Masum muyum diye bi sor önce kendine...

Malum gündem yüzünden çok heyecanlı bir süreçteyim, maçın skoru ne olacak diye gözümü ayırmıyorum ekranlardan, bazen bir umut dalgası gelip geçiyor üzerimden, ama çabuk kendime geliyorum neyse ki.

Şimdi efenim yolsuzluk iddialarını izlerken, hemen herkes kınadı bu arkadaşları, kınamayanlara zaten sözüm yok, ne yaparsan yap iflah olmaz bir kesim var ki, onları hocaya emanet ediyorum, belki bir işe yarar.

Öte yandan bütün bu olanlar için ahkam kesen, yaptıklarını görüyor musun bak, bir de utanmadan duruyorlar diyen, yapılanları her şekilde onaylamadıklarını gerek sessiz gerek yüksek sesle dile getiren bir kesim var ki, asıl onları gördükçe umutsuzluğum giderek artıyor.

Mikro çevremi izliyorum sadece, daha öteye gitmeye gerek yok, bulundukları koşullarda her durumu kendi lehlerine çevirmeyi başaran, birilerini sırtından kendilerine yaşamlar inşa eden, çapı farklı olsa bile bütün bu tezgahı hayatlarında kuranlar.. İnanıyorum aynı koşullar ellerine geçtiğinde yaptıkları farksız olmayacak.. Bilime güvenirim ben, bu gördüğümüz örneklemin bizi temsil ettiğine de yürekten inanıyorum, uzaydan inmedi ya bunlar. Şu an olanlar aynada kendi aksimizi görüp beğenmemek gibi bir şey. Gittikçe yozlaşan bir toplumun kendisiyle yüzleşmesini reddetmesi... Ama nasıl oluyorsa toplum kendi özeleştirisini yapmak yerine yine en kolayını seçiyor, bunlar gidecek o her şey değişecek. Keşke her şey o kadar kolay olsaydı.

Kapitalizmin insanları getirdiği noktayı görememek, bunu sadece bir kesimin zaafı olarak değerlendirmek, kendisini bütünün dışına çıkararak bir çeşit vicdan rahatlatmaktır bu..

Karamsar bir zaman mı benim için bilmiyorum, kendimi de hiçbir şeyin dışında tutmadan söyleyebileceğim, karşımdaki, yanımdaki insanlara güvenimi yitirdim ben.. hepsi değil elbette, hala ne koşulda olursa olsun doğruyu yapmaktan kaçmayacak, dahası korkmayacak insanlar var, kelaynak kuşları gibi korumaya alınmasını istediğim..
Neticede masallarla avunmaya gerek yok, iyileştirici bir sürece ihtiyacı var bu halkın, kim yapacaksa, nasıl yapacaksa, ne kadar sürecekse..

Başlık bulamadım..

Bugün haftanın en sevdiğim günlerinden, en sevdiğim zaman dilimi ise cumartesi sabahları. Bir şeye kızacak olsam hemen sakinleşiyorum, daha bir umutlu oluyorum hayata, her şey bi pembe bi pembe, görmeyin gitsin, ya da görün benim gibi, iyi oluyor.

 

Her yerde yılbaşı süslemelerini gördüğüm halde hala havaya giremeyen ben, bu sabah kendi kendime kaldığım o kısa sürede birdenbire aydınlandım. Yeni yılın gelişine her zamankinden daha az ilgi duyuyorum sanırım, çünkü bana sorarsanız aylardan Eylül, daha yaşamadım ki ben.. Oysa kalmış şunun şurasında nerdeyse on beş gün. Dilek listesi yapayım istedim önce, sonra dedim ki ey hayat senden gelecek her şeye açığım, büyük bir teslimiyet içerisinde bırakıyorum kollarına, canın ne isterse, ne ala...

 

Akşama piyano kursum var, nerden çıktı bu diyecek olursan, valla ben de bilmiyorum. Bambaşka bir amaçla gittiğim bir kursta, sohbet ederken birdenbire, ya ne dersiniz yapabilir miyim ki acaba diye bir cümleye başladım, sonrası evet, ince uzun parmaklarımın bir nedeni olmalı diye kayıt yaptırırken buldum kendimi.  Belki bugün ilk ve tek gidişim olur, belki sanat benden uzaklaşır, kim bilir, ama ben çok heyecanlıyım.

 

Bardaktan boşanırcasına yağıyor üzerime hayat nicedir, pür telaş yetişiyorum bir yerlere, düşünmek için vaktim kalmıyor, daha çok anlayıp daha az umursuyorum her şeyi. Korktuğum birçok şey artık sıradanlaştı gözümde, hesaplaşıyoruz kendi halimizde.

 

İnsanları okuyabiliyorum, aslında birbirinden farklı olduğu kadar aynı olan mekanizmalarımız ele veriyor bizleri, hepsini bir biçimde içimde barındırdığımdan mıdır nedir, hiç zor olmuyor artık. Olup biteni bütün çıplaklığıyla görmek o kadar da iyi değilmiş, buna rağmen seviyorum insanları ya, beni asıl şaşırtan bu sanırım.

 

Seyahat etme istediğim doruklarda, iş sayesinde uzunca bir zamandır sürekli hareket halindeyim ama kesmiyor artık bu da. Daha önce hiç gitmediğim bir yerde, karışarak kalabalığına hayatın, uzun uzun gezmek istiyorum bir süre, lütfen rica edicim yakın bir yer olmasın ama...Güney Amerika olur, Güney Afrika olur, Uzakdoğu'da herhangi bir yer olur, gideyim heyecanla bilmediğim ufuklara..

 

 

 

 

 

Ekmek, şarap, yoga:)

Son tatilde dünyayı yedikten sonra karar verdim diyet yapmaya, benim gibi bünye için bir ilk tabi. Yiyip yiyip kilo almayan ben birden oldum tombik bişey, her ne kadar etrafımda öyle algılanmasa da ben kendimi bi garip hissetmeye başladım. Diyet dediysem herşeyi yiyorum, sadece ekmekten vazgeçtim. Hay geçmez olaydım... O gün bugündür bi depresif ruh hali, bi ağlamaklı haller, bi melankoli. Beni ekstra mutsuz edecek yeni bir neden gelişmediğinden hayatımda, sorunun ekmek olduğuna kanaat getirdim.

Bir dal çatırdadı içimde, sebepsiz değil elbette, ama sebep ne dediklerinde verecek mantıklı bi cevabım yoktu, hala da yok.  Nedenini algılamaya çalıştım günlerce, ama her cinliği algılayan bu kafa buna basmıyor işte.

Bazen öylesine söylenen bir söz zedelenen yanınıza dokunuyor, alıp götürüyor çok eski bir anıya, nicedir ötelediğiniz birçok şeyle yüzleşmenizi sağlıyor. Buraya kadar her şey güzel, bu belki de insanın gelişimine katkıda bulunan bir durum, ama ortaya çıkanlarla baş edecek denli güçlü değilse bünye, işte o zaman sonuç benim gibi oluyor.

Ama dedim ya hepsi ekmekten.. Neyse ki alıştı bünye buna son günlerde, Yoga'ya başladım bir de, ruhumun bozulan ayarlarını o tamir ediyor ya da uyuşturuyor,  bana iyi geliyor ne bileyim işte. Vücudumun alkol ( şarap sevmem bakma başlığın öyle olduğuna ) ihtiyacı da azalıyor üstelik böyle zamanlarda, kafa hep iyi oluyo tabi neticede.

