Yenilgi, yaşamak, mühim insan sendromu, hayırlısı..

Bugün burada yine bir psikolojik, sosyolojik ve hatta arkelojik bir konuyla karşınızdayım. Günlerdir yazma isteği ile dolup taşmakla birlikte, mevcut yoğunluğum nedeniyle ne yazık ki kısmet olmadı -yoğunluğumu betimeleyecek olursam, pek hanımefendi bir tabirle olmayacak ama, günde beş kez tuvalete gidiyosam bire indi arkadaş, optimum zamanı yakalayıp öle gidiyorum - olan biten herşeye hayırlısı diyip geçme evresindeyim. Olmayan herşeyin ardından hayırlısı değilmiş aldırma diyen insanları önce bi garipsiyorum, ardından inanmak istiyorum, daha da ardından kabulleniyorum herşeyi, olduğu gibi.

Böyle bir süreç var sanırım geçilmesi gereken, ben şu an da tam ortasında, en cancanlı yerindeyim hayatın. Elimi attığım hemen her şeyin kuruması münasebetiyle - oğlanlar yeşeriyo bunu kapsam dışı bırakalım lütfen - ağır bir depresyon geçiriyorum sanırım, duyduğum her yeni kelimeyle kalbim kah yerini terkediyor, kah yaylı bir oyuncak misali zıplıyor. Bu süreçte agresif, psikopat, takıntılı biri oldum çıktım, yaptığım herşeyi beş kez kontrol ediyorum o da yetmiyor başkasına da ettiriyorum, benimle çalışanı sen koru İsa.

Bir yenildim, ardından bi daha yenildim sanırken bir de baktım ki bir umut ışığı var, sarıldım dört elle. Bir yıldan uzun bir süredir üzerinde çalıştığım bir başka projenin, başkalarının da projesiyle kesişmesini öğrenmem münasebetiyle kalakaldım öylece, sonuç; iyi olan kazansın değil, kanun adamları hep kazanır şeklinde neticelendi. Şu an da nasıl bir manevrayla yeniden oyunda kalabilirimin mücadelesi içindeyim. Ayy anlatırken bile gerildim, sanırsın savaş öncesi stratejik bir kararın eşiğindeyiz, hiç öle değil. Herşey bizim için bir ders niteliğindeyse, ne öğrendim bak, omuzlarımı düşmüş halimi gören büyük şef dedi ki; alışacaksın yenilgiye, oyunun ilk kuralı bu, burda kaybettiğini başka bir yerde kazanacaksın. Önümüzdeki on günü sağ salim atlatırsam, sonra aladağdan serin olucam ama gel gör ki zaman çift yönlü bir düşman, geçse bir dert geçmese başka.

Diğer derdim insanoğluyla, kadını erkeği ile, insanoğlu bi başka mahluk azizim, kendini nasıl bir yere koyuyosa artık, herkes çok önemli biri olduğuna inanmak istiyor, büyüüükk vazifeler için dünyaya gönderildiğine, aslında bulunduğu yerin geçici olduğuna, bir gün bir insanoğlu tarafından değilse de tanrı tarafından farkedileceğine inanıyor. La nasıl bir iş, altı üstü yiyip içip sevişen, arada fırsat buldukça icat yapan, dünyayı aldığı gibi bırakacağına ant içtiğinden elinden geldiğince o gaz toz bulutuna yeniden çevirmeye çalışan, sıradan mahluklarız, niye bu kadar abartıyosunuz ki olayı anlamıyorum. İnsanlıktan soğuma evresindeyim, bütün bu hatalara düşen kendimden bile inan.

