Veda

Yazmanın aslında benim için nasıl iyileştirici bir yanı olduğunu yeni anlıyorum, buraya yazma isteğimin olmamasının da iyiye işaret olduğunu düşünüyorum artık, ağrı yoksa yazı da yok.

Ailenin son kıdemlisini uğurladık iki gün önce, yıllarca içten içe kızdığım, bencilliği yüzünden etrafındaki herkesin hayatını alt üst ettiğini düşündüğüm ve öldüğünde çok da üzüleceğimi düşünmediğim dedemi. Hep bir kıyaslama içindeydim, bir yanda sürekli bir bağ kurmaya çalışan sevgisini gösteren bir dede, diğer yanda kendi mutluluğu için hiçbirimizi yıllarca görmemeyi göze almış bir adam. Çoğunluğun yapacağı gibi ilkini sevdim ben de, ikincisiyle olabildiğince mesafeli bir bağ kurdum bunca zaman.

Bir insanın çocuklarını niye sevmeyeceğini, kendisine karşı gelinen her noktada nasıl hayatından öfkeyle çıkarıp atabileceğine tanık oldum. Kendince doğruları olan bu adam, tabi olsun istedi herkes ona, olunmadığında ise her zaman yaptığı yolu izledi, kırdı, döktü, uzaklaştırdı, kaçtı.. Çocuklarının ne büyüdüğünde yanındaydı, ne en zor dönemlerinde, hayatımızda olmadığı zamanlarda da hep ona dairdi anlatılanlar, orta yerindeyken de hayatımızın gündemimiz oydu.

En azından biz torunlarını çocuklarından çok sevdi bunu biliyorum, zor da olsa denedi, durmadan anlattığı hikayeler, bitmek tükenmek bilmeyen nasihatleri karşısında çok kaçtım ama yine de sevdim kafa tutan o deli ruh halini çoğu kez.

Anneannemin onu neden bu kadar sevdiğini anlamadım hiç, baktığında bizim gördüğümüzden çok farklı bir adam gördüğüne eminim elbet, yoksa yaşadıkları karşısındaki dayanıklılığı başka türlü açıklanamazdı. Yıllarca kızdığım adamı belki de affetmeye başladığım ilk an, anneannemin ölümünün ardından eşyalarını almak için gittiğimiz o gün pencere kenarındaki koltukta gözleri dolu çaresizce oturduğu andı, ağlayarak çıktım oradan, bu defa giden için değildi gözyaşım, o koca evde yıllar sonra bir başına kalan o adam içindi.

Son aylarda kıpırdayamadan yattığı yatağında boş gözleri ve vazgeçmiş hali karşısında onlarca anı geldi gözlerimin önüne, gücünün hiç bitmeyeceğine inanan adam artık yoktu, ilk kez herkes kadar acizdi doğa karşısında. Ölümünün ardından, bir baba özlemiyle yıllarını geçiren anneme ağladım daha çok, annem ise onca çabasına rağmen bir bağ kurmayı başaramadığı aslında hiç olmamış babasına...

Kırık Ayak

Efenim yine yepyeni bir gündemle karşınızdayım, aksiyonlara doyamayan ben düz yolda yürümeyi beceremeyerek ayağımı kırdım, bugün on altıncı gün. Bir gün boyunca İstanbullarda bu ayakla gezindim üstelik. Ayak bileğimin kırık olduğunu ertesi gün doktorun söylemesi nedeniyle de on beş koca gündür alçıda.

 

Tuvalete gitmek hayatımda nicedir lüks haline geldi sevgili okur, son bir yıldır iş ve toplantı yoğunluğu nedeniyle tek mola yerim haline gelen tuvaleti bana çok gören bir zihniyetle karşı karşıyaydım, şimdi de ayağım nedeniyle hareket kabiliyetimin minimuma inmesi münasebetiyle gidemiyorum. Millet hayattan han hamam ister, ben daha tuvalet kısmındayım. Söylediğim her şeyi kendince yorumlayan evren, gözünü seveyim dikkatli dinle.