Sonra baktım aşk yok benim hayatımda, bir kez aşık olmamaya ant içmişim ya, sonra çıkarmışım hayatımın her alanından, bi ruhsuzluk sarmış, bi donukluk gelip oturmuş gözbebeklerime, ölsem yeri yane. Kaybedersem bu duyguyu geçmez ki la bundan sonraki 30 sene. Kimi filozof arkadaşlarıma göre yokmuş yeri bu yüzyılda ama, olsun denemeye değer yine de.

Son günlerde geçirdiğim bütün boktan zamanlara, her türlü olumsuzluğa rağmen, iyi olmaya karar verdim, bi de evren bana bunun için bi fırsat verirse, değmeyin keyfime.

Hayat hep tatil olsa...

Koskoca Ekim gelmiş geçmiş, sadece iki yazmışım, yazıklar olsun bana, içimde biriktir biriktir nereye kadar. Ne cancanlı aydın sen Ekim diye başlarım ben şimdi, birincisi doğum günümü kutladım ey ahali, 16 Eylül'de başlayan etkinlikler Kasım oldu hala devam ediyor. Hatırlanmak güzel şey elbette ama artık yeter kardeşim, he iyi ki doğmuşum, ben bıktım valla.

 

Tatile gittim geldim, yok aslında gelen ben değilim, hayatımın en dingin, ama en güzel vakit geçirdiğim tatillerinden biriydi, şimdi sanki üzerinden bir asır geçmiş gibi. Ultra her şey dahil konseptinde, uyuyakalarak tesisin en kör saatinde uyanıp ilk gün aç kalmayı başardık. İsyankar Kuzu'ya, tuvaletin kapısının arkasında ölen kelebek için '' Bugün de almazlarsa ben vermicem artık, cenaze töreni düzenlicem, namusumuzdur o bizim''  cümlesini kurdurtan bir tesis olsa da, doğum günümde odaya gönderilen şarap ve meyve tabağı sayesinde unuttuk her şeyi. Doğum günü pastası seçimi de şahaneydi, es geçmek olmaz şimdi. Açık büfe restoranda '' Ben çorba almayı unuttum ya'' diyen İsyankar Kuzu'ya garsonlardan birinin yanıtı '' Dur yaw herşeye kalkma sen de, ben getiririm'' olunca,  bi noluyoruz, niye bizi bu kadar sevdiniz ki siz olduk tabiatıyla. Giyinip süslenip tam çıkmak üzereyken makyajla uyuyakaldığımız geceleri gün doğumuyla renklerdik, yerleşmek için neden bozkırın ortasını tercih ettiklerini anlamadığım yedi ceddime o günden beri saydırıyorum tabi.

 

İş inanılmaz yoğun geçti tatil dönüşü, ama bu kadar keyif alarak çalıştığım dönem azdır herhalde, bir de sonuç iyi olursa, değmeyin keyfime. Ben öğrenmeyi, yeni şeylerle uğraşmayı seviyorum hacı, bi de yeni insanları, bi de kendini yenileyen insanları, kendimden bile sıkılırken...

 

Ara ara yokluyor böyle tabi ruhumun gelgitleri, nedenini bildiğim ama çözüm bulamadığım sıkıntılarımla kanka olmayı, anlamayı deniyorum, değişik bi stil geliştirdim, olmuyo tabi haliyle. Bazen böyle bi bağırasım bi bağırasım geliyo, herkesi susturasım.. Sonra diyorum sana ne.

 

Bir sonraki tatil planımı yapıyorum tabi yine hevesle, hayali bile güzel be..

 

Sonra, ara ara kelebekler uçuşuyo böle içimde, öyle işte..

 

 

 

 

 

 

Vazgeçtim

Efenim son günlerde meteoroloji ile öyle içli dışlı oldum ki, gökyüzüne şöle bi bakıp hava tahmini yapabilecek yetide hissediyorum kendimi. Önümüzdeki haftanın bayram olması münasebetiyle bünye yola çıkmak üzere ayarlandı malumunuz, yurdumun güney sahillerinin tadını çıkarmak üzere hazırlanmışken, balkanlardan gelen ne idüğü belirsiz hava dalgası hafif çaplı bir şoka soktu bendenizi, geçti neyse ki geçti. Son zamanlarda sadece tatile gideceğim zamanlarda diyorum, ne güzel bişeysin sen hayat.

Dün kankim yine bulduğu bir eğitim öğretim içerikli etkinlik için canıma okudu, vay efendim ben hep gereksiz aktivitelere evet dermişim de, halay çekmeye gidelim dese kabul edermişim de, burda halaydan kasıt halk oyunları kursu tabi, dedim evet eğlenmeye ihtiyacım var benim, napim göğe değmiş sertifikalarıma yeni birini eklemeye. İyi tamam senin ikna olacağın yok, ama ben tek başıma napcam oralarda, gelseydin çimlerde serilirdik, kaynatırdık derslerde vb. içerikli cümlelerden sonra kapadı telefonu, ohh dedim. Eğitimin sonu yok biliyoruz, ama yeter be kardeşim, bişeyi de bilmeyeyim.

Bu aralar çok uyumlu bi insan oldum, gerçekten, mesela ilk defa alttan almayı deniyorum, karşımdaki sinirinden delirirken sakin sakin bakıp yelelerini indirmesini izliyorum zevkle, ayy ne güzel bişimiş, normalde hayt huyt diye  bi de ben dalarım, hele ki haklıysam, eyvaahh karşımdakine. Yaşlanıyosun deme nolur, inan ki değil, vazgeçtim ben biçok şeyden ondan belki. İnsanları birşeye zorlamaktan, beklemekten, bişeylerin hemen o an da olmasını istemekten, gereksiz yere içimi karartmaktan, lüzumsuz ümitlerden -lüzumu halinde hala bir kırıntı oluyo- koşturmaktan, yola değil de gidilecek yere odaklanmaktan, vazgeçtim, hepsinden vazgeçtim.

 

Bu sabah kendi kendimi ikna ederken buldum gereksiz ümitlerden vazgeçmek için. Tek ümidim, hayatta kalma savaşı veren bir minik için şu saatlerde. Lütfen, vazgeçme sen..

En cool günüm:)

Pek sevgili blog dost, şu otuz küsür yıllık sıkıcı hayatımda yeni bir başlangıç yaptım, dün hayatımın en cool günüydü, ben öle olsun istedim. Bundan sonra en sık telaffuz edeceğim kelime 'hayır' , ikinci sırada ' bakalım, belki olabilir ama söz vermeyeyim' ve son olarak da ' müsait değilim '. Bunların dışında bir cümle kurarsam nolayım, ha burada yazar yazar rahatlarım o ayrı.

 

Ben anladım ki bu bir sanat, bir iş arkadaş, kendi kimliğinin üstüne bir de imaj çalışıyorsun, değişik bir kimliğe bürününce hayat sana daha renkli geliyor, bir havaya giriyorsun filan.  Neyse efenim zararın neresinden dönülürse kardır, geç anlarım ama iyi anlarım, dünya bir araya gelse değiştiremez sonra beni, kendim bile inanırım kurgularıma, öyle süper bir bünyem var yani.

