Aşk yoktur!

Pek sevgili blog, bugün hiç haddim olmayarak, insanoğlunun, ben diyeyim ikibin yıl, sen de asırlardır çözemediği aşk konusunda atıp atıp tutacağım. Absalom eğer zorlamasaydı, taksime çıkıcam eylemci olucam demeseydi, geçiştirecektim inan, gönlüm yeni bir muhalif yaratmaya elvermediğinden fikirlerimi beyan edeceğim şimdi, ayrıca kadın feylesof olmaz diyen arkadaşlara inat bir sokrates bi pilates oluceğim, pilates bi spordu galiba ama olsun.

Burcum gereği aşka aşık bi insanım ben, allahın terazisinden ne beklenir ki ayrıca, insan sever, kuş sever, çiçek sever, herşeyi sever bi bünyeye sahibim. Hani bi yerde su varsa yaşam vardır deniyo ya, yok bence, eğer bi yerde aşk varsa yaşam vardır olcak o.

Tamam biliyorum konumuz yalan dostum aşk diye birşey yok, sanılmasın unuttum gelicem oraya, ama önce bugüne kadar ki süreci anlatmazsam anlaşılmam mümkün değil diye düşünmekteyim. Yıllarımı heba ettim ben bu duyguya, yıllarca varlığına inandım, inandırdım çevremdekileri de, aşksız benden bi cacık olmaz, tuzsuz yemek misali yavan kalırım dedim. Ama öyle bi gün geldi ki, bi serabın peşinden koştuğumu anladım, aradığım o kaynağın aslında ben de olduğunu, bişeye inandığın sürece var edebileceğini, yeryüzünde mutlu olmaktan daha önemli bi işimin olmadığını anladım, zor oldu ama anladım.

Efenim aşk denilen şey ateşli bi hastalıktır zannımca, bir çeşit illüzyon, sen olduğuna inanırsın oysa yanıltır o seni en afillisinden, bağışıklık sisteminin zayıflamasıyla, hücreler oksijen yerine bir duyguya bağlanır, onunla uyur onunla uyanırsın, sonra gün gelir nefes almana yetmez hissettiğin heyecan, tekrar oksijenli solunuma geçersin, işte o arada ki süreçte hayatta kalmayı başardın başardın, yoksa cehennemlerden cehennem beğenirsin. 11 yıllık periyotlarla bu azgın hastalığın pençesine düştüğümü hesap edecek olursak, allah beterinden korusun, bi sonraki 2021 yılına tekabül etmektedir, neyse ki o güne kadar rahatım.

Ama bu illüzyonu yine de bünye zaman zaman yaşamak ister, insanoğlunun elinde değildir, tıp ilmi, bu duygu olmasın hayatımda diyecek kadar gelişmiş değildir, kapılırsın bazen rüzgarın sürükleyip getirdiği bi kokuya, bi sese, kimi zaman bi gülüşe, belirtileri olduğunu anlamadan o ince sızının, düşüverirsin hayallerin tam da içine. Diyeceğim o dur ki, yanlış yöne yol almaktasın yolcu, bi soluklan ve dön içine, kendin için atan kalp durursa eğer, atamaz kimse için de. Olmayan bişeye bağlanıp, yüceltip, onun için nefes alırsan eğer, gün gelir nefessiz kalırsın.

Efenim sözün özü, aşk olmayan bir varolma durumudur, hiç iyi bişi değildir, böyle bir tehlike hissettiğiniz an lütfen uydu ayarlarınızla oynayınız, hiç değilse bi aspirin alıp temiz havaya çıkınız, bu dertten muzdarip insan potansiyeline muhatap bile olmayınız, zira bulaşıcıdır da, yok illa istiyorum ben derseniz de, hiç değilse etrafınıza zarar vermemek adına kendinizi izole ediniz, hatta karantinaya alınız, ha bi de tabi allah kurtarsın.

Öğrendim ( mim )

Güzel bi cumartesi gününe uyandım efenim, bu mis gibi havanın tadını çimlerin üzerinde yayılarak geçirmek de vardı ama, ne yazık ki şimdilik ofisten bildiriyorum. Sevgili sırrakalemim bugün neler öğrendim konulu ilginç bi mim yönlendirmiş, engin bilgi ve tecrübeler yumağıma son dakika itibariyle eklenenleri anlaticim klavyem yazdığı müddetçe.