 

Efenim bundan birkaç ay önce başladım ben söylenmeye, odaklandığımız bir proje için, bunu da alırsak tükkanı bir ay kapatıyorum bilesiniz diye artistlik yapıyorum patronuma, çalıştıramaz beni hiçbir güç dedim. Evren olayı o kadar güzel kavramış ki, işi alacağımız günün sabahı toplantıya giderken kırdım ayağımı ve taahhüt ettiğim üzere bir ay evdeyim, ve o hiç bir güç beni çalıştırmaya devam ediyor. Ey gezegen, ey evren, hatta paralel evren, söylediğim diğer şeylerde de aynı hassasiyeti bekliyorum, yığınla talebim varken niye algıda seçicisin diye de sormadan geçemiyorum.

İnsan sağlığının kıymetini bu gibi durumlarda çok daha iyi anlıyor, ne çok şeyden mahrumum anlatamam. Banyo yapmak için nerdeyse organizasyon şirketi kuruyorum, yan odaya gidip kitabımı alamıyorum, cep telefonumu şarja takmak için birilerini bekliyorum, dişlerimi fırçalamak için ayağa kalktığımda en fazla durabildiğim süre 3 dakika, ayakkabı giymeyi özledim, kapı çaldığında açan tabii ki ben olamıyorum, üstelik hep aynı şekilde oturmaktan popom acıdı. Sokağı özledim bir de, arkadaşlarımı, serseri şekilde yolları arşınlamayı, bu liste uzar gider de daha fazla ajitasyon yapmayayım, son on iki gün, dayan diyorum kendi kendime.

İşin ilginç tarafı, ayağımı kırdığımı öğrenen bir tek insan evladı farklı bir yorumda bulunmadı, ilk tepkiler, aaa iyi işte dinlenirsin biraz, bu dönemin tadını çıkar, ya inanmayacaksın ama sevindim bile, bir de iyi tarafından bak kafa dinlersin... Bir komşumuz daha da ileri giderek, belli ki dinlenmek istemişsin, ne gerek vardı bunun için ayağını kırmaya, şerefinle otursaydın ya bile dedi. Nasıl bir imajım varsa artık, siz düşünün gerisini.

Arayan her Allahın kuluna ayağımı nasıl kırdığımın detaylarını bütün ısrarlarına rağmen vermemem ayrı bir etki yarattı, size ne kardeşim, hepinize açıklama mı yapacağım, çok ısrar eden bir teyzeye artık dayanamayıp, dayak yedim canım dedim, oldu mu. Hayır ben ağrı sızı içinde kıvranırken niye bi de sizin merakınızı gidermek gibi bir göreve atanmış oluyorum.

Geçmiş olsun ziyaretlerini kabul etmemem de başka bir yamukluk olarak algılandı. Ne kadarınız sizi bu halde insanların görmesinden hoşlanıyor, geçmiş olsun diyince geçiyor mu bilmem ama  ben sevmiyorum arkadaş. Geri püskürtmelerime rağmen gelen bir kitle var ki, artık onlara yapacak bir şey yok diyerek keyfini çıkarıyorum. Gelme yönündeki ısrarlı çağrılarıma rağmen gelen halama kurşun döktürdüm bir de, yarebbimm o nasıl bir rahatlık. Hiç boşuna kınamayın beni, bildiğiniz kendime geldim. Bundan sonra altı aylık periyotlarda yaptırcam bunu, başlarım bilimine.

Tabii bir de günlük beslenme düzenim çok renklendi, net iki öğün kelle paça ve türevlerini yiyorum, ne lezzet ama...  Bir de doğru yerini mi yediriyor annem bilmiyorum, emin değilim hala, çorbanın analizini yapmaktan helak oluyorum bu yüzden, bu kelle, hah bu paça, bu ne ki diye diye geçiyor ömrüm. Bundan sonra hiç bir yerde işkembeci görmek istemiyorum.

Sonuç olarak, sözcüklerin gücüne bir kez daha inanan ben, bundan sonra ağzımdan çıkacak her şeyi hassasiyetle kontrol edeceğim. Demem o ki, siz siz olun hiç büyük konuşmayın, gözünüzün önüne bakın, hayatı ciddiye alın.. Hele düşüncelerinizi beş kat daha fazla.

