Düşe kalka..

Efenim derdim büyük... Bilenler bilir, büyük bir rüyanın peşindeyim ben, aslında herkes gibi mutlu olmanın yollarını arıyorum, mutlu kalmanın, yaşama sevincimi hep yükseklerde tutmanın.. ama yöntemim biraz farklı, istiyorum ki olaylardan ve insanlardan bağımsız olsun bu, tutunmadan hiçbir şeye, ağacı sırf ağaç diye seveyim, yıldızlar romantizmden değil, gezegenin en güzel parçaları olduğu için büyülü gelsin bana.. Arada bir tökezliyorum ama olsun, sonra eskisinden daha iyi kalkıp devam ediyorum yola.

 

Ulu yüce bilge olacağım diye değil bütün bu çaba ha, başka türlüsünü beceremiyorum, nefessiz kalıyorum yoksa, ondan. Geçtiğimiz hafta yine böyle bir iniş evresindeydim, susuyorum -ki benim için devrim niteliğinde bir şey- hücrelerim küsmüş birbiriyle, bekliyoruz öylece. Güzide arkadaşlarımı sarmış belli ki bir telaş, onlar ilgilendikçe kendimden daha bir şüpheye düşüyorum, diyemiyorum derdim benimle. Çıkışı arıyorum, bulamazsam vay halime...

 

Her seferinde bir değişik çıta, boğulmam bu sefer biliyorum ama neyin nesi şimdi bu sınav. Çırpınışlarım ses verdi kaç günden sonra, bugünse uyandım erkenden bir bahar gününe, bir liste yaptım afillisinden çıkılacak yollar için, unuttuğum yüzlerce his akın etti ruhuma, nasılsın diye soranlara güzelim diyorum bu defa.

Sonbahar

Gri bir sabahtı, sonbaharın kendi renklerini bulmak için dolaştırdığı fırçaları yorgun düşmüş, sarılar, turuncular, kahverenginin bütün tonları.. yerini kurşuni bir ağırlığa bırakmıştı. Yürümekten yorulmuştum, üşümüştüm de biraz sanırım, kollarımı göğsümde birleştirip oturmuştum, bana artık hiçbir şey vadetmeyen ufka dalmıştım uzunca bir süre, çoktan terkedilmiş o bankta. Tek bir şehirde olmadı bütün bunlar, tek bir anının çağrışımları da değildi, biliyorum, yoğrulmuştum attığım her adımla.

 

Sonrasını kestiremeyeceğin filmler gibiydi aslında yaşamak, dingin ama umarsız bir bekleyiş... geçsin istiyordum sadece zaman, büyük bir hızla yok etsin kendini. Biliyordum, değişmeyecekti hiçbir şey, gözlerin yine kilometrelerce uzaklıktan bana değecek, bense hep yanı başımda hissedecektim seni. Gitme demek zordu, kalmansa ihanet etmek olurdu hayata, bir haine aşık olmak..

 

Günün belli saatlerine haksızlık ediyormuşum gibi bir hisse kapılırdım bazen, seni düşünmek hep bulabildiğim en ıssız anlara kalırdı, kalabalıklar içinde hala yalnızım. Nedenini bilemediğim kabuslarım vardı, sıçrayarak soluksuz uyandığım ve yanımda olmanı istediğim zamanlar, yetmezdin oysa susturmaya içimde durmaksızın büyüyen cehennemi.

Bu yüzden sevmezdim hiç, sonbahar, gece ve yağmur üçlemesini..

Tarih: Bilinmeyen bir sonbahar

 

 

 

Ne içtim ben lan

Efenim, bi tatile gittik geldik, bir de ne göreyim ben aynı ben değilim... Ramazan Bayramını aile saadeti ile geçirmektense yağmur adam ve isyankar kuzu ile eğlenelim dedik. Yalnız bu eğlenme olayını öyle abartmışız ki, seyahat planı yaparken başladık. Üç ayrı kişilik, üç ayrı dünya olmamız ve kesinlikle uzlaşmacı bir yapıda olmamamız sebebiyle, ayrı ayrı günlerde ve değişik ulaşım araçlarıyla ayrı yerlere yerleştik, ayrı günlerde tatili bitirdik, aynı olan tek şey şehirdi, neyse ki...