Bir kısım medya yaşamadığımı düşünüyor, sahiden hem de, öyle büyük bir topluluk ki, bazen ben de aslında yok olduğuma inanıyorum. Sıklıkça duyduğum cümle kalıpları; Her şey iş değil biraz yaşa, artık evlen de yaşa, yıllar geçip gidiyor biraz da yaşamak lazım, ya boşver bunları yaşamana bak. Sözlüğe bakıyorum, olmadı ansiklopediye, anladığım kadarıyla yaşadığımı sanıyorum ben ama, etrafımdakiler ikna olmadığına göre yaşamıyorum aslında ben lan.
Bu büyümek sıkıcı bişi aslında, hiç değilse önceleri bi aşık olurdum, şapşal şapşal dolaşırdım ortalarda, şimdi etrafımda gördüklerim ya hayattan bezmiş beni de bezdirecekler, ya da akıl hiç gelmemiş onun buluduğu muhite. Özellikle evli çiftler amannn kapılardan ırak, bütün kadınlar / erkekler zorla evlendirilmiş, adamlar / hatunlar öyle manyak, öyle sinir bozucu, hayatları nası zor nası, çooook mutsuzlar, ahhh kıyamam. Arkadaş manyak mısınız, hangi varlık istemediği bir yerde alıkonmuş, mapusa düşseniz çukur kazar kaçarsınız be, sürekli şikayet eden ama bir adım atmayan tipleri ataletsiz olmakla değil adaletsiz olmakla suçluyorum. Dırdır etme, istediğin için yaşıyosun hepsini, beğenmiyosan değiştir, bu sadece eşle sınırlı değil, aynı şey iş için de geçerli, yaşadığın yer için de, içtiğin su için de, hayat seçimlerden ibaret di mi.
Az kaldı nirvana'yı geçicem, o kendini bi ezik hissetcek, ayıp olcak diye takılıyorum işte burda insanların arasında. Kalın hayırlısıyla...


 

 

 

Beklerken..

Bugün heyecanlı bir bekleyiş var, içim içime sığmıyor, uzun bir süredir uğraştığım bir projenin nihai kararını bekliyoruz, öğleden sonra alacağımız haberden hemen sonra tatil rezervasyonumu yapıp, kimsenin bana ulaşamayacağı bi yere kaçıcam, telefonları kapatıp misler gibi dinlenicem. Olumsuz olma ihtimaline karşı geliştirdiğim bir b planı yok, sahi naparım lan o zaman.

 

Son altı aydır anneannemin hastalığı, benim seyahatlarim ve iş yoğunluğum nedeniyle aile bireyleriyle minimumda vakit geçirdim, sürekli bir düzensizlik hakim her yere, en ufak değişiklikte rahatsız olan benim gibi biri için kasten yapılmış bir sınav bu, hala alışamadım, hala huzursuzum, bu durumun yansıması uykuma oldu, sabahları uyanmak istemiyorum, her gün koşacağım maratonun telaşıyla gergin bi halde geziniyorum, birisi düzen ayarlarımla fena halde oynuyor.

 

Bir süredir görüşmediğim insanların, laf olsun diye, eee neler yapıyosun, anlatsana gibi heyecanlı heyecanlı cümlelerinden sonra bezgin bir şekilde verdiğim yanıtlar onları hayattan bezdiriyor. Yaşadıklarının özetini çıkarmak ne kadar zormuş oysa, hayattan kesitler alıp anlatıyorum kısa kısa, yoğunum, seyahatlar biraz fazla şu aralar, her şey iyi, koşturmaca işte, yok yok ters giden birşey yok, sadece yaz gelmedi, vs vs.

 

İnsan analisti diye bir branş varsa ben kesin bu alanın uzmanlarından biri olmaya adayım. Daha önce görmediğim, dikkatimi çekmeyen davranış modelleri şimdi gözbebeğim, bir perde vardı da o kalktı sanki, x-ray cihazı gibi tarıyor zihnim ve hooop bi tespit, bi sınıflandırma, yanıldın mı dersen, yanılmak istiyorum evet. Bu arada karşılıklı nefret ettiğimiz, bir araya gelmemek için bi sürü gayret sarfettiğimiz bir iş arkadaşımla, son seyahatlarimizden sonra harika bir moddayız, herkes şaşkın bi halde bizi izliyor, nezaketi ve arkadaşça tavrından sonra niye bu kadar nefret etmiştim bu adamdan diye suçluluk bile duyuyorum şimdi. Bknz. bir üst satır, bu ne yaman çelişki..

 

Geçen akşamların birinde yemek yediğimiz bir yerde yan masalardan bir hatun, bir şeyi gerçekten canı gönülden istersen oluyo, dedi, özellikle duymam gereken birşeymiş gibi onca gürültünün içinden seçiverdim bu cümleleri, istiyorum hem de nasıl, hiç istemediğim kadar kararlı..

 

Bilgisayarların power save moduna geçmeleri gibi, enerjimin tükenmeye yüz tuttuğu anlarda bazen ben de kendimi kapatıyorum dış dünyaya, dinamom harekete geçinceye kadar, doğ ey güneş ve batma bi daha.