 

Şu ömrü hayatımda gizemli olamadım, neyim varsa ortada, saklamak istedim inan ama onu da beceremedim. Neredesin diye soran babama bile doğruyu söyleyince, bari yalan söyle de rahat uyuyayım dedi. Yapamadım arkadaş, bir şölee esrarcengiz, her an dünyayı kurtaracak gibi bi duruşum olamadı hiç. O gün dündü işte..

Geçtiğimiz hafta bir üç gün depresyona girdim, ağız tadıyla kalamadım, sağdan soldan dürten arkadaşlarım ve her şeyin üzerimde bol durduğu bünyem nedeniyle o da uzun süremedi. Diyorum arkadaş benim bağlanma sorunum var diye, bunda bile bir istikrar gösteremedim.

Her şey olanca sıradanlığı ile devam ederken, sonbahar kapıda ve bahara nereden baksan 6 ay varken, uzuncaaaa bir süredir aşık olamamışken, Neptün'ün ters açısı Merkür'ün geri hareketine rağmen, haftaya çıkılacak tatilin hayali yetiyor gülümsemem için, içelim hadi, güneşli günlere...







 

 

 

 

Düşe kalka..

Efenim derdim büyük... Bilenler bilir, büyük bir rüyanın peşindeyim ben, aslında herkes gibi mutlu olmanın yollarını arıyorum, mutlu kalmanın, yaşama sevincimi hep yükseklerde tutmanın.. ama yöntemim biraz farklı, istiyorum ki olaylardan ve insanlardan bağımsız olsun bu, tutunmadan hiçbir şeye, ağacı sırf ağaç diye seveyim, yıldızlar romantizmden değil, gezegenin en güzel parçaları olduğu için büyülü gelsin bana.. Arada bir tökezliyorum ama olsun, sonra eskisinden daha iyi kalkıp devam ediyorum yola.

 

Ulu yüce bilge olacağım diye değil bütün bu çaba ha, başka türlüsünü beceremiyorum, nefessiz kalıyorum yoksa, ondan. Geçtiğimiz hafta yine böyle bir iniş evresindeydim, susuyorum -ki benim için devrim niteliğinde bir şey- hücrelerim küsmüş birbiriyle, bekliyoruz öylece. Güzide arkadaşlarımı sarmış belli ki bir telaş, onlar ilgilendikçe kendimden daha bir şüpheye düşüyorum, diyemiyorum derdim benimle. Çıkışı arıyorum, bulamazsam vay halime...

 

Her seferinde bir değişik çıta, boğulmam bu sefer biliyorum ama neyin nesi şimdi bu sınav. Çırpınışlarım ses verdi kaç günden sonra, bugünse uyandım erkenden bir bahar gününe, bir liste yaptım afillisinden çıkılacak yollar için, unuttuğum yüzlerce his akın etti ruhuma, nasılsın diye soranlara güzelim diyorum bu defa.

Sonbahar

Gri bir sabahtı, sonbaharın kendi renklerini bulmak için dolaştırdığı fırçaları yorgun düşmüş, sarılar, turuncular, kahverenginin bütün tonları.. yerini kurşuni bir ağırlığa bırakmıştı. Yürümekten yorulmuştum, üşümüştüm de biraz sanırım, kollarımı göğsümde birleştirip oturmuştum, bana artık hiçbir şey vadetmeyen ufka dalmıştım uzunca bir süre, çoktan terkedilmiş o bankta. Tek bir şehirde olmadı bütün bunlar, tek bir anının çağrışımları da değildi, biliyorum, yoğrulmuştum attığım her adımla.

 

Sonrasını kestiremeyeceğin filmler gibiydi aslında yaşamak, dingin ama umarsız bir bekleyiş... geçsin istiyordum sadece zaman, büyük bir hızla yok etsin kendini. Biliyordum, değişmeyecekti hiçbir şey, gözlerin yine kilometrelerce uzaklıktan bana değecek, bense hep yanı başımda hissedecektim seni. Gitme demek zordu, kalmansa ihanet etmek olurdu hayata, bir haine aşık olmak..

 

Günün belli saatlerine haksızlık ediyormuşum gibi bir hisse kapılırdım bazen, seni düşünmek hep bulabildiğim en ıssız anlara kalırdı, kalabalıklar içinde hala yalnızım. Nedenini bilemediğim kabuslarım vardı, sıçrayarak soluksuz uyandığım ve yanımda olmanı istediğim zamanlar, yetmezdin oysa susturmaya içimde durmaksızın büyüyen cehennemi.

Bu yüzden sevmezdim hiç, sonbahar, gece ve yağmur üçlemesini..

Tarih: Bilinmeyen bir sonbahar

 

 

 

Ne içtim ben lan

Efenim, bi tatile gittik geldik, bir de ne göreyim ben aynı ben değilim... Ramazan Bayramını aile saadeti ile geçirmektense yağmur adam ve isyankar kuzu ile eğlenelim dedik. Yalnız bu eğlenme olayını öyle abartmışız ki, seyahat planı yaparken başladık. Üç ayrı kişilik, üç ayrı dünya olmamız ve kesinlikle uzlaşmacı bir yapıda olmamamız sebebiyle, ayrı ayrı günlerde ve değişik ulaşım araçlarıyla ayrı yerlere yerleştik, ayrı günlerde tatili bitirdik, aynı olan tek şey şehirdi, neyse ki...

 

Giderken, ''Ben hayattaaa yapmam'' dediğimiz ne varsa yaptık, isyankar kuzu; ''Hiçbir güç beni sabahın köründe uyandıramaz tatilde, suvebeyaz sen dee'' diye söylense de, altıbuçukta daha yeni uykuya dalan bünyesi saat dokuz onbeşte beni uyandıracak kadar dinçti hergün. '' Yamaç paraşütü müü hayııırr asla yapmam, size de yaptırmamm'' diye yine kendini yiyen arkadaş, büyük bir keyifle atlayarak döndü. Olmayacak ne varsa oldu, ama asıl olaylar döndükten sonra başladı.

İşyerinde alışmışım ezilmeye arkadaş, ne verirlerse önüme ben yapmam demiyorum, web sayfası içeriği düzenlemekten çeviri yapmaya, imalattan iş geliştirmeye, kimin aklına ne gelirse, bildiğin ortaya karışık durumları yani. Üstelik sürekli kendini yetersiz hissetme hali, mükemmeliyetçi tavır, kendini geliştirme telaşı, saçlarım ağardı inan. Geçtiğimiz hafta ilk kez karşı çıktım, ilk kez artist bi tavırla ben yokum arkadaş dedim, son günlerde kendimden öyle memnunum ki sorma, önemli olan da bu değil miydi.. yoksa değil miydi la?

Babiş dedi ki, sen bi değiştin bu isyankar kuzuyla tanıştıktan sonra, eve girmiyorsun, bi yerden gelip ayağının tozuyla gideceğin başka bir yerin planını yapıyorsun, psikolog deil miydi o, psikolojine bişiler oldun senin.