 

Giderken, ''Ben hayattaaa yapmam'' dediğimiz ne varsa yaptık, isyankar kuzu; ''Hiçbir güç beni sabahın köründe uyandıramaz tatilde, suvebeyaz sen dee'' diye söylense de, altıbuçukta daha yeni uykuya dalan bünyesi saat dokuz onbeşte beni uyandıracak kadar dinçti hergün. '' Yamaç paraşütü müü hayııırr asla yapmam, size de yaptırmamm'' diye yine kendini yiyen arkadaş, büyük bir keyifle atlayarak döndü. Olmayacak ne varsa oldu, ama asıl olaylar döndükten sonra başladı.

İşyerinde alışmışım ezilmeye arkadaş, ne verirlerse önüme ben yapmam demiyorum, web sayfası içeriği düzenlemekten çeviri yapmaya, imalattan iş geliştirmeye, kimin aklına ne gelirse, bildiğin ortaya karışık durumları yani. Üstelik sürekli kendini yetersiz hissetme hali, mükemmeliyetçi tavır, kendini geliştirme telaşı, saçlarım ağardı inan. Geçtiğimiz hafta ilk kez karşı çıktım, ilk kez artist bi tavırla ben yokum arkadaş dedim, son günlerde kendimden öyle memnunum ki sorma, önemli olan da bu değil miydi.. yoksa değil miydi la?

Babiş dedi ki, sen bi değiştin bu isyankar kuzuyla tanıştıktan sonra, eve girmiyorsun, bi yerden gelip ayağının tozuyla gideceğin başka bir yerin planını yapıyorsun, psikolog deil miydi o, psikolojine bişiler oldun senin.

Diyemedim elbet, ne olduysa revolution da oldu, tekila shot'ların içine ne karıştırdıysalar artık, bi çözülme başladı hamurumda, bi kendim olma hali...İçkiye methiyeler düzmeyeceğim burada elbet, tatile gidin de demiyorum, ama bişeyi istemiyorsanız, gelmiyorsa içinizden, yapmayın...ne olursa olsun yapmayın...

Evrim

Efenim uzunca bir aradan sonra çok bilimsel bir tema ile geldim buralara, bugün işleyeceğimiz konu evrim. Nerden çıktı şimdi demeyeceksin sen ama, ben yine de söyleyeyim. Dün akşam dört yakışıklıyla birlikte bir yemekteydim, üniversiteyi yeni bitirdi birisi, birisi henüz kazandı, diğer ikisi bu yıl sınava girecek, yaş ortalaması oldukça küçük, haliyle enerjisi büyük bir kutlama yemeğiydi minik kuzenlerimle.

 

Biyoloji okumak isteyen miniklerden biri dedi ki, suvebeyaz abla keşke biyoloji ile ilgili bi alanda eğitim alsaydın, sorularımı sana sorardım, birlikte konuşurduk ne güzel. Dedim bak biyolog arkadaşlarım var tanıştırayım, istediğini sor, hepsi çok iyi alanlarında. Demesin mi peki o arkadaşların evrim hakkında ne düşünüyor, nasıl bakıyorlar evrim teorisine. Kaldım bi tabi, şeyy hımm bilmem ki, diğeri atladı, oğlum saçmalama konu evrime gelene kadar neler vardır konuşacak, oturup bunları mı tartışır insan günlük yaşamda diye. Dedim çocuğum, bak alışveriş konuşuyoruz, erkekleri konuşuyoruz, işyerimizde olan bitenleri paylaşıyoruz, ama evrim hiç aklımıza gelmedi biliyor musun. Hayal kırıklığına uğradı yavrucak, hımm şeyyy peki anlıyorum tabi dedi ama o an düştüm gözünden anladım, ayy hiç yakıştı mı bu bana.

 

Halbuki bilse kaç gündür takılmışım evrime, içim içimi yiyor, soruyorum da soruyorum kendime, erkeklerin evrimsel gelişim süreci üzerinde tez yazacak hale gelmişim. Bu nedenle bi süre tezime ara vermişim, neyse yeniden döndüm çok şükür halı sahalara, pardon akademik hayata. Baktım bu erkekleri anlamak o kadar kolay iş değil, küçük yaşlardan başlayarak analizi deneyeyim belki bişey bulurum dedim, o gün bugündür her yer gözlem her yer evrim.