 

Duygusala bağlama

Nicedir blogumun boynu bükük, yazmaya ne vakit bulabildim ne de heves, bugün ise, gelen yazın üzerimde yarattığı tatil hissi nedeniyle biraz tembellik yapmaya karar verdim. Daha dün gece seyahatten dönmem, bir haftadır evimi özlemem münasebetiyle bu akşam erkenden eve geçip, televizyonun karşısında uyuklayarak miskin miskin uzanmaya karar verdim, allahımm nolur eve misafir filan gönderme, ya da birinin beni göresi gelmesin, çok rica edicim.

Şimdi efenim ben pek duygusal biri değilim, ya da duygusallık diye adlandırılan bir çeşit hassasiyet bende yok, aynı şey romantizm için de geçerli, ne o öle laa. Hatta öyle zamanlar oluyo ki benim ruhumda bir erkek olduğuna dair şüpheleri vardır etrafımdaki insanların. Ağlarım, üzülürüm ve bunların zayıflık olmadığına inanırım, ama bir o kadar da hızlı toparlanırım, ee hayat seni beklemez ki, ya da beni hiç beklemiyo bilemicim.

Sosyal yaşamında oldukça rahat ve uyumlu bir tip olan ben -büyük yalan-  tamam uyumsuz olduğumda çok oluyo abartmayayım, iş hayatında oldukça katıyım, yıllar geçtikçe daha da sertleşiyo tabi tavrım, benimle çalışmak zordur kimilerine göre, kimilerine göre çok eğlenceli, ama asla kolay değil. Geçtiğimiz günlerde, birlikte çalıştığım erkek iş partnerlerimden birisi, beni benim yanımda şikayet etti efenim, sürekli onun yaptığı şeylerde kusur bulduğum için moral motivasyonunu bozduğumu, bu nedenle sürekli yanlış yaptığını, bir türlü konsantre olamadığını ve veriminin düştüğünü söyledi. Kadınlara atfedilen zayıflık, hassasiyet, duygusallıktan bende eser yok, karşımdaki alıngan çıktı. E canım kardeşim, bi ton hata yapıp sonra da asla şirin olmamı bekleme benden, işini iyi yap canımı ye ama di mii.

Bundan sonra çalışacağım insanları bir sinir dayanımı testinden geçireceğim, ağlak ve duygusallarla hayatta bir iş ilişkisine girmem hacı, bu bozulan kromozomları da bizzat yaşayarak görüyorum ya daha ne diim. Üç gün sonra dönüp, aslında hata bende, herşeyi üstleniyorum biraz daha yetki paylaşımı yapmam gerek, bundan sonra durum değişecek, hata ve aksaklıklar azalacak diyerek dönen de kendisi ama, harcadı bir kez beni neyleyim.

İşin aslı, bu olay sadece benim ne hale geldiğimi görmeme ve biraz da mutlu olmama sebep oldu. Buluttan nem kapan ben olmuşum bi canavar, hep siz mi benim psikolojimi bozcaktınız, bi de ben bozayım yaw. Üzülsem mi sevinsem mi hala pek anlam veremiyorum aslında, daha önce de hep söylediğim bişey vardı ki, yaşamımda şimdi bunu deneyimliyorum galiba. Bütün hayat yirmili yaşların heyecan ve hezeyanlarıyla geçse hayat gerçekten çekilmez olurdu, bi yerde bi sakinleşmek, bi vurdumduymaz olmak gerekiyor, yoksa kalbe zarar. Gittikçe taşlaşan kalple gurur duyulur mu deme, duyulur. Bu vardığım yer nirvana mı başka bişey mi bilmem, ama güzel bişey.

Bu hala hiçbirşeye üzülmediğim, canımın sıkılmadığı anlamına gelmiyor, elbette bende demoralize oluyorum, keyfimi kaçırabiliyor insanoğlu denen mahlukat, ama minimuma indi bu. Şimdi bu işin orta yolunu bulmaya bakıyorum, hem yumuşak kalıp hem insan nasıl üzülmez onu arayacağım, yoksa etrafımdaki herkesi kırıp dökeceğim, bi de bundan haz alıyorum ki daha fena olanı bu. Yoga sen beni değiştir dönüştür adam et, namaste.