Diyemedim elbet, ne olduysa revolution da oldu, tekila shot'ların içine ne karıştırdıysalar artık, bi çözülme başladı hamurumda, bi kendim olma hali...İçkiye methiyeler düzmeyeceğim burada elbet, tatile gidin de demiyorum, ama bişeyi istemiyorsanız, gelmiyorsa içinizden, yapmayın...ne olursa olsun yapmayın...

Evrim

Efenim uzunca bir aradan sonra çok bilimsel bir tema ile geldim buralara, bugün işleyeceğimiz konu evrim. Nerden çıktı şimdi demeyeceksin sen ama, ben yine de söyleyeyim. Dün akşam dört yakışıklıyla birlikte bir yemekteydim, üniversiteyi yeni bitirdi birisi, birisi henüz kazandı, diğer ikisi bu yıl sınava girecek, yaş ortalaması oldukça küçük, haliyle enerjisi büyük bir kutlama yemeğiydi minik kuzenlerimle.

 

Biyoloji okumak isteyen miniklerden biri dedi ki, suvebeyaz abla keşke biyoloji ile ilgili bi alanda eğitim alsaydın, sorularımı sana sorardım, birlikte konuşurduk ne güzel. Dedim bak biyolog arkadaşlarım var tanıştırayım, istediğini sor, hepsi çok iyi alanlarında. Demesin mi peki o arkadaşların evrim hakkında ne düşünüyor, nasıl bakıyorlar evrim teorisine. Kaldım bi tabi, şeyy hımm bilmem ki, diğeri atladı, oğlum saçmalama konu evrime gelene kadar neler vardır konuşacak, oturup bunları mı tartışır insan günlük yaşamda diye. Dedim çocuğum, bak alışveriş konuşuyoruz, erkekleri konuşuyoruz, işyerimizde olan bitenleri paylaşıyoruz, ama evrim hiç aklımıza gelmedi biliyor musun. Hayal kırıklığına uğradı yavrucak, hımm şeyyy peki anlıyorum tabi dedi ama o an düştüm gözünden anladım, ayy hiç yakıştı mı bu bana.

 

Halbuki bilse kaç gündür takılmışım evrime, içim içimi yiyor, soruyorum da soruyorum kendime, erkeklerin evrimsel gelişim süreci üzerinde tez yazacak hale gelmişim. Bu nedenle bi süre tezime ara vermişim, neyse yeniden döndüm çok şükür halı sahalara, pardon akademik hayata. Baktım bu erkekleri anlamak o kadar kolay iş değil, küçük yaşlardan başlayarak analizi deneyeyim belki bişey bulurum dedim, o gün bugündür her yer gözlem her yer evrim.

 

Bir de ne göreyim, aslında tarihsel sürece aykırı bi durum yok arkadaş, her şey yerli yerinde. Elma düşkünlüğü ( pipinin keşfi, karı kız diye tabir edilen  bir çeşit merak ), ateşin icadı ( tütün mamullerine dadanma ), tekerleğin icadı ( otomobil sevgisi ) ve daha niceleri, hepsi belirli bir sıralamayla vuku buluyor zihinlerinde, tek fark süreç uzun değil, on dört bilemedin onbeşine kadar bu süreç tamamlanıyor, ondan sonrası bu engin birikimle yaşamları devam ediyor. Sen durma evril.. Bi de üstüne adamları suçla.

Teorik yaklaşım tek başına yeterli olmaz, bir de deneyle desteklemeliyim çalışmamı dedim, başladım uygulamaya, adı aslansın kaplansın deneyi. Yaşı kaç olursa olsun her erkek türünde işe yarayan bir method, o gözlerdeki gurur, ben her şeyi bilirim yaparım havaları, o dünyanın fatihi edaları var ya, bitiyorum yaa, yerim ben sizi, gerçekten.

Meryem Uzerli'nin Ayşe Arman'la röportajını okudum bi de yetmezmiş gibi üstüne, tezim daha bi pekişti, bu yıl Nobel'e yetişmez belki ama seneye adayım kesin. Dünyayı kadınlar yönetse başka olurdu biliyor musun ( toplumsal mesaj kaygısı; haydi kadınlar siyasete ), sakın ha müthiş varlıklar olduğundan değil, en az erkek kadar zayıf bir varlık kadın da, ama bunu kabul etme yetisi var ilave olarak, ki bu da büyük fark bence.

Takdir edersiniz ki bu çalışma hemen sonuçlanacak bişi değil, aralıksız devam ediciğim veri toplamaya, bulguları kah yaşayacağım kah paylaşacağım burda. Kendim için değil inan, herşey evrim için.
 

 

 

Zaman

Uzun zamandır kendimle kalamadım, özledim inan, bu ne biçim laf öle deme, mesela çıkıp sinemaya güzel bir filme gitmek istiyorum, bir bahçede oturup etrafı izleyerek tek başıma bir yemek yemek, saatlerce susup güneşin altında sadece suyu ve göğü izlemek, bilmediğim bir şehre gidip sokakları keşfe çıkmak, sabahın ilk ışıklarıyla güneş huzmelerinin altında, ağaçların gölgesinde bir yolda uzun uzun yürümek, kalabalığın içinde kaybolmak, bi çocuk gülüşünde yaşamın heyecanını yeniden hatırlamak...

İnsan kendini özler mi la, ben özledim işte. Sıkıldım sürekli bi yerlere yetişmekten, planlar yapmaktan, sonu gelmez konuşmalara kulak misafiri olmaktan, anlatmaktan, birbirinin aynı günlere uyanmaktan, bu rutinden, herşeyden ama herşeyden.

Değişime ihtiyacım var, büyük bir değişime.. Pencere kenarına konulmuş bir kafeste, zorla bi manzarayı izliyorum hissi var içimde, durmaksızın renk değiştiren kalabalıkların boy gösterdiği bu ortamda. İstediğim ne başka bi şehre yerleşmek, ne başka bir insan olmak, ne bir yerlerden kaçıp kurtulma hayali, istediğim sadece zamana, kendi zamanıma hükmetmek.

Yenilenmek lazım bazen, blog adresinden başladım ben, suç mu?

Pek sevgili blog dost, tebdil-i mekanda ferahlık vardır diye taşıdım yine blogumu başka adreslere, aslında salak bi anıma denk geldi -ki olasılığı oldukça yüksek bi durum bu- yannışlıklan olduu, sonra bi süre bu adrese ait mailimin şifresini bulamadım, yazma isteğim bi bitti bi geldi, derken geldik bugünlere. Bazen şu hayatta nasıl kalabilmeyi başarıyorum inan ben bile bilmiyorum.

 

Bir de son günlerde bir sakarım ki -bu gerçekten huyum değil bak- önce tatilde dizimi kocaaa denizde, karada iki çöp görmek uğruna gittiğim bir koyda bir kaya parçası bulup çarptım, sonra kolumu ütüyle yaktım, daha geçen gün dizimi karşıdan gelen adamın birinin elindeki kutuyla çizdim, sürekli bi kendine zarar verme hali, bilinçaltımda neler oluyor lan.

 

Şu meşhuuur, bir yılımı adadığım procenin mürüvettini görme yolunda bi adım attım, ilk etap tamam, durmak yola devam, ayyy valla soğudum birden. O kadar imkansız görünüyodu ki bir ara, kendimden bile daha ümitsiz görüyordum durumu, ama neyse ki ben kolay vazgeçsem de aklı başında insanlar var iş dünyasında.

