Kabus

Geçen pazar gününden beri bir kabusun içindeyim, sadece yaşananların kötülüğünden kaynaklı değil bu, yaşadığım hiçbişey gerçekmiş gibi gelmiyor, bir kuyuya düşmüş gibiyim çıkışı çok uzakta olan. İnanılmaz mutlu olduğum bi anda, belki de bütün kaygıların zihnimden uzak olduğu o ender anların birinde, dedemin trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Onu ne kadar sevdiğimi söylememe gerek yok, herkesin yakınları kendisi için dünyanın en özel insanlarıdır eminim, onu içinde bulunduğu durumda görmeye katlanamıyorum. Bilinci yerinde değil, öylece uyuyor, bense onu gördüğüm o birkaç dakikadan sonra hiçbişey olmamış gibi hayatıma kaldığı yerden devam ediyorum. Herkesin öyle ya da böyle bu hayattan ayrılacağı gerçeğini kendime ne kadar anlatsam da yine de başıma gelince dibine kadar çuvallıyorum. Üstüne bu da yetmezmiş gibi ülkemde birbirinden beter haberlerin ortasında buluyorum kendimi kaç gündür. Toprağa verilen onlarca genç, gittikçe yükselen ırkçılık, depremde enkaz altında kalan yüzlerce insan, hayatta kalanların dramı. İyice hassaslaşan bünyeme sebep olur olmaz ağlıyorum herşeye. Hele bir de üstüne şehit haberleriyle depremi bağdaştıran ve beni insan olduğuma utandıran öyle şeyler duyuyorum ki aklım almıyor. Olur ya savaş çığırtkanları, bi gün gelir de dilediğinizce pay ederseniz yurdumun insanlarını, bir yanım kürt, bir yanım laz, bir yanım türk, bir yanım alevi, bir yanım sünni iken, nasıl ayrıştıracaksınız beni diye sormadan edemiyorum. Sadece korkuyorum..

Saadetin böylesi :)

Efenim bir hafta aradan sonra yeniden bloguma döndüm, içimi şöle bi döküp gitcem. Hani yokluğumu farketmeyenler için özellikle vurgulamak adına böyle bi giriş seçtim.

Geçen cumadan beri bi iyi hissediyorum kendimi, insanötesi. Acaba yoğun olmak mı bana iyi geliyo anlamadım, ama keyfim pek yerinde. Şimdi mutsuzken bişeyler yazmak kolaydı, olmadı acıklı bi şiir, ama keyif nası anlatılır ki diye düşündüm düşündümm düşündüm, aha da şu alttaki resmi buldum, aynı benim ruh halim.
Mutluyum dediysem bi takım taleplerim var hala hayattan, mesela ankara'nın iklimi değişsin, okullar kapatılsın-tamamen-, mesai 10'da başlasın 16'da bitsin-cumartesi çalışmak günah sayılsın, pazar çalışan münafık olsun zaten-, ışınlanabileyim, kuru fasulye ve nohut yemekten sayılmasın, birisine bişey anlatmak için illa cümle kurmama gerek kalmasın, bütün dolmuş şoförleri bizim caddedeki eleman gibi olsun- parayı verince teşekkür ediyo, inerken iyi günler diyo-, seçim yasası değişsin, en çok oy alan değil en az oy alan iktidara gelsin -zira sayıları azsa kesin iyi şeyler istiyodur o elemanlar -, kadın cinsi 100 yıl dondurulsun, erkekler evrimini tamamlayınca geri çözülsün - bir kısmı hariç, onlar kalıp başına bela olsun erkeklerin -, yaşlanmayı geciktirmek için arada bi uzaya seyahat edeyim, falan filan...... Listem bu kadarla sınırlı değil elbet, ama bunlar ilk etapta beklentilerim.

Bütün bunlar olursa daha mı mutlu olcam, yoooo, iyiyim böle de yaa...benimkisi insanlık işte..

Yine mi ?