 

Bir de ne göreyim, aslında tarihsel sürece aykırı bi durum yok arkadaş, her şey yerli yerinde. Elma düşkünlüğü ( pipinin keşfi, karı kız diye tabir edilen  bir çeşit merak ), ateşin icadı ( tütün mamullerine dadanma ), tekerleğin icadı ( otomobil sevgisi ) ve daha niceleri, hepsi belirli bir sıralamayla vuku buluyor zihinlerinde, tek fark süreç uzun değil, on dört bilemedin onbeşine kadar bu süreç tamamlanıyor, ondan sonrası bu engin birikimle yaşamları devam ediyor. Sen durma evril.. Bi de üstüne adamları suçla.

Teorik yaklaşım tek başına yeterli olmaz, bir de deneyle desteklemeliyim çalışmamı dedim, başladım uygulamaya, adı aslansın kaplansın deneyi. Yaşı kaç olursa olsun her erkek türünde işe yarayan bir method, o gözlerdeki gurur, ben her şeyi bilirim yaparım havaları, o dünyanın fatihi edaları var ya, bitiyorum yaa, yerim ben sizi, gerçekten.

Meryem Uzerli'nin Ayşe Arman'la röportajını okudum bi de yetmezmiş gibi üstüne, tezim daha bi pekişti, bu yıl Nobel'e yetişmez belki ama seneye adayım kesin. Dünyayı kadınlar yönetse başka olurdu biliyor musun ( toplumsal mesaj kaygısı; haydi kadınlar siyasete ), sakın ha müthiş varlıklar olduğundan değil, en az erkek kadar zayıf bir varlık kadın da, ama bunu kabul etme yetisi var ilave olarak, ki bu da büyük fark bence.

Takdir edersiniz ki bu çalışma hemen sonuçlanacak bişi değil, aralıksız devam ediciğim veri toplamaya, bulguları kah yaşayacağım kah paylaşacağım burda. Kendim için değil inan, herşey evrim için.
 

 

 

Zaman

Uzun zamandır kendimle kalamadım, özledim inan, bu ne biçim laf öle deme, mesela çıkıp sinemaya güzel bir filme gitmek istiyorum, bir bahçede oturup etrafı izleyerek tek başıma bir yemek yemek, saatlerce susup güneşin altında sadece suyu ve göğü izlemek, bilmediğim bir şehre gidip sokakları keşfe çıkmak, sabahın ilk ışıklarıyla güneş huzmelerinin altında, ağaçların gölgesinde bir yolda uzun uzun yürümek, kalabalığın içinde kaybolmak, bi çocuk gülüşünde yaşamın heyecanını yeniden hatırlamak...

İnsan kendini özler mi la, ben özledim işte. Sıkıldım sürekli bi yerlere yetişmekten, planlar yapmaktan, sonu gelmez konuşmalara kulak misafiri olmaktan, anlatmaktan, birbirinin aynı günlere uyanmaktan, bu rutinden, herşeyden ama herşeyden.

Değişime ihtiyacım var, büyük bir değişime.. Pencere kenarına konulmuş bir kafeste, zorla bi manzarayı izliyorum hissi var içimde, durmaksızın renk değiştiren kalabalıkların boy gösterdiği bu ortamda. İstediğim ne başka bi şehre yerleşmek, ne başka bir insan olmak, ne bir yerlerden kaçıp kurtulma hayali, istediğim sadece zamana, kendi zamanıma hükmetmek.

Yenilenmek lazım bazen, blog adresinden başladım ben, suç mu?

Pek sevgili blog dost, tebdil-i mekanda ferahlık vardır diye taşıdım yine blogumu başka adreslere, aslında salak bi anıma denk geldi -ki olasılığı oldukça yüksek bi durum bu- yannışlıklan olduu, sonra bi süre bu adrese ait mailimin şifresini bulamadım, yazma isteğim bi bitti bi geldi, derken geldik bugünlere. Bazen şu hayatta nasıl kalabilmeyi başarıyorum inan ben bile bilmiyorum.