Yaşamın normal akışı içerisinde çoğu kez insan ne hale geldiğini göremiyor, çevremizdeki insanlar ve olaylarla nasıl da şekilleniyoruz rabbimmm..bi de üstüne geç idrak eden bir tabiatın varsa, işte sonuç ben oluyorum. En son bana ayna tutan güzel insana burdan teşekkürlerimi iletiyorum, nerdeyse 20 gündür beynimi kemiriyor bir sürü soru, nolmuş bana la. Hayatımıza girip çizik atıp giden arkadaşlara da ayrıca sesleniyorum, kuzum giderken niye almadınız bunları, kayıp eşya bürosu muyum ben?

Efenim uzunca bi süre akıllı telefon olayının karşısında oldum, baktım çoluk çocuğun bile diline düştüm, gidip bi telefon aldım. Yıllardır iletişim kurmak için uğraştığım didindiğim yağmur adamla aynı dili konuşmaya başladım, meğersem çağın gerisindeyim diye dikkate almıyomuş ya, bileydim dedim kıyardım paraya alırdım en akıllısından bi tane, bugüne kadar çektiğim eziyete değmezdi arkadaş.

Son 7-8 aydır gittikçe tuhaflaşan bir tempom var, biri hastalanıyor tam düzeldi derken öbürü yaşam savaşı veriyor, sürekli bi tetikte olma hali, iş desen nefessiz çalışıyorum, arkadaşlarımla daha az görüşür oldum,  şöyle gidip de bi eve huzur içinde dizlerimi uzatıp dinlenemiyorum, bundan sonra böyleyse durdurun dünyayı inecek var, sanırım bir yerde bir yanlışlık var.

Bir de bunların üstüne ülke gündemi var kiii, o işte darmadığın etti her bir hücremi, uykularım kaçıyor, midem bulanıyor olup biten karşısında. Çok değil daha bir ay önce nasıldı bu sokaklar unuttum, mutlu olmaktan suçluluk duyar hale geliyorum aklıma düştükçe bütün olanlar. Sıkıcı, uyuz, sıradan günlerimi özledim ben ya.


 

 

 

Yenilgi, yaşamak, mühim insan sendromu, hayırlısı..

Bugün burada yine bir psikolojik, sosyolojik ve hatta arkelojik bir konuyla karşınızdayım. Günlerdir yazma isteği ile dolup taşmakla birlikte, mevcut yoğunluğum nedeniyle ne yazık ki kısmet olmadı -yoğunluğumu betimeleyecek olursam, pek hanımefendi bir tabirle olmayacak ama, günde beş kez tuvalete gidiyosam bire indi arkadaş, optimum zamanı yakalayıp öle gidiyorum - olan biten herşeye hayırlısı diyip geçme evresindeyim. Olmayan herşeyin ardından hayırlısı değilmiş aldırma diyen insanları önce bi garipsiyorum, ardından inanmak istiyorum, daha da ardından kabulleniyorum herşeyi, olduğu gibi.

Böyle bir süreç var sanırım geçilmesi gereken, ben şu an da tam ortasında, en cancanlı yerindeyim hayatın. Elimi attığım hemen her şeyin kuruması münasebetiyle - oğlanlar yeşeriyo bunu kapsam dışı bırakalım lütfen - ağır bir depresyon geçiriyorum sanırım, duyduğum her yeni kelimeyle kalbim kah yerini terkediyor, kah yaylı bir oyuncak misali zıplıyor. Bu süreçte agresif, psikopat, takıntılı biri oldum çıktım, yaptığım herşeyi beş kez kontrol ediyorum o da yetmiyor başkasına da ettiriyorum, benimle çalışanı sen koru İsa.

Bir yenildim, ardından bi daha yenildim sanırken bir de baktım ki bir umut ışığı var, sarıldım dört elle. Bir yıldan uzun bir süredir üzerinde çalıştığım bir başka projenin, başkalarının da projesiyle kesişmesini öğrenmem münasebetiyle kalakaldım öylece, sonuç; iyi olan kazansın değil, kanun adamları hep kazanır şeklinde neticelendi. Şu an da nasıl bir manevrayla yeniden oyunda kalabilirimin mücadelesi içindeyim. Ayy anlatırken bile gerildim, sanırsın savaş öncesi stratejik bir kararın eşiğindeyiz, hiç öle değil. Herşey bizim için bir ders niteliğindeyse, ne öğrendim bak, omuzlarımı düşmüş halimi gören büyük şef dedi ki; alışacaksın yenilgiye, oyunun ilk kuralı bu, burda kaybettiğini başka bir yerde kazanacaksın. Önümüzdeki on günü sağ salim atlatırsam, sonra aladağdan serin olucam ama gel gör ki zaman çift yönlü bir düşman, geçse bir dert geçmese başka.

Diğer derdim insanoğluyla, kadını erkeği ile, insanoğlu bi başka mahluk azizim, kendini nasıl bir yere koyuyosa artık, herkes çok önemli biri olduğuna inanmak istiyor, büyüüükk vazifeler için dünyaya gönderildiğine, aslında bulunduğu yerin geçici olduğuna, bir gün bir insanoğlu tarafından değilse de tanrı tarafından farkedileceğine inanıyor. La nasıl bir iş, altı üstü yiyip içip sevişen, arada fırsat buldukça icat yapan, dünyayı aldığı gibi bırakacağına ant içtiğinden elinden geldiğince o gaz toz bulutuna yeniden çevirmeye çalışan, sıradan mahluklarız, niye bu kadar abartıyosunuz ki olayı anlamıyorum. İnsanlıktan soğuma evresindeyim, bütün bu hatalara düşen kendimden bile inan.

Bir kısım medya yaşamadığımı düşünüyor, sahiden hem de, öyle büyük bir topluluk ki, bazen ben de aslında yok olduğuma inanıyorum. Sıklıkça duyduğum cümle kalıpları; Her şey iş değil biraz yaşa, artık evlen de yaşa, yıllar geçip gidiyor biraz da yaşamak lazım, ya boşver bunları yaşamana bak. Sözlüğe bakıyorum, olmadı ansiklopediye, anladığım kadarıyla yaşadığımı sanıyorum ben ama, etrafımdakiler ikna olmadığına göre yaşamıyorum aslında ben lan.
Bu büyümek sıkıcı bişi aslında, hiç değilse önceleri bi aşık olurdum, şapşal şapşal dolaşırdım ortalarda, şimdi etrafımda gördüklerim ya hayattan bezmiş beni de bezdirecekler, ya da akıl hiç gelmemiş onun buluduğu muhite. Özellikle evli çiftler amannn kapılardan ırak, bütün kadınlar / erkekler zorla evlendirilmiş, adamlar / hatunlar öyle manyak, öyle sinir bozucu, hayatları nası zor nası, çooook mutsuzlar, ahhh kıyamam. Arkadaş manyak mısınız, hangi varlık istemediği bir yerde alıkonmuş, mapusa düşseniz çukur kazar kaçarsınız be, sürekli şikayet eden ama bir adım atmayan tipleri ataletsiz olmakla değil adaletsiz olmakla suçluyorum. Dırdır etme, istediğin için yaşıyosun hepsini, beğenmiyosan değiştir, bu sadece eşle sınırlı değil, aynı şey iş için de geçerli, yaşadığın yer için de, içtiğin su için de, hayat seçimlerden ibaret di mi.
Az kaldı nirvana'yı geçicem, o kendini bi ezik hissetcek, ayıp olcak diye takılıyorum işte burda insanların arasında. Kalın hayırlısıyla...


