Geri sayım

Bugün itibariyle geri sayım başladı, Mayıs ayı ile birlikte tatil sezonunu açıyorum pek sevgili blog dost. Hayat bu yüzden daha bir güzel son günlerde, düşündükçe kanat çırpıyor içimde kuşlar, güneye, bu sefer daha güneye gidiyorum.
 

Son aylardaki gezme performansıma bakıldığında aslında bu kadar sevinmem manasız gelebilir. Daha bu sabah, İstanbul seyahatinin nasıl geçtiğini soran patronuma; muhteşem bir şehir, orda hareket var, hayat var, durmuyor kimse yerinde dediğimde, "Diyene bak, sanki kendisi oturuyor yerinde, bir aydır nerelerdesin sen düşündün mü hiç" demesiyle gerçeği daha net idrak ettim. Gerçekten çok keyif aldığım, yaşadığımı hissettiğim günler geçirdim, her ne kadar kalabalıklar içinde çok mutlu olsam da, kendi başıma kaldığım anlarda ne büyük keyif aldığımı da bir kez daha fark ettim.
 

Ama yine de bu güne; bu haftayı sakin ve aynı şehirde geçirmek dileğiyle başlamıştım. Şu ana kadar her şey yolunda, hadi gidelim diyen çıkmadı çok şükür.
 

İş bu tempoyla devam ederken, iş dışı zamanlarım da işgal altında. Her gün birinin bir şeyini kutluyoruz, içmek için bahaneler buluyoruz, eve girdiğim saatler sınırlı. Bütün bu enerjime rağmen adım çıkmış uykucuya. Gidilen mekanlarda sabaha kadar oturma becerisi gösteremediğimden dışlanıyorum arkadaş. İsyankar kuzum uykucu şirin hediye etti geçtiğimiz akşamların birinde. Sen onca imaj çalış, düştüğün hale bak.
 

Kah sakin kah agresif kah mutlu kah depresif günler geçip gidiyor. Daha fazla anlıyorum insanları son günlerde, bu sevgimi büyütmüyor ama beni sakinleştiriyor, çözmüş olmanın getirdiği bir rahatlık sarıveriyor, umurumda olmuyor dünya.
 

Şu bayıldığım serinin yeni kitabı çıkmış, onu okuyorum birkaç gündür, yaşamın akışının kusursuzluğunu hatırlamama yardımcı oluyor her seferinde. Evren kusursuz işliyor, kusurlu gören bizleriz.

Minik kuzumla bolca vakit geçirdim bu son günlerde, dünyanın en güzel varlığı gözümde, bakışlarıyla eriyorum öylece. Çocuklar insanların en gelişmiş versiyonu bence, büyüdükçe geliyor bir geri zekalılık insanın üstüne.

Nisan ayını kapatırken coşkuyla, kalın diyorum sağlıcakla..


 

 

 

 

 

 

 

Yeter artık..

Elim gitmedi günlerdir bir şeyler yazmaya, içimde biriktirdim kelimeleri, ne zaman ki biraz olsun hafifledi etkisi, dışardan bakmaya başladım yaşananlara, deliliğe vurdum yine.
Berkin'i anmak istedim kaç kez, söylenecek her şeyin anlamsız olduğunu kavradığım an sustum. Bir annenin gözlerinin ışığının gitmesinin ne demek olduğunu, o andan sonra sadece nefes aldığını, aslında yeryüzünde olmadığını, onun kadar kimsenin canının yanmayacağını gördüm, on altı yıl boyunca gördüm, temennim bunu yaşatanların o acıyı en azından anlamadan ölmemeleri...
Bir ara içimi kaplayan yoğun karamsarlık ve ağlama nöbetlerinden kurtuldum neyse ki son günlerde, unutmak için belki de deliler gibi çalışıyorum, neye kime hizmet ettiğimi bilmeden, günler sular seller misali akarken, sonra arada memleketin içler acısı halini düşünürken buluyorum kendimi,  hemen kendine gel diyorum.  Kötü bir alışkanlığımda yok ki ona vereyim kendimi, sigara desen sevemedim, alkolü üzgünken hiç alamıyorum, bünye mutluluğa endeksli ama koşullar elverişli değil. Gittim spora yazıldım birkaç gün önce, sanki değişecek her şey,  ama bir umut işte. Kayıt yaptırırken satış elemanlarına yaptığım zulüm nedeniyle spor salonundan kovulmam an meselesi ama bana iyi geldi napayım.

