Yenilgi, yaşamak, mühim insan sendromu, hayırlısı..

Bugün burada yine bir psikolojik, sosyolojik ve hatta arkelojik bir konuyla karşınızdayım. Günlerdir yazma isteği ile dolup taşmakla birlikte, mevcut yoğunluğum nedeniyle ne yazık ki kısmet olmadı -yoğunluğumu betimeleyecek olursam, pek hanımefendi bir tabirle olmayacak ama, günde beş kez tuvalete gidiyosam bire indi arkadaş, optimum zamanı yakalayıp öle gidiyorum - olan biten herşeye hayırlısı diyip geçme evresindeyim. Olmayan herşeyin ardından hayırlısı değilmiş aldırma diyen insanları önce bi garipsiyorum, ardından inanmak istiyorum, daha da ardından kabulleniyorum herşeyi, olduğu gibi.

Böyle bir süreç var sanırım geçilmesi gereken, ben şu an da tam ortasında, en cancanlı yerindeyim hayatın. Elimi attığım hemen her şeyin kuruması münasebetiyle - oğlanlar yeşeriyo bunu kapsam dışı bırakalım lütfen - ağır bir depresyon geçiriyorum sanırım, duyduğum her yeni kelimeyle kalbim kah yerini terkediyor, kah yaylı bir oyuncak misali zıplıyor. Bu süreçte agresif, psikopat, takıntılı biri oldum çıktım, yaptığım herşeyi beş kez kontrol ediyorum o da yetmiyor başkasına da ettiriyorum, benimle çalışanı sen koru İsa.

Bir yenildim, ardından bi daha yenildim sanırken bir de baktım ki bir umut ışığı var, sarıldım dört elle. Bir yıldan uzun bir süredir üzerinde çalıştığım bir başka projenin, başkalarının da projesiyle kesişmesini öğrenmem münasebetiyle kalakaldım öylece, sonuç; iyi olan kazansın değil, kanun adamları hep kazanır şeklinde neticelendi. Şu an da nasıl bir manevrayla yeniden oyunda kalabilirimin mücadelesi içindeyim. Ayy anlatırken bile gerildim, sanırsın savaş öncesi stratejik bir kararın eşiğindeyiz, hiç öle değil. Herşey bizim için bir ders niteliğindeyse, ne öğrendim bak, omuzlarımı düşmüş halimi gören büyük şef dedi ki; alışacaksın yenilgiye, oyunun ilk kuralı bu, burda kaybettiğini başka bir yerde kazanacaksın. Önümüzdeki on günü sağ salim atlatırsam, sonra aladağdan serin olucam ama gel gör ki zaman çift yönlü bir düşman, geçse bir dert geçmese başka.

Diğer derdim insanoğluyla, kadını erkeği ile, insanoğlu bi başka mahluk azizim, kendini nasıl bir yere koyuyosa artık, herkes çok önemli biri olduğuna inanmak istiyor, büyüüükk vazifeler için dünyaya gönderildiğine, aslında bulunduğu yerin geçici olduğuna, bir gün bir insanoğlu tarafından değilse de tanrı tarafından farkedileceğine inanıyor. La nasıl bir iş, altı üstü yiyip içip sevişen, arada fırsat buldukça icat yapan, dünyayı aldığı gibi bırakacağına ant içtiğinden elinden geldiğince o gaz toz bulutuna yeniden çevirmeye çalışan, sıradan mahluklarız, niye bu kadar abartıyosunuz ki olayı anlamıyorum. İnsanlıktan soğuma evresindeyim, bütün bu hatalara düşen kendimden bile inan.

