zamanlama

evvel zaman içinde, yakın bir zaman diliminde, bundan yaklaşık 1 yıl önce ( tam tarihi bile verebilirim ) aşık oldum ben sevgili okur, 3572. kez, daha doğrusu öyle olduğumu sandım. Önce bana aşık, sonra olmayan, sonra tekrar pervane bi adamla karşı karşıya kaldım. Adam çember ruhlu, ben doğrusal bi insanım, böyle döngüler yok ruhumda. Benim cephemde olay, ya aşığım ya değilim, bugün değilsem yarın olabilirim, ama kapanmışsa bi sayfa, daha da bişey olmayacak, dünya ahret bacım demektir.

Zamanlamayı tutturamadık dedi ya ben buna aşık olduğumu söyledikten sonra ( bu eşşekliği yaptığım ikinci insan, allah üçüncüden korusun beni ), ben o moddayken sen değildin, şimdi artık çok geç. Gazoz ya bu, kapağı açılınca kaçtı tabi, tükürdüğümün zamanı hep de benim aleyhime çalışır dedim. Bütün bunları içimden söledim tabi. Daha birinde tutturamadım şu zamanlamayı nası işse kardeşim. Bu konuda ders veren bi üstat olursa rica ediyorum haberdar edin beni, ya da varsa eş zamanlı Leyla-Mecnun olma kursları bileyim. Şu dünyada bu problemi çözemezsem gözü açık giderim valla, o zaman da vay haline öte taraftakilerin.

Bir de bu tipte insanlarla ilgili bugüne kadar ki en büyük keşfim - bu keşif merakı da nerden çıktı başıma bilmiyorum, kargam gibi oldum ben de bi analiz hikayesidir gidiyo - ne zaman umursamazsan adamı, oluyo deli divane. İnsan yerine koymadı diye bi insan nie sever ki karşısındakini, gerçekten çok tuhaf. Kullanılan kelimelerin sözlük anlamları değişiyo yüce rabbim, arama diyince mesela, normal koşullarda telefonun icadını unutan adam, çölden haftada iki aramaya başlıyo. Görüşmek istemiyorum diyince, bir ömür başıma bela olabilirsin gibi algılıyo.

Bir de ben şu tanışma-ilişki-evlenme süreçlerinin mesela, evlenme-ilişki-tanışma olarak tersine çevrilmesi taraftarıyım kendi adıma, yoksa bu gidişle benden bi yol olmicak. Ben tanıyana kadar hiç değilse geçer bi bikaç yıl, sonrası kısmet artık.

Ofiste yapmam gereken bi sürü iş, okulda bi ton ödevim varken, oturmuş zamanlama hakkında yazı yazıyosam bende de bi zamanlama problemi var, ama napim blog kardeş, ben böyle değildim inan yaşarken oldu.

düş

bir kez olsun giresin düşüme diye
gözü açık rüyalar içindeyim
bi ürperti gibi geçiyo içimden bakışların
üşüyorum iliklerime kadar
sesinin beynimde yankılandığı yere değin

Tuhaf akrabalarım

Dedemin vefatının ardından, başsağlığı için gelen aileler benim gibi ağlak bir insanevladını bile güldürmeyi başardılar efenim. Öyle ilginç akrabalarım varmış ki neler nelerle tanışıyorum, şaşırıyorum, kah ağlayıp kah gülüyorum. Dedemin öldüğü gün, akrabalık bağı eşinden öteye gitmeyen bi hatun evimize girer girmez bastı çığlığı, bi ağıt bi ağıt, dedim gidin susturun şunu yoksa ben fena yapıcam. Herkes bi tırstı tabi, o dakikaya kadar sesi soluğu çıkmayan kimsenin yüzüne bile bakmayan benden böyle bi tavır gelince sustular birdenbire.

Sonra efenim taziye kısmında gelen şahıs profili de pek değişik. Geçen hafta bi aile geldi, bi kadın, eşi ve kadının annesi, uzaktan akrabalarımızmış, şimdiye kadar tanımadığıma üzüldüm şahsen, kadın bildiğin cem yılmaz. Kocası yeryüzünün en sessiz adamı, nasıl şahane bi ikili. Kadın başladı kocasından şikayet etmeye, bütün hayat hikayelerini anlattı, ama öyle bi üslubu var ki, gözlerimden yaşlar akmaya başladı artık. Annesi kızım ayıp üzgün insanlar ciddi olsana biraz dedi, aman anne onlar yeterince ağlamış baksana, biraz gülsünler gündemleri değişsin demez mi.

Bir diğer aile kayınvalide mağduru, anlatılan hatun öyle bişey ki, adamlar hala yaşadığına üzülüyo o derece. Gelini için bi eziyet unsuru haline gelse de ne yalan söylim bayıldım kadına. Daha yeni aldıkları buzdolabını beğenmeyip, oğluna alın götürün bunu, yine her zaman ki gibi kandırmışlar seni diyip, ardından onlar bişey yapmayınca aldığı dükkana gidip sahibini çileden çıkaran 70'lik teyzenin hikayelerini dinlerken şükrettim bizimkilere.