 

 

 

Beklerken..

Bugün heyecanlı bir bekleyiş var, içim içime sığmıyor, uzun bir süredir uğraştığım bir projenin nihai kararını bekliyoruz, öğleden sonra alacağımız haberden hemen sonra tatil rezervasyonumu yapıp, kimsenin bana ulaşamayacağı bi yere kaçıcam, telefonları kapatıp misler gibi dinlenicem. Olumsuz olma ihtimaline karşı geliştirdiğim bir b planı yok, sahi naparım lan o zaman.

 

Son altı aydır anneannemin hastalığı, benim seyahatlarim ve iş yoğunluğum nedeniyle aile bireyleriyle minimumda vakit geçirdim, sürekli bir düzensizlik hakim her yere, en ufak değişiklikte rahatsız olan benim gibi biri için kasten yapılmış bir sınav bu, hala alışamadım, hala huzursuzum, bu durumun yansıması uykuma oldu, sabahları uyanmak istemiyorum, her gün koşacağım maratonun telaşıyla gergin bi halde geziniyorum, birisi düzen ayarlarımla fena halde oynuyor.

 

Bir süredir görüşmediğim insanların, laf olsun diye, eee neler yapıyosun, anlatsana gibi heyecanlı heyecanlı cümlelerinden sonra bezgin bir şekilde verdiğim yanıtlar onları hayattan bezdiriyor. Yaşadıklarının özetini çıkarmak ne kadar zormuş oysa, hayattan kesitler alıp anlatıyorum kısa kısa, yoğunum, seyahatlar biraz fazla şu aralar, her şey iyi, koşturmaca işte, yok yok ters giden birşey yok, sadece yaz gelmedi, vs vs.

 

İnsan analisti diye bir branş varsa ben kesin bu alanın uzmanlarından biri olmaya adayım. Daha önce görmediğim, dikkatimi çekmeyen davranış modelleri şimdi gözbebeğim, bir perde vardı da o kalktı sanki, x-ray cihazı gibi tarıyor zihnim ve hooop bi tespit, bi sınıflandırma, yanıldın mı dersen, yanılmak istiyorum evet. Bu arada karşılıklı nefret ettiğimiz, bir araya gelmemek için bi sürü gayret sarfettiğimiz bir iş arkadaşımla, son seyahatlarimizden sonra harika bir moddayız, herkes şaşkın bi halde bizi izliyor, nezaketi ve arkadaşça tavrından sonra niye bu kadar nefret etmiştim bu adamdan diye suçluluk bile duyuyorum şimdi. Bknz. bir üst satır, bu ne yaman çelişki..

 

Geçen akşamların birinde yemek yediğimiz bir yerde yan masalardan bir hatun, bir şeyi gerçekten canı gönülden istersen oluyo, dedi, özellikle duymam gereken birşeymiş gibi onca gürültünün içinden seçiverdim bu cümleleri, istiyorum hem de nasıl, hiç istemediğim kadar kararlı..

 

Bilgisayarların power save moduna geçmeleri gibi, enerjimin tükenmeye yüz tuttuğu anlarda bazen ben de kendimi kapatıyorum dış dünyaya, dinamom harekete geçinceye kadar, doğ ey güneş ve batma bi daha.

 

Duygusala bağlama

Nicedir blogumun boynu bükük, yazmaya ne vakit bulabildim ne de heves, bugün ise, gelen yazın üzerimde yarattığı tatil hissi nedeniyle biraz tembellik yapmaya karar verdim. Daha dün gece seyahatten dönmem, bir haftadır evimi özlemem münasebetiyle bu akşam erkenden eve geçip, televizyonun karşısında uyuklayarak miskin miskin uzanmaya karar verdim, allahımm nolur eve misafir filan gönderme, ya da birinin beni göresi gelmesin, çok rica edicim.

Şimdi efenim ben pek duygusal biri değilim, ya da duygusallık diye adlandırılan bir çeşit hassasiyet bende yok, aynı şey romantizm için de geçerli, ne o öle laa. Hatta öyle zamanlar oluyo ki benim ruhumda bir erkek olduğuna dair şüpheleri vardır etrafımdaki insanların. Ağlarım, üzülürüm ve bunların zayıflık olmadığına inanırım, ama bir o kadar da hızlı toparlanırım, ee hayat seni beklemez ki, ya da beni hiç beklemiyo bilemicim.

Sosyal yaşamında oldukça rahat ve uyumlu bir tip olan ben -büyük yalan-  tamam uyumsuz olduğumda çok oluyo abartmayayım, iş hayatında oldukça katıyım, yıllar geçtikçe daha da sertleşiyo tabi tavrım, benimle çalışmak zordur kimilerine göre, kimilerine göre çok eğlenceli, ama asla kolay değil. Geçtiğimiz günlerde, birlikte çalıştığım erkek iş partnerlerimden birisi, beni benim yanımda şikayet etti efenim, sürekli onun yaptığı şeylerde kusur bulduğum için moral motivasyonunu bozduğumu, bu nedenle sürekli yanlış yaptığını, bir türlü konsantre olamadığını ve veriminin düştüğünü söyledi. Kadınlara atfedilen zayıflık, hassasiyet, duygusallıktan bende eser yok, karşımdaki alıngan çıktı. E canım kardeşim, bi ton hata yapıp sonra da asla şirin olmamı bekleme benden, işini iyi yap canımı ye ama di mii.

Bundan sonra çalışacağım insanları bir sinir dayanımı testinden geçireceğim, ağlak ve duygusallarla hayatta bir iş ilişkisine girmem hacı, bu bozulan kromozomları da bizzat yaşayarak görüyorum ya daha ne diim. Üç gün sonra dönüp, aslında hata bende, herşeyi üstleniyorum biraz daha yetki paylaşımı yapmam gerek, bundan sonra durum değişecek, hata ve aksaklıklar azalacak diyerek dönen de kendisi ama, harcadı bir kez beni neyleyim.

İşin aslı, bu olay sadece benim ne hale geldiğimi görmeme ve biraz da mutlu olmama sebep oldu. Buluttan nem kapan ben olmuşum bi canavar, hep siz mi benim psikolojimi bozcaktınız, bi de ben bozayım yaw. Üzülsem mi sevinsem mi hala pek anlam veremiyorum aslında, daha önce de hep söylediğim bişey vardı ki, yaşamımda şimdi bunu deneyimliyorum galiba. Bütün hayat yirmili yaşların heyecan ve hezeyanlarıyla geçse hayat gerçekten çekilmez olurdu, bi yerde bi sakinleşmek, bi vurdumduymaz olmak gerekiyor, yoksa kalbe zarar. Gittikçe taşlaşan kalple gurur duyulur mu deme, duyulur. Bu vardığım yer nirvana mı başka bişey mi bilmem, ama güzel bişey.