Bir kısım medya yaşamadığımı düşünüyor, sahiden hem de, öyle büyük bir topluluk ki, bazen ben de aslında yok olduğuma inanıyorum. Sıklıkça duyduğum cümle kalıpları; Her şey iş değil biraz yaşa, artık evlen de yaşa, yıllar geçip gidiyor biraz da yaşamak lazım, ya boşver bunları yaşamana bak. Sözlüğe bakıyorum, olmadı ansiklopediye, anladığım kadarıyla yaşadığımı sanıyorum ben ama, etrafımdakiler ikna olmadığına göre yaşamıyorum aslında ben lan.
Bu büyümek sıkıcı bişi aslında, hiç değilse önceleri bi aşık olurdum, şapşal şapşal dolaşırdım ortalarda, şimdi etrafımda gördüklerim ya hayattan bezmiş beni de bezdirecekler, ya da akıl hiç gelmemiş onun buluduğu muhite. Özellikle evli çiftler amannn kapılardan ırak, bütün kadınlar / erkekler zorla evlendirilmiş, adamlar / hatunlar öyle manyak, öyle sinir bozucu, hayatları nası zor nası, çooook mutsuzlar, ahhh kıyamam. Arkadaş manyak mısınız, hangi varlık istemediği bir yerde alıkonmuş, mapusa düşseniz çukur kazar kaçarsınız be, sürekli şikayet eden ama bir adım atmayan tipleri ataletsiz olmakla değil adaletsiz olmakla suçluyorum. Dırdır etme, istediğin için yaşıyosun hepsini, beğenmiyosan değiştir, bu sadece eşle sınırlı değil, aynı şey iş için de geçerli, yaşadığın yer için de, içtiğin su için de, hayat seçimlerden ibaret di mi.
Az kaldı nirvana'yı geçicem, o kendini bi ezik hissetcek, ayıp olcak diye takılıyorum işte burda insanların arasında. Kalın hayırlısıyla...


 

 

 

Beklerken..

Bugün heyecanlı bir bekleyiş var, içim içime sığmıyor, uzun bir süredir uğraştığım bir projenin nihai kararını bekliyoruz, öğleden sonra alacağımız haberden hemen sonra tatil rezervasyonumu yapıp, kimsenin bana ulaşamayacağı bi yere kaçıcam, telefonları kapatıp misler gibi dinlenicem. Olumsuz olma ihtimaline karşı geliştirdiğim bir b planı yok, sahi naparım lan o zaman.

 

Son altı aydır anneannemin hastalığı, benim seyahatlarim ve iş yoğunluğum nedeniyle aile bireyleriyle minimumda vakit geçirdim, sürekli bir düzensizlik hakim her yere, en ufak değişiklikte rahatsız olan benim gibi biri için kasten yapılmış bir sınav bu, hala alışamadım, hala huzursuzum, bu durumun yansıması uykuma oldu, sabahları uyanmak istemiyorum, her gün koşacağım maratonun telaşıyla gergin bi halde geziniyorum, birisi düzen ayarlarımla fena halde oynuyor.

 

Bir süredir görüşmediğim insanların, laf olsun diye, eee neler yapıyosun, anlatsana gibi heyecanlı heyecanlı cümlelerinden sonra bezgin bir şekilde verdiğim yanıtlar onları hayattan bezdiriyor. Yaşadıklarının özetini çıkarmak ne kadar zormuş oysa, hayattan kesitler alıp anlatıyorum kısa kısa, yoğunum, seyahatlar biraz fazla şu aralar, her şey iyi, koşturmaca işte, yok yok ters giden birşey yok, sadece yaz gelmedi, vs vs.

 

İnsan analisti diye bir branş varsa ben kesin bu alanın uzmanlarından biri olmaya adayım. Daha önce görmediğim, dikkatimi çekmeyen davranış modelleri şimdi gözbebeğim, bir perde vardı da o kalktı sanki, x-ray cihazı gibi tarıyor zihnim ve hooop bi tespit, bi sınıflandırma, yanıldın mı dersen, yanılmak istiyorum evet. Bu arada karşılıklı nefret ettiğimiz, bir araya gelmemek için bi sürü gayret sarfettiğimiz bir iş arkadaşımla, son seyahatlarimizden sonra harika bir moddayız, herkes şaşkın bi halde bizi izliyor, nezaketi ve arkadaşça tavrından sonra niye bu kadar nefret etmiştim bu adamdan diye suçluluk bile duyuyorum şimdi. Bknz. bir üst satır, bu ne yaman çelişki..