Sağlıcakla kalın,

 

Güneşini de getir..

Aylar geçmiş bir iki satır yazı yazmayalı buralarda, elim klavyeye küsmüş bildiğin, biliyorum aklıma gelenlerle ifade ettiklerim ışık yılı uzaklıkta olacak ama olsun kayıt düşülsün tarihe yine de, malum yıl bitiyor, bir muhasebe yapmak şart.

Bu yılın ilk aylarından itibaren öyle sevimsiz bir tabloyla geçti ki günler, aslında ne ben anlatayım ne de sen oku. İlk yarı kişisel yaşamım için depremdi, ikinci yarı ülkece battık boka. Ankara katliamından sonra psikolojik dengem iyice bozuldu, günlerce  kimseyi görmek istemedim, gördüklerimle kavga etmemek için zor tuttum kendimi, hatta tutmadım da etrafımda hala anlayış sahibi insanlar var neyse ki, hoş gördüler beni diyelim. İnsanların rahatlığı ve vurdumduymazlığı karşısında öfkem büyüdü. Kaybetme korkusu denen şeyi bir kez daha iliklerimde hissettim.

Günlerdir güneydoğuda olan biteni izlemek ve olağanmış gibi yaşamıma devam etmek fena koyuyor, insanlar ölüyor.. kalanlar ise insanlıktan her geçen gün biraz daha çıkıyor, bir zamanlar benzemekten korktuğumuz o coğrafyaları aratmıyor hiçbir yer. Tartışma programlarında felsefe yapan, söz yarıştıran, yegane otoriteymişçesine ahkam kesen insan topluluğundan tiksiniyorum... Egolarınızı başka alanlarda tatmin etseniz de şu halk rahatlasa.

İnsanların çıkarları uğruna ne kadar gözü kara olabileceğini ülke ölçeğinde gün be gün görüyoruz. Bir şekilde buna kılıf bulan, arka çıkan, ortak olan bütün insanların artık mikro çevremizde bile çok kalabalık olmaları ne acı, keşke siz hep uzaktan ayıplayacağımız bir güruh olarak kalsaydınız.

Bu yıl ümidimi kaybettim ben.. insanların değişebileceğine, vicdan denen olgunun hala hayatta olduğuna, yaşamlarımızın olumlu yönde akabileceğine.. güven duygumu yitirmek koydu en çok.. belki benim büyümemle ülkenin bu hali eşzamanlılık içinde olduğundan oldu bütün bunlar, bilmiyorum...

Anlatmak istediğim çok şey var ama dedim ya ne yazasım var, ne de kelimelere hükmüm. Diyeceğim o ki, ey yeni yıl, bu defa gelirken güneşini de getir..






 

Yıllar

Efenim, yaşlandığımı hissediyorum ama öyle görüntü itibariyle değil, ruhen bildiğin yaşlanmışım gibi geliyor. Tadını alamıyorum bir sürü şeyin nicedir, stabil bir ruh hali, ne öldüren ne güldüren, ritim duygusu eksik. Çok sevimsiz bir şey lan bu.

 

Zoraki gülüyorum bazen, iyi görünmem gerektiğine dair gereksiz bir yargı var zihnimde, zoraki dediysem içim ağlamıyor, sadece susuyor. Hiç sevmedim bu hallerimi, zaman zaman kendime dışardan bakabilmek gibi bir yeti geliştirdim galiba yıllar içerisinde, dün gece bizimkilerle hava almak için dışarıya çıktığımda fark ettim. Hani yirmi yıl önce çekilen bir fotoğrafın, aynı yerde aynı kişilerle tekrarlanması gibi bir şey, ölmek üzereyim lan ben.

 

İnsanları daha az sevmekle ilgili bir şey bu belki de, daha az güvenmek, daha az inanmak, daha az anlamak.. Olup biteni kabullenmek benim korkum aslında, daha az kafa tutmak, daha çok uyum sağlamak, daha az isyan etmek, daha çok olağanlaştırmak.