Bu hala hiçbirşeye üzülmediğim, canımın sıkılmadığı anlamına gelmiyor, elbette bende demoralize oluyorum, keyfimi kaçırabiliyor insanoğlu denen mahlukat, ama minimuma indi bu. Şimdi bu işin orta yolunu bulmaya bakıyorum, hem yumuşak kalıp hem insan nasıl üzülmez onu arayacağım, yoksa etrafımdaki herkesi kırıp dökeceğim, bi de bundan haz alıyorum ki daha fena olanı bu. Yoga sen beni değiştir dönüştür adam et, namaste.






 

Orta şekerli bi kahve lütfen

Efenim burda hep hezeyanlarımı, can sıkıntılarımı, umutsuzluğumu vs. paylaştım, bugün bi değişiklik yapıp sevincimi paylaşacağım, rutinimden ben bile sıkıldım ya. Dün akşam tanık olduğum, yok yok içinde bizzat bulunduğum kahve eşliğinde bir sohbetin sonucunda sardı beni keyif, bi umursamazlık, bi rahatlama, ohh beee dedim, şimdi aklıma geldikçe, gelip yerleşiyor bi tebessüm, bi mutlu oluyorum ki sormayın, bugün dünyayı alt edebilirim, hep öyle geliyo aslında ama neyse.

 

Şu ceceli denen adama gıcığım kaç gündür, sertab'ın içli acıklı parçasında katkısının olduğunu öğrendiğim an, bu virüsün tez zamanda karantina altına alınması gerektiğini düşünmeye başladım, allasen o şiir ne yaa, canım sertabım nolmuş sana, ne bu arabesk ergen genç kız halleri, valla dinleyemiyorum seni, bir an önce özüne dönmen temennisiyle.

 

Bu yıl leyleği havada gördüm, ya da o beni, sürekli bi yerlere gitme planı yapıyorum, yolculuğa hazırlanmak, yola çıkmak, dönmek, üstüne onun yorgunluğu, teyyyyy seyahat sevmeyen benim gibi bir insan için her gün bildiğin sınav. Zaten iş güç yoğunluğu nedeniyle kafam allak pullak, eğer ekonomik kriz bizi teğet geçerse bilin ki sebebi benim, o derece çalışıyorum, hepinize yeter. İnsanların benden beklentilerinin artık iş vs değil, evlilik, çoluk çocuk olması sebebiyle bu halimi epeyce yadırgıyorlar ama kuzum hamurumda yok ben napim, heyecanla sorulan eee bir gelişme var mı sorusuna, işler epey yoğun evet her gün bi gelişme var ama spesifik olarak merak ettiğin bişi varsa söylim yanıtıma karşılık insanların yüzlerindeki hayal kırıklığı inan beni üzüyor. Kendi adıma diill onlar adına, sanki küfretmişimde onlarda alınmış gibi bi hal, sevgili insan kardeşlerim herkes sizin yaşadığınız gibi yaşamak zorunda değil ki, tek ortak noktamız insan olmak ya.

 

Neyse dönelim ana konuya, mutluyum arkadaş, aklı beş karış havada taşeronumun sabah sabah bütün sinirlerimi tepeme çıkarmasına rağmen, beni bekleyen uzuun mesai saatleri ve iş yoğunluğuna rağmen, yazın bir türlü gelmemesine rağmen, umduklarımla aldıklarımın zerre aynı olmamasına rağmen...mutluyum işte....

 

 

 

 

 

 

içime sığmayan soru

Pek sevgili blog dost, sorarım sana, sen hiç sıradan bi günün  sabahında  uyanıp, daha önce hiç farketmediğin kadar bi kurgunun içinde yer aldığını düşündün mü, ya o ana kadar normal algıladığın herşeyin tepetaklak olduğunu, söylenen herşeyi bambaşka bir yönüyle algıladığını..bana tam da bunlar oldu ne içtiysem artık. Apolitikleştirilmek için seçilen pilot neslin naziçazene bireylerindenim ben de, ama mayam tutmadı demek ki, hep taraf olmak zorunda hissettim ben de, birilerinin yanında birilerinin karşısında, ama illa ki bi tarafta.

 

Son günlerde izlediğimiz oyunun senaristini kutlamak isterim öncelikle, içtenlikle, dile kolay yıllardır süre giden bir iç savaş, kırkbinlere varan ölümler.. en sonunda gelinen noktada, her iki taraf da pardon abi bi yanlış anlaşılma olmuş, biz çok iyi anlaşıyorduk aslında ama kara kedi girdi aramıza... Şaka mı bu diye bi baktım önce, sakın ha yanlış anlaşılmaya, hiç savaş yanlısı olmadım hayatım boyunca, hiçbir toprağın insan yaşamından daha değerli olduğunu düşünmedim, eşitlikten haktan yanayız, insanlar mutlu olsun istiyoruz diyerek kan dökenlerin samimiyetine de hiç inanmadım, ama ne bileyim barış dediklerinin de böyle olacağını hiç düşünmedim.

 

Bir baktım ki asıl sorulması gereken soru bir kenara atılmış, akil adamların kimler olması gerektiğini tartışır, akıl kalmayan bir yerde akil adamdan bahseder olmuşuz. İnsanları önce kelimelere, sonra kavramlara ve yavaş yavaş bilinçlerine yabancılaştırmışlardı, nasıl başlamıştı bu hikaye herkes unutmuştu galeyana gelip birbirlerini yakıp yıktıkları hızla. Bir karşılıklı nezaket, bir jestleşme trafiği, bir an kendimden şüphe ettim, zihnimin oyunları mıydı bütün bu olanlar..

 

........sahi bu çocuklar niye öldü ?

 

Kültür sanat da bi yere kadar canım.

Efenim, isyankar kuzu, yağmur adam ve bendeniz suvebeyaz, bir dergi çıkartmaya karar verdik içtiğimiz bir akşamın kafa güzelliğinde, e tabi her yurdum insanı gibi sabaha unuttuk bu projemizi. Aslında bundan sonra yazacağım ilk seyahat yazısı bu dergi için olacaktı ama kısmet değilmiş.

Son günlerin bunalan ruh haliyle attım kendimi Viyana'ya, dedim atalarımın yarım bıraktığı işi ben tamamlayayım, heeyy yeniçeriler başlasın büyük kuşatmaa, şaka şaka, savaş edasında geçen bu hayattan bir nebze olsun kaçmak, biraz nefes almak için gittim onca yolu. Yediğin içtiğin senin olsun gördüklerini anlat derler ya, ben yiyip içtiklerimi de anlatacağım ki, yolu düşen arkadaşlara bir parça katkım olsun, İtalya'da aç kaldım arkadaş, bi Allah'ın kulu uyarsa böyle mi olurdu.

Neyse efenim gelelim detaylara. Önce Ankara'dan Şehr-i İstanbul semalarına, ardından Viyana'ya, Papatya almaya gelmiş beni havaalanına, gümrük filan demeden geçmiş içeri, uçaktan iner inmez karşılamak istemiş, nası duygulandım bilemezsiniz. Atladık bir s-bahn'a, çam ağaçlarının mis kokularını etrafa yaydığı bir parkı geçip gittik şirin evine, sanki en son bir gün önce görüşmüşüz gibi kaldığımız yerden devam ettik hayata, o yorgunluğun üzerine güzeeell bir uykunun ardından ertesi sabah erkenden attık kendimizi yollara.
 