 

Geçen akşamların birinde yemek yediğimiz bir yerde yan masalardan bir hatun, bir şeyi gerçekten canı gönülden istersen oluyo, dedi, özellikle duymam gereken birşeymiş gibi onca gürültünün içinden seçiverdim bu cümleleri, istiyorum hem de nasıl, hiç istemediğim kadar kararlı..

 

Bilgisayarların power save moduna geçmeleri gibi, enerjimin tükenmeye yüz tuttuğu anlarda bazen ben de kendimi kapatıyorum dış dünyaya, dinamom harekete geçinceye kadar, doğ ey güneş ve batma bi daha.

 

Duygusala bağlama

Nicedir blogumun boynu bükük, yazmaya ne vakit bulabildim ne de heves, bugün ise, gelen yazın üzerimde yarattığı tatil hissi nedeniyle biraz tembellik yapmaya karar verdim. Daha dün gece seyahatten dönmem, bir haftadır evimi özlemem münasebetiyle bu akşam erkenden eve geçip, televizyonun karşısında uyuklayarak miskin miskin uzanmaya karar verdim, allahımm nolur eve misafir filan gönderme, ya da birinin beni göresi gelmesin, çok rica edicim.

Şimdi efenim ben pek duygusal biri değilim, ya da duygusallık diye adlandırılan bir çeşit hassasiyet bende yok, aynı şey romantizm için de geçerli, ne o öle laa. Hatta öyle zamanlar oluyo ki benim ruhumda bir erkek olduğuna dair şüpheleri vardır etrafımdaki insanların. Ağlarım, üzülürüm ve bunların zayıflık olmadığına inanırım, ama bir o kadar da hızlı toparlanırım, ee hayat seni beklemez ki, ya da beni hiç beklemiyo bilemicim.

Sosyal yaşamında oldukça rahat ve uyumlu bir tip olan ben -büyük yalan-  tamam uyumsuz olduğumda çok oluyo abartmayayım, iş hayatında oldukça katıyım, yıllar geçtikçe daha da sertleşiyo tabi tavrım, benimle çalışmak zordur kimilerine göre, kimilerine göre çok eğlenceli, ama asla kolay değil. Geçtiğimiz günlerde, birlikte çalıştığım erkek iş partnerlerimden birisi, beni benim yanımda şikayet etti efenim, sürekli onun yaptığı şeylerde kusur bulduğum için moral motivasyonunu bozduğumu, bu nedenle sürekli yanlış yaptığını, bir türlü konsantre olamadığını ve veriminin düştüğünü söyledi. Kadınlara atfedilen zayıflık, hassasiyet, duygusallıktan bende eser yok, karşımdaki alıngan çıktı. E canım kardeşim, bi ton hata yapıp sonra da asla şirin olmamı bekleme benden, işini iyi yap canımı ye ama di mii.

Bundan sonra çalışacağım insanları bir sinir dayanımı testinden geçireceğim, ağlak ve duygusallarla hayatta bir iş ilişkisine girmem hacı, bu bozulan kromozomları da bizzat yaşayarak görüyorum ya daha ne diim. Üç gün sonra dönüp, aslında hata bende, herşeyi üstleniyorum biraz daha yetki paylaşımı yapmam gerek, bundan sonra durum değişecek, hata ve aksaklıklar azalacak diyerek dönen de kendisi ama, harcadı bir kez beni neyleyim.

