İyi ki varsın...

Efenim bugün, isyankar, yok yok atarlı, yok yahu psikolok, bir o kadar tatilci kuzumun doğum günüsü, o kadar çok yönlü bir insan ki kendisi, bu multiple kişiliği sayesinde şahane geçinip gidiyoruz.

Bizi tanıştıran o güzide insan, canım insan, yağmur adam, misyonun ne büyükmüş meğer.

Ben şanslı bi varlığımdır, güzel insanlar vardır hep yanımda, yakınımda.. sevdiklerim, sevenlerim daha bi katlanılır kılar dünyayı, bazısına öyle güvenir öyle severim ki, bilirim bi bana değildir insanlığı sadece, koşulsuz dayarım sırtımı.

İşte onlardan biri, son iki yılımın en güzel yol arkadaşı isyankar kuzum.. bir şey anlatmadan da anlaşabildiğim, yanında alabildiğine kendim olabildiğim nadir insanlardan..ne iyi etmiş yurdagül teyzem dünyaya getirmekle seni, öperim ellerinden.

İyi ki doğmuşsun, iyi ki varsın güzel dostum, nice ama nice mutlu senelere...

Seri bağlanalım gel birbirimize

Efenim, son günlerde her yurdum genci gibi ( orta yaş bunalımından bunlar hep), memleket meselelerine sardım, hiç okumadığım kadar haber, makale, yorum, aklına ne gelirse okuyorum, oldum bir jünior siyasetçi. Son günlerde tutturmuşlar bir paralel devlettir gidiyor. Neticede sayısalcı bir zekaya sahibim ( zeka kısmını umuyorum sadece )  okuduklarımın, izlediklerimin, dinlediklerimin sonucunda, bütün bu olan bitenin algoritmasını çözmeye çalışıyorum.

De ki tespit senin neyine, haklısın.. Ama baktım ki, ülke dönmüş Dallas'a, anlamaya çalışıyorum kimin gönlü kimde diye, yok arkadaş, tam hah anladım derken hoopp yeni bir ilişki yumağı çıkıveriyor ortaya.

Şimdi bana söylenen, bi iktidar var, bi de muhalefet, onlara kalırsa bir değiller ama gelicem oraya. Kürsüde iktidara ağzına geleni söyleyip, aslanlar gibi memleketi savunan bir Me ha pe, kürsüde habire yeni ülke kuran ama bir yandan iktidarı eleştirmekten geri durmayan bir Be de pe var. Lakin ikisi de mecliste, iktidarın koltuk değneği, sürekli bir tribünlere oynama hali. Muhaliflikte kala kala, etliye sütlüye karışmayan, denize düşerim diye kıyıda gezinmeyen Ce ha pe 'ye kaldı iyi mi, kime niyet kime kısmet diyorum. Efenim şimdi bence, paralel devlet değil seri bağlı siyaset var, hiç bu kadar birlik olunduğunu hatırlamıyorum.

Ortaya bir iddia atılıyor, ardından iddiayı çürütmek için bir ülke dolusu laf ediliyor, işin ucunda ben çıksam şaşırmicam inan, az kaldı ikna oluyorum ha. İşin can sıkıcı bir diğer yanı da, evde bile sürekli politika konuşulur oldu, anacım bıraktı canım dizilerini, habire haber programı izler halde. Düşünsene Karagül, Karadayı bir yanda, bizim gül bizim dayı öbür yanda. Dizi ve film endüstrisi en önemli izleyicisini kaybetmiş durumda.

Ben toplum psikologlarına ihtiyacımız var diyorum ısrarla, savaş dediğin, cephede olmaz illa, ciddi yara aldı aklımız, ruhumuz, algılarımız.. Evren bulur dengesini dicem ama, o bulana kadar belamızı bulmayalım da..

 

 

 

 

Vurdumduymaz haller

Dinginlikle bezginlik arası bir yerdeyim, ya da aynı anda ikisindeyim... Bana kalırsa büyüdüm ben, tecrübe denen illet sardı atomlarıma kadar. Hiçbir şeyin beni yeterince şaşırtmadığı, heyecanlandırmadığı, keyif vermediği bir evre... İnsanların farklılıkları mutlu ederken beni, şimdi herkes aynı...

