Masum muyum diye bi sor önce kendine...

Malum gündem yüzünden çok heyecanlı bir süreçteyim, maçın skoru ne olacak diye gözümü ayırmıyorum ekranlardan, bazen bir umut dalgası gelip geçiyor üzerimden, ama çabuk kendime geliyorum neyse ki.

Şimdi efenim yolsuzluk iddialarını izlerken, hemen herkes kınadı bu arkadaşları, kınamayanlara zaten sözüm yok, ne yaparsan yap iflah olmaz bir kesim var ki, onları hocaya emanet ediyorum, belki bir işe yarar.

Öte yandan bütün bu olanlar için ahkam kesen, yaptıklarını görüyor musun bak, bir de utanmadan duruyorlar diyen, yapılanları her şekilde onaylamadıklarını gerek sessiz gerek yüksek sesle dile getiren bir kesim var ki, asıl onları gördükçe umutsuzluğum giderek artıyor.

Mikro çevremi izliyorum sadece, daha öteye gitmeye gerek yok, bulundukları koşullarda her durumu kendi lehlerine çevirmeyi başaran, birilerini sırtından kendilerine yaşamlar inşa eden, çapı farklı olsa bile bütün bu tezgahı hayatlarında kuranlar.. İnanıyorum aynı koşullar ellerine geçtiğinde yaptıkları farksız olmayacak.. Bilime güvenirim ben, bu gördüğümüz örneklemin bizi temsil ettiğine de yürekten inanıyorum, uzaydan inmedi ya bunlar. Şu an olanlar aynada kendi aksimizi görüp beğenmemek gibi bir şey. Gittikçe yozlaşan bir toplumun kendisiyle yüzleşmesini reddetmesi... Ama nasıl oluyorsa toplum kendi özeleştirisini yapmak yerine yine en kolayını seçiyor, bunlar gidecek o her şey değişecek. Keşke her şey o kadar kolay olsaydı.

Kapitalizmin insanları getirdiği noktayı görememek, bunu sadece bir kesimin zaafı olarak değerlendirmek, kendisini bütünün dışına çıkararak bir çeşit vicdan rahatlatmaktır bu..

Karamsar bir zaman mı benim için bilmiyorum, kendimi de hiçbir şeyin dışında tutmadan söyleyebileceğim, karşımdaki, yanımdaki insanlara güvenimi yitirdim ben.. hepsi değil elbette, hala ne koşulda olursa olsun doğruyu yapmaktan kaçmayacak, dahası korkmayacak insanlar var, kelaynak kuşları gibi korumaya alınmasını istediğim..
Neticede masallarla avunmaya gerek yok, iyileştirici bir sürece ihtiyacı var bu halkın, kim yapacaksa, nasıl yapacaksa, ne kadar sürecekse..

Başlık bulamadım..

Bugün haftanın en sevdiğim günlerinden, en sevdiğim zaman dilimi ise cumartesi sabahları. Bir şeye kızacak olsam hemen sakinleşiyorum, daha bir umutlu oluyorum hayata, her şey bi pembe bi pembe, görmeyin gitsin, ya da görün benim gibi, iyi oluyor.

 

Her yerde yılbaşı süslemelerini gördüğüm halde hala havaya giremeyen ben, bu sabah kendi kendime kaldığım o kısa sürede birdenbire aydınlandım. Yeni yılın gelişine her zamankinden daha az ilgi duyuyorum sanırım, çünkü bana sorarsanız aylardan Eylül, daha yaşamadım ki ben.. Oysa kalmış şunun şurasında nerdeyse on beş gün. Dilek listesi yapayım istedim önce, sonra dedim ki ey hayat senden gelecek her şeye açığım, büyük bir teslimiyet içerisinde bırakıyorum kollarına, canın ne isterse, ne ala...

 

Akşama piyano kursum var, nerden çıktı bu diyecek olursan, valla ben de bilmiyorum. Bambaşka bir amaçla gittiğim bir kursta, sohbet ederken birdenbire, ya ne dersiniz yapabilir miyim ki acaba diye bir cümleye başladım, sonrası evet, ince uzun parmaklarımın bir nedeni olmalı diye kayıt yaptırırken buldum kendimi.  Belki bugün ilk ve tek gidişim olur, belki sanat benden uzaklaşır, kim bilir, ama ben çok heyecanlıyım.

