Geçti

Gün geçmiyor ki bir ders almayayım şu hayattan, yeni bir keşifle yoluma devam etmeyeyim, şu dünyada ders almaya tek hevesli ben miyim, yoksa herkes öyle de çaktırmıyor mu acaba diye büyük soru işaretlerim var doğrusu.

 

İki gündür başka bir boyuta transfer oldum diyebilirim, zihnimin bölmelerinde değişik olaylar oluyor, bir gevşeklik, bir hayatı olduğu gibi kabullenme, beklentilerini minimuma indirme hali gelip oturdu içime yine, insanları anlamak cabası.

 

Tuhaf olan böyle hissetmem değil, zaman zaman yakaladığım bu ruh halinin istikrarını sağlayamamak temel problemim, keşfettiğim şeyleri sindirememekten dicem, öyle de değil. Etkileşimde olan varlıklarız neticede, her ne kadar yalıtırsam yalıtayım kendimi, bir mikrop gelip dağılıyor bünyeme, sonra büyüdükçe kontrolümden çıkıyor her şey. Bir İsa'ya havale ediyorum, bir Merkür'ü suçluyorum içinden çıkamadığım böyle durumlarda, biliyorum hiç bilimsel değil.

 

Kendimle ilgili milyon tane keşif yapıp, edindiğim bu yeni bilgilerle yaşama devam etmek çok tatlı aslında, her ne kadar acımasız süreçlerden de geçsem sonucun beni bir noktaya taşıdığını görmek mutlu ediyor beni. Yine böyle bir evredeyim işte, her bir hücremle barıştığım - niye küstüğüm konusuna şimdilik girmiyorum - güneşi görüp mutlu olduğum anlar yumağı, aldığım hazzın tarifin yok, manyak mıyım acaba ben la.

 

Değişik yerler, değişik insanlar tanıma isteğim doruk noktasında, iyiyken hep böyleyim, şöyle altı ay durmaksızın gezsem diyorum, bir süre her şey bekleyebilir, ruhumun açlığı birincil meselem. Tatil planları yapmaya başladım elbet, şimdilik flört ediyoruz tatil destinasyonlarıyla, çok yakındır kaptırmam kendimi büyüsüne.

 

Bir de kendi evime taşınma planı var ki, aslında yılın olayı bu benim için, en geç yılın ikinci yarısına kadar gerçek kılabilmek adına elimden geleni yapıyorum, heyecanlıyım bildiğin. Geç kaldım belki ama hazır olduğum an şu an.

 

Evrenden istek mevzularını da geçtim, ne verirsen yaşamak boynumun borcu, vermediklerinle ilgili de vardır bir bildiğin, yoksa da sorun değil.

 

 

 

 

 

 

 

Farklı

Bugün çok değişik bi gün sayın seyirciler, farkı ne inan bilmiyorum ama sabahtan beri içimde bir çalışmama isteği. Öyle ki bir şeyi bekliyorum, birazdan olacak ve hayatımı alabildiğine değiştirecek, sen aklıma mukayyet ol ulu yüce yaradan.

 

Güneşin yüzünü göstermesiyle uyandı benim ruhum, kalbim pır pır bir kelebek, hayat güzel, anlamını çözüp vermişler de elime, ben bakıyorum mal mal gibi bir ruh hali işte. İçtiğim çaylardan dicem, ki şüphe etmiyor değilim, bazen şapşal bir iyimserlik gelip oturur içime, isterim ki hiç gitmesin, bugün de öyle işte.

 

Bir yığın iş var beni bekleyen, ama kafa yorasım yok, seyahat isteğim maksimumda, bir iş çıksa da diyar diyar dolansam diyorum. Son aylardaki tempo nedeniyle delirdim biraz, şartname okumaktan gazete okuyamaz hale geldim, ne söylense proje gözüyle bakar oldum, şimdi bunlar normal diyorum, insanım ben de la neticede.

 

Çıkıp kalabalık bir meydana, bir banka oturup gelip geçen insanları seyredesim var, kulağımda kulaklık, ruhumda melodiler eşliğinde. Gün ışığını içime çekesim, eziyet ettiğim ne kadar hücrem varsa, bir bir özür dileyesim var. Dedim ya farklı bi gün bugün, silip bütün izleri, her şeye o acemilikle yeniden başlayasım var.