Her günüm bir eğitim öğretim formatında geçiyo zaten, bilgi dağarcağıma gerekli gereksiz her türlü bilgiyi yüklerken, yaşam süzgecim iyice mikro gözenekli hale geliyor, kimisi buna tecrübe diyor, kimisi olgunluk, ama ben korkular diyorum izninizle. 

İşte size suvebeyazın bitmeyen öğrenme sürecinden sabahın bu saatinde mini bir kesit;

• Elektriklerin sürekli kesildiği bi bölgede jeneratörsüz ofis olmaz, olmamalı.
• İnsanoğlu çalışmak üzere tasarlanmamıştır.
• Hayatı sen güzelleştirmeye çalıştıkça boka sarar, ona müdahele etmiceksin.
• Karga bi kuş değildir. ( Penceremin önündeki ağaca tünemiş ve sabahtan beri durmadan öten nesne değil en azından.)
• Gününü bi tebessüm bile güzelleştirebilir.
• Ve son olarak ilham denen biri var, o olmadan hiçbişi yapılmıyo.

Bu güzel haftasonunu renklendirmek, maksimum keyif, minimum düşünce ile şahane bir gün geçirmek için, şu saatten sonra hiçbişey öğrenmeyeceğime and içiyorum ve ben gidiyorum bir bilinmeyene pek sevgili blog, hepiniz güzel kalın.

Nöt : Ha illa ben de yazacam bu mimi dersen Avram ben de bu güzel mimi sana göndermek isterim:)Lütfen kıskançlık yapmayalım, sırrakalemimle saadetimizi bozamazsın:)

Evlen benle:)

Bu okuyacağınız yazı bir kayıp ilanıdır, o hassasiyetle okunsun pek rica ediyorum. Efenim pazartesi gecesi, ertesi gün mühim bi seminere katılmak üzere yola çıktım, normalde ne kadar düzen meraklısı bi insanımdır, ama tek başıma yolculuk yapacak olmanın getirdiği rahatlıkla, uçakta yanına alınmaması gereken ne kadar malzeme varsa aldım, amann almazlarsa almasınlar diye. Süzüle süzüle gittim check-in yaptırıcam, arada bi kendimi dış dünyaya kapatıyorum onu anladım, görevli arkadaş yanınızda taşınması yasak sıvılardan var mı dedi, olmaz mı hepsii dedim, lens solüsyonumunda yer aldığı poşeti çıkardım gösteriyorum. Bunları taşımanız yasak ama dedi, ya zaten az olanı aldım sorun olmamalı dedim. Hatun hımm peki derken, yan bankodan bi ses, 100 ml'den küçük olması gerekiyor şişenin boyutlarının da, içindeki miktar önemli değil dedi, öle zaten diyip yüzümü elemena döndüm ki, allamm ne dönmektir o, boynum tutulaydı kalaydım öle, bu da kim yaa diye bakakaldım. Artık nası boş baktıysam kusura bakmayın kulak misafiri oldum da o yüzden söylemek gereği duydum dedi, ben hımm öyle mi diyerek, teşekkür ederek biletimi uzatan hatuna, ayrıldım ordan. İkinci kontrolde de güzelim el kremim sorun olmasın mı, dünya tatlısı bi insan bunu çevirmem lazım ama bu defalık geçin bari dedi, öpecektim valla hatunu, sonra geçtim oturma salonuna. Havalimanında farklı bi saat işliyo bende ya, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum, etrafı inceliyorum öylece, gelip geçenlere bakarken bi de ne göreyim, benim o eleman da gelmiyo mu, aynı uçakta gitcez oleyyy, kalbim çarpmaya başladı, allaahımm bi güzellik yap lütfeenn diyen iç sesimi bi görseniz. Eleman geçti yanımdan şöle bi bakıştık, bikaç sıra önümdeki koltuklara kuruldu. İçimden evrene pozitif mesaj göndermenin binbir yolunu deniyorum, acaba yan koltukta olur mi ki, yarın ki seminere katılsa ya. O arada durumu an be an bir arkadaşıma rapor ediyorum, mesaj mesaj üstüne. Neyse uçağa bindim efenim, girişte nereye oturduğunu göremedim, boynum tutuldu bakmaktan ama, yanım boş üstelik, 15 dakika İstanbul semalarında gezinti yaptık inemedik bi türlü. Düşsek keşke ıssız bi adaya diyorum içimden, en fazla Burgazada olur belki ama olsun o da yeter. Derken aslan pilot sonunda indirdi bizi efenim, çıkarken bakınıyorum nerde bu adam acaba diye, bir de ne göreyim, en önde oturuyo büyük bi azimle, hiç de inmeye niyeti yok. İstemeye istemeye indim o uçaktan, Ertesi gün 150 kişilik bir grubun yer aldığı bir etkinlikte onu aradı gözlerim, bi sürü insan vardı etrafta, çok da yakışıklı vardı allah için ama onun ışığından bir gram bile yoktu ya, dönüşte belki görürüm diye aradı gözlerim ama nafile, ankara'ya döndüğüme üzüldüm, öyle işte. Şimdi ben 18 Haziran tarihinde 2183 sefer sayılı 23:30  Ankara-İstanbul uçağında business class 1a numaralı koltukta oturan elemanı arıyorum efenim ve burdan sesleniyorum, kimsin bilmiyorum, biraz ani olcak ama evlensene ya benle:)