 

Bardaktan boşanırcasına yağıyor üzerime hayat nicedir, pür telaş yetişiyorum bir yerlere, düşünmek için vaktim kalmıyor, daha çok anlayıp daha az umursuyorum her şeyi. Korktuğum birçok şey artık sıradanlaştı gözümde, hesaplaşıyoruz kendi halimizde.

 

İnsanları okuyabiliyorum, aslında birbirinden farklı olduğu kadar aynı olan mekanizmalarımız ele veriyor bizleri, hepsini bir biçimde içimde barındırdığımdan mıdır nedir, hiç zor olmuyor artık. Olup biteni bütün çıplaklığıyla görmek o kadar da iyi değilmiş, buna rağmen seviyorum insanları ya, beni asıl şaşırtan bu sanırım.

 

Seyahat etme istediğim doruklarda, iş sayesinde uzunca bir zamandır sürekli hareket halindeyim ama kesmiyor artık bu da. Daha önce hiç gitmediğim bir yerde, karışarak kalabalığına hayatın, uzun uzun gezmek istiyorum bir süre, lütfen rica edicim yakın bir yer olmasın ama...Güney Amerika olur, Güney Afrika olur, Uzakdoğu'da herhangi bir yer olur, gideyim heyecanla bilmediğim ufuklara..

 

 

 

 

 

Ekmek, şarap, yoga:)

Son tatilde dünyayı yedikten sonra karar verdim diyet yapmaya, benim gibi bünye için bir ilk tabi. Yiyip yiyip kilo almayan ben birden oldum tombik bişey, her ne kadar etrafımda öyle algılanmasa da ben kendimi bi garip hissetmeye başladım. Diyet dediysem herşeyi yiyorum, sadece ekmekten vazgeçtim. Hay geçmez olaydım... O gün bugündür bi depresif ruh hali, bi ağlamaklı haller, bi melankoli. Beni ekstra mutsuz edecek yeni bir neden gelişmediğinden hayatımda, sorunun ekmek olduğuna kanaat getirdim.

Bir dal çatırdadı içimde, sebepsiz değil elbette, ama sebep ne dediklerinde verecek mantıklı bi cevabım yoktu, hala da yok.  Nedenini algılamaya çalıştım günlerce, ama her cinliği algılayan bu kafa buna basmıyor işte.

Bazen öylesine söylenen bir söz zedelenen yanınıza dokunuyor, alıp götürüyor çok eski bir anıya, nicedir ötelediğiniz birçok şeyle yüzleşmenizi sağlıyor. Buraya kadar her şey güzel, bu belki de insanın gelişimine katkıda bulunan bir durum, ama ortaya çıkanlarla baş edecek denli güçlü değilse bünye, işte o zaman sonuç benim gibi oluyor.

Ama dedim ya hepsi ekmekten.. Neyse ki alıştı bünye buna son günlerde, Yoga'ya başladım bir de, ruhumun bozulan ayarlarını o tamir ediyor ya da uyuşturuyor,  bana iyi geliyor ne bileyim işte. Vücudumun alkol ( şarap sevmem bakma başlığın öyle olduğuna ) ihtiyacı da azalıyor üstelik böyle zamanlarda, kafa hep iyi oluyo tabi neticede.

Sonra baktım aşk yok benim hayatımda, bir kez aşık olmamaya ant içmişim ya, sonra çıkarmışım hayatımın her alanından, bi ruhsuzluk sarmış, bi donukluk gelip oturmuş gözbebeklerime, ölsem yeri yane. Kaybedersem bu duyguyu geçmez ki la bundan sonraki 30 sene. Kimi filozof arkadaşlarıma göre yokmuş yeri bu yüzyılda ama, olsun denemeye değer yine de.

Son günlerde geçirdiğim bütün boktan zamanlara, her türlü olumsuzluğa rağmen, iyi olmaya karar verdim, bi de evren bana bunun için bi fırsat verirse, değmeyin keyfime.

Hayat hep tatil olsa...

Koskoca Ekim gelmiş geçmiş, sadece iki yazmışım, yazıklar olsun bana, içimde biriktir biriktir nereye kadar. Ne cancanlı aydın sen Ekim diye başlarım ben şimdi, birincisi doğum günümü kutladım ey ahali, 16 Eylül'de başlayan etkinlikler Kasım oldu hala devam ediyor. Hatırlanmak güzel şey elbette ama artık yeter kardeşim, he iyi ki doğmuşum, ben bıktım valla.

