Kıpır kıpır ruh halim

Güneşli iklimlere ihtiyacım var dedikçe ben günlerdir, Ankara Londra'ya döndü arkadaş. Kuzey iklimleri bana göre değil diye şurada kalmama bahaneler uydururken, başıma gelenlere bak sen. Neyse ki, havaların ısınmasıyla kimyam değişmeye başladı, yorucu bi iklimi geride bırakmış olmanın saadeti içindeyim.

Son günlerde öylesine agresif, öylesine nemrut bir varlık haline dönüşmüştüm ki, kendimle ilgili ciddi endişelerim vardı. Bi baktım ki çok çabuk sinirleniyorum, tahammülüm azalmış, daha az gülüyorum, sürekli problemlerle karşı karşıyayım. Yediğim yemeğin tadını almıyorum arkadaş, daha kötüsü ne olabilir, kebap insana ayşe kadın fasulye gibi gelir mi, geldi işte. Yaşadığım, kendi içinde hareketli, ama aslında tekdüze günler birbirinin ardı sıra, kendimden sıkıldım inan.

 

Bugün dur dedim bu gidişe, hayatı bu kadar kontrol etmenin kimseye faydası yok, elindekilerin kıymetini bil, sızlanmayı bırak, daha çok harekete geç, daha az üzül. Üzerime geçirdiğim o ikinci deriyi değiştirmek için bundan iyi bi zaman dilimi de yok, çok geç olmadan başla. Bundan sonra bütün boş vakitlerimi parklarda bahçelerde geçirip, doğayla iç içe olacağım, olumsuzluklar üzerine daha fazla konuşmayı da bırakıyorum.

 

Tezim için biraz olsun emek vermeye başladım, Eylül'e kadar bitirip bilim dünyasının üzerine bir karabasan gibi çökeceğim, sanki şu ülkede yazılan tezlerle kalkınmışız arkadaş, o alıntı bilimine bir de benimkisi eklensin. Açık hava, oksijen, üstüne arada bir içilen bira, bütün beyin hücrelerimi harekete geçirecek diye ümitliyim.

Efenim kendimle ilgili çok şahane tespitler duyuyorum sevgili arkadaşlarımdan, sevinsem mi üzülsem mi bilemiyorum ama, işin aslı, beni benim kadar tanıyolar la. Geçtiğimiz günlerin birinde, Absalom' un bir yazısına yorum yapan İsyankar Kuzu'mun hakkımda söylediklerini birer bilim insanı edasıyla inceleyelim gel.

 

" SuveBeyaz'ı şu kadar tanıyosam ev borcu ödeme işinden sıkılıp vazgeçer bi süre sonra...Elinde de excel tablosu olur, şunu böyle yapıp bunu böyle ödersem diye...bankacılık sisteminin henüz akıl edemediği, inovatif bir fikirle bir bankacıyı dumura uuratcak yeni özellikler talep eder :) kabul de ettirir...evden vazgeçer ama sıkılmaktan vazgeçmez, ...Gerekçesini de hazırlar, soora o tabloyu siler...

En soora da , "amaaaan uzun süreli bağlılıklar bana göre diil" diip uzak bir sahil kasabasında denizi tepeden gören, kaktüsle dolu bir yere talip olur, ben burayı adam ederim diye :)) bi de bize ekolojik, doğal alan vs. diye gösterir, gururlanır :)...hayatının ondan sonrasını orda geçircekmiş kibin :) yapar yaneee...güveniom :)) "

 

Zaten hayatta kendini iki kelimeyle tanımla deseler, bunlar aklıma gelir ama utandığımdan söyleyemezdim. Sıkılgan ve bağlanma problemi olan biriyim işte, elimde excel tablosu, hayatın parametrelerini optimize etmeye kalkarken, o hesaba katmadığım değişkenleri ile beni paralize ediyor. Salağım demeye dilim varmıyor, yoksa işin özü bu. Her sabah aynı insanlara günaydın demek istemiyorum ben diyerek işi bıraktım, sekizinci işyerimde çalışıyorum, istikrar konusunda ciddi problemlerim vardı ki, artık değişti sevgili seyirciler, geçtiğimiz haftalarda 5. yılımı kutladım hala çalışmaya devam ettiğim bu güzide işyerinde, düşündükçe ağlayasım geliyor, sevinçten vallahi.

