Büyü

Efenim küsmüştüm yazıya, hayata ve aşka ve bi milyon şeye, isyankar kuzum alınca kalemi eline, bana da geldi bir heves, bir heyecan, bugün o gündür dedim. Ruhumun terapisti yazmak, okunmak ise ilacım. Kendime dışarıdan bakabildiğim yegane yer burası, ne zaman uzaklaşsam kendimden, yazıyla arama giriyor yüzyıllık mesafe.

Hayatın rengi soldu bir ara, unuttum muazzam evreni, sevdim de oysa ama yetmedi hayatla aramdaki o bağı onarmaya, fazlasına ihtiyaç var dedi ruhum, dibi gördükten sonra suyun yüzüne çıkıp nefes almış gibiyim şimdi.

Ne zaman haksızlık etsem yaşama, intikamını fena alıyor biliyorum, ne zaman bırakmasam kendimi akışa, o kendi bildiğini yapıyor, yorulduğum yanıma kar kalıyor. Bir yığın yanlış yapıyorum, bir yığın doğruyu deneyerek öğreniyorum, anladıkça oksijene tutkuyla bağlanan bir bünyem var, vazgeçemiyorum.

Her şeyi yanlış bile yapsan bazen doğruların gelip seni bulabileceğini idrak ettiğim bir yaşa geldim, bu yüzden hayatında her adımı akıllıca atmış görünen kişilerin mağrur edalarına dayanamıyorum. Bir şansa, bir kendime, bir de aşka hala çok inanıyorum.

Yaşamın olağanüstü bir rengi var, tanımlayamadığım, karşısında büyüleniyorum yine.. Saatlerin sadece geçmesini beklediğim günlerden, içinden geçerek gitmek istediğim anlar diyarına geldim. Ne çok yol katettim, ne çok sevdim, ne çok istedim.. 

İçimdeki yaşama sevinciyle dışımda akan zamanın senkronizasyonu denge denen şey, o ritmi bozmamak bütün çabam şimdilerde, biliyorum bu çabadan vazgeçtiğim gün ise daha da başka olacak her şey.

Alköl kafası

Efenim yine beyin devrelerinizi yakmak üzere karşınızdayım, benimkiler yandı nasılsa, bir eksik iki fazla, çok zararı dokunmaz dünyaya. Çok tatlı bir iş yerindeyim, işin tadı mı olur demeyin, oluyor valla, bazı bir araya gelişlerimiz alkolikler toplantısı kıvamında. Aynı konuyu 34565 kez konuşup her seferinde akıllara durgunluk veren yanıtlar almak mümkün misal, doğru bildiniz yanıt tek oysa ki, dertleşip dertleşip çıkıyoruz toplantılardan, bir sonraki toplantıya kadar herkes işini yapmış olmanın saadeti içerisinde ayrılıyor, benimse üzerime yapışıyor uzaylı olduğum hissi, ta ki konuyu aynı şekilde kavramış bir insan evladı görene kadar... Neyse ki var, bazen tek bir tane bile olsa, var ulan. Finans sektörüne getirdiğim inovativ bakış nedeniyle, diyemiyorum da bana ne lan sizin fantezi dünyanızdan, ama inan durum çok fantastik çoğu zaman.

 

Aslında benim kafam çok karışık, aynı anda 750390 item aynı anda proses ediliyor, haliyle bir ısınma oluyor, termalize oluyorum lan. Yüce yaradan bazı şeyleri anlamamam için dizayn etmiş beni, ama dayamış anlamak için önüne geçilmez bir inadı, çözene kadar dayan suvebeyaz dayan. Hayatın anlamını daha geçen çözdüm, geçen hafta işte ya, daha önce de birçok kez çözmüş olduğumu zannettim o ayrı, dışında tutalım bu konuşmanın. Bir aydınlanmacı kişilik, bir bilge geldi oturdu böğrüme, kırk yıldır anlamadığım birşeyi anında algılamış olmanın sevinci, kırk yıldır anlamamış olmamın salaklığının önüne geçti oturdu yüzsüzce. Daha önce anlamış olsam ne mi yapardım, Allah biliyor işte. Konuyu niye anlatmıyorum, inan anlatsam anlamsız bulursun.

Aylardır bir karar vermem gerekiyor, öteliyorum da öteliyorum, biraz bencillik, biraz esnek olmaya çalışma çabalarım, biraz kafasızlık, hepsinden var işte. Sürekli şikayet eder halde buluyorum kendimi üstelik, daha büyük bir mutsuzluk veriyor bu bana olan bitenden, kırılma noktasını da hatırlıyorum ki çok fena, o günden sonra ayar tutmadı ruh halim biliyorum. Söz verdim kendime bu sabah, yakınmalar minimum, aksiyon maksimum olacak, onca laf ettiğim tipler gibi oldum ben de, fabrika ayarlarına tez zamanda dönmem lazım, yoksa çekilmez ulan böyle dünya.

