitlere, bi zamanlar İstanbul'un onunla nasıl farklı göründüğüne, elim ayağımı koyacak bi yer bulamadım bi süre, sonra geçti işte. Şimdi de bu facebook çıktı başıma, bugün doğum günü diyor, iyi ki doğmuş dedim kendi kendime, iyi ki kesişmiş yollarımız, geç oldu biliyorum ama mutlu mutlu senelere.