gizini saklısını derinini
dilsiz erkekliğin lisanı şiir
kendiyle arasında geçittir
açıklamaya benzer bir örtünmeyle
kendini gerçekleştirir
kaybolmamak için silik imzaların benzerliğinde
çağrıldığı adını şiire kazar
yazdıkça ergir dağ
gölgesinde azalır demir
saklanmaya kazdığı
mahlas
şiirde çizdiği suret
kendi sandığı değildir
öteki diye anlattığı
kendi
diye söylediği diğeridir
olmayanı kendi diye gösterir
kendiyle konuşurken bile
dudak payı vardır her kelimesinde
bu yüzden söyleyerek örtünmeyi öğrenir
bize gösterdiği taş
göğsünde sakladığı teslimiyetidir
bunca kendi erkeğin kederidir
Murathan Mungan
'4 sabahtır seninle uyanıyorum, gün içinde kurtulmaya çalışıyorum, pek beceremeyip sana yeniliyorum, hem seni seviyorum, hem kocaman yaşıma ragmen seni sevmekten korkuyorum, kafanı saçlarıma koyup uyuduğunu ve soluğunu düşünüyorum ve ısınıyorum yokluğunu farketip üşüyorum, bütün gelgitlerimi sende yaşıyorum...'
Bu sabah M'den dökülüverdi bu satırlar, her seferinde bir puzzle 'ın parçaları gibi birleştirmeye çalıştığım onun bölük pörçük kelimeleri yerine, sahibine teslim edilememiş bu sözcükler çıkıverdi karşıma. Aynı yolu tersine yürüyen iki insanız galiba diye düşündüm bi an, aynı şeyi o da düşündü ki söyleyiverdi anında, bi zamanlar benim sarfettiğim cümleleri şimdi o kuruyor, bir zamanlar benim de hissettiğim duygular şimdi bana kilometrelerce uzak geliyor, bir daha hiç böylesi duygulara kapılmayacağım fikri büyük bir gerçeklikle gelip o an da karşıma oturuyor.
'Ruhsal bir çöküntü içindeyim sanırım, içimdeki boşluk çok büyümüş, böyle dolduruyorum, bunları benim adıma blogunda yayınlasana.' dedi.Düşünüyorum da insan kaç kez aşık olur ki, kaç kişiye bunları hissedebilir ki ? Bir, iki, üç, beş...hiç...neyse diyorum ben bütün hakkımı kullandım sanırım bu yaşamımda, anlattığı duygulara ne kadar uzak olduğumu hissettsem de onun adına mutlu oldum, ta ki içindeki boşluğun başka bir boşlukla dolduramayacağını hatırladığım ana kadar.
Aynı yolculuğu tersine yapan iki insan olarak, ikimiz de diğerinin bundan sonra neler yaşayacağını çok iyi biliyoruz belki de ve belki de bu yüzden birbirimizden teyitler alıp duruyoruz bi sonraki adıma dair. M. ben olsam yerinde - ki inan hiç istemem - denerdim. Bir sonraki aşamaya geçmenin tek yolu, önündeki yolu yürümek, ister koşar adım ister adım adım, acı eşiğin belirler nasılsa hızını. Ben, ne mi yapıcam, senden iyi kim bilebilir ?
' Pessoa içindeki kalabalığı bir şiirinde şöyle anlatır ' :
hissetsem de düşünsem de bilemem
kim düşünür içimde kim hisseder.
Düşünceler ya da hisler için
yalnızca sahneyim ben.
Ruhsa, birden fazla var bende.
Ben'se benden daha fazlası.
Herkes kayıtsız oysa
yaşadığım hayata:
Susturuyorum onları,
kendim konuşurken.
Hislerim, hissetmediklerim
onlardan doğup da birbiriyle
çelişenler. Farkına varmıyorum
hiçbir şeyin yalnızca yaşıyorum ben,
olmak istediğime kimsenin bir sözü yok
Not : Pek sevgili okur, dün ve bugün belki farketmişsinizdir, etmeyenleriniz içinse bi duyuru yapayım. Yedicücesiolmayan pamuk prensesim ve cecilim, bloguma konuk yazar olarak katıldılar efenim. Baktım pek tekdüze oldu buralar, ben kendimi anlatmaktan sıkıldım, yoruldum, istedim ki hareketlensin biraz ortam :) Hoşgeldiniz:)
