kar

kar başladı
üstümü saran gökyüzü kayboldu sanki
sahipsiz hissettiğimden belki böyle zamanlarda
umutsuzluğum büyürdü kar taneleri dökülürken titrek ışığın altında
ilk mevsim bu üşümediğim
sıcak ülkeler hayali kuruyorum hala
güneşin batmadığı uzak ülkeler çığlık çığlığa
lacivert bir deniz gelip yerleşiyor gözlerime
en olmadık karanlıklarda
bir elimde buzlu rakı
diğeriyle selamlıyorum kuşları
istiyorum uyandığımda duyduğum ilk ses olsun
dalgaların kıyıya vuruşları
yokluğunu bile hatırlamam inan sevgili
aslında bir avuç saadete satmak istemem seni
ama kar başladı
ve her yer beyaza dönüyor büyük bir hızla

zaman

kurumaya yüz tutmuş bir dere gibi sızlıyor bir yanım
öyle ipince öylesine usulca
zamanla bütün derdim biliyorum
zamanla soluyor gözlerimde gökyüzü
...gülüşlerim yitiriyor ışığını
zamanla bütün mevsimler kışa dönüyor içimde
...daha az anıyorum adını
anladığımda uzaklaştığımı senden hızla akıp giden zamanla
kurumaya yüz tutmuş bir dere gibi akıyor yaş gözlerimden
öyle ipince öylesine usulca

bekleyiş

yorgun düştü kadın
beklemekten olmayanı
oturdu pencere kenarında saatlerce
izledi yere düşen damlaları
telefona giden eli…
...bekledi çekmedi tetiği
gözleri kızıllığında sabahın
aksini izledi suda
ne çok değişmişti yüzü
ne çok benzemişti ona
sildi parmak uçlarıyla
gittikçe büyüyen o maskeyi
silindikçe büyüdü gözlerindeki boşluk
bir ölü belirdi ardında
yitip giden pencerelerin