 

Enerjik hallerimi özledim ben, ama bu kadarı da fazla dedirten, her boka gülebilen halimi, güneşle birlikte kendine gelen, umutlu ve keyifli beni. Salak bir mod gelip çöreklendi üstüme, bunları dile getirebiliyor olmam sona yakın olduğumun kanıtıdır diye düşünmek istiyorum. Daha geçen gün ahkam kesiyordum şapşal yağmur adama, mutluluğun tarifi gibi zor bir işe kalkışarak, aslında kendimi ikna ediyordum belki de. Ülkenin içinde bulunduğu durumun büyük bir etkisi var kuşkusuz, olan bitene tahammül edememek, saçmalıklara karşın hiçbir şey yapamamamın ağrısı, korkular..

 

Değişikliğe ihtiyacım var benim, ama ne olursa olsun değil bu defa, kaybettiğim dengeyi geri bulayım, renklerin farkına yeniden varayım... Duy beni İsa.

 

 

Kıpır kıpır ruh halim

Güneşli iklimlere ihtiyacım var dedikçe ben günlerdir, Ankara Londra'ya döndü arkadaş. Kuzey iklimleri bana göre değil diye şurada kalmama bahaneler uydururken, başıma gelenlere bak sen. Neyse ki, havaların ısınmasıyla kimyam değişmeye başladı, yorucu bi iklimi geride bırakmış olmanın saadeti içindeyim.

Son günlerde öylesine agresif, öylesine nemrut bir varlık haline dönüşmüştüm ki, kendimle ilgili ciddi endişelerim vardı. Bi baktım ki çok çabuk sinirleniyorum, tahammülüm azalmış, daha az gülüyorum, sürekli problemlerle karşı karşıyayım. Yediğim yemeğin tadını almıyorum arkadaş, daha kötüsü ne olabilir, kebap insana ayşe kadın fasulye gibi gelir mi, geldi işte. Yaşadığım, kendi içinde hareketli, ama aslında tekdüze günler birbirinin ardı sıra, kendimden sıkıldım inan.

 

Bugün dur dedim bu gidişe, hayatı bu kadar kontrol etmenin kimseye faydası yok, elindekilerin kıymetini bil, sızlanmayı bırak, daha çok harekete geç, daha az üzül. Üzerime geçirdiğim o ikinci deriyi değiştirmek için bundan iyi bi zaman dilimi de yok, çok geç olmadan başla. Bundan sonra bütün boş vakitlerimi parklarda bahçelerde geçirip, doğayla iç içe olacağım, olumsuzluklar üzerine daha fazla konuşmayı da bırakıyorum.

 

Tezim için biraz olsun emek vermeye başladım, Eylül'e kadar bitirip bilim dünyasının üzerine bir karabasan gibi çökeceğim, sanki şu ülkede yazılan tezlerle kalkınmışız arkadaş, o alıntı bilimine bir de benimkisi eklensin. Açık hava, oksijen, üstüne arada bir içilen bira, bütün beyin hücrelerimi harekete geçirecek diye ümitliyim.

Efenim kendimle ilgili çok şahane tespitler duyuyorum sevgili arkadaşlarımdan, sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum ama, işin aslı, beni benim kadar tanıyolar la. Geçtiğimiz günlerin birinde, Absalom' un bir yazısına yorum yapan İsyankar Kuzu'mun hakkımda söylediklerini birer bilim insanı edasıyla inceleyelim gel.

 

" SuveBeyaz'ı şu kadar tanıyosam ev borcu ödeme işinden sıkılıp vazgeçer bi süre sonra...Elinde de excel tablosu olur, şunu böyle yapıp bunu böyle ödersem diye...bankacılık sisteminin henüz akıl edemediği, inovatif bir fikirle bir bankacıyı dumura uuratcak yeni özellikler talep eder :) kabul de ettirir...evden vazgeçer ama sıkılmaktan vazgeçmez, ...Gerekçesini de hazırlar, soora o tabloyu siler...