Olaylar olaylar

Günler haftaları, haftalar ayları, aylar da benim yaşama sevincimi kovalayıp durdu pek sevgili blogdost, en nihayetinde öyle bir ruh haline geldim ki, burası son durak olmalı diyorum. Başlayacağım anlatmaya olan biteni de biraz can canlı bir giriş yapayım istedim, bir süsü eksik ya yaşadıklarımın, o da olsun da tam olsun.

 

Her şey yaz sonuna doğru başladı, birini sevdim, hem de fena, uzun bir aradan sonra hissetmenin güzelliğini yaşadım, ölmediğini bilmek gibi bir his, hiç öle yazmadım ama ne bileyim, ancak böyle anlatabilirim o zaman içimde var olan yaşama sevincini. Sonra ters gitti her şey, mevsim sonbaharken kar boran oldu benim için, derken bir ara güneş açar gibi oldu, o da ne, bu defa büyük bir fırtına. Ölmek gibi bi şeydi, dedim ya hiç ölmedim ama ancak böyle anlatabilirim elimden kayıp gidenleri. Aylar sürdü atlatmam, anlamam zaman aldı, kendimi ikna etmek için günlerimi verdim, şimdi düğününe çağırsa çeyrek altınımı alıp gidecek moda geldim. Ama sen yine de uyma bana, olur da bu satırları okursan, sakın ola çağırma emi, dayanamam yine de.

 

Bir ara durmaksızın ağlama akşamları düzenledim, ama ne ağlamak, sebepsiz değil elbet. Önce bir intiharla sarsıldım, hayattan gitmek isteyen biri için dualar ettim günlerce, biliyorum çok bencilce, sonra bir arkadaşımızın ölüm haberini aldım, yıllar olmuştu görmeyeli ama hep bir yerlerde durduğunu bilmenin rahatlığı vardı belki de. Ardından bir miniğimizi uğurladık, hiç olmaması gereken bir yaş, hiç beklenmedik bir biçimde, annesinin haline dayanamadım, hele o ilk anlar, gözümde her şey değersizleşti, anlamını yitirdi. Ne varsa öfke duyduğum, affettim herkesi ve her şeyi, sadece içinde bulunduğun ana hükmedebilirdin ve sevdiklerin hayatta olduğun sürece çözümsüz hiçbir şey yoktu. Biraz daha büyüdüm o gece, biraz daha başka bakmaya başladım. Derken teyzemin kanser olduğunu öğrenmemle bir kez daha karardı dünya, şimdilerde daha iyi, biraz zor da olsa tedavi süreci yolunda, sağlık gibi servet yok, en çok da kendinize kıymayın diyorum gördükçe yaşananları. Elbet boş durmadı iş güç, en yoğun zamanlarımı geçirdim, hafta içi hafta sonu demeden çalıştım günde en az on dört saat. Stres desen diz boyu, uykularım kaçtı kaygılarımdan. Ama biliyorum ki savunma mekanizmasıydı bu ruhumun, düşünmemek için çalıştım durmadan.

 

Her şey çok kötü değildi elbette, biraz daha büyüdüm bu yaşadıklarımla, daha sakin, daha güçlü, daha anlayışlı, daha ulu yüce bir varlık oldum sanırım, çok mu lazımdı bilmiyorum ama. Yine de haksızlık etmeyeyim, güzellikler de oldu, hayatıma bir anlam daha eklendi mesela, miniğim geldi dünyaya, halalığın ardından teyzoşluk sarhoşluğu sardı beni, kokusunu içime çektikçe mutlu olduğum bir varlık var hayatımda artık.

 

Böylesi bir gündemin içinde dibine battım mutsuzluğun çoğu zaman, fırsat buldukça sevince sığındım. Ama anladım ki olayların içindeyken başka bakıyor insan olup bitene, daha bu sabah fark ettim üzerimden geçen tırı, alıp götürdü enkazı, şimdilerde hasar tespit çalışmaları olacak, ilk iş yitirdiğim o deli sevinci yerine koymaya çalışmak, sonrasına bakacağız, mutluluk değil istediğim, delicesine mutluluk, sen beni anla İsa.