Uzun uzun konuşmalara dayanamıyorum, karşımdakinin söylediklerini takip etmekte güçlük çekiyorum, ilk beş kelime içinde bulamadıysam ana fikri, sonrakileri dinlemekten vazgeçmiş buluyorum zihnimi.

Anlatılan, yaşanılan her şeyde bir parça buluyorum kendimden... Sonrasında olacakları bilmenin, seçenekleri görebilmenin etkisiyle bir vurdumduymazlık gelip kuruluyor yanı başıma. Hiç bir değişiklik olmayacakmış gibi geliyor hayatta..Bin yıldır böyle yaşıyormuşum gibi...Bin yıl daha hayat aynı oyunları karşıma çıkaracakmış gibi..

Üzerimden attım aceleciliğimi, ağır aksak bir ritmin etkisinde kalbim... susuyorum.. karşı geleceğim yerde bile.. doğrunuz sizin olsun...

Bitişler de başlangıçlar kadar mutlu ederken, kimselerin sevemediği pazartesileri severken, yeni insanlar yeni dünyalar misali başım dönerken, gazı kaçmış gazoz gibiyim, şimdi her gün aynı...

Cümle kurmak gelmiyor çoğu zaman içimden, anlatacak şeyler bulmakta zorlanıyorum, anlattıklarım baharatsız yemek tadında... vurdumduymazlığımın üzerine eklendi sıkıcılığım, yakınımdakilerin genel bakışı bu.

Söylenenlere bakılırsa değişmişim ben, hem de çok.. yaşadıklarıma bakıyorum, pikleri ve dipleri olmayan bir hayat bu, doğrusal bir çizgi üzerinde umarsızca yol alıyorum.. bin yıldır böyle yaşıyormuşum gibi, belki daha da çok..

 

 

 

 

Masum muyum diye bi sor önce kendine...

Malum gündem yüzünden çok heyecanlı bir süreçteyim, maçın skoru ne olacak diye gözümü ayırmıyorum ekranlardan, bazen bir umut dalgası gelip geçiyor üzerimden, ama çabuk kendime geliyorum neyse ki.

Şimdi efenim yolsuzluk iddialarını izlerken, hemen herkes kınadı bu arkadaşları, kınamayanlara zaten sözüm yok, ne yaparsan yap iflah olmaz bir kesim var ki, onları hocaya emanet ediyorum, belki bir işe yarar.

Öte yandan bütün bu olanlar için ahkam kesen, yaptıklarını görüyor musun bak, bir de utanmadan duruyorlar diyen, yapılanları her şekilde onaylamadıklarını gerek sessiz gerek yüksek sesle dile getiren bir kesim var ki, asıl onları gördükçe umutsuzluğum giderek artıyor.

Mikro çevremi izliyorum sadece, daha öteye gitmeye gerek yok, bulundukları koşullarda her durumu kendi lehlerine çevirmeyi başaran, birilerini sırtından kendilerine yaşamlar inşa eden, çapı farklı olsa bile bütün bu tezgahı hayatlarında kuranlar.. İnanıyorum aynı koşullar ellerine geçtiğinde yaptıkları farksız olmayacak.. Bilime güvenirim ben, bu gördüğümüz örneklemin bizi temsil ettiğine de yürekten inanıyorum, uzaydan inmedi ya bunlar. Şu an olanlar aynada kendi aksimizi görüp beğenmemek gibi bir şey. Gittikçe yozlaşan bir toplumun kendisiyle yüzleşmesini reddetmesi... Ama nasıl oluyorsa toplum kendi özeleştirisini yapmak yerine yine en kolayını seçiyor, bunlar gidecek o her şey değişecek. Keşke her şey o kadar kolay olsaydı.

Kapitalizmin insanları getirdiği noktayı görememek, bunu sadece bir kesimin zaafı olarak değerlendirmek, kendisini bütünün dışına çıkararak bir çeşit vicdan rahatlatmaktır bu..

Karamsar bir zaman mı benim için bilmiyorum, kendimi de hiçbir şeyin dışında tutmadan söyleyebileceğim, karşımdaki, yanımdaki insanlara güvenimi yitirdim ben.. hepsi değil elbette, hala ne koşulda olursa olsun doğruyu yapmaktan kaçmayacak, dahası korkmayacak insanlar var, kelaynak kuşları gibi korumaya alınmasını istediğim..
Neticede masallarla avunmaya gerek yok, iyileştirici bir sürece ihtiyacı var bu halkın, kim yapacaksa, nasıl yapacaksa, ne kadar sürecekse..