En soora da , "amaaaan uzun süreli bağlılıklar bana göre diil" diip uzak bir sahil kasabasında denizi tepeden gören, kaktüsle dolu bir yere talip olur, ben burayı adam ederim diye :)) bi de bize ekolojik, doğal alan vs. diye gösterir, gururlanır :)...hayatının ondan sonrasını orda geçircekmiş kibin :) yapar yaneee...güveniom :)) "

 

Zaten hayatta kendini iki kelimeyle tanımla deseler, bunlar aklıma gelir ama utandığımdan söyleyemezdim. Sıkılgan ve bağlanma problemi olan biriyim işte, elimde excel tablosu, hayatın parametrelerini optimize etmeye kalkarken, o hesaba katmadığım değişkenleri ile beni paralize ediyor. Salağım demeye dilim varmıyor, yoksa işin özü bu. Her sabah aynı insanlara günaydın demek istemiyorum ben diyerek işi bıraktım, sekizinci işyerimde çalışıyorum, istikrar konusunda ciddi problemlerim vardı ki, artık değişti sevgili seyirciler, geçtiğimiz haftalarda 5. yılımı kutladım hala çalışmaya devam ettiğim bu güzide işyerinde, düşündükçe ağlayasım geliyor, sevinçten vallahi.

Ama düşündüm ki beni ben yapan bunlar. Her sabah uyanmak için o heyecanı bulamazsam, gözlerimin içi parlayarak işime dört elle sarılmazsam, ruhunu teslim etmiş ama Azrail almaya kıyamamış bi edada her günü geçirirsem, ne anlamı var ki bu sürekliliği sağlamanın. Yanılıyor muyum ? Muhtemelen evet, amaaannn doğruyu da söylemeyiver...

Dün akşamdan beri o kadar sempatik tavırlar içerisindeyim ki, birlikte tepki verdiğimiz bir sürü olay karşısında benim vurdumduymaz hallerimi gören annem şüphe etti, biz sana çok yükleniyoruz iyisin di mi diye. Aslında şimdi çok iyiyim, bitti, geçti gitti her şey. Değişen olaylar değil tabii ki, yukarıda bahsi geçen sıkılgan yapım sayesinde, bunları dert etmekten de sıkıldığımı fark ettim. Konuştukça paylaştıkça azalacağını düşündüğüm şeyler aldı beni girdabına, sürükleniyorum tozun toprağın içinde. Gitmek istediğim yerden millerce uzaktayım, ben oturmuş nelerle uğraşıyorum. Geçirdiğim en uzun depresyon dönemi oldu bu anlayacağın, tarihimde ilk.. Depresyon değil, süresi tabii ki. Her şeyde değil ama, sen bu konuda beni istikrardan koru İsa.




 

 

Hacı, ne iş ?

 

 

İnsanların yıllardır benim mesleğim ( ne olduğunu ayrıca belirtmiyorum, yukarıdaki resim bir fikir verebilir diye düşünüyorum ) ve işimle ilgili büyük sorunları var sayın seyirciler, gün geçmiyor ki yeni bi şey duymayayım. Nerden çıkardın diyeceksin şimdi ama, durduk yere şikayet etmiyorum herhalde.

 

Geçtiğimiz akşam bilgisayarın karşısına gömülmüş, teze iki satır cümle eklemek için ter dökerken, diğer bilgisayarın başında kendi kendine konuştuğunu düşündüğüm kardeşimin sesiyle irkildim. Bilmem ne bakanlığı uzman alıyormuş, başvursana dedi, odada ikimizden başka kimse olmamasına rağmen bi etrafıma bakındım, sonra bütün gücümü toplayıp ben miiii, dedim. Evet, sen dedi. Önce bi idrak güçlüğü yaşadım haliyle, niye ki işsiz miymişim ki dedim. Maaşları iyi, çok da eleman alacaklarmış dedi.

Sosyal medyada cirit atması gerekirken, iş ilanlarına takılmış olmasına mı yanayım, on beş yıllık iş hayatımı böyle bir çırpıda kesip atmasına mı, bilemedim.