Ama düşündüm ki beni ben yapan bunlar. Her sabah uyanmak için o heyecanı bulamazsam, gözlerimin içi parlayarak işime dört elle sarılmazsam, ruhunu teslim etmiş ama Azrail almaya kıyamamış bi edada her günü geçirirsem, ne anlamı var ki bu sürekliliği sağlamanın. Yanılıyor muyum ? Muhtemelen evet, amaaannn doğruyu da söylemeyiver...

Dün akşamdan beri o kadar sempatik tavırlar içerisindeyim ki, birlikte tepki verdiğimiz bir sürü olay karşısında benim vurdumduymaz hallerimi gören annem şüphe etti, biz sana çok yükleniyoruz iyisin di mi diye. Aslında şimdi çok iyiyim, bitti, geçti gitti her şey. Değişen olaylar değil tabii ki, yukarıda bahsi geçen sıkılgan yapım sayesinde, bunları dert etmekten de sıkıldığımı fark ettim. Konuştukça paylaştıkça azalacağını düşündüğüm şeyler aldı beni girdabına, sürükleniyorum tozun toprağın içinde. Gitmek istediğim yerden millerce uzaktayım, ben oturmuş nelerle uğraşıyorum. Geçirdiğim en uzun depresyon dönemi oldu bu anlayacağın, tarihimde ilk.. Depresyon değil, süresi tabii ki. Her şeyde değil ama, sen bu konuda beni istikrardan koru İsa.




 

 

Hacı, ne iş ?

 

 

İnsanların yıllardır benim mesleğim ( ne olduğunu ayrıca belirtmiyorum, yukarıdaki resim bir fikir verebilir diye düşünüyorum ) ve işimle ilgili büyük sorunları var sayın seyirciler, gün geçmiyor ki yeni bi şey duymayayım. Nerden çıkardın diyeceksin şimdi ama, durduk yere şikayet etmiyorum herhalde.

 

Geçtiğimiz akşam bilgisayarın karşısına gömülmüş, teze iki satır cümle eklemek için ter dökerken, diğer bilgisayarın başında kendi kendine konuştuğunu düşündüğüm kardeşimin sesiyle irkildim. Bilmem ne bakanlığı uzman alıyormuş, başvursana dedi, odada ikimizden başka kimse olmamasına rağmen bi etrafıma bakındım, sonra bütün gücümü toplayıp ben miiii, dedim. Evet, sen dedi. Önce bi idrak güçlüğü yaşadım haliyle, niye ki işsiz miymişim ki dedim. Maaşları iyi, çok da eleman alacaklarmış dedi.

Sosyal medyada cirit atması gerekirken, iş ilanlarına takılmış olmasına mı yanayım, on beş yıllık iş hayatımı böyle bir çırpıda kesip atmasına mı, bilemedim.

İnsanların ne düşündükleri ile ilgili küçük bir fikir vermek adına aşağıda paylaştım söylenenleri, ama asıl amacım sizi bilgilendirmek değil, yazarken bir farkındalığa erişip bunun nedenini çözebilmek esasında.

 

Yaptığım işe annemin bakışı; Erkek işi bu, nerden buldun bilmiyorum, daha doğru dürüst bir meslek seçseydin ya, şimdi biz varız idare ederiz de, ya yarın öbür gün evlendiğinde ne olacak. ( Her eve girişimde acıklı buğulu bi bakış, çok mu yoruldun yine, dinlen biraz bugün de dışarı çıkma )

 

Kardeşimin bakışı; Pavyonda çalışsan mesai saatlerin daha düzenli olurdu, daha çok görürdük seni ( son yıllarda düzene girdi yalnız hakkımı yiyorlar ) , bu nası iş be, hiç mi bitmiyor, senden kurtulmak istiyo olabilirler mi, batmıyor mu şirket daha hayret. Bak bilmem hangi kurum eleman arıyor, kpss başvuruları da yakın, bi takip etsene.