Başlık bulamadım..

Bugün haftanın en sevdiğim günlerinden, en sevdiğim zaman dilimi ise cumartesi sabahları. Bir şeye kızacak olsam hemen sakinleşiyorum, daha bir umutlu oluyorum hayata, her şey bi pembe bi pembe, görmeyin gitsin, ya da görün benim gibi, iyi oluyor.

 

Her yerde yılbaşı süslemelerini gördüğüm halde hala havaya giremeyen ben, bu sabah kendi kendime kaldığım o kısa sürede birdenbire aydınlandım. Yeni yılın gelişine her zamankinden daha az ilgi duyuyorum sanırım, çünkü bana sorarsanız aylardan Eylül, daha yaşamadım ki ben.. Oysa kalmış şunun şurasında nerdeyse on beş gün. Dilek listesi yapayım istedim önce, sonra dedim ki ey hayat senden gelecek her şeye açığım, büyük bir teslimiyet içerisinde bırakıyorum kollarına, canın ne isterse, ne ala...

 

Akşama piyano kursum var, nerden çıktı bu diyecek olursan, valla ben de bilmiyorum. Bambaşka bir amaçla gittiğim bir kursta, sohbet ederken birdenbire, ya ne dersiniz yapabilir miyim ki acaba diye bir cümleye başladım, sonrası evet, ince uzun parmaklarımın bir nedeni olmalı diye kayıt yaptırırken buldum kendimi.  Belki bugün ilk ve tek gidişim olur, belki sanat benden uzaklaşır, kim bilir, ama ben çok heyecanlıyım.

 

Bardaktan boşanırcasına yağıyor üzerime hayat nicedir, pür telaş yetişiyorum bir yerlere, düşünmek için vaktim kalmıyor, daha çok anlayıp daha az umursuyorum her şeyi. Korktuğum birçok şey artık sıradanlaştı gözümde, hesaplaşıyoruz kendi halimizde.

 

İnsanları okuyabiliyorum, aslında birbirinden farklı olduğu kadar aynı olan mekanizmalarımız ele veriyor bizleri, hepsini bir biçimde içimde barındırdığımdan mıdır nedir, hiç zor olmuyor artık. Olup biteni bütün çıplaklığıyla görmek o kadar da iyi değilmiş, buna rağmen seviyorum insanları ya, beni asıl şaşırtan bu sanırım.

 

Seyahat etme istediğim doruklarda, iş sayesinde uzunca bir zamandır sürekli hareket halindeyim ama kesmiyor artık bu da. Daha önce hiç gitmediğim bir yerde, karışarak kalabalığına hayatın, uzun uzun gezmek istiyorum bir süre, lütfen rica edicim yakın bir yer olmasın ama...Güney Amerika olur, Güney Afrika olur, Uzakdoğu'da herhangi bir yer olur, gideyim heyecanla bilmediğim ufuklara..

 

 

 

 

 

Ekmek, şarap, yoga:)

Son tatilde dünyayı yedikten sonra karar verdim diyet yapmaya, benim gibi bünye için bir ilk tabi. Yiyip yiyip kilo almayan ben birden oldum tombik bişey, her ne kadar etrafımda öyle algılanmasa da ben kendimi bi garip hissetmeye başladım. Diyet dediysem herşeyi yiyorum, sadece ekmekten vazgeçtim. Hay geçmez olaydım... O gün bugündür bi depresif ruh hali, bi ağlamaklı haller, bi melankoli. Beni ekstra mutsuz edecek yeni bir neden gelişmediğinden hayatımda, sorunun ekmek olduğuna kanaat getirdim.

Bir dal çatırdadı içimde, sebepsiz değil elbette, ama sebep ne dediklerinde verecek mantıklı bi cevabım yoktu, hala da yok.  Nedenini algılamaya çalıştım günlerce, ama her cinliği algılayan bu kafa buna basmıyor işte.

Bazen öylesine söylenen bir söz zedelenen yanınıza dokunuyor, alıp götürüyor çok eski bir anıya, nicedir ötelediğiniz birçok şeyle yüzleşmenizi sağlıyor. Buraya kadar her şey güzel, bu belki de insanın gelişimine katkıda bulunan bir durum, ama ortaya çıkanlarla baş edecek denli güçlü değilse bünye, işte o zaman sonuç benim gibi oluyor.

