4 dakika 27 saniye

Efenim kabul ediyorum manyağım, istediğim şeyler zamanında olmuyorsa deliriyorum, herkes kadar elbet, yok belki biraz daha fazla. Ne zaman plan yapsam, milyon olasılığın gerçekleşme ihtimalı olan bu koca evrende o uyuşmazlık geliyo benim planımı buluyo, ondan sonra işin yoksa bekle, ama kardeşim işim var.

Dün güzide illerimizden birine doğru yola çıkcam, bi paşamın keyfi nedeniyle kalakaldım, gidip dönüp bi de akşam tiyatroya yetişcem, başlamış canım festival, o kadar plan yapmışız canım arkadaşlarımla. Her şerden bi hayır çıkaran bendeniz polyanna bile ikna olmadı bu durum karşısında, bütün gün gerildim durdum. Çok çabuk sinirlenmeyen, çok uzun sinirli kalamayan birisiyim bu güzelim bünyeyi korumak adına sanırsam, ama şu saat itibariyle hala sakinleşebilmiş değilim, kanımdaki alkol bile fayda etmediyse ne diim.

Bozulan planımın tek iyi yani tiyatro oyununa koşturmadan yetişebilmek, ardından çıkıp arkadaşlarımla birkaç kadeh içebilmek oldu. Çok güzel bi geceydi, uzun süredir böyle keyif alıp, müziğin tadını böylesine çıkarmamıştım.

'' Bu aşkın nüshası rüzgarlarda

 kahrı bende kalacak

sende ihanet gülüm

bende matem kalacak

bu aşkın efkarı şarkılarda

hüzün bende solacak

bizi zaman yenecek

ve anılar kalacak ''

bu şarkıda bana gelsin dedim ya demez olaydım, kim demiş zamanda yolculuk yok, döndüm bundan 9 yıl öncesine, bazı anlar var ki hayatınızı değiştireceğini bilirsiniz, bilirsiniz de nasıl patlayacağını kestiremezsiniz. Ne zaman güvenmemeye başladım ben karşımdakine, niye dikiş tutturamıyorum bi ilişkide, 4 dakika 27 saniye boyunca bunları düşündüm, ya da şarkı ne kadar sürdüyse işte. Ardından yine benim için gelsin dediğim şarkılarda bunları aratmadı inan, bana çalıştı müzisyen kardeşlerim bütün gece, ah o klarnet ahhh, içimdeki o çiziklerin birer birer kanadığını, ılık ılık aktığını hissettirdin ya bunca zaman sonra, sen nefesini verirken sonuna kadar, ben nefessiz kaldım.

Neyse şimdi gelelim öteki mevzuya; efenim ben bi insanseverim, valla, herkesi sevebilitesi olan bir varlığım, artık hamurumda ne varsa bilmem, birisinden nefret etmem için çoookkk büyük bi halt yemesi gerekir ki, daha şu ömrümde nefret ettiğim insan sayısı biri geçmez, yok la bir bile yok, kızarım küserim kırılırım hayatımdan çıkarırım ama nefret ağır bi kelime ya. İşte son günlerde bu şerefe nail olmak için azami gayret gösteren bir arkadaşımızla karşı karşıyayım, zorlama hacı başaramayacaksın. İnsanların kendilerini önemsemeleri güzel, bencil de olunmalı, bu da bi yere kadar iyi, kendini hint kumaşı say ne çıkar ben maldan anladıktan sonra, ama eşşekliğinde bi sınırı var bebeğim ya. Tez zamanda geçip karşısına bunları kusmazsam rahat edemicem inan, elbette üslubum daha bilimsel olacak, bir psikolog edasıyla yaklaşıcam duruma, hadi hayırlısı.

21 Aralık öncesi acayip bir kararlar arefesindeyim, yine bişeyler dürtmeye başladı, zihnim bi berraklaştı, bi bilmişlik, bi hassasiyet bi sivri çıkışlar bi öfke bi değişim ihtiyacı, bi bi bi işte ya, sen beni koru Marduk.

 