 

Babamın bakışı; Bir memuriyete girseydin garanti olurdu, şimdi bi orda bi burda, nereye kadar böyle gidecek, ya işten çıkarırlarsa napacaksın o zaman, neyse hayırlısı.

 

Arkadaşlarımın bakışı; Sahi sen ne iş yapıyosun ya, tam olarak yani, sizin bölümden mezun olanlar genelde bankacı, üretimci filan ama ben pek anlayamadım tam olarak ne konuda uzman olduğunuzu. Olsun ya yine de iş işte, maaşını tam alıyorsun di mi?

 

Benden yaşça büyük aile dışı bireylerin bakışı; Çalışıyosun di mi, ne işti, hımmm olsun olsun, iş olsun da, daha gençsin ne fırsatlar çıkar. Ya bilmem neresi de eleman arıyo aslında, bi tanıdık bulsan da görüşsen.

Temelde uzlaştıkları; bunca yıllık çalışmamın gerçek bir iş olarak görülmediği, işi iş yapanın devlet garantisi olduğu, benim hala geçici bir süreçte olduğum ve Allah kısmet ederse bir gün bunun son bulacağı.
 

Benim bakışıma gelince; Zaman zaman şikayet etsem de, genel olarak işimi seviyorum ben, çalışmaktan değil kimi vakit insanlardan yoruluyorum, piyasa ortalamasında para kazanıyorum, daha iyisi için çaba gösteriyorum, bulunduğum sektör idealimdi, her zaman daha fazlası için çalışmaya gücüm var, seyahat etmeyi de hareket halinde olmayı da çok seviyorum.

Ta ki dün izlediğim bir videoya kadar böyleydi fikrim, yağmur adamın feyz alın diye gönderdiği bir konuşmadan benim seçip aldığım, acaba durum bu kadar vahim de ben mış gibi mi yapıyorum. Belki de gerçekten mutsuz olmam gerekiyor, belki  gerçekten burada olmamalıyım. Ama bundan sonraki yıllarda ne iş yapacağım konusunda öyle billur bi bakışım, vizyonum falan da yok.

Önümüzdeki altı ayı buna ayırmaya karar verdim blog dost, neyi yapsam çok mutlu olurum konu başlığıyla günlerimi geçireceğim, bulduğumda da yedi düvele ilan edeceğim, söz.

 

 

 

Yaz gelmedi !!!!

Gelmeyen yaza isyanlarımla başlamak istiyorum sevgili blog dost, hani küresel ısınıyoduk lan, bildiğin soğuyo memleket, her gün yağmur her gün buz gibi bi hava, gök gürlüyor yine yeaaaa. Günlerdir coşku içinde yaşıyorum bildiğin, pambik prensesimin tabiriyle, olaylaaaar, olaylaaaar, an geçmiyor ki normal bir vaka ile karşılaşayım.

 

Geçtiğimiz hafta bilgisayarımın başına gelen elim bir kaza nedeniyle, ne kazası bildiğin hayvanlık ama neyse, verilerimin hiç azımsanmayacak bir kısmını kaybettim. Önce ne olduğunu tam anlamamış olmam nedeniyle bir durgunluk geldi, sonra an be an açıldı zihnim başıma gelen felaketin büyüklüğüyle. Şimdi geriye dönük derin çalışmalar içindeyim, ettiğim ahın öbür taraftan duyulma olasılığı yüksek.

 

Oldum olası istikrardan yoksun bir bünye olarak, aynı işyerinde beşinci yılımı dün itibariyle tamamladım, tabii aldı beni bir gitme isteği, yıllarımı aynı yüzlerle geçirecek olma korkusu var bende bildiğin. Yaşlanmakla değil ama işyerinde aynı yüzlerle yaşlanmakla derdim. Bu yüzden kendime yeni mecralar yaratıyorum, başıma bir iş almasam bari.