İşin aslı, bu olay sadece benim ne hale geldiğimi görmeme ve biraz da mutlu olmama sebep oldu. Buluttan nem kapan ben olmuşum bi canavar, hep siz mi benim psikolojimi bozcaktınız, bi de ben bozayım yaw. Üzülsem mi sevinsem mi hala pek anlam veremiyorum aslında, daha önce de hep söylediğim bişey vardı ki, yaşamımda şimdi bunu deneyimliyorum galiba. Bütün hayat yirmili yaşların heyecan ve hezeyanlarıyla geçse hayat gerçekten çekilmez olurdu, bi yerde bi sakinleşmek, bi vurdumduymaz olmak gerekiyor, yoksa kalbe zarar. Gittikçe taşlaşan kalple gurur duyulur mu deme, duyulur. Bu vardığım yer nirvana mı başka bişey mi bilmem, ama güzel bişey.

Bu hala hiçbirşeye üzülmediğim, canımın sıkılmadığı anlamına gelmiyor, elbette bende demoralize oluyorum, keyfimi kaçırabiliyor insanoğlu denen mahlukat, ama minimuma indi bu. Şimdi bu işin orta yolunu bulmaya bakıyorum, hem yumuşak kalıp hem insan nasıl üzülmez onu arayacağım, yoksa etrafımdaki herkesi kırıp dökeceğim, bi de bundan haz alıyorum ki daha fena olanı bu. Yoga sen beni değiştir dönüştür adam et, namaste.






 

Orta şekerli bi kahve lütfen

Efenim burda hep hezeyanlarımı, can sıkıntılarımı, umutsuzluğumu vs. paylaştım, bugün bi değişiklik yapıp sevincimi paylaşacağım, rutinimden ben bile sıkıldım ya. Dün akşam tanık olduğum, yok yok içinde bizzat bulunduğum kahve eşliğinde bir sohbetin sonucunda sardı beni keyif, bi umursamazlık, bi rahatlama, ohh beee dedim, şimdi aklıma geldikçe, gelip yerleşiyor bi tebessüm, bi mutlu oluyorum ki sormayın, bugün dünyayı alt edebilirim, hep öyle geliyo aslında ama neyse.

 

Şu ceceli denen adama gıcığım kaç gündür, sertab'ın içli acıklı parçasında katkısının olduğunu öğrendiğim an, bu virüsün tez zamanda karantina altına alınması gerektiğini düşünmeye başladım, allasen o şiir ne yaa, canım sertabım nolmuş sana, ne bu arabesk ergen genç kız halleri, valla dinleyemiyorum seni, bir an önce özüne dönmen temennisiyle.

 

Bu yıl leyleği havada gördüm, ya da o beni, sürekli bi yerlere gitme planı yapıyorum, yolculuğa hazırlanmak, yola çıkmak, dönmek, üstüne onun yorgunluğu, teyyyyy seyahat sevmeyen benim gibi bir insan için her gün bildiğin sınav. Zaten iş güç yoğunluğu nedeniyle kafam allak pullak, eğer ekonomik kriz bizi teğet geçerse bilin ki sebebi benim, o derece çalışıyorum, hepinize yeter. İnsanların benden beklentilerinin artık iş vs değil, evlilik, çoluk çocuk olması sebebiyle bu halimi epeyce yadırgıyorlar ama kuzum hamurumda yok ben napim, heyecanla sorulan eee bir gelişme var mı sorusuna, işler epey yoğun evet her gün bi gelişme var ama spesifik olarak merak ettiğin bişi varsa söylim yanıtıma karşılık insanların yüzlerindeki hayal kırıklığı inan beni üzüyor. Kendi adıma diill onlar adına, sanki küfretmişimde onlarda alınmış gibi bi hal, sevgili insan kardeşlerim herkes sizin yaşadığınız gibi yaşamak zorunda değil ki, tek ortak noktamız insan olmak ya.