Herşey sanat için

Sevgili blog dost,  dün güzel insan domatessuyu'nun düzenlediği kuş çizme yarışmasıyla bi güzel eğlenip, haftanın stresini attım, bugün güne Dali gibi başladım inan. Eğer ben de Picasso'yum, neyim eksik sizden derseniz, işte link ;http://karanfillervedomatessuyu.blogspot.com/2012/06/kus-cizme-yarsmas.html ). Ne yazık ki bu ülkenin en büyük sorunu sanata sanatçıya saygı duyulmaması efenim, ben kuşların iç dünyasını yansıttım eserimde, ismi lazım değil bazı arkadaşlar midahele ettiler bu duruma, dikkatle bknz. absalom :) ) Çizdiğim o canıımm kuşa  mona lisa dediler, tavuk dediler, o kuşsa ben neyim dediler, ama ben bi gün eserimin anlaşılacağını düşünüyorum hala :)

Dün leonardo sanatçı kişiliğimle, bugün ise, memleketimizde çok önemli bir sorun olan neden evlenmeli konusuyla bir psikolog edasında huzurlarınızdayım. Çok mühim tespitlerde buluncam hayırlısıyla işallah. İnsan neden evlenmeli travmasının çok farklı alanlarda birbirinden bağımsız bi ton sebebi olabilir efenim, ama ben olaya biraz değişik yaklaşmayı düşünüyorum zihnim elverdiğince.

Top 5 listem aşağıdaki gibi, içinde bulunduğum sezon itibariyle bir eş ihtiyacı ne yazık ki maksimumda hissediliyor. Yalnızlık sana mahsus yüce rabbim diyor ve geçiyorum mevzuya.

1 ) Düğünlerde ilk dans seramonisi
( Teyze amca oğulları da evlendi artık, onlar da bittikten sonra düğün görevlilerini süzüyorum hangisiyle dans etsem diye :P dans edebilitesi yüksek bi toplumuz allahtan)
2 ) Eşli katılmak zorunda olduğum iş yemekleri

( Bahane bulmakta nası zorlanıyorum anlatamam, zaten odun birçerçevenin içine sıkıştırılmış bir ruh hali içerisinde oluyorum iş ortamlarında, yetmiyo bi de güzelim akşamlarımı gasp etme girişiminde bulunuyosunuz.)

3 ) Arkadaşların verdiği davetler

( Sanırım sırf pislik olsun diye bunu yapıyolar, ya kardeşim ben sizleri tek tek görmek istiyorum, yemeğin lezzeti, hava durumu, mobilyalar dışında bir konu bulup birlikte konuşamıyoruz bile. Ya eğlenceli eşler bulun, duvar ve tavanı izlemekten kurtarın beni ya da eşeysiz yaşayabilme kabiliyeti geliştirin)

4 ) Hastane koridorları
( Sen git tek başına, elalem elele gelsin, hasta diilsiniz o zaman kardeşim, benim mecalim yok kendi elimi tutmaya )

5 ) Arabanın bakımı/arızası
( Erkek işi vallahi erkek işi, ben niye gideyim servise, sanayiye, sırf bunun için bile evlenir insan)

Bu beş mantıklı nedenden sonra artık niye evlenmeliyim diye soranlarınız varsa, bi nebze olsun sizleri aydınlattığımı düşünüyorum. Ben ise içimde yer alan son acabaları da tüketmiş olmanın verdiği saadet ve huzurla gidiyorum buralardan. Güzel bi haftasonu olsun dilerim hepinize, hadi kalın sanatla..