Yarın gerçekleşecek büyük organizasyonu TV'lerden izleyemem diyerek gidip gönüllü oldum, içiniz rahat olsun oylarınız emin ellerde. Ne seçimmiş arkadaş rüyalarıma giriyor, uykularımı kaçırıyor, son aylarda yaşadıklarımızı düşününce ruh sağlığımızla ilgili ciddi endişelerim var, insanların bozulan profillerinin bu kadar açığa saçılmış olması, normalize eder mi bütün bu saçmalıkları diye düşünmüyor değilim hani. Bak hatırladıkça kararıyor yine içim, geçelim bu konuları.

Leyleği havada gören ben, yine yoğun bir seyahat programına giriyorum, nerdeyse önümüzdeki ayı bu bozkırda geçirmeyeceğim için mutluyum inan. Haftada en az bir gün başka bir şehirde olmam münasebetiyle fazlaca yoruluyorum son aylarda, giderken bi hazırlık, döndükten sonra bir yorgunluk, gözümü açamıyorum ondan sonra, arabayı çarptım geçtiğimiz böyle günlerin birinde. Büyük bir salaklıktı kabul, adamın hiç mi suçu yoktu dersen, yoktu valla.
Yarın her şey bi başka olur mu bilmem, ama bütün bu saçmalıkların konuşulmadığı, çocukların kirli oyunlara alet edilmediği güzel günlere uyanmak dileğiyle diyorum..

Bitişler de güzeldir:)

Efenim üç hafta boyunca azim ve kararlılıkla devam eden, üst solunum yolu enfeksiyonu adı altında zihnimi ele geçiren bir mikrop bünyeme ne kadar faydalı oldu anlatamam, anlatamayacak olsam burada işim ne di mi.

Evde dinlendiğim bir buçuk günlük bir süreçte, nöronlarım aktive oldu efenim, ilaçların etkisiyle olsa gerek, değişik değişik fikirler geldi aklıma, önce dedim iş değiştireyim, iyi de ne iş yapabilirim ki. Bir yanda yıllarımı heba ederek aldığım bi eğitim ve tecrübe, öte yanda bir kaçıp kurtulma isteği. Şu an da çalıştığım işi çok severek yapıyorum, tek sorunum istediğim zaman dinlenememek, istediğim zaman tatile gidememek, hastayken bile işe gitmek zorunda olmak, ne uzatıyorum arkadaş kısacası insan olamamak.

İsyankar kuzu ve yağmur adamla günün 18 saatinde çeşitli aralarla yapmış olduğumuz beyin fırtınası sonucunda don işine girmeye karar verdik, evet evet don, renk renk desen desen donlar, detayları burada anlatarak know how'ımızı uluorta dile getirmeyeyim, zira çok büyük hedeflerimiz var bu alanda. Bir de her şey know how oldu ya la, kimse kimseye bi bilgi vermiyor, neymiş efenim çok önemli bilgilermiş bunlar, diyemiyorum geri zekalı senin sakladığın şeyi internetten ben okuyup buluyorum, neyse konumuz bu değil saptırmayalım.

Yaklaşık iki yıldır, çalıştığım işe ilave bir iş daha eklenmişti, iki ayrı firmada iki ayrı görevdeydim, çok çalıştığımı gören çok kıymetli sevenlerim gel seni düşes yapalım dediler, ben de bir heyecan aaa tabii demiştim, baktım böyle olamayacak, firma adlarını bile karıştırıyorum, artık ruhsal karmaşa yaşıyorum aidiyet duygum zedelendi diyerek dün istifa mektubumu verdim efenim. Hepsi don işine ağır ağır geçiş için altyapı hazırlığı mahiyetinde görünse de olay biraz daha farklı inan, yoruldum, yıldım, pes ettim işte be.

Birkaç gündür minik kuzum evde, onun o tükenmek bilmeyen enerjisi ve müthiş hayal dünyasıyla baş etmenin ne kadar zor olduğunu anlatamam, ama öte yandan öyle güzel bir şey ki, o yeşil gözleriyle karşılaştığımda eriyorum, dünyanın en muhteşem varlığı karşımda duruyor. Çocuk zor şey arkadaş, ciddi sabır gerektiren bir iş, ve kesinlikle benim gibi bir bünyeye iki numara büyük.

Memleketin hali vs gibi ciddi konulara hiç girmiyorum, mayın tarlası oralar, mikro ölçekte gördüğüm değişik karakter yapıları üzerinden yaptığım analizle, genel eğilimin böyle olması normal görünüyor, ahaha çok bilimsel bi cümle oldu valla. Su akar yolunu bulur diyorum, vazgeçilmemesi gerekenleri doğru belirleyelim de hayatta, gerisi kendiliğinden gelir. Onurunu yitirmeye görsün insan, her şey mubah olur elbet. Neyse ki hala, sayıları çok olmasa da, kimi insanların her koşulda doğruyu söyleyebilmelerine, insanlara güvenebilmelerine, sadece kendisinin değil ötekinin hakkı için kavga edebilmelerine aşığım ben.