Ateş

Gökyüzü apaydınlık, hafif bir esinti var havada, fesleğen kokuları sarmış her yanı, gözlerim kısık, dudaklarım hafifçe kıvrılmış, sebepsiz bir tebessüm yer eden yüzümde, bütün korkulardan ari, bütün zamanlardan azadeyim. Sen şimdi hiçbir şeyin farkında olmadan teslim olmuşken uykuya yanı başımda, gecenin içinde ben böyle bir düşün tam orta yerindeyim. Bana dokunduğun her anda, dışında en ufak sevgi belirtisi göstermeyen bu adamın bir gün hissettiklerimi hissedeceğini düşünüyorum, saçma biliyorum, ama tutunmak için bir nedene ihtiyacım var. Bugüne kadar kaç kez aşık olduğunu düşünen ben, tarif edemiyorum bu olup biteni, sevdikçe yükselen bir çıta kalbim, insan kendi kendine engeller koyar mı söyle? Bulunmaktan tek huzur bulduğum yer kalbine en yakın olduğum yer, ne garip… Varlığın dışında hiçbir şey düşünmediğimi fark ettim o anlarda, bıraksalar ne kadar uzun bir süre kalacağımı kestiremediğim bir coğrafya göğsünden boynuna doğru uzayıp giden o yer. Sıcaklığını hissetmek yetiyor içimdeki güven duygusunu ortaya çıkarmaya, çok değil istediğim, sadece varlığımı kabullen ve sarıl alabildiğine. Oysa duvarlar inşa edilmiş, kaleler kurulmuş çoktan, gözlerin uzak ve karanlık, her kelimen acıtmak için tasarlanmış, dilinden dökülen ağıyı öpmek istiyorum, olmuyor… O an anlıyorum ki senin sınavın benim cennetim, benim özlemimse kaçtığın şeyin ta kendisi, kendiliğinden çözülmesi imkânsız bir bilmece bu. Devam edemeyeceğim diyorsun, sadece bu iki kelime öyle hızlı dökülüyor ki dilinden, önce anlamıyorum, sonra bir şey kopuyor içimden, çığ gibi yuvarlanarak büyüyor göğüs kafesimde, yanan ateşe dikiyorum gözlerimi, ömrümün en uzun vakitlerinden birindeyim, akmıyor zaman… Üşüyorum kızıl karanlıkta, alevler uzuyor uzadıkça, kızıl, sarı, mor, sesi ateşin avutsun diye bekliyorum… Zihnime hücum eden her şeyi itiyorum olanca gücümle, savaşıyorum ilk kez kendime karşı, ne söylersen söyle çekip gitmeyeceğim diyorum, en azından şimdi değil. Beni güçlü kılan varlığından vazgeçmeyeceğim bu defa, bir sebebi olmalı bütün bunların, senden gidemememin ne olursa olsun bir açıklaması… Hiç olmamışsın gibi bekleyeceğim gözlerinle beni sımsıkı saracağın, içimdeki geceyi yeniden dağıtacağın o anı…

Aralık 2016

Umut

Bugün hiç çalışasım yok pek sevgili blogdost, içim kıpır kıpır dün aldığım bir haberin etkisiyle, ümit diyorum azizim ne güzel şey. Sabah ofise gelir gelmez kankimle daldık derin muhabbetlere, günün geri kalanını da sohbet ederek geçirebilecek bir ruh halindeyim. Baktım konuş konuş o da bir yere kadar, şurada birkaç şey karalayıp atayım içimdeki enerjiyi dedim.

 

Son bir aydır gece gündüz çalıştım, uykumda tablolar uçuştu gözümün önünde, excel mühendisliğinde çığır açtım, stres desen diz boyu, patronum benim ve saz ekibimin artık sıyırdığını uluorta söyler oldu. Tam bitti artık normalleşebilirim derken geldi yeni bir iş, baktım artık bu kadarı da fazla, bağışıklık sistemime daha fazla eziyet edemem, bıraktım akışına ben de, memleketin ekonomisini ben mi düze çıkaracağım, ne bu telaş böyle.