İstekler sınırsız, kaynaklar kısıtlıydı di mi? hıhııı

Efenim malum evrenden habire bişeyler isteyip duruyorum o da elinden geldiğince, gönlü elverdiğince gerçek kılıyor. ( hepten küstürürse ben oynamıyorum deme riskine karşı sanırsam) Bugün şöyle bir baktım yazdıklarıma, geçtiğimiz yıl, merry christmas yaklaşırken bi sürü şey istemişim yine kendisinden, bir de ne görim o listeden epey bişey gerçek olmuş. ( 5/12 oransal olarak hiç fena sayılmaz, 0/12 tanımsız mıydı ne ) Karar verdim bu yıl erkenden yazcam taleplerimi, ne demişler söz uçar yazı iki cihanda eyvah ( cümle kurma kabiliyetimi yitirdim, şarkılar yetişiyor imdadıma ).
Bana ait kutu gibi bir ev ( en az 120 m2 lütfen ) istiyorum, maaşıma min. % 40 max.% 60 zam ( net hedefler verince gerçekleşme olasılığı artıyor, patronlarım da okuyodur umarım bu satırları.) CERN'e ziyaret için bile olsa gidebilmeliyim,15 gün yaz, 15 gün kış tatili ( yeni ülkeler göreyim, yepyeni şehirler ) istiyorum. Akıllı, mantıklı bir o kadar da insan bir sevgili (değişik türlere merakım bitti, benden akıllı olması da yetmez, iyi bir referans olmadığım ortada, min. IQ 140 iyi. Şu aralar Fringe izliyorum, ahh Peter diyorum ahh, bilim seninle yeni bi anlam kazandı benim için. ) Uğraştığım projenin başarıya ulaşması, o başarının tez zamanda paraya dönüşmesi, hayalimin gerçek olması ( her konferansta gidip anlatayım sonra burnum havada, efenim bu görmüş olduğunuz sistem 30 yıldır dünyanın gündeminde ama bizde ancak bugün mümkün, herşey kısmet işte ) en çok istediğim şeyler arasında. İnsanlık tarihi kadar eski tezimi yazıp bitirdiğimi dünya gözüyle görmem ( rüyalarıma kadar girdi ama, gerçek yaşamda kendisiyle pek haşır neşir olamıyoruz ) nasip olsun inşallah. Cumartesi günleri çalışmasam nolur ki, az içip çok sarhoş olsam her daim ( kafa hep güzel gezeyim, çiçekler böcekler herbişeyi ilk kez görüyormuşçasına mutlu uyanayım her sabah ). Bolca meditasyon yapmalıyım bir de ( beynimin gelişmeyen bölgelerini biraz etkin kılıp hayata katmak amacım ) son olarak.
İsterken ben yoruldum inan, sen verirken yorulma emi evren. Bak bunların hepsi Forbes'e vereceğim röportaj için gerekli bi kere, huuhuuu anlaştık mı?

İşte öle bişi

Nicedir yazasım yoktu, herşeyi anlatıp bitirdim belki, ya da iş için o kadar çok mail yazıyorum ki bütün yazma hevesimi bunlarla atıyorumdur kimbilir. Ha bi de okuduklarının da insanı beslemesi gerekir ki, okuduğum şartname, makale ve benzer içerikli dokümanlar ufkumu daralttı yeminle, adımı söylerken tekliyorum artık.
Ama bugün anlatmak geldi yine içimden, ipe sapa gelmez şeyler işin aslı, ama hayatın kendisi öle be hacı. İnsan sevgim günden güne değişiyor, azalıyor demiyorum bak, balık hafızalıyım çünkü, eksik olan istikrarım bunda bile değişmiyor, farkettim ki hayal kırıklığı gibi bi kavram da kalmıyo insan yaş aldıkça, yaşlandığımı reddediyorum biline.

Hayatım çok sıradan -dışarıdan çok renkli görünüyo nedense herkese- uyanıyorum, işe geliyorum, bütün gün ekonomiye can katıp, akşam eve gidiyorum, birkaç satır okuyup sonra uyuyorum, bu rutin, ekonomiye can katma kısmında haftada bir gün okula gidip gelmemle ya da arada bir toplantı için şehir dışına çıkmamla kırılıyor, o kadar. Hayatımı iki bölümde incelemek mümkün, tasnif edilmesi çok kolay bi insanım, tembelliğimin dorukta olduğu zamanlar ve işkolik günlerim, son birkaç aydır 2.fasıldayım, dünyayı görmüyor gözüm. Kendime hedefler koydum afillisinden, önümüzdeki on yıl içinde Forbes'e filan röportaj verirken hayal ediyorum kendimi, her ne kadar yakınımdakiler krediyle bi ev al o da yeter deseler de, insan hayal ettiği sürece insandır, ya da buna benzer bişey işte. Otuz küsür yılın ardından ilk kez hayal ediyorum bişeyleri, bi izin verin rica edicim ya.

Sonbaharın gelmesinden hiç memnun değilim, ama gel gör ki bana soran kim. Hawai fotoğraflarıyla avunuyorum, deniz güneş kum gözümün önünde tütüyor nicedir, en son bir güneş simülatörü alcam o olcak. Gelecek yıl 15 gün kesintisiz deniz tatili yapma sözü verdim kendime, sıcaktan buharlaşıncaya kadar.
Maya takviminin kaybolan rulosunun bulunmasıyla, daha ikibin yıl bu evrene bişi olmayacağını öğrenip üzülmüştüm malum, 'biz ne halt ediyoruz burda' serisi bilmem kaçıncı soru-cevap kısmının tam akabinde dün Bulut Atlası'nı izledim, bu zamanlamayı hiç kaçırmayan sinema endüstrisine saygılarımı sunuyor, karma, reankarnasyon vb. temalarla dağıldığımı belirtmek istiyorum. Filmin karmaşıklığı alt üst etti beni işin aslı, kim kime reankarne oldu anlamam için bi beş kez daha izlemem lazım.
Yazma isteğim burda sona erdi sevgili blog, gelecek günlerde daha saçma konularla karşınıza çıkacağım söz, hadi kalın sağlıcakla.