Bi akşam eve geldim, aman o da ne, 2,5-3 yaşlarında bi minik ailesiyle birlikte bizdeler. Onların dışında bikaç aile daha var tabi. Ama bu minik kız inanılmaz bişiydi. Normalde çocuklarla çok ilgilenmediğim için bayılmazlar bana, kız kardeşimin tepesinden inmezler, sevgi insanıdır kendisi. Nası olduysa bu defa tersi oldu. Ben seni çok seviyorum beni kucağına alsana dedi, peki ya beni diye soran kardeşime de hayır seni sevmiyorum dedi. Bizimki o dakika yıkıldı, peki sevmen için napmam lazım dedi, çikolata alırsan olabilir dedi, ya dedim sen nası bişeysin, muzice misin nesin. Kucağımdan inmedi tabi, o mis gibi kokusuyla sarıldım öylece. Büyüklerinin avutmak için söylediği bin tane sözcükten çok daha iyi geldi onun o minik öpücükleri ruhuma.

Pazar günü 45-60 arası bir topluluğa çay servisi yaptım, bi an garson havasına girdim anlatamam, ne bu len dedim bu gün biter mi acep. Arada tabi yemek için kurulan masaları saymıyorum. Bütün bunları yaparken, planlamacı kişiliğimi evde de kullandım tabi, organize ediyorum, talimat veriyorum, altı üstü çay yemek servisi demeyin, valla zormuş. Ama annecim vicdanlı patron çıktı, ben nasıl yetişcem bunlara diyodum, iyi ki evdeydin dedi. Beni zırt pırt salak saçma bahanelerle dışarı çıkarmak, kafamı dağıtmak için uğraşan arkadaşlara duyurulur. Sağda solda sürteceğinize gelin evde bi işin ucundan tutun, benim kafam o zaman dağılır.

Ve bunca kalabalığın arasında, seni hala çok özlüyor tülin'in dedecim..Kapıdan girdiğimde dedişşş diye her bağırışımda, sesini inceltip ifiiiniimm demeni, ardından yine mi sen geldin başımın belası, bir gün de sessiz gir şu eve, illa geldiği belli olacak, hiç mi bitmiyo bunun enerjisi diyen sesini hep özlicem..

Zaman

Kelimelerin avutamadığı bi yer burası, ne kadar çok şey dinlemiş, öğrenmiş olursan ol, anlatılanlara inanmış gibi yaptığın her anın acısını delice çıkarmak istercesine üstüne geldiği, hesap sorduğu dahası dalga geçtiği bi an. Ne cennete inanıyorum ne cehenneme, yok aslında tam olarak öyle değil, cehenneme inanıyorum, birisinin hayatımın orta yerinden her kopup gidişinde. Tam da böyle bişey diyorum, tasvir edilen yanmak bundan başka bişey olabilir mi ki, sanmam. Durup durup ağlıyorum, bazen durmadan ağlıyorum. Cennete değil vaadine bile inananları kıskanıyorum, imreniyorum onlara, hatta onlardan nefret ediyorum. Mantığı ne olabilir ki bi ömrün, bilen biri açıklasın bi zahmet ya. İnsan niye doğar, niye yaşar, niye ölür, bütün olan biten kimin yararınadır, kim kazanandır bu oyunda, insan hep kaybeden olmaya mahkumken. Hayat güzel, dünya muhteşem bi yer, bak her yanda mucize, iyi hoş hepsi güzel de..niye..Herşey bitmek üzere dizayn edilmiş, eyvallah, ama zihnim niye kabul etmez bunu, bu tezat kimin için..Alışmak ve unutmak en büyük icadın be evren, her derde deva zamanın nası yaptığı bilinmez, iyileştirmese de alıştırıyor unutturuyor bütün olanları, hala güzel şeylerin varlığına dair hayaller kurdurabiliyor. Nerden mi biliyorum...öncekilerden...bu yüzden şimdi sadece zaman bir an önce geçsin diye bekliyorum.