 

Bir de son günlerde bir sakarım ki -bu gerçekten huyum değil bak- önce tatilde dizimi kocaaa denizde, karada iki çöp görmek uğruna gittiğim bir koyda bir kaya parçası bulup çarptım, sonra kolumu ütüyle yaktım, daha geçen gün dizimi karşıdan gelen adamın birinin elindeki kutuyla çizdim, sürekli bi kendine zarar verme hali, bilinçaltımda neler oluyor lan.

 

Şu meşhuuur, bir yılımı adadığım procenin mürüvettini görme yolunda bi adım attım, ilk etap tamam, durmak yola devam, ayyy valla soğudum birden. O kadar imkansız görünüyodu ki bir ara, kendimden bile daha ümitsiz görüyordum durumu, ama neyse ki ben kolay vazgeçsem de aklı başında insanlar var iş dünyasında.

Yaşamın normal akışı içerisinde çoğu kez insan ne hale geldiğini göremiyor, çevremizdeki insanlar ve olaylarla nasıl da şekilleniyoruz rabbimmm..bi de üstüne geç idrak eden bir tabiatın varsa, işte sonuç ben oluyorum. En son bana ayna tutan güzel insana burdan teşekkürlerimi iletiyorum, nerdeyse 20 gündür beynimi kemiriyor bir sürü soru, nolmuş bana la. Hayatımıza girip çizik atıp giden arkadaşlara da ayrıca sesleniyorum, kuzum giderken niye almadınız bunları, kayıp eşya bürosu muyum ben?

Efenim uzunca bi süre akıllı telefon olayının karşısında oldum, baktım çoluk çocuğun bile diline düştüm, gidip bi telefon aldım. Yıllardır iletişim kurmak için uğraştığım didindiğim yağmur adamla aynı dili konuşmaya başladım, meğersem çağın gerisindeyim diye dikkate almıyomuş ya, bileydim dedim kıyardım paraya alırdım en akıllısından bi tane, bugüne kadar çektiğim eziyete değmezdi arkadaş.

Son 7-8 aydır gittikçe tuhaflaşan bir tempom var, biri hastalanıyor tam düzeldi derken öbürü yaşam savaşı veriyor, sürekli bi tetikte olma hali, iş desen nefessiz çalışıyorum, arkadaşlarımla daha az görüşür oldum,  şöyle gidip de bi eve huzur içinde dizlerimi uzatıp dinlenemiyorum, bundan sonra böyleyse durdurun dünyayı inecek var, sanırım bir yerde bir yanlışlık var.

Bir de bunların üstüne ülke gündemi var kiii, o işte darmadığın etti her bir hücremi, uykularım kaçıyor, midem bulanıyor olup biten karşısında. Çok değil daha bir ay önce nasıldı bu sokaklar unuttum, mutlu olmaktan suçluluk duyar hale geliyorum aklıma düştükçe bütün olanlar. Sıkıcı, uyuz, sıradan günlerimi özledim ben ya.


 

 

 

Yenilgi, yaşamak, mühim insan sendromu, hayırlısı..

Bugün burada yine bir psikolojik, sosyolojik ve hatta arkelojik bir konuyla karşınızdayım. Günlerdir yazma isteği ile dolup taşmakla birlikte, mevcut yoğunluğum nedeniyle ne yazık ki kısmet olmadı -yoğunluğumu betimeleyecek olursam, pek hanımefendi bir tabirle olmayacak ama, günde beş kez tuvalete gidiyosam bire indi arkadaş, optimum zamanı yakalayıp öle gidiyorum - olan biten herşeye hayırlısı diyip geçme evresindeyim. Olmayan herşeyin ardından hayırlısı değilmiş aldırma diyen insanları önce bi garipsiyorum, ardından inanmak istiyorum, daha da ardından kabulleniyorum herşeyi, olduğu gibi.

Böyle bir süreç var sanırım geçilmesi gereken, ben şu an da tam ortasında, en cancanlı yerindeyim hayatın. Elimi attığım hemen her şeyin kuruması münasebetiyle - oğlanlar yeşeriyo bunu kapsam dışı bırakalım lütfen - ağır bir depresyon geçiriyorum sanırım, duyduğum her yeni kelimeyle kalbim kah yerini terkediyor, kah yaylı bir oyuncak misali zıplıyor. Bu süreçte agresif, psikopat, takıntılı biri oldum çıktım, yaptığım herşeyi beş kez kontrol ediyorum o da yetmiyor başkasına da ettiriyorum, benimle çalışanı sen koru İsa.