İnsanların ne düşündükleri ile ilgili küçük bir fikir vermek adına aşağıda paylaştım söylenenleri, ama asıl amacım sizi bilgilendirmek değil, yazarken bir farkındalığa erişip bunun nedenini çözebilmek esasında.

 

Yaptığım işe annemin bakışı; Erkek işi bu, nerden buldun bilmiyorum, daha doğru dürüst bir meslek seçseydin ya, şimdi biz varız idare ederiz de, ya yarın öbür gün evlendiğinde ne olacak. ( Her eve girişimde acıklı buğulu bi bakış, çok mu yoruldun yine, dinlen biraz bugün de dışarı çıkma )

 

Kardeşimin bakışı; Pavyonda çalışsan mesai saatlerin daha düzenli olurdu, daha çok görürdük seni ( son yıllarda düzene girdi yalnız hakkımı yiyorlar ) , bu nası iş be, hiç mi bitmiyor, senden kurtulmak istiyo olabilirler mi, batmıyor mu şirket daha hayret. Bak bilmem hangi kurum eleman arıyor, kpss başvuruları da yakın, bi takip etsene.

 

Babamın bakışı; Bir memuriyete girseydin garanti olurdu, şimdi bi orda bi burda, nereye kadar böyle gidecek, ya işten çıkarırlarsa napacaksın o zaman, neyse hayırlısı.

 

Arkadaşlarımın bakışı; Sahi sen ne iş yapıyosun ya, tam olarak yani, sizin bölümden mezun olanlar genelde bankacı, üretimci filan ama ben pek anlayamadım tam olarak ne konuda uzman olduğunuzu. Olsun ya yine de iş işte, maaşını tam alıyorsun di mi?

 

Benden yaşça büyük aile dışı bireylerin bakışı; Çalışıyosun di mi, ne işti, hımmm olsun olsun, iş olsun da, daha gençsin ne fırsatlar çıkar. Ya bilmem neresi de eleman arıyo aslında, bi tanıdık bulsan da görüşsen.

Temelde uzlaştıkları; bunca yıllık çalışmamın gerçek bir iş olarak görülmediği, işi iş yapanın devlet garantisi olduğu, benim hala geçici bir süreçte olduğum ve Allah kısmet ederse bir gün bunun son bulacağı.
 

Benim bakışıma gelince; Zaman zaman şikayet etsem de, genel olarak işimi seviyorum ben, çalışmaktan değil kimi vakit insanlardan yoruluyorum, piyasa ortalamasında para kazanıyorum, daha iyisi için çaba gösteriyorum, bulunduğum sektör idealimdi, her zaman daha fazlası için çalışmaya gücüm var, seyahat etmeyi de hareket halinde olmayı da çok seviyorum.

Ta ki dün izlediğim bir videoya kadar böyleydi fikrim, yağmur adamın feyz alın diye gönderdiği bir konuşmadan benim seçip aldığım, acaba durum bu kadar vahim de ben mış gibi mi yapıyorum. Belki de gerçekten mutsuz olmam gerekiyor, belki  gerçekten burada olmamalıyım. Ama bundan sonraki yıllarda ne iş yapacağım konusunda öyle billur bi bakışım, vizyonum falan da yok.

Önümüzdeki altı ayı buna ayırmaya karar verdim blog dost, neyi yapsam çok mutlu olurum konu başlığıyla günlerimi geçireceğim, bulduğumda da yedi düvele ilan edeceğim, söz.

 

 

 

Yaz gelmedi !!!!

Gelmeyen yaza isyanlarımla başlamak istiyorum sevgili blog dost, hani küresel ısınıyoduk lan, bildiğin soğuyo memleket, her gün yağmur her gün buz gibi bi hava, gök gürlüyor yine yeaaaa. Günlerdir coşku içinde yaşıyorum bildiğin, pambik prensesimin tabiriyle, olaylaaaar, olaylaaaar, an geçmiyor ki normal bir vaka ile karşılaşayım.

