Hacı, ne iş ?

 

 

İnsanların yıllardır benim mesleğim ( ne olduğunu ayrıca belirtmiyorum, yukarıdaki resim bir fikir verebilir diye düşünüyorum ) ve işimle ilgili büyük sorunları var sayın seyirciler, gün geçmiyor ki yeni bi şey duymayayım. Nerden çıkardın diyeceksin şimdi ama, durduk yere şikayet etmiyorum herhalde.

 

Geçtiğimiz akşam bilgisayarın karşısına gömülmüş, teze iki satır cümle eklemek için ter dökerken, diğer bilgisayarın başında kendi kendine konuştuğunu düşündüğüm kardeşimin sesiyle irkildim. Bilmem ne bakanlığı uzman alıyormuş, başvursana dedi, odada ikimizden başka kimse olmamasına rağmen bi etrafıma bakındım, sonra bütün gücümü toplayıp ben miiii, dedim. Evet, sen dedi. Önce bi idrak güçlüğü yaşadım haliyle, niye ki işsiz miymişim ki dedim. Maaşları iyi, çok da eleman alacaklarmış dedi.

Sosyal medyada cirit atması gerekirken, iş ilanlarına takılmış olmasına mı yanayım, on beş yıllık iş hayatımı böyle bir çırpıda kesip atmasına mı, bilemedim.

İnsanların ne düşündükleri ile ilgili küçük bir fikir vermek adına aşağıda paylaştım söylenenleri, ama asıl amacım sizi bilgilendirmek değil, yazarken bir farkındalığa erişip bunun nedenini çözebilmek esasında.

 

Yaptığım işe annemin bakışı; Erkek işi bu, nerden buldun bilmiyorum, daha doğru dürüst bir meslek seçseydin ya, şimdi biz varız idare ederiz de, ya yarın öbür gün evlendiğinde ne olacak. ( Her eve girişimde acıklı buğulu bi bakış, çok mu yoruldun yine, dinlen biraz bugün de dışarı çıkma )

 

Kardeşimin bakışı; Pavyonda çalışsan mesai saatlerin daha düzenli olurdu, daha çok görürdük seni ( son yıllarda düzene girdi yalnız hakkımı yiyorlar ) , bu nası iş be, hiç mi bitmiyor, senden kurtulmak istiyo olabilirler mi, batmıyor mu şirket daha hayret. Bak bilmem hangi kurum eleman arıyor, kpss başvuruları da yakın, bi takip etsene.

 

Babamın bakışı; Bir memuriyete girseydin garanti olurdu, şimdi bi orda bi burda, nereye kadar böyle gidecek, ya işten çıkarırlarsa napacaksın o zaman, neyse hayırlısı.

 

Arkadaşlarımın bakışı; Sahi sen ne iş yapıyosun ya, tam olarak yani, sizin bölümden mezun olanlar genelde bankacı, üretimci filan ama ben pek anlayamadım tam olarak ne konuda uzman olduğunuzu. Olsun ya yine de iş işte, maaşını tam alıyorsun di mi?

 

Benden yaşça büyük aile dışı bireylerin bakışı; Çalışıyosun di mi, ne işti, hımmm olsun olsun, iş olsun da, daha gençsin ne fırsatlar çıkar. Ya bilmem neresi de eleman arıyo aslında, bi tanıdık bulsan da görüşsen.

Temelde uzlaştıkları; bunca yıllık çalışmamın gerçek bir iş olarak görülmediği, işi iş yapanın devlet garantisi olduğu, benim hala geçici bir süreçte olduğum ve Allah kısmet ederse bir gün bunun son bulacağı.
 

Benim bakışıma gelince; Zaman zaman şikayet etsem de, genel olarak işimi seviyorum ben, çalışmaktan değil kimi vakit insanlardan yoruluyorum, piyasa ortalamasında para kazanıyorum, daha iyisi için çaba gösteriyorum, bulunduğum sektör idealimdi, her zaman daha fazlası için çalışmaya gücüm var, seyahat etmeyi de hareket halinde olmayı da çok seviyorum.

Ta ki dün izlediğim bir videoya kadar böyleydi fikrim, yağmur adamın feyz alın diye gönderdiği bir konuşmadan benim seçip aldığım, acaba durum bu kadar vahim de ben mış gibi mi yapıyorum. Belki de gerçekten mutsuz olmam gerekiyor, belki  gerçekten burada olmamalıyım. Ama bundan sonraki yıllarda ne iş yapacağım konusunda öyle billur bi bakışım, vizyonum falan da yok.

Önümüzdeki altı ayı buna ayırmaya karar verdim blog dost, neyi yapsam çok mutlu olurum konu başlığıyla günlerimi geçireceğim, bulduğumda da yedi düvele ilan edeceğim, söz.

 

 

 

Yaz gelmedi !!!!