Kabus

Geçen pazar gününden beri bir kabusun içindeyim, sadece yaşananların kötülüğünden kaynaklı değil bu, yaşadığım hiçbişey gerçekmiş gibi gelmiyor, bir kuyuya düşmüş gibiyim çıkışı çok uzakta olan. İnanılmaz mutlu olduğum bi anda, belki de bütün kaygıların zihnimden uzak olduğu o ender anların birinde, dedemin trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Onu ne kadar sevdiğimi söylememe gerek yok, herkesin yakınları kendisi için dünyanın en özel insanlarıdır eminim, onu içinde bulunduğu durumda görmeye katlanamıyorum. Bilinci yerinde değil, öylece uyuyor, bense onu gördüğüm o birkaç dakikadan sonra hiçbişey olmamış gibi hayatıma kaldığı yerden devam ediyorum. Herkesin öyle ya da böyle bu hayattan ayrılacağı gerçeğini kendime ne kadar anlatsam da yine de başıma gelince dibine kadar çuvallıyorum. Üstüne bu da yetmezmiş gibi ülkemde birbirinden beter haberlerin ortasında buluyorum kendimi kaç gündür. Toprağa verilen onlarca genç, gittikçe yükselen ırkçılık, depremde enkaz altında kalan yüzlerce insan, hayatta kalanların dramı. İyice hassaslaşan bünyeme sebep olur olmaz ağlıyorum herşeye. Hele bir de üstüne şehit haberleriyle depremi bağdaştıran ve beni insan olduğuma utandıran öyle şeyler duyuyorum ki aklım almıyor. Olur ya savaş çığırtkanları, bi gün gelir de dilediğinizce pay ederseniz yurdumun insanlarını, bir yanım kürt, bir yanım laz, bir yanım türk, bir yanım alevi, bir yanım sünni iken, nasıl ayrıştıracaksınız beni diye sormadan edemiyorum. Sadece korkuyorum..

Saadetin böylesi :)

Efenim bir hafta aradan sonra yeniden bloguma döndüm, içimi şöle bi döküp gitcem. Hani yokluğumu farketmeyenler için özellikle vurgulamak adına böyle bi giriş seçtim.

Geçen cumadan beri bi iyi hissediyorum kendimi, insanötesi. Acaba yoğun olmak mı bana iyi geliyo anlamadım, ama keyfim pek yerinde. Şimdi mutsuzken bişeyler yazmak kolaydı, olmadı acıklı bi şiir, ama keyif nası anlatılır ki diye düşündüm düşündümm düşündüm, aha da şu alttaki resmi buldum, aynı benim ruh halim.
Mutluyum dediysem bi takım taleplerim var hala hayattan, mesela ankara'nın iklimi değişsin, okullar kapatılsın-tamamen-, mesai 10'da başlasın 16'da bitsin-cumartesi çalışmak günah sayılsın, pazar çalışan münafık olsun zaten-, ışınlanabileyim, kuru fasulye ve nohut yemekten sayılmasın, birisine bişey anlatmak için illa cümle kurmama gerek kalmasın, bütün dolmuş şoförleri bizim caddedeki eleman gibi olsun- parayı verince teşekkür ediyo, inerken iyi günler diyo-, seçim yasası değişsin, en çok oy alan değil en az oy alan iktidara gelsin -zira sayıları azsa kesin iyi şeyler istiyodur o elemanlar -, kadın cinsi 100 yıl dondurulsun, erkekler evrimini tamamlayınca geri çözülsün - bir kısmı hariç, onlar kalıp başına bela olsun erkeklerin -, yaşlanmayı geciktirmek için arada bi uzaya seyahat edeyim, falan filan...... Listem bu kadarla sınırlı değil elbet, ama bunlar ilk etapta beklentilerim.

Bütün bunlar olursa daha mı mutlu olcam, yoooo, iyiyim böle de yaa...benimkisi insanlık işte..

Yine mi ?

Küfrederek uyanıyorum bikaç sabahtır, offf yine mi kalkıcam yine mi işe gidicem yine mi aynı şeyler, bu nası bi döngüdür kendini tekrarlamaktan yorulmaz ama ben yaşarken yorulurum. Uyanır uyanmaz bi sebep arıyorum, neden uyanmak zorunda olduğuma dair, elle tutulur hiçbişey bulamıyorum sonra, sonra aramaktan vazgeçiyorum. Malum zaman dar, sürmeliyim savaş boyalarını, hazırlanıp bir an önce çıkmalıyım dışarı.

Bu sabah yine böyle sabahlardan biriydi, bi kuş gördüm parkta - sabahın köründe parka koşuya ya da yürüyüşe gidecek kadar deli değilim henüz çok şükür - dişçiye giderken yolda gördüm. Çimleri sulamak için bırakılan hortumdan minik bir sızıntı vardı fışkıran, gitti kapadı minicik ağzını onun üstüne, kana kana içti suyunu, ben bi umutlandım neden bilmem yaşama dair. Hani sebep arıyodum ya uyanmaya, tabiatın kendisi öyle kusursuz bir işleyiş içinde ki vardır dedim bi nedeni bugün bu yoldan ya da birilerinin hayatından geçiyor olmamın, vardır büyük bi plan benim anlamadığım, sahi vardır di mi.

Geçmek demişken, kimimiz bir diğerimizin hayatından sadece geçip gitmek için çıkıyoruz belki sahneye, anlaşmalı bir figüranızdır belki onun hayatında, sınavının bir parçası, ya da kendimizizdir sınavın ta kendisi. Ben bunu geç anladım, çok önemsedim bu yüzden kendimi, yaşadıklarımı, oysa hayat basit hayat sıradan hayat bi o kadar sahici.