 

Geçtiğimiz hafta bilgisayarımın başına gelen elim bir kaza nedeniyle, ne kazası bildiğin hayvanlık ama neyse, verilerimin hiç azımsanmayacak bir kısmını kaybettim. Önce ne olduğunu tam anlamamış olmam nedeniyle bir durgunluk geldi, sonra an be an açıldı zihnim başıma gelen felaketin büyüklüğüyle. Şimdi geriye dönük derin çalışmalar içindeyim, ettiğim ahın öbür taraftan duyulma olasılığı yüksek.

 

Oldum olası istikrardan yoksun bir bünye olarak, aynı işyerinde beşinci yılımı dün itibariyle tamamladım, tabii aldı beni bir gitme isteği, yıllarımı aynı yüzlerle geçirecek olma korkusu var bende bildiğin. Yaşlanmakla değil ama işyerinde aynı yüzlerle yaşlanmakla derdim. Bu yüzden kendime yeni mecralar yaratıyorum, başıma bir iş almasam bari.

 

Finans konularında üstün öngörülü kardeşime laf ederken, üstüne bir de kuzenim eklendi, ailemin toptan ekonomi yoksunu olduğuna kanaat getirdim, o genin bende bozulmuş olmamasını ümit ediyorum, hatta yalvarıyorum. Hani Forbes'a röportaj verecektim ya, ekonomi dalında Nobel varsa o benim olacak, olacak dedim başka yolu yok.

 

Güzide kardeşimin düğün hazırlıkları kapsamında, söz, nişan aktiviteleri,  kına gecesi için mekanın bulunup organizasyonun yapılmasının ardından, geçtiğimiz hafta sonunu gelinlik bakmak için ayırdık sevgili blog. Ayna karşısında hayran hayran kendini izleyen genç kızlarımıza, çocuklarının mürüvvetini gören annelerin yağmur bakışlarına maruz kaldım. Gelinlik hayalini çocukluğundan beri kuran, o amacı erişmiş olmaktan büyük keyif alan hanım kızlarımızı görünce, bir kez daha ne kadar öküz bir tabiata sahip olduğumu anladım. Hayal kurmak dediler ya, hayal...şaka değil. Bir kez olsun gelmeyen aklımın geri zekalılığına mı isyan edeyim, bu bünyelerin tuhaflığına mı tüküreyim bilemedim.

 

Bitmeyen bir tezim, bitmeyen bir bitirme isteğim, bitmeyen bir tembelliğim var. Pazar günü evde oturup iki satır yazı yazmaya çalışırken ne kadar acı çektiğimi gören kardeşim, köpeğini dışarda götürmeye benzer bir edayla, kalk seni bir kahve içmeye çıkarayım, olmayacak bu böyle, karşında ben patlayacağım dedi. Günlerdir cafe cafe geziyorum, çalışmak için benim dışımda akan gürültülü ortamlara ihtiyacım var, evde ders çalışmak gibi bir alışkanlık edinemedim, kütüphaneler de çok kasvetli.

 

Bu yıl tatile gidip gitmemem, bu hafta alacağım bir habere bağlı, zincirlenmiş hissediyorum kendimi, şayet bu süre içerisinde olumlu bir gelişme olmazsa, bundan sonrası için sağlam bir plan geliştirmem gerekecek. Kendi başıma yaptığım atılımların başıma bela olacağını öngöremedim, sırtımda bir yükle dolaşıyorum aylardır.

 

Dün akşam uyuz çocukluk arkadaşımla buluşup, biz nerde yanlış yaptık yeaa başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdik. Sonuç, biz hep böyleydik. Yıllardır birbirimizin o kadar salaklığına tanık oluyoruz ki, yaptığımız hiçbir şey karşısında şaşırmıyor diğeri. Nası güzel bir şey var yaa, hayatında böyle birinin olması. 

 

Sonuç olarak o çok istediğim akış var hayatımda, her gün bi yerlere akıyor, bi yerler bana akıyor, stabil duran nesne sayısı sınırlı, evdeki vazo bile yer değiştiriyor. Ben yine hayatımı sorgulamaya başladım, doğru yerde durduğuma bir türlü inanasım gelmiyor, analizler, diyagramlar, hipotezler, yetmiyor anlatmaya zihnimde olup bitenleri. Sen koru beni İsa.