Hadi gidip karışalım hayata, o laaa laaa, o laaa laaa:)

 

 

 

Hadi sil baştan

Efenim bugün güzel bir gün, sebepsiz güzel, sabah öyle uyandım, kendime kahrettiğim ne varsa sildim kafamdan, geri dönüşüm kutusunu da boşalttım, ohh miiss misss. Geçtiğimiz Eylül başıydı, kendimi bir kaybettim, bir daha bulana aşk olsun, bir ara artık aşk olmasın çok yıpratıcı dedim ama, aşk hep olsun ya, onsuz olmuyor. Konuyu dağıtıyor gibi görünüyorsam söyleyeyim, dağıtmıyorum konumuz aşk.

 

Benim için ekmek kadar, su kadar hayati onu anladım, her şey tamken bile bir eksiklik duygusu, bir yoksunluk. Şimdi aşık değilim belki ama, en azından olabileceğime dair bir ümit var ya, o bile beni hayata bağlıyor, bu duygudan vazgeçmek istemiyorum.. Sıradan olanın karşısındayım, bunca zaman boşuna direnmedim diyorum kendi kendime, yine akıntıya ters kürek çekeceğim belki ama diğer türlüsünün mutlu etmediğini gördüm.

 

Geçirdiğim bir yılda öyle çok şey fark ettim ki, sınavsa bu, sınavı başarıyla geçtim, daha fazlasına lüzum yok. Aslında yol aldığımı sandığım birçok konuda çuvalladığımı gördüm, hazır olduğumu zannettiğim bir sürü konuda hiçbir fikrimin olmadığını anladım, iliklerim anladı iliklerim, o derece. Özlem denen duygunun insanın içini nasıl sızlatacağını da gördüm, o duygunun tamamen kendi ürünüm olduğunu da... Kendimi suçlamanın kendime verilebilecek en büyük ceza olduğunu anlayınca, niye bunu yaptığımı sordum kendime, bir süre kapı duvar, sonra sebepler akın etti beynime. Zihnime ettiğim eziyeti nasıl anlatsam, bu konu üzerine düşünmediğim anlar sınırlı, arka planda sürekli çalışan bir program düşünün, ara ara teknik sebeplerle bağlantı koparsa anca öyle çıkıyor aklımdan.

 

Şu kişisel gelişim yalanlarına inanmanın, o egoyu beslemenin en büyük cezasını da inanmayanların çektiğini düşünüyorum. Hayatta bir yığın güzel olmayan şey var evet, her şey güzel olacak diye düşünmek güzelleştirmiyor bunları, güzelleştiren şey birlikte aşabileceğin birilerinin olmasını bilmek hayatta. İnancınızın sarsılmaması, sarsılırsa benimki kadar uzun olmayan bir sürede toparlanması dileğiyle,

 

Ben gidip karışayım hayata, aşkı arayayım biraz daha....

 

Sen beni koru İsa !

 

 

Su'ya

Ne çok olmuş yazmayalı, içimi dökmeyeli buralara. Günlerdir kendi kendime konuşuyorum, anlatıyorum, arada bir etrafımdakilere eziyet ediyorum, ama yazmak gibisi yok, gözümün önünde dans eden harfler var ya, ne güzelsiniz.

 

Şimdi efenim, yine bir yığın aksiyon yaratarak devam ediyorum hayata. Berbat bir kışın ardından, baharın ortasında biraz canlandı ruhum, yavuklu yaptım kendime :) Kendim sürece alışıp tadını çıkarmaya başlamadan, sevgili dostum M'yi ikna etmeye çalıştım bu ilişkiye. Adama, seni terk edeceğim, ama gününe karar veremiyorum diye diye dört ayı tamamladım, iki evlenme teklifiyle. Bir gün bunları okursa vay halime ama neyse. Kafamda deli sorular, bitmeyen sorgular. Neyin yanlış neyin doğru olduğunu birisi gelip söylesin istiyorum, ilk kez kendi kalbime de aklıma da güvenmiyorum. Yıllar içerisinde kendimizden daha emin olmayacak mıydık, ben mi yanlış anladım !!!