Konuş

Bugünlerde konuşmaktan çok yazmak istiyorum yine, insanlarla birlikte vakit geçirmek yerine yalnız kalmak, dinlemek sadece, hiçbir yargıya varmadan, anlamak. Üniversite yıllığında, arkadaşlarımdan birisi, bu kadar az konuşarak bu kadar çok insanla iletişim kurabilmeyi nasıl başardığını hala anlamadım diye yazmıştı vakti zamanında, o zamanlar hep susardım, söyleyecek sözüm yoktu gerçekten, hiçbirşeyin beni şaşırtmadığı, üzerinde konuşulmaya değer bulmadığım günlerdi, herşey olabilirdi yaşamın kendi akışı içinde. Bir havuzun kenarında, üç saat boyunca gözümü sudan almaksızın sustuğumu bilirim. Sonra şaşırmayı öğrendim, yanılmayı, heyecan duymayı, söyleyecek çok şeyim oldu sonra, ikna etmeye çalıştım çokça, kendimi belki de en fazla. Şimdi yeniden kendine şöyle bi uzaktan bakma zamanı, hoyratça kullandığım kelimeleri onarma anı. Tekrarlana tekrarlana söylenilen sözcüğe yabancılaşırcasına bir durum bu, susarak yeniden anlamını keşfediyorum herşeyin...Durmadan yinelediklerimin, tükenmeyen isteklerimin, dile getirdiğim umutsuzluklarımın, tarif edemediğim mutluluklarımın intikamı gibi susmak. Bazen sadece dinlemek istiyorum, yeni bir dili öğrenir gibi, defalarca geçtiğim sokağı ilk kez gerçekten görür gibi, derine attığım bazı duyguların sızısını içte içe hisseder gibi, asırlar geçmiş gibi uzun bir zamandan sonra yeniden birine aşık olur gibi, durgun bi su gibi, kendim gibi.

Ruhumu sevsinler

Son zamanlarda çok inişli çıkışlı ruh halleri edindim, her an farklı bir moda bürünen ruhumu izlemekten ben yoruldum inan, bi bakıyorum mutluyum sebepsiz yere, gökyüzü bildiğin cennet, bi bakıyorum üzüm salkımından düştü diye ağlıyorum. Ahh bu hormonların gözü kör olsun dicem, bütün suçu onlara da atamıyorum, abi insan her allahın günü binbir ruh haline girerse napsın bunun karşısında bilim. haleninharesi.blogspot.com, keyifle takip ettiğim bloglardan birisi, bakınız bugün gezinirken ne okudum;

Her şeyi olduğu gibi kabul etme biçimindeki ruhsal bozukluk, toplumsallığın yol açtığı şiddetli ıstırabın birey üzerinde yarattığı tahribatı azaltmak üzere, artık tamamen biyokimyasallarla tedavi edilmektedir. Sakinleştiriciler artık dünyanın en çok tavsiye edilen ilaçlarıdır ve anti-depresanlar da satış rekorları kırmaktadır. Geçici bir rahatlamaya -tüm yan etkileri ve bağımlılık yaratan özellikleriyle birlikte- çabucak ulaşırken, hepimiz gittikçe daha çok çöküyoruz.
John Zerzan, Gelecekteki İlkel

Benim bu biyokimyasallar yerine koyduğum şey yoga efenim, ne zaman ruhum daralmaya başlasa hoopp atıyorum kendimi yoga stüdyosuna, rot balans ayarlarımı yeniden yaptırarak bikaç saat insan gibi yaşamayı başarıyorum, etki maksimum doza ulaştıktan sonra bünyem yavaş yavaş eski mal moduna geri bağlanıyor. Gittikçe bünyemin daha az tepki verdiğini söyleyebilirim yine de, siz yaşlanmak diyin buna, ben armudun olgunlaşması olarak literatüre geçsin istiyorum. Yılların geçmesini, zamanın büyük bir hızla akmasını, ruhumun dinginliğe doğru her gün bir adım daha yaklaşmasını seviyorum hacı, daha önce de dediğim gibi, eğer hep yirmili yaşların hezeyanları ve  heyecanlarıyla geçseydi, hayat gerçekten çekilmez olurdu. ( Yanlız nasıl da havaya giriyorum, daha önce de belirttiğim üzere filan, çok bilimsel bi tespit yapmışım da bi de hatırlansın lütfen edaları.)

