enerjinin ve kütlenin korunumu :-)

Şu fizik kuralları olmasa yanmıştım ben, özellikle enerjinin ve kütlenin korunumu kanunu kadar şu hayatta bana yol gösteren başka bişey olmamıştır. Der ki bilim, hiçbirşey yoktan var olmaz vardan yok olmaz, ben de derim ki, hayatta herşey bir denge içindedir öyleyse, toplam mutluluk kadar çekilecek acı vardır, bugün uyuşuksam yarın enerji topuna dönüşebilirim. Enerjini, sevincini, umudunu birkaç yılda da tüketebilirsin, yıllara da yayabilirsin, tercih senin, ama toplamda ben olduğum gerçeği değişmez.Ne kadar tırmalarsan tırmala, eğer hareket kazandırmadıysan enerjinle, yapılana iş denmez, aynısı senin için de geçerlidir, kendini evrenden başka bir yere koyma. Bugüne kadar yaşadıklarımı topladım, çarptım, böldüm, türevini aldım, diferansiyel denklemini kurdum, dedim bir işe yarasın onca yılın emeği, baktım ki bu yıl o yıl, şansımın döndüğü, ataletimin sona erdiği. Biraz Bahçeli hesabına döndü ama idare edin artık. Dedim kim tutabilir seni bundan sonra, bilimi de almışsın ki yanına, sırtın yere gelmez bir daha, bana öğretilen fizikle ancak bu kadar ama. Eğer bi gün bu kanunları biri çürütürse nolur bana söylemeyin, bütün hesapları buna göre yaptım, umutlarımı bağladım, şu küçük dünyamda bir tek bu ihtimalle mutlu yaşicammm.Saadetimi elimden almayın noolur.

gidiş

Kadın özlemiş adamı, ama ne özlemek, ipi kaçmış uçurtmanın peşine takılıp havalanmak istercesine göğe uzanmayı istemek

Adam bilmiyor özlem ne demek, olabilir belki  az önce raylarda süzülmeye başlamış bir trenin ardından öylece gözlerini bakıp izlemek

Kadın biliyorum diyor ne istediğimi, ama ne istemek, bulutlar sarmış her yanı, inecek sicim gibi bir yağmur, bir saçak altı olsa şöyle sıcacık, bir kedi gibi sokulsa usulcacık

Adam soruyor sığınak ne demek, belki bir film karesi, kapıyı çarpıp çıkanın ardından yığılıp olduğu yere bütün kapılar kapansın üstüne diye beklemek

Kadın trenin içinde, raylardan gelen sesin büyüsünde bir şehirden ayrılıyor, havalanıp giden uçurtmayı seyrederek

Adam bi sonraki istasyona doğru yola çıkıyor, yağmur iniyor yere, gözleri uzanıyor geceye, aradığını orda bulacağını ümid ederek

hayat işte..daha ne olsun..

Hepimizin hayat algısı farklı elbet, ya da tek bir algı yok yaşama dair. Benim ki sürekli değişken mesela, dengesiz bir ruh halim var biraz kabul, ama öz sevgisiz değilse bu kadarına katlanılabilir değil mi ?

Bazen bir futbol maçına benzetiyorum hayatı, kendimi taca çıkmış bir top gibi hissettiğim oluyor. Oyuna girmek için bekliyorum kimi kez sabırsız, kimi kez umarsız. 

Bazen bir maket gibi düşünüyorum yaşamı, evler inşa edilmiş, arabalar, şuraya birde ağaç çizelim, bir de birkaç insan, birinin hayal gücü olduğuma inanıyorum fena halde, birinin bazen umutlu düşü, bazen acılı düşüşü.

Bazen karıncalara benzetiyorum insanoğlunu, pür telaş bi yerlere koştururken izliyorum saatlerce, birisi üzerimize bassa öleceğiz öyle birdenbire.

Bazen bir tiyatro oyunundayım, herkes öylesine ciddiye almış ki oyunu, metnin dışına çıkış yok, doğaçlama doğmamış henüz, sahne kapanırken bile kalacak bir his sonsuz.

Kimi zaman bir rüya gibi herşey, senin kadar gerçek, bazen bitmesin istiyorum uyanmayayım, bazen herşey o kadar gerçek, uyanmak istiyorum rüya olmasını dileyerek.