Ama dedim ya hepsi ekmekten.. Neyse ki alıştı bünye buna son günlerde, Yoga'ya başladım bir de, ruhumun bozulan ayarlarını o tamir ediyor ya da uyuşturuyor,  bana iyi geliyor ne bileyim işte. Vücudumun alkol ( şarap sevmem bakma başlığın öyle olduğuna ) ihtiyacı da azalıyor üstelik böyle zamanlarda, kafa hep iyi oluyo tabi neticede.

Sonra baktım aşk yok benim hayatımda, bir kez aşık olmamaya ant içmişim ya, sonra çıkarmışım hayatımın her alanından, bi ruhsuzluk sarmış, bi donukluk gelip oturmuş gözbebeklerime, ölsem yeri yane. Kaybedersem bu duyguyu geçmez ki la bundan sonraki 30 sene. Kimi filozof arkadaşlarıma göre yokmuş yeri bu yüzyılda ama, olsun denemeye değer yine de.

Son günlerde geçirdiğim bütün boktan zamanlara, her türlü olumsuzluğa rağmen, iyi olmaya karar verdim, bi de evren bana bunun için bi fırsat verirse, değmeyin keyfime.

Hayat hep tatil olsa...

Koskoca Ekim gelmiş geçmiş, sadece iki yazmışım, yazıklar olsun bana, içimde biriktir biriktir nereye kadar. Ne cancanlı aydın sen Ekim diye başlarım ben şimdi, birincisi doğum günümü kutladım ey ahali, 16 Eylül'de başlayan etkinlikler Kasım oldu hala devam ediyor. Hatırlanmak güzel şey elbette ama artık yeter kardeşim, he iyi ki doğmuşum, ben bıktım valla.

 

Tatile gittim geldim, yok aslında gelen ben değilim, hayatımın en dingin, ama en güzel vakit geçirdiğim tatillerinden biriydi, şimdi sanki üzerinden bir asır geçmiş gibi. Ultra her şey dahil konseptinde, uyuyakalarak tesisin en kör saatinde uyanıp ilk gün aç kalmayı başardık. İsyankar Kuzu'ya, tuvaletin kapısının arkasında ölen kelebek için '' Bugün de almazlarsa ben vermicem artık, cenaze töreni düzenlicem, namusumuzdur o bizim''  cümlesini kurdurtan bir tesis olsa da, doğum günümde odaya gönderilen şarap ve meyve tabağı sayesinde unuttuk her şeyi. Doğum günü pastası seçimi de şahaneydi, es geçmek olmaz şimdi. Açık büfe restoranda '' Ben çorba almayı unuttum ya'' diyen İsyankar Kuzu'ya garsonlardan birinin yanıtı '' Dur yaw herşeye kalkma sen de, ben getiririm'' olunca,  bi noluyoruz, niye bizi bu kadar sevdiniz ki siz olduk tabiatıyla. Giyinip süslenip tam çıkmak üzereyken makyajla uyuyakaldığımız geceleri gün doğumuyla renklerdik, yerleşmek için neden bozkırın ortasını tercih ettiklerini anlamadığım yedi ceddime o günden beri saydırıyorum tabi.

 

İş inanılmaz yoğun geçti tatil dönüşü, ama bu kadar keyif alarak çalıştığım dönem azdır herhalde, bir de sonuç iyi olursa, değmeyin keyfime. Ben öğrenmeyi, yeni şeylerle uğraşmayı seviyorum hacı, bi de yeni insanları, bi de kendini yenileyen insanları, kendimden bile sıkılırken...

 

Ara ara yokluyor böyle tabi ruhumun gelgitleri, nedenini bildiğim ama çözüm bulamadığım sıkıntılarımla kanka olmayı, anlamayı deniyorum, değişik bi stil geliştirdim, olmuyo tabi haliyle. Bazen böyle bi bağırasım bi bağırasım geliyo, herkesi susturasım.. Sonra diyorum sana ne.

 

Bir sonraki tatil planımı yapıyorum tabi yine hevesle, hayali bile güzel be..

 

Sonra, ara ara kelebekler uçuşuyo böle içimde, öyle işte..