 

Tatile gittim geldim, yok aslında gelen ben değilim, hayatımın en dingin, ama en güzel vakit geçirdiğim tatillerinden biriydi, şimdi sanki üzerinden bir asır geçmiş gibi. Ultra her şey dahil konseptinde, uyuyakalarak tesisin en kör saatinde uyanıp ilk gün aç kalmayı başardık. İsyankar Kuzu'ya, tuvaletin kapısının arkasında ölen kelebek için '' Bugün de almazlarsa ben vermicem artık, cenaze töreni düzenlicem, namusumuzdur o bizim''  cümlesini kurdurtan bir tesis olsa da, doğum günümde odaya gönderilen şarap ve meyve tabağı sayesinde unuttuk her şeyi. Doğum günü pastası seçimi de şahaneydi, es geçmek olmaz şimdi. Açık büfe restoranda '' Ben çorba almayı unuttum ya'' diyen İsyankar Kuzu'ya garsonlardan birinin yanıtı '' Dur yaw herşeye kalkma sen de, ben getiririm'' olunca,  bi noluyoruz, niye bizi bu kadar sevdiniz ki siz olduk tabiatıyla. Giyinip süslenip tam çıkmak üzereyken makyajla uyuyakaldığımız geceleri gün doğumuyla renklerdik, yerleşmek için neden bozkırın ortasını tercih ettiklerini anlamadığım yedi ceddime o günden beri saydırıyorum tabi.

 

İş inanılmaz yoğun geçti tatil dönüşü, ama bu kadar keyif alarak çalıştığım dönem azdır herhalde, bir de sonuç iyi olursa, değmeyin keyfime. Ben öğrenmeyi, yeni şeylerle uğraşmayı seviyorum hacı, bi de yeni insanları, bi de kendini yenileyen insanları, kendimden bile sıkılırken...

 

Ara ara yokluyor böyle tabi ruhumun gelgitleri, nedenini bildiğim ama çözüm bulamadığım sıkıntılarımla kanka olmayı, anlamayı deniyorum, değişik bi stil geliştirdim, olmuyo tabi haliyle. Bazen böyle bi bağırasım bi bağırasım geliyo, herkesi susturasım.. Sonra diyorum sana ne.

 

Bir sonraki tatil planımı yapıyorum tabi yine hevesle, hayali bile güzel be..

 

Sonra, ara ara kelebekler uçuşuyo böle içimde, öyle işte..

 

 

 

 

 

 

Vazgeçtim

Efenim son günlerde meteoroloji ile öyle içli dışlı oldum ki, gökyüzüne şöle bi bakıp hava tahmini yapabilecek yetide hissediyorum kendimi. Önümüzdeki haftanın bayram olması münasebetiyle bünye yola çıkmak üzere ayarlandı malumunuz, yurdumun güney sahillerinin tadını çıkarmak üzere hazırlanmışken, balkanlardan gelen ne idüğü belirsiz hava dalgası hafif çaplı bir şoka soktu bendenizi, geçti neyse ki geçti. Son zamanlarda sadece tatile gideceğim zamanlarda diyorum, ne güzel bişeysin sen hayat.

Dün kankim yine bulduğu bir eğitim öğretim içerikli etkinlik için canıma okudu, vay efendim ben hep gereksiz aktivitelere evet dermişim de, halay çekmeye gidelim dese kabul edermişim de, burda halaydan kasıt halk oyunları kursu tabi, dedim evet eğlenmeye ihtiyacım var benim, napim göğe değmiş sertifikalarıma yeni birini eklemeye. İyi tamam senin ikna olacağın yok, ama ben tek başıma napcam oralarda, gelseydin çimlerde serilirdik, kaynatırdık derslerde vb. içerikli cümlelerden sonra kapadı telefonu, ohh dedim. Eğitimin sonu yok biliyoruz, ama yeter be kardeşim, bişeyi de bilmeyeyim.

Bu aralar çok uyumlu bi insan oldum, gerçekten, mesela ilk defa alttan almayı deniyorum, karşımdaki sinirinden delirirken sakin sakin bakıp yelelerini indirmesini izliyorum zevkle, ayy ne güzel bişimiş, normalde hayt huyt diye  bi de ben dalarım, hele ki haklıysam, eyvaahh karşımdakine. Yaşlanıyosun deme nolur, inan ki değil, vazgeçtim ben biçok şeyden ondan belki. İnsanları birşeye zorlamaktan, beklemekten, bişeylerin hemen o an da olmasını istemekten, gereksiz yere içimi karartmaktan, lüzumsuz ümitlerden -lüzumu halinde hala bir kırıntı oluyo- koşturmaktan, yola değil de gidilecek yere odaklanmaktan, vazgeçtim, hepsinden vazgeçtim.