Gelmeyen yaza isyanlarımla başlamak istiyorum sevgili blog dost, hani küresel ısınıyoduk lan, bildiğin soğuyo memleket, her gün yağmur her gün buz gibi bi hava, gök gürlüyor yine yeaaaa. Günlerdir coşku içinde yaşıyorum bildiğin, pambik prensesimin tabiriyle, olaylaaaar, olaylaaaar, an geçmiyor ki normal bir vaka ile karşılaşayım.

 

Geçtiğimiz hafta bilgisayarımın başına gelen elim bir kaza nedeniyle, ne kazası bildiğin hayvanlık ama neyse, verilerimin hiç azımsanmayacak bir kısmını kaybettim. Önce ne olduğunu tam anlamamış olmam nedeniyle bir durgunluk geldi, sonra an be an açıldı zihnim başıma gelen felaketin büyüklüğüyle. Şimdi geriye dönük derin çalışmalar içindeyim, ettiğim ahın öbür taraftan duyulma olasılığı yüksek.

 

Oldum olası istikrardan yoksun bir bünye olarak, aynı işyerinde beşinci yılımı dün itibariyle tamamladım, tabii aldı beni bir gitme isteği, yıllarımı aynı yüzlerle geçirecek olma korkusu var bende bildiğin. Yaşlanmakla değil ama işyerinde aynı yüzlerle yaşlanmakla derdim. Bu yüzden kendime yeni mecralar yaratıyorum, başıma bir iş almasam bari.

 

Finans konularında üstün öngörülü kardeşime laf ederken, üstüne bir de kuzenim eklendi, ailemin toptan ekonomi yoksunu olduğuna kanaat getirdim, o genin bende bozulmuş olmamasını ümit ediyorum, hatta yalvarıyorum. Hani Forbes'a röportaj verecektim ya, ekonomi dalında Nobel varsa o benim olacak, olacak dedim başka yolu yok.

 

Güzide kardeşimin düğün hazırlıkları kapsamında, söz, nişan aktiviteleri,  kına gecesi için mekanın bulunup organizasyonun yapılmasının ardından, geçtiğimiz hafta sonunu gelinlik bakmak için ayırdık sevgili blog. Ayna karşısında hayran hayran kendini izleyen genç kızlarımıza, çocuklarının mürüvvetini gören annelerin yağmur bakışlarına maruz kaldım. Gelinlik hayalini çocukluğundan beri kuran, o amacı erişmiş olmaktan büyük keyif alan hanım kızlarımızı görünce, bir kez daha ne kadar öküz bir tabiata sahip olduğumu anladım. Hayal kurmak dediler ya, hayal...şaka değil. Bir kez olsun gelmeyen aklımın geri zekalılığına mı isyan edeyim, bu bünyelerin tuhaflığına mı tüküreyim bilemedim.

 

Bitmeyen bir tezim, bitmeyen bir bitirme isteğim, bitmeyen bir tembelliğim var. Pazar günü evde oturup iki satır yazı yazmaya çalışırken ne kadar acı çektiğimi gören kardeşim, köpeğini dışarda götürmeye benzer bir edayla, kalk seni bir kahve içmeye çıkarayım, olmayacak bu böyle, karşında ben patlayacağım dedi. Günlerdir cafe cafe geziyorum, çalışmak için benim dışımda akan gürültülü ortamlara ihtiyacım var, evde ders çalışmak gibi bir alışkanlık edinemedim, kütüphaneler de çok kasvetli.

 

Bu yıl tatile gidip gitmemem, bu hafta alacağım bir habere bağlı, zincirlenmiş hissediyorum kendimi, şayet bu süre içerisinde olumlu bir gelişme olmazsa, bundan sonrası için sağlam bir plan geliştirmem gerekecek. Kendi başıma yaptığım atılımların başıma bela olacağını öngöremedim, sırtımda bir yükle dolaşıyorum aylardır.

 

Dün akşam uyuz çocukluk arkadaşımla buluşup, biz nerde yanlış yaptık yeaa başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdik. Sonuç, biz hep böyleydik. Yıllardır birbirimizin o kadar salaklığına tanık oluyoruz ki, yaptığımız hiçbir şey karşısında şaşırmıyor diğeri. Nası güzel bir şey var yaa, hayatında böyle birinin olması. 

 

Sonuç olarak o çok istediğim akış var hayatımda, her gün bi yerlere akıyor, bi yerler bana akıyor, stabil duran nesne sayısı sınırlı, evdeki vazo bile yer değiştiriyor. Ben yine hayatımı sorgulamaya başladım, doğru yerde durduğuma bir türlü inanasım gelmiyor, analizler, diyagramlar, hipotezler, yetmiyor anlatmaya zihnimde olup bitenleri. Sen koru beni İsa.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bozulan binlerce yemindi ezberimde adın,
 

tutarsam sonsuza dek kaybedeceğime inandığım.