Küfrederek uyanıyorum bikaç sabahtır, offf yine mi kalkıcam yine mi işe gidicem yine mi aynı şeyler, bu nası bi döngüdür kendini tekrarlamaktan yorulmaz ama ben yaşarken yorulurum. Uyanır uyanmaz bi sebep arıyorum, neden uyanmak zorunda olduğuma dair, elle tutulur hiçbişey bulamıyorum sonra, sonra aramaktan vazgeçiyorum. Malum zaman dar, sürmeliyim savaş boyalarını, hazırlanıp bir an önce çıkmalıyım dışarı.

Bu sabah yine böyle sabahlardan biriydi, bi kuş gördüm parkta - sabahın köründe parka koşuya ya da yürüyüşe gidecek kadar deli değilim henüz çok şükür - dişçiye giderken yolda gördüm. Çimleri sulamak için bırakılan hortumdan minik bir sızıntı vardı fışkıran, gitti kapadı minicik ağzını onun üstüne, kana kana içti suyunu, ben bi umutlandım neden bilmem yaşama dair. Hani sebep arıyodum ya uyanmaya, tabiatın kendisi öyle kusursuz bir işleyiş içinde ki vardır dedim bi nedeni bugün bu yoldan ya da birilerinin hayatından geçiyor olmamın, vardır büyük bi plan benim anlamadığım, sahi vardır di mi.

Geçmek demişken, kimimiz bir diğerimizin hayatından sadece geçip gitmek için çıkıyoruz belki sahneye, anlaşmalı bir figüranızdır belki onun hayatında, sınavının bir parçası, ya da kendimizizdir sınavın ta kendisi. Ben bunu geç anladım, çok önemsedim bu yüzden kendimi, yaşadıklarımı, oysa hayat basit hayat sıradan hayat bi o kadar sahici.

Hayattaki en büyük lükslerimiz ( MİM )

Ahh deep ahh diyorum yeni bir mime daha başlarken. Sevgili blog bu defa konumuz ; Hayattaki en büyük lükslerimiz.

Bu mimi yazmadan önce diğer arkadaşların yazılarını okudum, deep'in lükslerini okudum ve karar verdim, önce birtakım lüksler edinmeliyim bu mimin hakkını verebilmek için. 5 yıl sonra bugün hala blog yazıyo olursam bu mimi tekrarlicem efenim.

En büyük lüksüm sanırsam, iş değiştirmek, o an içinde bulunduğum abukluklara daha fazla tahammülüm kalmadıysa -ki bu süre çok uzun olmuyo- basıyorum istifayı. Burdan benim abuk olmadığım sonucu çıkmasın tabi, sorun bende de olabilir, çocukluğuma dönmek lazım, arızanın kökleri orda muhtemelen. 11 yıllık toplam çalışma hayatımda 8. işyerimdeyim. Hedefim en fazla 10. da artık emekli olacağım yeri bulmuş olmak. Kimi kez ayrıldıktan 1 gün sonra başka bi yerde işe başladım, kimi kez ise 8 ay hatta 1 yıl tembellik yaptım. Tembellik dediysem para kazanmadım o süreçte ama keyifli ve eğitici günler geçirdim esasında. Ha bi de söylim o süreçte kimseye yük olmadım, kendi paramı yedim yane.

İkinci lüksüm, eğer sayılabilirse kurs manyaklığı. Sayılır sayılır bi servet ödedim ben o kurslara. Sevgili blog bugüne kadar gitmediğim kurs kaldı mı bilmem, aktivite insanı oldum çıktım. Halk oyunlarından salsa ve tangoya, tiyatrodan bağlama ve gitara, dil kursundan metin yazarlığına hatta fotoğrafçılığa kadar çookk geniş bi yelpazem var. Atladığım varsa affola. Hiçbirinde kendimi bulamadım henüz, 2. haftanın sonunda vazgeçtiklerimde var, e hadi biraz daha dayanayım diyip 3 ay gittiklerim de. Eminim bişeye yetenekliyim ama ne onu henüz bilmiyorum.