Bir kukla oyunu gibi kimi günler, ipler belli değil kimin elinde, çekiştiriliyorum bir yerlere, akıntıya ters gitmekten belki yoruluyorum, bırakıyorum kendimi o ellere.

Amaç mutlu olmak değil mi ki, kurgu ne olursa olsun yitirmemeliyim umudumu diyorum kendi kendime. Özlemlerim de bitecek, mutluluklar da sonsuz değil neyse ki kederlerde.

Bugünse tuhaf bir his içimde, kelebekler gibi rengarenk sanki gökyüzü, boyamış birisi erkenden, mavi değil bugün, inan değil...

temmuz

sana anlatmak istedim kaç kez senden sonrayı

ne zaman elim gitse bir mektuba

boğazıma birikti çığlıklar

sustum günlerce insan sesi tufan

her çalan kapıda sana dair bir umut

kimseler inanmadı bir ben değil

gülerek başlıyordu seninle ilgili bütün anılar

hıçkırıklar dolduruyordu sonra geceyi

fotoğrafların asıldı duvarlara

ama bakışlar delip geçti çerçeveleri

değemedi kimse gözlerinin kıyısına

senden sonra adın verildi bir sokağa

ve birkaç çocuğa

yaşanan her sevinç sensiz eksik

söylenen her söz bıçak kesiği

bu kaçıncı temmuz yaklaşan

yaz ortasında yine ayazım

hala özlüyorum seni bitmeyen sızım

temmuz

temmuz yaklaşıyor yine
yaz ortasında ayazım
gönderildiği adrese dönen mektubunun ardından
yıllar geçse de büyümedi bu kız çocuğu
uzun otobüs yolculuklarında başlıyor dinen sızım
pencere kenarına dayıyorum başımı
uzun uzun dalıyorum uzanıp giden ovalara
canım acıdığında sen geliyorsun aklıma
sana anlatıyorum ve ağlıyorum hala
bir resmin hala duruyor cüzdanımda
ne vedalaşmaya kıyabiliyorum
ne yüzüne bakmaya
izlediğine inandım yıllarca bir yerlerden beni
yaptığım herşey senin içindi
sevdiğim adamlarda izin
bu kaçıncı temmuz yaklaşan
yaz ortasında ayazım
geçmeyen sızım
hala çok özlüyorum seni

Akarsuya Bırakılan Mektup

Hiç sevmem sonbaharları, kışı bile sevebilirim de sevmem onu. O tedirgin hava, yazdan sonra gelen o ümitsiz iklim, o puslu sabahlar, uyanıp uyanmamak arasında yaşanan gelgitler.. Sonbahar hep ayrılıktır benim için, hep gidiştir, giden yazın bile gitse, sonbaharda içime işlemiştir. Yaz ortasında yağmur yağarken aklıma düşer, geçen ama gitmeyen o mevsimler, bu yüzdendir ki- hiç sevmem sonbaharları..

 

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç

ağaçlar bükmesinler n'olursun boyunlarını

neden akşam oluyorum tren kalkınca

kırlangıçlar birdenbire çekip gidince

mendiller sallanınca neden tıkanıyorum

öyle çok acımasız ki öyle birdenbire ki

az önceki çiçekler nasıl da diken diken

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç  o sularda çimdik, bitti; köprüleri geçtik bitti

o elmanın tadı orda, o kuş çoktan öttü, bitti

artık çocuk değiliz, susarak da bir şeyler diyebiliriz

günler devlet alacağı, yıllar bir kadehcik buzlu rakı

oyunlar oyuncaksı, oyuncaklar eski şarkı

kavaklara oklu yürek çizip duran o çakı

nerde şimdi nerde şimdi, nerde o kan sarhoşluğu

gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç 

Hasan Hüseyin KORKMAZGİL

aynı

hep aynı bitiyor bütün hikayeler
geçip karşıma baktığında yüzüme
dinlemiyorum söylediğin hiçbir şeyi
sadece gözlerin dokunuyor içimdeki eski bir yaraya
sen konuşuyorsun ben kanıyorum
sen susunca ben yine aynı yerden başlıyorum