 

Sonra, Mayıs ayının ortasında, büyük bir şuursuzluk yapıp yığınla borca girerek kendime şirin mi şirin bir ev aldım. Evi aldığımı söylediğimde babamın tepkisi haliyle ne içirdiler sana oldu, şimdi düşününce hak veriri gibi oluyorum aslında. Son aylarda eşya bakmak, taşınmak, yerleşmek vb. organizasyonlarla meşgulüm, bir yandan çok keyifli diğer yandan yorucu, ne çok detay varmış arkadaş. Tabii ki kendi içinde bir devrim bu, Anadolu'nun bağrında büyümüş anne babama, benim artık kendi düzenime ihtiyacım var, ayrı eve çıkıyorum diyorum. Bir gün bütün bunları kendi başına yapacağıma hayatta inanmazdım ama, zaman nelere hazırlıyor hepimizi.

 

İş hayatı desen son yılların en hareketlisi oldu, günlerce gezdim, ne toplantısı bitti, ne raporu. Keyif aldım gezerken de çalışırken de, her ne kadar uykusuz geceler, bitmeyen sorumluluklar da olsa. Tam biraz dinginleşti, biraz da bunun tadını çıkarayım derken, bitmeyen tezim gündem oldu. Üç haftaya kadar vermezsem nihayet atılacağım okuldan, bir azimle yazıyorum ya bakalım. Bilim dünyasının üstüne bir kabus gibi çökeceğim demiştim :)

 

Zamanın ne çabuk geçtiğini görüp, bazen paniğe kapılıyorum bu kadar hareketin içinde. Sonra, akışa bırakıyorum kendimi, su nereye götürürse... Anlayarak, öğrenerek, affederek büyüdüğüm her an için teşekkür ediyorum hayata, daha az küskün daha az isyankar oldum bu günlerde.

 

Ötelediğim, yapmaya korktuğum her şey için güç istiyorum biraz, biraz daha kararlılık şimdilerde.

 

Sen koru beni İsa.

 

Beni kategorize et

Şimdi efenim benim hayatım kategorizasyon üzerine kurulu, böyle bir dal yoksa da artık var. Diyeceksin ki nasıl, böyle hayat mı olur, let meee explain beybii. Eğer bir insanı, bir olayı ya da bir duyguyu daha önce tespit ettiğim, beynimin çekmecelerine kaydettiğim kategorilerden birinin içerisine atabilirsem değme keyfime. O zaman ne dert kalıyor ne tasa, çünkü o durumda bütün bileşenler belli, akış belli, dahası sonuç belli. Ama o sürece kadar olan kısım sancılı, ağrılı, günlerim acılı ezme kıvamında.

 

Dün akşam itibariyle, aylardır kafamı kurcalayan bir konuyu da çözme şerefine eriştim, bir durum çözümlemesi yapıp derhal ilgili kategoriyle eşleştirdim ve büyük bir huzura erdim, inan bana konunun bir önemi yok. Bugün hayat bir güzel, bi boş, bi anlamsız, bi sade. Anlamsız diye sevinir mi insan diyorsun biliyorum ama, anlam yüklemeye çalışmak da yoruyor bazen, omzumdan bir yük kalktı inan.

 

Elimdeki bu bilgiyle neler yapabilirim gel bi düşünelim. İnsanlıkta bir üst seviyeye tırmanmış biri olarak, daha az üzüleceğim kesin, ki belki de en önemlisi bu. Sonra, yüceltme eylemi konusunda ne kadar bonkör biri olduğumu görme şansına eriştiğim için kendime bir ödül verebilirim, ki bu da kendime olan sevgimi bir kat daha arttırır. Son olarak da, her şeyi olduğu gibi kabullenebilme yetisi kazanma konusunda bir adım atmış olurum. E bundan iyisi can sağlığı.

 

İşin özü; bazen hepimizin insan olduğunu unutup, insanüstü beklentiler içerisine giriyoruz, ki kimseye faydası yok. Akışına bırakmak lazım, sorgulamamak lazım, geleni de gideni de anlamaya çalışmak yerine öylesine yaşamak lazım. Bunları yapabilmeyi öğrenmek için de, ne kadar sıradan varlıklar olduğumuzu, yaşadıklarımızın benzer kalıplar içerisinde kaldığını, kimsenin bir farkının olmadığını da bir kez daha hatırlamak lazım. Henüz öğrenciyim ben yolda, hayatın ortalarında ama bu yolun başında, bakalım payıma daha neler var, yarın ola hayrola....

Gidiş yolu

Geldim, biraz saçmalayıp gideceğim, düşündüklerimi sadece kendime saklamam büyük bencillik diye düşündüm, gel beraber irdeleyelim. Konuşarak anlatamam şimdi ben bunları, yazarken kendi içime yöneliyorum hiç değilse.