Yaklaşık yarım saattir düşünüyorum, nası lükslerim var başkaca diye, bulamadım inan. Lüküssüz bi insanım ben şimdi anladım. Yarından tezi yok edincem ama. Ben de efenim bu mimi, nası lüksleri olduğunu merak ettiğim sevgili Nehir İda ve Kuccukkurba'ya gönderiyorum.

Evlilik Hazırlığı ( Mim )

Sevgili deep mimlemiş beni yine. Hayır bi de nası buluyosun böyle modumla örtüşen mimleri deep anlamadım gitti inan. Hedef tarihim 31.12.2011 olduğuna göre, benim çoktann karar vermiş olmam lazım nası bi evlilik hazırlığı ve tören istediğime :) Evet efenim konumuz tam olarak bu.

Şimdi açık ve net olarak belirtmeliyim ki, evlilik hazırlığı kısmı konusunda kardeşim sayesinde epeyce tecrübe edindim. Organizasyon işinin ne kadar zor olduğunu bizzat yaşayarak gördüm. Ve son kararım; düğün akıllı işi değil. Eğer bütün hazırlıkları damat bey yapar ve bana da gel şekerim şu tarih ve şu saatte evleniyoruz derse - gelinliği ben hallederim, netice de bi kostüm, nereye gitse insan seçer o kadarını - o insan benim gözümde cennetliktir, yane ben bundan yana oy kullanırım en azından, gerisi takdir-i ilahi:)

Bu mevzu üzerinde, son Kaş tatilimizde dört arkadaş -altın kızlar - bi beyin fırtınası yaptık ilk kez. Ve bu konuda aslında ne kadar da hayal fukarası olduğumuzu orda gördük. Dördümüz anca bir hatun etti ya.

Benim orda da dile getirdiğim gibi efenim, düğün kısmı beni pek ilgilendirmiyor, ama evlilik teklifi çoookk mühim. Öyle romantik gibi görünen şeylere de gelemem ben, mum, ağaç, çiçek, böcek filan. Roma'da aşk çeşmesinde elele yürürken ya da Venedik sularında gondolla gezerken tercihimdir - tarihi bir atmosfer büyülü geliyo bana - ama sıradan bir günde de olabilir, öyle durduk yere birden bire evlilik teklifi etsin mesela. Bi insanın bir başkasıyla hayatının kalanını geçirmek istemesi yeterince özel bi durum bence. Bakmayın elalemin bulduğu adamla evlencem diye buluşmaya gittiğime, aşık olmadan evlenmicem, bi daha da aşık olmak istemiyorum, o zaman evlenmeye de lüzum kalmıyo gibi bir çıkarıma gidiyorum ama neyse.

Düğün kısmına gelince, işin içinde su olsun isterim, malum en büyük aşkım. Akşam üzeri, gün batımında, bir tekneyle düğünün yapılacağı mekana gelmek güzel olurdu hani. Fazla davetliye gerek yok dicem ama sırf kız tarafı olarak benim arkadaşlarım bi ordu eder ki, bilmem damatcım napar. Onu da o düşünsün artık, benimle evleniyor kolay mı :)

Bütün hazırlık işlerini damada bırakarak, ben sadece anın tadını çıkaracağımı burdan ilan ediyorum. Ben teklifine evet dediğime göre bütün detayları yapabilcek kapasitede biri olduğuna şüphem yok, hele zevkinden hiç :) Ey damat olur da bi gün bu satırları okursan vazgeçme emi, napim tabiatım böle. Vee bu güzel mimi prensesim cecil ve crazywomanrosemary'e göndererek burda sonlandırıyorum efenim.

Sistematik yaklaşım ve ölmüş hücrelerim

Blog kardeş bugün bi yazma isteği var içimde ama nasıl, sorun şu ki zihnimi odaklayıp tek bi konu hakkında yazamayacağım, her zaman öleydi ya.