 

Finans konularında üstün öngörülü kardeşime laf ederken, üstüne bir de kuzenim eklendi, ailemin toptan ekonomi yoksunu olduğuna kanaat getirdim, o genin bende bozulmuş olmamasını ümit ediyorum, hatta yalvarıyorum. Hani Forbes'a röportaj verecektim ya, ekonomi dalında Nobel varsa o benim olacak, olacak dedim başka yolu yok.

 

Güzide kardeşimin düğün hazırlıkları kapsamında, söz, nişan aktiviteleri,  kına gecesi için mekanın bulunup organizasyonun yapılmasının ardından, geçtiğimiz hafta sonunu gelinlik bakmak için ayırdık sevgili blog. Ayna karşısında hayran hayran kendini izleyen genç kızlarımıza, çocuklarının mürüvvetini gören annelerin yağmur bakışlarına maruz kaldım. Gelinlik hayalini çocukluğundan beri kuran, o amacı erişmiş olmaktan büyük keyif alan hanım kızlarımızı görünce, bir kez daha ne kadar öküz bir tabiata sahip olduğumu anladım. Hayal kurmak dediler ya, hayal...şaka değil. Bir kez olsun gelmeyen aklımın geri zekalılığına mı isyan edeyim, bu bünyelerin tuhaflığına mı tüküreyim bilemedim.

 

Bitmeyen bir tezim, bitmeyen bir bitirme isteğim, bitmeyen bir tembelliğim var. Pazar günü evde oturup iki satır yazı yazmaya çalışırken ne kadar acı çektiğimi gören kardeşim, köpeğini dışarda götürmeye benzer bir edayla, kalk seni bir kahve içmeye çıkarayım, olmayacak bu böyle, karşında ben patlayacağım dedi. Günlerdir cafe cafe geziyorum, çalışmak için benim dışımda akan gürültülü ortamlara ihtiyacım var, evde ders çalışmak gibi bir alışkanlık edinemedim, kütüphaneler de çok kasvetli.

 

Bu yıl tatile gidip gitmemem, bu hafta alacağım bir habere bağlı, zincirlenmiş hissediyorum kendimi, şayet bu süre içerisinde olumlu bir gelişme olmazsa, bundan sonrası için sağlam bir plan geliştirmem gerekecek. Kendi başıma yaptığım atılımların başıma bela olacağını öngöremedim, sırtımda bir yükle dolaşıyorum aylardır.

 

Dün akşam uyuz çocukluk arkadaşımla buluşup, biz nerde yanlış yaptık yeaa başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdik. Sonuç, biz hep böyleydik. Yıllardır birbirimizin o kadar salaklığına tanık oluyoruz ki, yaptığımız hiçbir şey karşısında şaşırmıyor diğeri. Nası güzel bir şey var yaa, hayatında böyle birinin olması. 

 

Sonuç olarak o çok istediğim akış var hayatımda, her gün bi yerlere akıyor, bi yerler bana akıyor, stabil duran nesne sayısı sınırlı, evdeki vazo bile yer değiştiriyor. Ben yine hayatımı sorgulamaya başladım, doğru yerde durduğuma bir türlü inanasım gelmiyor, analizler, diyagramlar, hipotezler, yetmiyor anlatmaya zihnimde olup bitenleri. Sen koru beni İsa.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bozulan binlerce yemindi ezberimde adın,
 

tutarsam sonsuza dek kaybedeceğime inandığım.
 

Senin benimle zorun ne

Günlerdir, hatta aylardır bir sorunu çözmeye çalışmaya adadım kendimi, ne adayacağım, elbette ki böyle bir gayem olmadı, hayatın giydirdiklerinden işte.. ben de el mahkum uğraşıyorum. Genelde kendime ait konularla ilgili daha serinkanlı, daha esnek bakardım hayata, kendimi yiyip bitirmez, illa ki çözüm bulacağıma inanır, bu nedenle de hayatımda olup bitenleri paylaşmak yerine, başkalarını dinler, ilham alırdım nelerle karşılaşılabileceğine dair.