 

Neyse dönelim ana konuya, mutluyum arkadaş, aklı beş karış havada taşeronumun sabah sabah bütün sinirlerimi tepeme çıkarmasına rağmen, beni bekleyen uzuun mesai saatleri ve iş yoğunluğuna rağmen, yazın bir türlü gelmemesine rağmen, umduklarımla aldıklarımın zerre aynı olmamasına rağmen...mutluyum işte....

 

 

 

 

 

 

içime sığmayan soru

Pek sevgili blog dost, sorarım sana, sen hiç sıradan bi günün  sabahında  uyanıp, daha önce hiç farketmediğin kadar bi kurgunun içinde yer aldığını düşündün mü, ya o ana kadar normal algıladığın herşeyin tepetaklak olduğunu, söylenen herşeyi bambaşka bir yönüyle algıladığını..bana tam da bunlar oldu ne içtiysem artık. Apolitikleştirilmek için seçilen pilot neslin naziçazene bireylerindenim ben de, ama mayam tutmadı demek ki, hep taraf olmak zorunda hissettim ben de, birilerinin yanında birilerinin karşısında, ama illa ki bi tarafta.

 

Son günlerde izlediğimiz oyunun senaristini kutlamak isterim öncelikle, içtenlikle, dile kolay yıllardır süre giden bir iç savaş, kırkbinlere varan ölümler.. en sonunda gelinen noktada, her iki taraf da pardon abi bi yanlış anlaşılma olmuş, biz çok iyi anlaşıyorduk aslında ama kara kedi girdi aramıza... Şaka mı bu diye bi baktım önce, sakın ha yanlış anlaşılmaya, hiç savaş yanlısı olmadım hayatım boyunca, hiçbir toprağın insan yaşamından daha değerli olduğunu düşünmedim, eşitlikten haktan yanayız, insanlar mutlu olsun istiyoruz diyerek kan dökenlerin samimiyetine de hiç inanmadım, ama ne bileyim barış dediklerinin de böyle olacağını hiç düşünmedim.

 

Bir baktım ki asıl sorulması gereken soru bir kenara atılmış, akil adamların kimler olması gerektiğini tartışır, akıl kalmayan bir yerde akil adamdan bahseder olmuşuz. İnsanları önce kelimelere, sonra kavramlara ve yavaş yavaş bilinçlerine yabancılaştırmışlardı, nasıl başlamıştı bu hikaye herkes unutmuştu galeyana gelip birbirlerini yakıp yıktıkları hızla. Bir karşılıklı nezaket, bir jestleşme trafiği, bir an kendimden şüphe ettim, zihnimin oyunları mıydı bütün bu olanlar..

 

........sahi bu çocuklar niye öldü ?

 

Kültür sanat da bi yere kadar canım.

Efenim, isyankar kuzu, yağmur adam ve bendeniz suvebeyaz, bir dergi çıkartmaya karar verdik içtiğimiz bir akşamın kafa güzelliğinde, e tabi her yurdum insanı gibi sabaha unuttuk bu projemizi. Aslında bundan sonra yazacağım ilk seyahat yazısı bu dergi için olacaktı ama kısmet değilmiş.

Son günlerin bunalan ruh haliyle attım kendimi Viyana'ya, dedim atalarımın yarım bıraktığı işi ben tamamlayayım, heeyy yeniçeriler başlasın büyük kuşatmaa, şaka şaka, savaş edasında geçen bu hayattan bir nebze olsun kaçmak, biraz nefes almak için gittim onca yolu. Yediğin içtiğin senin olsun gördüklerini anlat derler ya, ben yiyip içtiklerimi de anlatacağım ki, yolu düşen arkadaşlara bir parça katkım olsun, İtalya'da aç kaldım arkadaş, bi Allah'ın kulu uyarsa böyle mi olurdu.