 

Garip fikirlerle uyanıyorum sabahları birkaç gündür, acayip hayal kuruyorum bir de, hiç olmadığı kadar. Bir gün kısa film çekmek istiyorum mesela, bir gün şarkı söylemek istiyorum bir sahnede, bir tiyatro oyununda oynayabilirim belki, hiçbir fikrimin olmadığı uzak bir ülkeye bir süreliğine yerleşip oradan yazılar yazabilirim. Sorun şu ki bu söylediklerimin hiçbirini uzun süreli bir uğraş olarak yürütemem, illa ki sıkılırım, illa ki başka şeyler isterim. Artık nasıl bir tabiat verdiysen yüce rabbim, mozaik gibi ruhumun içi.

 

Bu değişiklik isteğimin hayatıma yansımaları bir hayli farklı oluyor tabii. Önce bir süre başka şehirlerin sabahlarına uyanmak istedim, sonra ülke değiştirsem daha iyi olur diye düşünmeye başladım, derken Afganistan ve Irak’ta projeleri olan bir yere iş başvurusu bile yaptım. Önce delirdiğimi düşünen ev ahalisi, sonra ciddi olmayacağım seçeneğinde uzlaştı, başvurduğum arkadaşlar benim gibi bir şahsiyeti daha güzide bir ülkede değerlendireceklerini söyleyip almadılar neyse ki.

 

Şimdi gitme isteğimden eser kalmadı, bulunduğum yeri güzelleştiren şeyleri hatırladım, öyle birdenbire değil elbet, bazen bir olay anlatılan her şeyden daha güzel ders veriyor insana. Güçsüzlüklerimi de kabullendim, hayata kayıtsız kaldığım içimden hiçbir şey gelmeyen o ruh hallerimi de, hatta sevdim bile.

 

Demek değil ki bu şu evrenden taleplerim azalacak, ya da olaylar karşısında daha olgun davranacağım, beni ben yapan deliliklerden vazgeçmem mümkün değil, bütün bu ermişlik halleri saçmalama hakkımı almaz elimden, hala deneyeceğim, hala yanılmamam ümidiyle.

Sen beni koru İsa.

Bir sonu olmalı bütün bunların...

Cehennemi görmeden şair olamazmış insan, öyle diyordu dün izlediğim bir filmde. Kağıda kaleme dokunmam yeryüzü cennetinden kovulmamla bir oldu benim için de, ne kadar anlatsam o kadar az kaldı. Benim cehennemim 8 Temmuz 95'ti. Beni kendi içime bu denli yönelten, bitmeyen sorgularıma, dünyayla kavgama sebep olan..

Son günlerde ülkede olup bitenler yüzünden, aslında içimde bir taraflara attığım, üzerinde kafa yormamak için görmezden geldiğim o kabus yeniden canlandı. 80'li yıllarda büyüyen her Kürt çocuğu gibi, gizli saklı dinlenilen Kürtçe ağıtlarla büyüdüm ben de, aidiyetlerini açık açık söylemek büyük günahtı, ulu orta konuşulmazdı bunlar. Şansıma bir arada olmayacak ne kadar kimlik varsa vardı ailemde, azınlıklardan azınlık beğen. 

Eline silah alıp, bir gün birisini öldüreceği korkusuyla yıllarca askerliğini erteleyen amcam, yirmilerinin sonlarındayken güney doğuda, dağda girdiği bir çatışmada öldürüldü, tanınmaz hale gelmiş bir bedendi bize teslim edilen. Daha bir hafta öncesinde köyün birinde Kürt çocuklarıyla çektirdiği bir fotoğrafı göndermişti. Kim bilir belki de o çocuklardan birinin abisi, babasıydı çatışmada karşısındaki. Ölümünden altı ay sonra ise çocukluk arkadaşlarından birisinin ölüm haberini aldık, o ise karşı saflardaydı.. Böylesi bir ortamda geçirdim yıllarımı, biraz erken büyüdüm, akan hayata karışamadığı içinse bir yanım hiç büyümedi. Ne kadar düşünürsem düşüneyim olayı anlamayacağını bilmeyen çocuk aklım yıllarca evirdi çevirdi bu konuları kafasında. Son bir kaç yıldır atabildim zihnimin üzerinden o bulutu, bütün bunların hayatın bir parçası olduğunu kabullenmem yıllarımı aldı, hala onarıyorum yara alan yanlarımı. Belki çok erkendi, anlayamayacağım kadar çocuk, hissedebileceğim kadar büyüktüm.