 

Bu sabah kendi kendimi ikna ederken buldum gereksiz ümitlerden vazgeçmek için. Tek ümidim, hayatta kalma savaşı veren bir minik için şu saatlerde. Lütfen, vazgeçme sen..

En cool günüm:)

Pek sevgili blog dost, şu otuz küsür yıllık sıkıcı hayatımda yeni bir başlangıç yaptım, dün hayatımın en cool günüydü, ben öle olsun istedim. Bundan sonra en sık telaffuz edeceğim kelime 'hayır' , ikinci sırada ' bakalım, belki olabilir ama söz vermeyeyim' ve son olarak da ' müsait değilim '. Bunların dışında bir cümle kurarsam nolayım, ha burada yazar yazar rahatlarım o ayrı.

 

Ben anladım ki bu bir sanat, bir iş arkadaş, kendi kimliğinin üstüne bir de imaj çalışıyorsun, değişik bir kimliğe bürününce hayat sana daha renkli geliyor, bir havaya giriyorsun filan.  Neyse efenim zararın neresinden dönülürse kardır, geç anlarım ama iyi anlarım, dünya bir araya gelse değiştiremez sonra beni, kendim bile inanırım kurgularıma, öyle süper bir bünyem var yani.

 

Şu ömrü hayatımda gizemli olamadım, neyim varsa ortada, saklamak istedim inan ama onu da beceremedim. Neredesin diye soran babama bile doğruyu söyleyince, bari yalan söyle de rahat uyuyayım dedi. Yapamadım arkadaş, bir şölee esrarcengiz, her an dünyayı kurtaracak gibi bi duruşum olamadı hiç. O gün dündü işte..

Geçtiğimiz hafta bir üç gün depresyona girdim, ağız tadıyla kalamadım, sağdan soldan dürten arkadaşlarım ve her şeyin üzerimde bol durduğu bünyem nedeniyle o da uzun süremedi. Diyorum arkadaş benim bağlanma sorunum var diye, bunda bile bir istikrar gösteremedim.

Her şey olanca sıradanlığı ile devam ederken, sonbahar kapıda ve bahara nereden baksan 6 ay varken, uzuncaaaa bir süredir aşık olamamışken, Neptün'ün ters açısı Merkür'ün geri hareketine rağmen, haftaya çıkılacak tatilin hayali yetiyor gülümsemem için, içelim hadi, güneşli günlere...







 

 

 

 

Düşe kalka..

Efenim derdim büyük... Bilenler bilir, büyük bir rüyanın peşindeyim ben, aslında herkes gibi mutlu olmanın yollarını arıyorum, mutlu kalmanın, yaşama sevincimi hep yükseklerde tutmanın.. ama yöntemim biraz farklı, istiyorum ki olaylardan ve insanlardan bağımsız olsun bu, tutunmadan hiçbir şeye, ağacı sırf ağaç diye seveyim, yıldızlar romantizmden değil, gezegenin en güzel parçaları olduğu için büyülü gelsin bana.. Arada bir tökezliyorum ama olsun, sonra eskisinden daha iyi kalkıp devam ediyorum yola.

 

Ulu yüce bilge olacağım diye değil bütün bu çaba ha, başka türlüsünü beceremiyorum, nefessiz kalıyorum yoksa, ondan. Geçtiğimiz hafta yine böyle bir iniş evresindeydim, susuyorum -ki benim için devrim niteliğinde bir şey- hücrelerim küsmüş birbiriyle, bekliyoruz öylece. Güzide arkadaşlarımı sarmış belli ki bir telaş, onlar ilgilendikçe kendimden daha bir şüpheye düşüyorum, diyemiyorum derdim benimle. Çıkışı arıyorum, bulamazsam vay halime...

 

Her seferinde bir değişik çıta, boğulmam bu sefer biliyorum ama neyin nesi şimdi bu sınav. Çırpınışlarım ses verdi kaç günden sonra, bugünse uyandım erkenden bir bahar gününe, bir liste yaptım afillisinden çıkılacak yollar için, unuttuğum yüzlerce his akın etti ruhuma, nasılsın diye soranlara güzelim diyorum bu defa.