 

Bu defa öyle olmadı, günlerdir kimi bulsam anlatıyorum, hemen bir şikayet bir sızlanma moduna geçiyorum, birisiyle paylaşıp o yükü üzerimden atmak için didiniyorum, en son tez danışmanıma anlatırken buldum kendimi. Biliyorum onunla sadece bilim yapmamız lazım ama koptu bende kayış. Belki problem benim gördüğüm kadar büyük değil, belki olayları ben abartıyorum, belki yaşlandım, belki delirdim, bilmiyorum işte.

 

İnsanların niye sürekli şikayet ettiğini, birbirleriyle bir şeyleri paylaştığını ilk kez anladım, işin yoksa depresyon için kliniklerde al soluğu, ne zormuş arkadaş. Dün itibariyle maksimum seviyeye ulaşan bu delilik hallerim bir son buldu, dedim bana ne, bırak akışına, yanmışım bakışına, ayy her neyse işte.

Bugün bu soruna kökten olmasa bile büyük oranda çözüm getirecek bir sonuç için beklemekteyim, kısmet bakalım neler gelecek seçenek olarak önüme. Bundan sonrası için ise aldığım en büyük ders, hayattan her zaman alınacak bir dersin olduğu, çok da gerekliydi zaten.

Üzerimdeki kara bulutların gelen yaz itibariyle dağılması ümidim, git arkadaş başkalarıyla uğraş, beni yeterince mükemmel bir varlık haline getirdin, empati yapamadığım canlı kalmadı. Benden önceki en aşmış insan Buda, iki numara ben.

Birkaç gün sonra...

Deli değilmişim, olayları çarpık çurpuk gördüğümü düşünüyorken, öyle olmadığını anladım. Aslında olaylar normal seyrinde gelişmemiş, benimki sadece biraz yüksek önsezi olmuş. Yine de tahminlerin kadar kötü ilerlemeyeceğini düşünmek istiyorum her şeyin, yanılmak istiyorum. Sen koru İsa.


 

İsteklerim ve evren arasındaki muhteşem ahenk

Efenim yazının gücü diye bir şey var, belki de kelimelerin sihri, belki de sadece rastlantı, belki hiçbirisi. Amma velakin, geçtiğimiz aylarda kaleme aldığım, isyan dolu saçma sapan bir içerikten sonra evren verdi coşkuyu. Çok geçmedi hayatımın aksiyonlarla dolduğuna şahitlik ettim, birkaç aydır da ben ne halt ettim diye düşünüp durmaktayım.

Ne mi yaptım ?

Şuursuz bir ruh haliyle talep etmiş olduğum acımasız gerçekleri, evren gümüş bir tepside servis etmeye başladı, detaylara fazla girmeyeceğim, zira okumaya bile tahammülüm yok. Elime tutuşturulmuş bir cumhuriyet gazetesi bulmacası var, bildiğim kelime sayısı beşi geçmiyor, yarım aklımla daha da battığımı bilerek debeleniyorum. Tek yaptığım, sürekli konuşup anlatarak, içimdeki zehri kustuğum. Ya içime kusuyorsam ?

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyoruz ki zaten ileri de gitmiyor, sadece üzerinde geziniyoruz, o halde fikrimi değiştirebilirim. Vardı ya hani, sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam, bir daha geri dönemem, tamamen yalan, her şey mümkün şu evrende. Yaptığım bu zırvalıklar dolusu açıklama için bütün bilim dünyasından özür diliyorum.

Sözün özü, ben bu kadar atraksiyondan sıkıldım sevgili evren, istediğim Bursa ipeğiydi sen bana Maraş pazeni verdin. Maraş'ta pazen var mı onu da bilmiyorum.

Boşuna konuşmuyor atalar, yüzyılların süzgecinden geçerek gelmiş bunca deyim, "her şeyin hayırlısı" denilen sözü sanırım layıkıyla anladım. Ama madem beni bu kadar dikkate alıyorsun, Hıdırellez'de dilek tutmayı unutmuş bir insan olarak, after Hıdırellez etkinlikleri kapsamında senden ricalarım olacak.

Sevdiklerimle uzun ve güzel yıllar geçireyim, sağlıklı ve mutlu bireyleri olsun ailemin. Hem ruhsal hem fiziksel sağlığı esirgeme, ahenk eksik olmasın dünyamdan. Ahenk anlayışının benim beklentimle uyuştuğunu düşünerek konuya çok girmiyorum.

