yol

yönümü değiştirdim
nereye çıkar bilmem bu sokak
çekiliyorum uzayıp giden ufka
ışığa hasret günebakanlar misali koşarak
karşılaşacağız elbet bir gün bir yerde seninle yine
düşün ki dönüp duruyoruz bir çemberin etrafında
aslında ne geçip giden zaman var
ne yarın ne gelecek
bir çok sen varsın pek çok seçenek
mutsuzluğun binbir tarifi varken
tanımsız şimdi elimdeki saadet
bıraktım kendimi direnmiyorum akıntıya
ya boğulmak var sonunda
ya ebedi bir cennet

Şubat 2011

kar

kar başladı
üstümü saran gökyüzü kayboldu sanki
sahipsiz hissettiğimden belki böyle zamanlarda
umutsuzluğum büyürdü kar taneleri dökülürken titrek ışığın altında
ilk mevsim bu üşümediğim
sıcak ülkeler hayali kuruyorum hala
güneşin batmadığı uzak ülkeler çığlık çığlığa
lacivert bir deniz gelip yerleşiyor gözlerime
en olmadık karanlıklarda
bir elimde buzlu rakı
diğeriyle selamlıyorum kuşları
istiyorum uyandığımda duyduğum ilk ses olsun
dalgaların kıyıya vuruşları
yokluğunu bile hatırlamam inan sevgili
aslında bir avuç saadete satmak istemem seni
ama kar başladı
ve her yer beyaza dönüyor büyük bir hızla

zaman

kurumaya yüz tutmuş bir dere gibi sızlıyor bir yanım
öyle ipince öylesine usulca
zamanla bütün derdim biliyorum
zamanla soluyor gözlerimde gökyüzü
...gülüşlerim yitiriyor ışığını
zamanla bütün mevsimler kışa dönüyor içimde
...daha az anıyorum adını
anladığımda uzaklaştığımı senden hızla akıp giden zamanla
kurumaya yüz tutmuş bir dere gibi akıyor yaş gözlerimden
öyle ipince öylesine usulca

bekleyiş

yorgun düştü kadın
beklemekten olmayanı
oturdu pencere kenarında saatlerce
izledi yere düşen damlaları
telefona giden eli…
...bekledi çekmedi tetiği
gözleri kızıllığında sabahın
aksini izledi suda
ne çok değişmişti yüzü
ne çok benzemişti ona
sildi parmak uçlarıyla
gittikçe büyüyen o maskeyi
silindikçe büyüdü gözlerindeki boşluk
bir ölü belirdi ardında
yitip giden pencerelerin

Zehir

acımasız bir mevsim
yıkık dökük bir şehirdeyim
gri göğün altında kararmış bütün anılar
her geçen gün birbirinin aynı
her geçen saat bomba ayarlı
başıboş geziyorum harabelerinde
uzandıkça uzaklaşıyor gözlerin
korunaksız bir sığınak gibisin karşımda
vazgeçsem yarım kalacak yine cümlelerim
açılsam derinine kendime inat
zehir olup yakacak sözlerin

bitti..

bitti..
koptu fırtına,
kırıldı dal.
bitti..
söndü içimdeki son ışık,
sustu yüreğimdeki çağlayan,
düşen bir çocuk gibiyim şimdi yolda
dizleri yüzlerce kez aynı yerden kanayan..

sıradan

sıradan bir yazdı
sıradan bir temmuz akşamı
akşam bültenlerinde sıradan haberler vardı
telefon çaldı
bir ses yerinden kalktı
telefona uzandı kararsız elleri
öbür ucunda ahizenin sıradan bir ses vardı
durdu evren durdu ses durdu kalp atışları
çiçekli elbisesiyle koltukta oturan o çocuk
hiçbirşey anlamadı
pencereden dışarı baktı
sonra usul usul bir dere bir nehre aktı
yağmur yağdı silmek için izini olanların
o yağmurla bir olup kendini boşluğa bıraktı