 

Efenim şimdi ben, %90 mertebesinde mutlu bir insanım, ümitsiz anlarım oluyor elbet ama ne yapıp edip uğraşacak bir amaç, tutunacak bir dal bulurum kendime, bulamazsam uydururum. Kendini manipüle etmek denir mi buna bilmem ama, niyet iyi sonuçta dostum, yöntemin ne önemi var.

 

Ama bazen öyle anlarım oluyor ki, ruhumu bir başına bırakılmış hissediyorum, önüme konulan ne olursa önemini yitiriyor, sevinçlerim terk ediyor, boş gözlerle bakıyorum dünyaya, merkezle irtibat sıfır, bütün çağrılar yanıtsız. Bu sabah da böyle uyandım işte, dokunsan ağlayacağım, ördüm bir koza, kapadım kendimi bir deliğe - iş diyor bazıları buna - anlamaya çalışıyorum bu halimi, dünden bugüne değişen bir şey yok oysa ki.

 

İnsan denen mahlukatı anlayacağız diye geçti mi bir ömür, gram ilerleme yok ya bu yolda ona yanarım. Bu kadar emeği neye versek güzelleşirdi lan, insanlarla ilişkilerimiz günden güne niye boka sarıyor o zaman. Birbirimize eziyet ederek kendimizi bulma çabamız takdire şayan, inşallah bu kadar üzüldüğümüze değiyordur, dilerim bize yapılan abukluklar karşısında hiç değilse bunu yapanlar mutludur. Onlar da değilse ziyan oluyor bu kadar enerji.

 

Daha da fenası, eleştirdiğim şeyleri kendimin yapmaya başlaması. Hala acımasız değilim ama, bu bir teselli sayılırsa.. Üzmekten korkuyorum, ruhumun hasarlarını başkasına yıkmamak için elimden gelen gayreti gösteriyorum, sonuç yanlış belki ama gidiş yolundan puan verir mi hayat bana? 

 

 

 

 

Geçti

Gün geçmiyor ki bir ders almayayım şu hayattan, yeni bir keşifle yoluma devam etmeyeyim, şu dünyada ders almaya tek hevesli ben miyim, yoksa herkes öyle de çaktırmıyor mu acaba diye büyük soru işaretlerim var doğrusu.

 

İki gündür başka bir boyuta transfer oldum diyebilirim, zihnimin bölmelerinde değişik olaylar oluyor, bir gevşeklik, bir hayatı olduğu gibi kabullenme, beklentilerini minimuma indirme hali gelip oturdu içime yine, insanları anlamak cabası.

 

Tuhaf olan böyle hissetmem değil, zaman zaman yakaladığım bu ruh halinin istikrarını sağlayamamak temel problemim, keşfettiğim şeyleri sindirememekten dicem, öyle de değil. Etkileşimde olan varlıklarız neticede, her ne kadar yalıtırsam yalıtayım kendimi, bir mikrop gelip dağılıyor bünyeme, sonra büyüdükçe kontrolümden çıkıyor her şey. Bir İsa'ya havale ediyorum, bir Merkür'ü suçluyorum içinden çıkamadığım böyle durumlarda, biliyorum hiç bilimsel değil.

 

Kendimle ilgili milyon tane keşif yapıp, edindiğim bu yeni bilgilerle yaşama devam etmek çok tatlı aslında, her ne kadar acımasız süreçlerden de geçsem sonucun beni bir noktaya taşıdığını görmek mutlu ediyor beni. Yine böyle bir evredeyim işte, her bir hücremle barıştığım - niye küstüğüm konusuna şimdilik girmiyorum - güneşi görüp mutlu olduğum anlar yumağı, aldığım hazzın tarifin yok, manyak mıyım acaba ben la.

 

Değişik yerler, değişik insanlar tanıma isteğim doruk noktasında, iyiyken hep böyleyim, şöyle altı ay durmaksızın gezsem diyorum, bir süre her şey bekleyebilir, ruhumun açlığı birincil meselem. Tatil planları yapmaya başladım elbet, şimdilik flört ediyoruz tatil destinasyonlarıyla, çok yakındır kaptırmam kendimi büyüsüne.

 

Bir de kendi evime taşınma planı var ki, aslında yılın olayı bu benim için, en geç yılın ikinci yarısına kadar gerçek kılabilmek adına elimden geleni yapıyorum, heyecanlıyım bildiğin. Geç kaldım belki ama hazır olduğum an şu an.

 

Evrenden istek mevzularını da geçtim, ne verirsen yaşamak boynumun borcu, vermediklerinle ilgili de vardır bir bildiğin, yoksa da sorun değil.