 

 

 

 

 

İyi ki varsın...

Efenim bugün, isyankar, yok yok atarlı, yok yahu psikolok, bir o kadar tatilci kuzumun doğum günüsü, o kadar çok yönlü bir insan ki kendisi, bu multiple kişiliği sayesinde şahane geçinip gidiyoruz.

Bizi tanıştıran o güzide insan, canım insan, yağmur adam, misyonun ne büyükmüş meğer.

Ben şanslı bi varlığımdır, güzel insanlar vardır hep yanımda, yakınımda.. sevdiklerim, sevenlerim daha bi katlanılır kılar dünyayı, bazısına öyle güvenir öyle severim ki, bilirim bi bana değildir insanlığı sadece, koşulsuz dayarım sırtımı.

İşte onlardan biri, son iki yılımın en güzel yol arkadaşı isyankar kuzum.. bir şey anlatmadan da anlaşabildiğim, yanında alabildiğine kendim olabildiğim nadir insanlardan..ne iyi etmiş yurdagül teyzem dünyaya getirmekle seni, öperim ellerinden.

İyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın güzel dostum, nice ama nice mutlu senelere...

Seri bağlanalım gel birbirimize

Efenim, son günlerde her yurdum genci gibi ( orta yaş bunalımından bunlar hep), memleket meselelerine sardım, hiç okumadığım kadar haber, makale, yorum, aklına ne gelirse okuyorum, oldum bir jünior siyasetçi. Son günlerde tutturmuşlar bir paralel devlettir gidiyor. Neticede sayısalcı bir zekaya sahibim ( zeka kısmını umuyorum sadece )  okuduklarımın, izlediklerimin, dinlediklerimin sonucunda, bütün bu olan bitenin algoritmasını çözmeye çalışıyorum.

De ki tespit senin neyine, haklısın.. Ama baktım ki, ülke dönmüş Dallas'a, anlamaya çalışıyorum kimin gönlü kimde diye, yok arkadaş, tam hah anladım derken hoopp yeni bir ilişki yumağı çıkıveriyor ortaya.

Şimdi bana söylenen, bi iktidar var, bi de muhalefet, onlara kalırsa bir değiller ama gelicem oraya. Kürsüde iktidara ağzına geleni söyleyip, aslanlar gibi memleketi savunan bir Me ha pe, kürsüde habire yeni ülke kuran ama bir yandan iktidarı eleştirmekten geri durmayan bir Be de pe var. Lakin ikisi de mecliste, iktidarın koltuk değneği, sürekli bir tribünlere oynama hali. Muhaliflikte kala kala, etliye sütlüye karışmayan, denize düşerim diye kıyıda gezinmeyen Ce ha pe 'ye kaldı iyi mi, kime niyet kime kısmet diyorum. Efenim şimdi bence, paralel devlet değil seri bağlı siyaset var, hiç bu kadar birlik olunduğunu hatırlamıyorum.

Ortaya bir iddia atılıyor, ardından iddiayı çürütmek için bir ülke dolusu laf ediliyor, işin ucunda ben çıksam şaşırmicam inan, az kaldı ikna oluyorum ha. İşin can sıkıcı bir diğer yanı da, evde bile sürekli politika konuşulur oldu, anacım bıraktı canım dizilerini, habire haber programı izler halde. Düşünsene Karagül, Karadayı bir yanda, bizim gül bizim dayı öbür yanda. Dizi ve film endüstrisi en önemli izleyicisini kaybetmiş durumda.

Ben toplum psikologlarına ihtiyacımız var diyorum ısrarla, savaş dediğin, cephede olmaz illa, ciddi yara aldı aklımız, ruhumuz, algılarımız.. Evren bulur dengesini dicem ama, o bulana kadar belamızı bulmayalım da..

 

 

 

 

Vurdumduymaz haller

Dinginlikle bezginlik arası bir yerdeyim, ya da aynı anda ikisindeyim... Bana kalırsa büyüdüm ben, tecrübe denen illet sardı atomlarıma kadar. Hiçbir şeyin beni yeterince şaşırtmadığı, heyecanlandırmadığı, keyif vermediği bir evre... İnsanların farklılıkları mutlu ederken beni, şimdi herkes aynı...