Okulda öğretilen bi method vardı bize, olaylara sistematik yaklaşım özünde, kankimle bütün önemli kararların arefesinde uygulayıp ona göre hareket ettiğimiz birşey. Her istifa kararımın öncesinde mutlaka böyle bi çalışma yapmışlığım vardır. Nasıl mı yapıyoruz, önce değerlendirme kriterlerini belirliyosun, bir tabloya yerleştiriyosun, lütfen excel de filan değil, elde karakalem, 0.5 uçlu da olur, onunla hissederek hazırlıyosun, sonra herbirine 1-10'a, ya da 10-100'e puan veriyosun, hedefin en az 7 ya da 70 diyelim, eğer çıkan sonuç hedefinin altındaysa bas istifayı. Hattaa ve hatta bir ilişkiyi sonlandırırken bile kullandık bu tekniği, pişman mıyım yooo.

Sorunlara sistematik yaklaşıyosun bi defa, hem öğrendiklerini uygulama olanağı buluyosun, diyosunuz ya türev integral öğrendik o kadar ne işimize yaradı, valla şahsen benim yaradı.

Bugün yine böle bi tablo yapma isteğiyle dolup taşıyorum, ama konu iş değil, hayatın ta kendisi. Puanı 70 in altında çıkarsa, bırakcam akışına, hiçbişi için kılımı kıpırdatmicam. Yok eğer 70 üstü çıkarsa -ki olasılık dışı - asılcam dört elle, yürü suvebeyaz dicem. Kısmet artık bakalım.

Dün ki sinir harbinden sonra, hücrelerim yaşamaktan vazgeçmiş, kargamın gribim hakkındaki yorumu bu. Bu kızın yüzünden şöle ağız tadıyla ne bi depresyona girebiliyorum ne hasta olabiliyorum, bi analiz, bi terapist tavrı anlamadım gitti yaa. Sabahtan beri içtiğim ıhlamur nedeniyle ağaç büyüycek içimde, tema ya bağışlarım artık.

Şimdi varya ne hayaller kuruyorum, eve gitmişim, sıcacık battaniyeye sarınmışım, miss gibi uyuyorum, şöle 8-10 saat değil, en az 15 saat filan, offf offff. Ama nerdeyim ofiste, bilgisayarın başında, hava buz gibi, ısıtıcı boğazımı kuruttu, okumam gereken bi ton doküman var, mesainin bitmesine en az 3 saat,nası bi saadet içindeyim sen anla.

Efenim ben zamanın birinde, bundan 7 yıl evvel, bir günde karar verip İzmir'e yerleştim, nedeni biten bir ilişkinin ardından şuurunu yitirme esasında. Ama kılıf bu işte bi gelecek göremiyorum, değişik sektörlerde şansımı denemeliyim, valla bi sürü insan da yedi iyi mi. Sanki şehir değiştirirsem herşey başka olacak. Gittiiğim ilk hafta bikaç gün arkadaşımın arkadaşında, sonra öğretmen evinde kaldım, manzarası güzeldi ondan, sonra ani bir kararla ev tutmaya karar verdim. 1.haftanın sonunda bi sürü eşya almış yerleşmiş, ama aynı hafta aslında orda uzun süre kalamayacağımı da anlamıştım. Kankim çok yalvardı, bak bari eşya alma sen gelirsin diye, biliyo malını, yookk dedim kesin kararım, kalamam Ankara'da. Neyse iyi halt etmişim, bi günde de karar verip geri döndüm, o eşyaları da evin çeşitli yerlerine yerleştirdik, buzdolabı ve çamaşır makinası ölece duruyor ama. Dün akşam buzdolabının yanından geçerken şöle bi baktım düşündüm, şimdi varya herşey hazır gel deseler gitmem, nası bi azimdi o yahu diyorum. Yaşlandığımı anladım dün bir kez daha, dinamizm minicik şeylerle sınırlı artık hayatımda, ahh ahh.