Neyse efenim gelelim detaylara. Önce Ankara'dan Şehr-i İstanbul semalarına, ardından Viyana'ya, Papatya almaya gelmiş beni havaalanına, gümrük filan demeden geçmiş içeri, uçaktan iner inmez karşılamak istemiş, nası duygulandım bilemezsiniz. Atladık bir s-bahn'a, çam ağaçlarının mis kokularını etrafa yaydığı bir parkı geçip gittik şirin evine, sanki en son bir gün önce görüşmüşüz gibi kaldığımız yerden devam ettik hayata, o yorgunluğun üzerine güzeeell bir uykunun ardından ertesi sabah erkenden attık kendimizi yollara.
 

Muhteşem toplu taşım ağını kullanarak Shottentor'a gittik önce- arada çok andım elbet güzelim Ankara'nın trafik neşesini -  merdivenleri çıktığınızda bütün heybetiyle ahh burda okusaydım dedirten bir üniversite ve en az üniversite kadar çekici bir yapı Votiv Kirche hemen sağda.

 

Küçük bir şehir turu yaptığımızı farketmeden geçtik ara sokaklardan, eski çağlarda yaşamak nasıl olurdu acaba diye düşünmeden edemedim. Biraz olsun hissedebilmek için o günlerin müziğini ruhumuzda, Mozart Kaffe'nin karşısında bulunan Vienna İnformation Office'den aldık Schönbrunn Sarayı'nda gerçekleşecek konser biletimizi, klasik müzik, bale, opera..

 

Figl müller'de Almdudler dedikleri orman bitkilerinden yapılmış gazlı bir içecek eşliğinde, Wiener Schnitzell yedik, yanında Erdapfel adında muhteşem bir salata. Tek kelimeyle hepsi de harikaydı, yemeden gelmeyin derim.

Stephansdom'dan gözlerimi alamadım gitti, gotik mimarinin en güzel örneklerinden biri diye sevdim desem değil, hiç anlamam mimariden, neden bilmem bi bağ oluştu aramızda, döndüm durdum etrafında...

 

Belediye binalarına (Rathaus) aşık oldum, böyle bir binada belediye memuru olurum arkadaş. Önündeki meydanda yaz kış farklı aktiviteler düzenleniyormuş, buz pateni pistinde eğlenen insanları gördükçe içim gitti. Viyana'nın yaşayan, en çok nefes alan bölgesi.

 

Rathaus'un karşısında yer alan Landtmann Kaffe, politikacıların buluşma mekanıymış, oraya mı gitsek Central Kaffe'ye mi derken seçimimizi ikinciden yana kullandık, Apfel Strudel  ve Melange - bildiğiniz sütlü kahve - ile güzelim ortamın tadını çıkardık. Radyoloji kongresi nedeniyle dünyanın dört bir yanından gelen yakışıklı doktorlar sayesinde daha bir hareketliydi inan her yer.

 

Naschmark'ta gitmeden olur mu hiç, bir gün pazar yerini dolaştık bi güzel,  insanın gözü doyuyor rengahenk o ortamda, sonra bir akşam deniz mahsulleri yiyebileceğimiz bir yere götürdü papatya beni, Ermeni asıllı bir İstanbul'luya ait bir mekan. Zeytinyağlı bir sos getirmişler, ahh yurdum lezzeti diyip, ikincisini de istedik, gören üç gün aç kaldığımıza inanabilirdi.

Şimdiki National Bibliothek olan Hofburg Sarayı'nın bahçesinde gezindik, Prinz Eugen'in II.Viyana Kuşatmasındaki başarısına ithafen dikilmiş at üstünde heykeli meydan okuyor şehre hala. Atın ayakları altındaki tuğlu hilal hiç olmamış bilesin ama.

Museum quartier'a gittik, bir çok müze ve tarihi yapının bir arada bulunduğu bir meydanda banklara oturduk. Amasra'da sahilde oturup içtiğimiz gece geldi aklımıza, hey gidi günler heyyy dedik, kimin aklına gelirdi bütün bu olanlar.