Uzun uzun konuşmalara dayanamıyorum, karşımdakinin söylediklerini takip etmekte güçlük çekiyorum, ilk beş kelime içinde bulamadıysam ana fikri, sonrakileri dinlemekten vazgeçmiş buluyorum zihnimi.

Anlatılan, yaşanılan her şeyde bir parça buluyorum kendimden... Sonrasında olacakları bilmenin, seçenekleri görebilmenin etkisiyle bir vurdumduymazlık gelip kuruluyor yanı başıma. Hiç bir değişiklik olmayacakmış gibi geliyor hayatta..Bin yıldır böyle yaşıyormuşum gibi...Bin yıl daha hayat aynı oyunları karşıma çıkaracakmış gibi..

Üzerimden attım aceleciliğimi, ağır aksak bir ritmin etkisinde kalbim... susuyorum.. karşı geleceğim yerde bile.. doğrunuz sizin olsun...

Bitişler de başlangıçlar kadar mutlu ederken, kimselerin sevemediği pazartesileri severken, yeni insanlar yeni dünyalar misali başım dönerken, gazı kaçmış gazoz gibiyim, şimdi her gün aynı...

Cümle kurmak gelmiyor çoğu zaman içimden, anlatacak şeyler bulmakta zorlanıyorum, anlattıklarım baharatsız yemek tadında... vurdumduymazlığımın üzerine eklendi sıkıcılığım, yakınımdakilerin genel bakışı bu.

Söylenenlere bakılırsa değişmişim ben, hem de çok.. yaşadıklarıma bakıyorum, pikleri ve dipleri olmayan bir hayat bu, doğrusal bir çizgi üzerinde umarsızca yol alıyorum.. bin yıldır böyle yaşıyormuşum gibi, belki daha da çok..

 

 

 

 

Masum muyum diye bi sor önce kendine...

Malum gündem yüzünden çok heyecanlı bir süreçteyim, maçın skoru ne olacak diye gözümü ayırmıyorum ekranlardan, bazen bir umut dalgası gelip geçiyor üzerimden, ama çabuk kendime geliyorum neyse ki.

Şimdi efenim yolsuzluk iddialarını izlerken, hemen herkes kınadı bu arkadaşları, kınamayanlara zaten sözüm yok, ne yaparsan yap iflah olmaz bir kesim var ki, onları hocaya emanet ediyorum, belki bir işe yarar.

Öte yandan bütün bu olanlar için ahkam kesen, yaptıklarını görüyor musun bak, bir de utanmadan duruyorlar diyen, yapılanları her şekilde onaylamadıklarını gerek sessiz gerek yüksek sesle dile getiren bir kesim var ki, asıl onları gördükçe umutsuzluğum giderek artıyor.

Mikro çevremi izliyorum sadece, daha öteye gitmeye gerek yok, bulundukları koşullarda her durumu kendi lehlerine çevirmeyi başaran, birilerini sırtından kendilerine yaşamlar inşa eden, çapı farklı olsa bile bütün bu tezgahı hayatlarında kuranlar.. İnanıyorum aynı koşullar ellerine geçtiğinde yaptıkları farksız olmayacak.. Bilime güvenirim ben, bu gördüğümüz örneklemin bizi temsil ettiğine de yürekten inanıyorum, uzaydan inmedi ya bunlar. Şu an olanlar aynada kendi aksimizi görüp beğenmemek gibi bir şey. Gittikçe yozlaşan bir toplumun kendisiyle yüzleşmesini reddetmesi... Ama nasıl oluyorsa toplum kendi özeleştirisini yapmak yerine yine en kolayını seçiyor, bunlar gidecek o her şey değişecek. Keşke her şey o kadar kolay olsaydı.

Kapitalizmin insanları getirdiği noktayı görememek, bunu sadece bir kesimin zaafı olarak değerlendirmek, kendisini bütünün dışına çıkararak bir çeşit vicdan rahatlatmaktır bu..

Karamsar bir zaman mı benim için bilmiyorum, kendimi de hiçbir şeyin dışında tutmadan söyleyebileceğim, karşımdaki, yanımdaki insanlara güvenimi yitirdim ben.. hepsi değil elbette, hala ne koşulda olursa olsun doğruyu yapmaktan kaçmayacak, dahası korkmayacak insanlar var, kelaynak kuşları gibi korumaya alınmasını istediğim..
Neticede masallarla avunmaya gerek yok, iyileştirici bir sürece ihtiyacı var bu halkın, kim yapacaksa, nasıl yapacaksa, ne kadar sürecekse..