Zehir

acımasız bir mevsim
yıkık dökük bir şehirdeyim
gri göğün altında kararmış bütün anılar
her geçen gün birbirinin aynı
her geçen saat bomba ayarlı
başıboş geziyorum harabelerinde
uzandıkça uzaklaşıyor gözlerin
korunaksız bir sığınak gibisin karşımda
vazgeçsem yarım kalacak yine cümlelerim
açılsam derinine kendime inat
zehir olup yakacak sözlerin

bitti..

bitti..
koptu fırtına,
kırıldı dal.
bitti..
söndü içimdeki son ışık,
sustu yüreğimdeki çağlayan,
düşen bir çocuk gibiyim şimdi yolda
dizleri yüzlerce kez aynı yerden kanayan..

sıradan

sıradan bir yazdı
sıradan bir temmuz akşamı
akşam bültenlerinde sıradan haberler vardı
telefon çaldı
bir ses yerinden kalktı
telefona uzandı kararsız elleri
öbür ucunda ahizenin sıradan bir ses vardı
durdu evren durdu ses durdu kalp atışları
çiçekli elbisesiyle koltukta oturan o çocuk
hiçbirşey anlamadı
pencereden dışarı baktı
sonra usul usul bir dere bir nehre aktı
yağmur yağdı silmek için izini olanların
o yağmurla bir olup kendini boşluğa bıraktı

Gece

kabuslarla örülüyor günlerim
kapatmaya korkuyorum gözlerimi
sabitleyip gözümü bir noktaya
çizgilerini sayıyorum ömrümün.. hiç durmadan
duyduğum her sesle
durup yeniden çalışmaya başlıyor kalbim
gün geçtikçe azalacak sancı
gün geçtikçte daha da yakıcı
elimde bir kum saati
çevirip duruyorum sabırsızca
ne yöne akacağını şaşıran zaman
ne yöne gideceğini bilmeyen ben
akıyoruz inceden