Muhteşem toplu taşım ağını kullanarak Shottentor'a gittik önce- arada çok andım elbet güzelim Ankara'nın trafik neşesini -  merdivenleri çıktığınızda bütün heybetiyle ahh burda okusaydım dedirten bir üniversite ve en az üniversite kadar çekici bir yapı Votiv Kirche hemen sağda.

 

Küçük bir şehir turu yaptığımızı farketmeden geçtik ara sokaklardan, eski çağlarda yaşamak nasıl olurdu acaba diye düşünmeden edemedim. Biraz olsun hissedebilmek için o günlerin müziğini ruhumuzda, Mozart Kaffe'nin karşısında bulunan Vienna İnformation Office'den aldık Schönbrunn Sarayı'nda gerçekleşecek konser biletimizi, klasik müzik, bale, opera..

 

Figl müller'de Almdudler dedikleri orman bitkilerinden yapılmış gazlı bir içecek eşliğinde, Wiener Schnitzell yedik, yanında Erdapfel adında muhteşem bir salata. Tek kelimeyle hepsi de harikaydı, yemeden gelmeyin derim.

Stephansdom'dan gözlerimi alamadım gitti, gotik mimarinin en güzel örneklerinden biri diye sevdim desem değil, hiç anlamam mimariden, neden bilmem bi bağ oluştu aramızda, döndüm durdum etrafında...

 

Belediye binalarına (Rathaus) aşık oldum, böyle bir binada belediye memuru olurum arkadaş. Önündeki meydanda yaz kış farklı aktiviteler düzenleniyormuş, buz pateni pistinde eğlenen insanları gördükçe içim gitti. Viyana'nın yaşayan, en çok nefes alan bölgesi.

 

Rathaus'un karşısında yer alan Landtmann Kaffe, politikacıların buluşma mekanıymış, oraya mı gitsek Central Kaffe'ye mi derken seçimimizi ikinciden yana kullandık, Apfel Strudel  ve Melange - bildiğiniz sütlü kahve - ile güzelim ortamın tadını çıkardık. Radyoloji kongresi nedeniyle dünyanın dört bir yanından gelen yakışıklı doktorlar sayesinde daha bir hareketliydi inan her yer.

 

Naschmark'ta gitmeden olur mu hiç, bir gün pazar yerini dolaştık bi güzel,  insanın gözü doyuyor rengahenk o ortamda, sonra bir akşam deniz mahsulleri yiyebileceğimiz bir yere götürdü papatya beni, Ermeni asıllı bir İstanbul'luya ait bir mekan. Zeytinyağlı bir sos getirmişler, ahh yurdum lezzeti diyip, ikincisini de istedik, gören üç gün aç kaldığımıza inanabilirdi.

Şimdiki National Bibliothek olan Hofburg Sarayı'nın bahçesinde gezindik, Prinz Eugen'in II.Viyana Kuşatmasındaki başarısına ithafen dikilmiş at üstünde heykeli meydan okuyor şehre hala. Atın ayakları altındaki tuğlu hilal hiç olmamış bilesin ama.

Museum quartier'a gittik, bir çok müze ve tarihi yapının bir arada bulunduğu bir meydanda banklara oturduk. Amasra'da sahilde oturup içtiğimiz gece geldi aklımıza, hey gidi günler heyyy dedik, kimin aklına gelirdi bütün bu olanlar.

Grinzing meyhanelerini görmeden olmaz dedi papatya, Bach Hengel Wine adında şirin bi yerde, el yapımı Rot Wine içtik, yanında ementale peynir, yerel peynirleriymiş, bence bizim kaşarımız daha güzel ama :)

 

Karlenberg'e çıkıp şehre şöyle bi tepeden baktık, Polonya Kralı'nın neden Viyana'yı Osmanlılara bırakmamak için bu kadar uğraştığını anlamaya çalıştık, tarih bilgilerime bir sürü yeni bilgi ekledim.

 

Gece hayatı nasıldır acaba buralarda diye merak ettim tabi, şehir merkezinde yer alan Sky Bar'a gittik bir gece, rezervasyonsuz girme ihtimaliniz yok bilesiniz, merdivenlerde kuyruk olan insanların içeri girmek için niye bu kadar heyecan yaptığını anlamadım doğrusu. Stephansdom manzaralı olması dışında beni etkileyen bir tarafı olmadı. Başka bir akşam Schwedenplatz'da Sofitel adında bir otelin restaurant-bar'ına gittik. Muhteşem renklerde bir halıyı andıran tavanı ve şehir manzarasıyla herşey bir harikaydı, berbat tadından ötürü yiyemediğim salata dışında.
 

Hofburg Sarayından aşağıya doğru yürüyünce solda bir konditorei göreceksiniz, tarihi bir yapı içinde bölgenin en eski pastanelerinden biriymiş, adı Demel, burada da  Kronprinzenschnitte yerken memleketimin güzelim tatlılarını andım durdum.

Bir gün, Viyana'ya çok yakın bir başka başkente geçtik, Bratislava'ya, ana istasyondan ( Hlavna Namesti)  otobüsle - 93 numara- Old City'ye gittik, saat kulesinin olduğu aradan girip şehri gezmeye başladık. Tur otobüsü ile kaleye çıkıp bolca fotoğraf çektikten sonra Tuna nehri boyunca yürüyüş yaparak bu gri şehri keşfetmeye koyulduk.
 

Şehri yaşayacağım diye tutturduğumdan, kuaföründen marketine kafesinden müzesine ( Kunsthistorische ve Naturhistorische müzelerini gezmeden gelmeyin ayrıca, her ikisinde yarımşar günümü geçirdim, ayaklarımı hissetmeyecek hale geldim ama değdi elbet, hiç değilse entellektüalitem arttı diyebilirim gönül rahatlığıyla ) her yerini gezdim. Elimde bir yandan fotoğraf makinesi diğer yandan papatya'nın telefonu, açılı açısız bir sürü çekim yaptım, sabrı gerçekten görülmeye değerdi.

 

Ve sonra her güzel şey gibi bu da bitti, geldi çattı gitme vakti, havalimanına doğru gitmek üzere doğru trene binerken bir garip oldum. Gezdiği yerleri böyle büyük bir hevesle benimle gezen, yorulmasına rağmen hiçbir öneriyi geri çevirmeyen, verdiği tarihi bilgilerle bilgi dağarcığımı donatan, dünyanın en güzel tur rehberi canım arkadaşım, şehir rüya gibi olsa da gel sen bir an önce ya....Tur rehberi olma sırası bende bu kez ama.

Denge

Ben geldim sosyal medya.. nası tutarsız bi insansam artık kendi içimde, sürekli bir fikir değiştriyorum, bi soğuyorum insanlıktan sonra hooopp yeniden aşkla bağlanıyorum hayata, sözün özü dengesizim, öyle allayacak pullayacak halim yok. Ama yazmak bi terapi benim için onu anladım, şurda iki saçmalayıp gidiyorum, hayat nefes alıyo inan.

Şu kış denen mevsim bi geçse, bi bitse renklerin üzerini bir sis bulutu gibi kaplayan bu gece, ''söz daha güzelim bu baharda''..