Neyse blog kardeş, öğlen içtiğim ilacın etkisiyle yazıyorum bu satırları, ha normalim de farklı değil ama, bi etkisi vardır mutlaka diye düşünüyorum. Ben biraz dışarı çıkıp şu tepemde parlayan güneşe teslim edeyim ölmüş hücrelerimi, belki yeniden hayat bulurlar ha, olamaz mı..

Suvebeyaz okulda serisi / 2.dönem. Bölüm1

Bugün bütün günümü, öğrencisi olduğum okula ders kaydı yapmak için yedim sevgili blog, tam 2 saat katkı payı denen şeyi ödemek için sırada bekledim. Hayır anlamıyorum parayı ödeyen benim, bekleyen yine benim, bu işte bi terslik yok mu. Tam sistemden ders seçcem, enstitüye gidip sistemin açılması için yalvarmamız gerekiyomuş. Saat oldu mu 12, hoop yemek vakti, arkadaşlarım aradı biz oturduk bi yere gel diye, başladım cafe yi aramaya.

Artık tam pes etmiş gidiyorken bir güvenlik görevlisini gördüm, adam telefonla konuşuyor, bölmim sohbetini dedim, bekliyorum. Elemanın cümle aynen şu, yavuklusu belli ki, kaçırcam ben seni, dedimm allamm sabır ver, neyse bi sn diye işaret etti, tabi tabi dedim rahat ol hacı, nolcak ben kayboldum burda zati. Efenim telefonu kapattıktan sonra, ne dediyse hatun artık, kaçırmim da ben bunu napim şimdi di mi diye benden de onay alarak şapşal bi gülümsemeyle kalakaldı. Sonra neyse ki ne istemiştiniz acaba demek aklına geldi, dedim ben X cafe'yi arıyorum, hımm onun adı değişti Y oldu artık, bak o da şurda hemen diye burnumun dibini gösterdi. Buluşcağımız kafenin etrafını tam 45 dakika 5 tur tavaf ederek ismi değişen cafe yi bulmuş oldum sonunda. Ben teşekkür ederek ayrılırken, rica ederimm hoşçakaall diye arkamdan da seslenmeyi ihmal etmedi.Yurdum insanına ben bu yüzden hastayım yaw.

Neyse efenim en huysuz halimle gittim arkadaşlarımın yanına, şunu ye yok, bunu iç yok, ayakta durcak halim kalmamış, onlar bitirmiş ders seçim işlemini, doktora öğrencisi ikisi de bu arada, ben daha yüksek yapıcam, teyyy. Neyse ki çok geyiktiler, biraz kafam dağıldı. Sonra efenim bilgisayar bulmam lazım çıktı alcam vs, dedim suvebeyaz bugünden sana hayır yok, 5 saatini de bunu arayarak geçirirsin dön iyisi mi ofise. Umutsuz umutsuz gittiğim bölümde, bir asistan arkadaşa nerden seçim yapıp çıktı alabilirim dedim, baktı bi böle, sora gel benim bilgisayarımda yap, normalde izin vermem ama bil dedi. Dedim bi kahve borcum olsun, nası güzel bi insansın sen, bu kısmı içimden söledim tabi, olur dedi o da büyük bir zevkle. Allamm dedim yüzüme baktın, o arada orda öğrencileriyle konuşan bir hocayı gösterdi bak onun dersi de açılcak git konuş dedi, gittim abi şeker mi şeker bi adam, iki ders açıcam al ikisini de istersen dedi. Ne adamı tanırım ne dersini bilirim, var bunda da bi hayır dedim.

Şu anda müthiş bir baş ağrısıyla kıvranmaktayım, sanırım grip de olcam, bir de akşama arkadaşlarımla buluşcam, bu defa cidden arkadaşlarım ama, onlarla memleketi kurtarırız şöle bi. Bu hafta hiç erken eve gitmediğim için evden atılma riskim katlanmış durumda, haftasonunu dört gözle bekliyorum, sessiz sakin bi 4 saat geçireyim valla fazla bişey istemiyorum hayat senden, bugünlük yani, yoksa yanlış anlama.