Herşeyi olduğu gibi kabul etmeyi tam olarak öğrendiğim gün dadından yinmez bir armut olacağımı garanti ediyorum, şu muhalif kimliğimden bir sıyrılmam lazım hacı, daldan düşüp üstüme birilerinin basma ihtimalini de gözönünde bulundurmak lazım elbet.

Neyse ki bunları paylaşabildiğim arkadaşlarımın sayısı hiç az değil, bir de blog da yazıyorum, yetmiyo eve gelen konu komşuya anlatıyorum, hafiflemek lazım üstadım napim. Genelde her ortamda böyle varoluşsal sıkıntılar ana temamız, keşfede keşfede bi hal olduk, yalnız işin tuhaf tarafı evlenen arkadaşlar bi hayatın anlamını çözüyor ki sormayın, son tespitim evlilik iyi bişi, bundan sonra hiiççç kimse öle bekarlık sultanlıktır filan demesin bana, eğer öyle olsa ben tencere, tava, perde hakkında konuşurdum, onlar dünya derdine düşerlerdi.

Ve son olarak demek isterim ki, biri birine ah ederse, yaşama sevincin gitsin inşallah desin, ondan sonrası zaten bildiğin kıyamet.

İçimdeki muzip ses ( mim )

Pek değerli blogum, dünyayı uzaylılar bassın da bende rahat edeyim gari dediğim şu güzel günde merhaba sana. İçlerinden gelmiş, sevgili Beyaz Sayfa ve Deep mimlemişler beni, konumuz ise; içimdeki ses.  Dinler miyim yoksa hiç tınlamaz mıyım diye bir soru sormuşlar, ki tam da kendisiyle başbaşa kaldığım şu günlerde çok anlamlı gerçekten, thanks to youuuuu diyorum. Kelimeler yetmiyor bugünlerde bana, iyisi mi mizah yetişsin yardımıma, içimdeki sese kulak verelim, bakalım neler söylüyor.

Efenim yukarda görmüş olduğunuz örnekteki gibiyim ben de, çok şey olabilirdim de, yemedi işte. Hani sürekli herşeyden şikayet eden, bir tatil kasabasına yerleşip domates yetiştirmek isteyen, şehrin gürültüsünden uzak mutlu mesut yaşayacağını iddia eden, ama avm lerden çıkmayan, sosyal paylaşım sitelerinin fenomeni insanlar vardır ya.. bunların hepsi bildiğin yalan, toprak çarpar adamı bi defa ya, bi sus gözünü seveyim.

Kadın kutsaldır, yaratandır, candır, kandır... daha da aklıma gelmiyo var sen anla.. böyle binlerce güzel sıfat atfedilir, ama ne hikmetse bütün kırık kopuk işler onun vazifesidir, birileri onun yerine kararlar verir, dünya onun üzerinden geçinir, her durumda tatmin etmek birinci görevidir, ama nasıl oluyorsa hiç akıllarına gelmez onun ne düşündüğü.

 Hem okudum hem de yazdım, yetmedi üstüne bi de gezdim, yalan dünya senden bezdim, of oooooffff. Efenim bu üstadla aynı fikirdeyim, yaramaz diyosak yaramaz kardeşim, var bi bildiğimiz.

Geçtiğimiz günlerde bir akşam heyecanla eve geldim, normalde huyum değildir şaşırtıcı oluyo tabi- heyecanla gelmek değil, doğrudan eve gelmek- neyse efenim hevesle anlatıyorum kardeşime yapacaklarımı, bi surat, bi eda, bi bilmiş laflar, iğne batırılmış balona döndüm, çıkardığım ses de ona benziyodu ki, tamam tamam sustum dedi. Ben o ıssız adada iyiyim arkadaş, kim gel dedi sana allasen, bırakın beni kendi habitatımda mutlu mesut yaşayayım.

Bu mimi yazmak isterlerse, isterlerse ne demek yaa alla allaa yazmazlarsa küserim, pek sevgili kuccukkurbam, ve absalom'a gönderiyorum. İçi dışı bir insanlar olarak çok eğlenceli şeyler okuyacağımı biliyorum diyerek,1-0 gergin başlamanıza da neden olayım, ohhhh rahatladım inan.