Ne olursa olsun, hiçbir dava haklı olamaz insan hayatının söz konusu olduğu bir yerde. İnsana kıyan hiçbir siyaset, hiçbir hareketin zerre kadar savunulur bir tarafı yok. Her iki taraftan da ölüp giden binlerce gencin ardından bıraktığı yıkık dökük hayatlar bu ülkeyi bu hale getirdi belki de. Vicdanlar artık nasır bağladı, bir annenin evladından vazgeçtiği, vatana ya da bir amaca feda ettiği gün öldü aslında insanlık. İnsan canından vazgeçerse geriye tutunacağı neyi kalır, siz düşünün.

Şimdi yine son olaylarla birlikte siyasetin dışına atılacak bir kesim var, daha küllenmemiş bir ateşi yeniden alevlendirecek olup bitenler, bilenecek yine birileri. Gencecik çocuklar toprağa veriliyor her gün...Haberlerde gösterilen o anne babalara, eşlere, çocuklara dayanamıyorum ben, izledikçe gurur duyanları, sayılar üzerinden böbürlenenleri ise anlamıyorum. Sebebin bile unutulduğu bu kör dövüşünde kimsenin kazanması mümkün değil.

Birileri dur demeli bu gidişe, en yakınından başlayarak durmadan anlatmalı, insan yanına dokunmalı etrafımızdakilerin, düzeltmek için hala bir şansımız varken. İlla ki bir sonu olmalı bütün bunların.. Öfkesini bileyenlere inat, ümidimi büyüteceğim ben, belki birinin cehennemini yıkabilirim diye.

Değişmeli!

Gelen sonbahara, kışa biraz olsun dayanabileyim, ruhum en az hasarla atlatsın şu iklimi diye kendimi yollara vurdum, yüzümü güneşe döndüm ama nafile, dönüp geldiğim şehir Ankara, gri, kasvetli, asık suratlı.. Ne zaman kendimle baş başa kalsam başlıyorum derin sorgulara, bulduğum her detayla kayboluyorum zihnimin girdaplarında, bunun için olabildiğince az düşünmeye çalışıyorum, olabildiğince kaçıyorum kendimden ama bu da bir yere kadar.

Sabah işe doğru yol alırken, bütün hayatımın bu şekilde geçeceğini, hayallerimin hiç gerçekleşmeyeceğini, daha kim bilir kaç sene aynı insanlara günaydın diyerek aynı saçmalıkta işleri yapacağımı düşünerek ürperdim. Öylesi bir karamsarlık gelip çöktü ki üzerime, her şeyi bırakıp gidesim geldi. İşe gidip kankime anlattım hissettiklerimi ve dahası yapmak istediklerimi, iş için gösterdiğin titizliği ve özeni biraz da kendi yaşamın için göstersen tadından yenmez, kır dizini otur, akıllı akıllı düşünelim gibi çok mantıklı laflar etti. Sakinleşip gömüldüm sonu gelmeyen excel tablolarıma, unuttum bir süre daha her şeyi.

Sonra akşam yağmur adamla, adına beyin fırtınasından daha çok beyin sıyırması diyebileceğimiz bir söyleşi gerçekleştirdik. Acaba ne iş yapsak mutlu oluruz, hayatımıza renk nasıl gelir ki diye düşündük durduk, hala şezlong şemsiye projemden daha mutlu edecek bir şey yok ortada ama inanıyorum ki bulacağız, bulmak zorundayız. Avunduğum tek şey benimle aynı bunalımları olan arkadaşlarımın olması belki de. Zaten deli miyiz, yoksa birbirimizi mi delirtiyoruz bu şekilde bilmiyorum ama iyi geliyor insana.

İçine düştüğüm bu ruh halinden kurtulmam gerek.. Biliyorum, yeniden ümidimi inşa etmeliyim, zihnimi dinginleştirecek bir moda geçmeliyim, güneşli sabahlara uyanmalıyım, korkularımı kabullenip üzerine gitmeliyim. Çıkışı arıyorum, ilk kez bulmakta bu kadar zorlandığım bir ışığı..

Güzel haberler almaya ihtiyacım var,  şu sıkılgan ruhumun ise biraz değişikliğe..