temmuz

beynimde hissediyorum basıncı
ağlamamak için etime geçiriyorum tırnaklarımı
tiz bir çığlık yükselse bırakacak yakamı
zamanın sonu bu olsa gerek
çektiğim zehri kusamıyorum
boşlukta yüzüyor ruhum
yağmur var dışarda temmuz ortasında
dizlerimi çekip karnıma daha da küçülmek istercesine
gecelerce oturuyorum
ertesi güne.. günlere uyanıyorum
yok bir farkı
onlar da diğerleri gibi cehennem sabahı
oturuyorum gecelerce
dilimde acı bir tat
burnumda reyhan kokuları..

Uğur

ilk defa yüzüne baktı aynada
günlerden sonra
gelip oturdu bir çift ürkek göz karşısına
önce ağladı uzun uzun
sonra sustu dingin durgun
hatırladı bir yerlerden
bir ayna bir adam bir sahne
yer değiştirmişti seyircilerle oyuncu
adam oynuyordu gecenin oyununu
hatırladı aynı gözlerdi..
karşılaştığında kendiyle nasıl baktıysa adam aynaya
baktı aynı korkuyla o da..
alkışlar koptu sahneden
ve bir ayna bölündü bin parçaya
sırlar döküldü perdeden
önce topladı bütün kırıkları
önce kanattı bir bir bütün yaraları
sonra çıktı karıştı sokağın kalabalığına
sonra yaşadı o günü.. bir daha.. bir daha..

Yüzün

gittiğinden beri hep aynı zaman dilimindeyim
hiç yarın olmadı
suretin silinse de gözlerimden
sesini yitirmedim..
senden sonra esir etti beni kendine
gelişigüzel söylediğin birkaç kelime
yüzler hala yabancı oysa
kendinden bir şeyler bırakmamak için götürmüş olmalısın
seni bana anlatan o çizgileri de
yüzünü bir kez daha görebilmek için
gözlerimi rehin veririm inan bu dünyanın ellerine

98

Yelken

Niye bir yelkenli değilim
rüzgarın büyüklüğümü korkutan beni
yoksa bu yürek kaldıramaz mı
ansızın gidivermeleri
niye sarmış bu umutsuzluk çevremi
var olan niye yok gelir bana
mutluluk taşımak
daha mı zor hüzün taşımaktan
bilinmeyen limanlara..

98

Ardından

gittiğin gün
en uzun günüydü yılın
en uzun gece
en uzun bekleyiş
en uzun özlem
en uzun vazgeçiş
en uzun yalnızlık
en uzun kaybediş
kimsesiz kaldığım en uzun günüydü ömrümün
o gün anladım
kimse dokunamıyordu kimsenin yalnızlığına
ve hayat her şeyden uzun bir yok oluştu aslında

Haziran 06

Duvar

senin şehrindeyim
bir zamanlar çocuk olduğun o tozlu yollarda
ağlamamaya söz vermiş bir çocuğum
oturuyorum bir duvar dibinde
kıpırtısız izliyorum sarıya kesmiş göğü
birazdan akşam olacak
yine saracak içimi katran karası bir hüzün
susmak istiyorum biliyor musun hem de yüzyıllarca
değmesin istiyorum kulağıma bir daha hiç insan sesi
ve bir bilsen…
yokluğunun nasıl da keskin kokusu

98

Mavi

Sokaklar sessizdir bu saatlerde
gömülmüş baharın ilk ışıklarına evler
zamanı derinden soluyarak
kanat çırpan bir kuşa
-göç mevsiminde-sunar serinliğini
hasretin kemirir içimi
sözler-karanlıkta-yürekte
gizler kendini
filiz vermez güzellikler yeryüzüne
ışıklar beynimde çakar
mavilik dağıtır beynimi..

Mart 99