Grinzing meyhanelerini görmeden olmaz dedi papatya, Bach Hengel Wine adında şirin bi yerde, el yapımı Rot Wine içtik, yanında ementale peynir, yerel peynirleriymiş, bence bizim kaşarımız daha güzel ama :)

 

Karlenberg'e çıkıp şehre şöyle bi tepeden baktık, Polonya Kralı'nın neden Viyana'yı Osmanlılara bırakmamak için bu kadar uğraştığını anlamaya çalıştık, tarih bilgilerime bir sürü yeni bilgi ekledim.

 

Gece hayatı nasıldır acaba buralarda diye merak ettim tabi, şehir merkezinde yer alan Sky Bar'a gittik bir gece, rezervasyonsuz girme ihtimaliniz yok bilesiniz, merdivenlerde kuyruk olan insanların içeri girmek için niye bu kadar heyecan yaptığını anlamadım doğrusu. Stephansdom manzaralı olması dışında beni etkileyen bir tarafı olmadı. Başka bir akşam Schwedenplatz'da Sofitel adında bir otelin restaurant-bar'ına gittik. Muhteşem renklerde bir halıyı andıran tavanı ve şehir manzarasıyla herşey bir harikaydı, berbat tadından ötürü yiyemediğim salata dışında.
 

Hofburg Sarayından aşağıya doğru yürüyünce solda bir konditorei göreceksiniz, tarihi bir yapı içinde bölgenin en eski pastanelerinden biriymiş, adı Demel, burada da  Kronprinzenschnitte yerken memleketimin güzelim tatlılarını andım durdum.

Bir gün, Viyana'ya çok yakın bir başka başkente geçtik, Bratislava'ya, ana istasyondan ( Hlavna Namesti)  otobüsle - 93 numara- Old City'ye gittik, saat kulesinin olduğu aradan girip şehri gezmeye başladık. Tur otobüsü ile kaleye çıkıp bolca fotoğraf çektikten sonra Tuna nehri boyunca yürüyüş yaparak bu gri şehri keşfetmeye koyulduk.
 

Şehri yaşayacağım diye tutturduğumdan, kuaföründen marketine kafesinden müzesine ( Kunsthistorische ve Naturhistorische müzelerini gezmeden gelmeyin ayrıca, her ikisinde yarımşar günümü geçirdim, ayaklarımı hissetmeyecek hale geldim ama değdi elbet, hiç değilse entellektüalitem arttı diyebilirim gönül rahatlığıyla ) her yerini gezdim. Elimde bir yandan fotoğraf makinesi diğer yandan papatya'nın telefonu, açılı açısız bir sürü çekim yaptım, sabrı gerçekten görülmeye değerdi.

 

Ve sonra her güzel şey gibi bu da bitti, geldi çattı gitme vakti, havalimanına doğru gitmek üzere doğru trene binerken bir garip oldum. Gezdiği yerleri böyle büyük bir hevesle benimle gezen, yorulmasına rağmen hiçbir öneriyi geri çevirmeyen, verdiği tarihi bilgilerle bilgi dağarcığımı donatan, dünyanın en güzel tur rehberi canım arkadaşım, şehir rüya gibi olsa da gel sen bir an önce ya....Tur rehberi olma sırası bende bu kez ama.

Denge

Ben geldim sosyal medya.. nası tutarsız bi insansam artık kendi içimde, sürekli bir fikir değiştriyorum, bi soğuyorum insanlıktan sonra hooopp yeniden aşkla bağlanıyorum hayata, sözün özü dengesizim, öyle allayacak pullayacak halim yok. Ama yazmak bi terapi benim için onu anladım, şurda iki saçmalayıp gidiyorum, hayat nefes alıyo inan.

Şu kış denen mevsim bi geçse, bi bitse renklerin üzerini bir sis bulutu gibi kaplayan bu gece, ''söz daha güzelim bu baharda''..