Biliyorum çok zor, ama hem akıllı, hem yakışıklı, hem eğitimli, hem de insan bazlı bir adamı çıkar karşıma, bu dünyadan getiremiyorsan kaçak hat çek paralel evrenlerden getir, o da olmadı yanımda yöremde olanları adam et, karar senin.

En az aylık 5000 dolarlık gelir ( TL'nin değer kaybetmesi riskini göz önünde bulundurarak ) elde edebileceğim, ama aldığım eğitimlerin ziyan olmayacağı güzide bir kurumda bir iş istiyorum. Ya da mevcudu güzideleştir, karar senin.

Bütün bu istekleri son derece ciddiye alacağını düşünmenin rahatlığıyla, güneşli penceremden leylakları izliyorum. Bahar ne güzel, doğa ne güzel, hayat...bazen haddinden fazla güzel.

Güç

Kendimden bahsetmeyi sevmem diyen insanlara inat, ben seviyorum arkadaş. Hele ki burada yazdıklarımı aradan uzun bir zaman geçtikten sonra okuduğumda, kendime dışarıdan bakabilme, olayları farklı bir gözle değerlendirebilme fırsatı buluyorum. Bütün diğer öğrendiklerim gibi ne katkısı oluyor hayatıma henüz ölçemiyorum ama, olsun...

 

İnsanların bana karşı tavırlarını, sözlerini ve anlık tepkilerini dikkate almam genelde, daha çok başkalarına karşı zamana yayılmış davranışları üzerinden değerlendiririm karşımdakini de, karşımdakiyle olan ilişkimi de. Son zamanlarda anladığım, daha doğrusu hayatın en eğlenceli bulduğu öğretme şekli olarak, kafama vurarak anlattığı bir başka şey ise, insanlar mutsuzken, hele ki kronik bir hal aldığı dönemlere denk geldiyse, bu değerlendirmenin kesinlikle yeterli olmayacağı, dahası beni dengesizliğin girdaplarında sürükleyeceği.

 

Çoğunlukla -genellemelere bayılırım ama hepsi demiyorum bak - bir insanın hayatta temel unsurlar olarak gördüğü ne varsa ve bunların herhangi birinde bir problemle karşı karşıya ise, meleğin yeryüzüne inmiş halini buluyorsunuz gözünüzün önünde. Derdini birisiyle paylaşma ihtiyacı, konuşarak bedava terapi seansı alma şansını kaybetmeme çabası, mutlu insanlar suçluymuşçasına kendisinin hep kaybeden olduğuna ikna turları, kurban psikolojisinin verdiği derin haz hali... Bu koşullar altında, önyargılarından sıyrılmış, hayata şeffaf gözlerle bakan, kırılgan, insanları hatta dünyayı anlamaya çalışan Nirvana'ya doğru emin turizmin emin adımlarıyla yol alan insanlar topluluğunu bulabilirsiniz. O unsurlardan biri düzelmeye görsün, aldığı güçle içindeki canavarı büyütüp karşınıza dikiliveriyor insanoğlunun en zalim hali. Tanıdığınız insan bambaşka bir şeye dönüşüyor birdenbire,  eleştirdiği ve olmaktan korktuğunu iddia ettiği ne varsa geçiriyor üstüne ikinci bir deri gibi.

 

Bu yüzden insanları mutsuzken değil, en mutlu halleriyle görmek, en güçlü halleriyle tanımak ve sonrasında dönüşebilecekleri o korkunç varlığa ne kadar aşina olduğumu sınamak, daha sonrasında geçireceğim şokun boyutunu azaltmak istiyorum, kısacası kalbim bu tip heyecanlar için uygun değil.

Gücünü, bağlı bulunduğu koltuktan, sahip olduğu paradan, güvende hissettiği ilişkiden,  kısacası hiçbir şeyden değil, sadece ve sadece varoluşundan alan insanlara, sırf dengemi bozmadıkları için hastayım, sen bizi koru İsa diğerlerinden.