Daha güçlü daha sakin

Olur olmaz anlarda birşeyler yazmak geliyor içimden, toplantıda hararetli bir tartışmanın orta yerinde, akşam trafiğinde eve doğru yol alırken ya da karşımdaki kendinden geçmiş bir biçimde durmaksızın birşeyler anlatırken..Kendi içime doğru bir seyahate çıkıyorum böyle anlarda, anlamsız bi boşlukta salınan bir sürü harf bir araya gelip düşünce bulutları oluşturuyor, önce şöyle bir sıralıyorum söylemek istediklerimi, nicedir cevaplarını aradığım düğümler iplik iplik çözülürken tuhaf bir hisse kapılıyorum, mutluluk da hüzün gibi bir esintiyle geliveriyor burnuma. Kokularla hatırlıyorum ben herşeyi demiş miydim...Sonra toplanıp hepsi birden göçüp gidiyorlar benden, hiçbirşey olmamışçasına umursamaz bir biçimde bir vedayı bile çok görerek. 

 

Büyük bir güvenle aldığım yollar var hayatta, kim ne derse desin umursamadığım, sadece kendi süzgecimden geçirip koşulsuz kabul ettiğim doğrular..Yerlebir oluşlarını görüyorum, elim kolum bağlı sadece seyrediyorum olan biteni, günler geçiyor..geçiyor di mi sahi, bense şarkıda da dediği gibi daha güçlü daha sakin, daha mutlu daha suskun, daha olgun daha kırgın, daha yalnız daha yorgun hissediyorum. Günler geçiyor demiştim di mi, yıllarla birlikte yüzümde yer eden çizgileri sevdiğimi söylemiş miydim peki, her biri yaşanmışlıklarımın birer canlı kanıtı, beni ben yapan geçtiğim bütün yolların en temiz özeti. Zamanı durdurmak istediğim yaşlardan geçtim elbet, ama hiç dursun istemedim, elimde olsa daha da hızlı aksın istiyorum şimdilerde, başladığı romanların önce sonunu okuyanlardanım ben, neyle karşılacağımı bilmeden teslim olamayanlardan hikayeye.

Sebepsiz bir özlem var bir de içimde, bir canlıya ya da bir nesneye yöneltilmemiş, dokunduğu yerde yangınlar çıkaracak gibi, yer açmaya çalışıyor kendine her geçen gün gittikçe azalan o boşlukta. Şems'in dediği gibi, nasıl ki çömleği tutan dışındaki biçim değil içindeki boşluk ise  bizi biz yapanda o boşluğun ta kendisidir belki de, ben olmaktan vaz geçiyor olabilir miyim, sence ?









 

Nice mutlu yaşlara...

Böylesi bir günde yazı yazmazsam olmaz hacı, görüyorum ki 12.12.2012' nin önemine dair onlarca not düşülüyor tarihe heryerde, benim neyim eksik diyip geldim buralara. Sadece tarihi yazıp gideyim dedim, sonra iç sesim dedi ki bir iki şey karala, söz uçar yazı iki cihanda - biliyorum daha önce de yazmıştım ama benim derdim var kardeşim öteki cihanla -

 

Felaket kehanetlerini bir kenara bırakacak olursak, 12.12.2012 de 21.12.2012 de benim için önemli tarihler, bir değişim dönüşüm süreci olacağına kesinlikle inanıyorum, insanlığın yontulacağına, bilinçlerin billurlaşacağına, bir rüyadan uyanırcasına mahmur ama bir o kadar dinç dimağlara sahip olacağımıza, gittikçe daralan türkiye ekonomisinin şu an itibariyle genişleyeceğine, hayatın hep bayram olacağına, yaşlanmayacağımıza, daha bilsen nelere nelere...

 

Bugün benim için bir başka açıdan daha önemli, cecil'imin, ruhumun kardeşinin doğum günü, zaten bu tarihin önemli olacağı onun doğumundan belliymiş diyorum, başka bir günü seçsen şaşardım, iyi ki doğmuşsun bebeğimm, öperim gözlerinden...

 

 

Nasıl ruhsuz bişi oldum çıktım ben di mi, hey gidi gençlik hey, aşk diye bişey vardı, sevmek kızılay kadar yakındı, adrenalin yalnızca kaçırılan trene koşarak yetişirken salınan bişi değildi, şişş evren batmican di mi la.

Paralel evrene yolculuk

Çok sevgili sayın seyirciler, yıllarım ağaoğlu tarzında geçti, aradığım adam bu değil, bu hiç değil, bunun duruşunu beğenmedim, bunlar sıradan, daha farklı bişey olmalı, insanüstü biraz, ııııı hiçbiri olmaz diyerek geldim bu güzeliimm günlere. Bu arada boş mu durdum diceksin, elbette hayır, yapmam dediğim herşeyi yaptım, bi gün bi adama ilan-ı aşk edeceğime inanmazdım, ettim, bir gün oturup bi adama şiir yazacağım aklıma gelmezdi, yazdım, bi gün bi adamdan gözümü alamayacağımı söyleseler hadi ordan derdim, diyemedim. İlk ikisi eşşeklikti kabul, ama bu üçüncüsü ne peki diceksin, işte buyrun kendisi burda.
 

Yeryüzünde böyle bir varlığı bulabileceğime dair umutlarım bir bir tükenmek üzereyken, paralel evrenler nedeniyle yeşeriverdi içimdeki bu ağaç. Bilim aşkı dedikleri bu olsa gerek, tezi, okumam gereken kitapları bıraktım bir köşeye, paralel evrenler kuantum bilmem ne bahane ederek, son 15 gündür, sadece şu adamın gözlerini göreceğim diye gözlerimi dört açıyorum, geri kalan kısmında lens bile takmıyorum inan, amaannn diğerlerini biraz bulutlu görsem nolur ki diye.

Paralel evrenler var elbet, ama böylesi bi kurguda mı bilinmez, Peter'cım (dikkatinizi çekiyorum Joshua ile ilgilenmiyorum, burda yaratılan karaktere vuruldum ben )  sen varsan ben de varım:) bu evrende yani :) kimbilir bi yerlerde karşılaşırız belki de, herhangi bi zaman diliminde herhangi bi evrende.