Bir yenildim, ardından bi daha yenildim sanırken bir de baktım ki bir umut ışığı var, sarıldım dört elle. Bir yıldan uzun bir süredir üzerinde çalıştığım bir başka projenin, başkalarının da projesiyle kesişmesini öğrenmem münasebetiyle kalakaldım öylece, sonuç; iyi olan kazansın değil, kanun adamları hep kazanır şeklinde neticelendi. Şu an da nasıl bir manevrayla yeniden oyunda kalabilirimin mücadelesi içindeyim. Ayy anlatırken bile gerildim, sanırsın savaş öncesi stratejik bir kararın eşiğindeyiz, hiç öle değil. Herşey bizim için bir ders niteliğindeyse, ne öğrendim bak, omuzlarımı düşmüş halimi gören büyük şef dedi ki; alışacaksın yenilgiye, oyunun ilk kuralı bu, burda kaybettiğini başka bir yerde kazanacaksın. Önümüzdeki on günü sağ salim atlatırsam, sonra aladağdan serin olucam ama gel gör ki zaman çift yönlü bir düşman, geçse bir dert geçmese başka.

Diğer derdim insanoğluyla, kadını erkeği ile, insanoğlu bi başka mahluk azizim, kendini nasıl bir yere koyuyosa artık, herkes çok önemli biri olduğuna inanmak istiyor, büyüüükk vazifeler için dünyaya gönderildiğine, aslında bulunduğu yerin geçici olduğuna, bir gün bir insanoğlu tarafından değilse de tanrı tarafından farkedileceğine inanıyor. La nasıl bir iş, altı üstü yiyip içip sevişen, arada fırsat buldukça icat yapan, dünyayı aldığı gibi bırakacağına ant içtiğinden elinden geldiğince o gaz toz bulutuna yeniden çevirmeye çalışan, sıradan mahluklarız, niye bu kadar abartıyosunuz ki olayı anlamıyorum. İnsanlıktan soğuma evresindeyim, bütün bu hatalara düşen kendimden bile inan.

Bir kısım medya yaşamadığımı düşünüyor, sahiden hem de, öyle büyük bir topluluk ki, bazen ben de aslında yok olduğuma inanıyorum. Sıklıkça duyduğum cümle kalıpları; Her şey iş değil biraz yaşa, artık evlen de yaşa, yıllar geçip gidiyor biraz da yaşamak lazım, ya boşver bunları yaşamana bak. Sözlüğe bakıyorum, olmadı ansiklopediye, anladığım kadarıyla yaşadığımı sanıyorum ben ama, etrafımdakiler ikna olmadığına göre yaşamıyorum aslında ben lan.
Bu büyümek sıkıcı bişi aslında, hiç değilse önceleri bi aşık olurdum, şapşal şapşal dolaşırdım ortalarda, şimdi etrafımda gördüklerim ya hayattan bezmiş beni de bezdirecekler, ya da akıl hiç gelmemiş onun buluduğu muhite. Özellikle evli çiftler amannn kapılardan ırak, bütün kadınlar / erkekler zorla evlendirilmiş, adamlar / hatunlar öyle manyak, öyle sinir bozucu, hayatları nası zor nası, çooook mutsuzlar, ahhh kıyamam. Arkadaş manyak mısınız, hangi varlık istemediği bir yerde alıkonmuş, mapusa düşseniz çukur kazar kaçarsınız be, sürekli şikayet eden ama bir adım atmayan tipleri ataletsiz olmakla değil adaletsiz olmakla suçluyorum. Dırdır etme, istediğin için yaşıyosun hepsini, beğenmiyosan değiştir, bu sadece eşle sınırlı değil, aynı şey iş için de geçerli, yaşadığın yer için de, içtiğin su için de, hayat seçimlerden ibaret di mi.
Az kaldı nirvana'yı geçicem, o kendini bi ezik hissetcek, ayıp olcak diye takılıyorum işte burda insanların arasında. Kalın hayırlısıyla...