Yaz gelmedi !!!!

Gelmeyen yaza isyanlarımla başlamak istiyorum sevgili blog dost, hani küresel ısınıyoduk lan, bildiğin soğuyo memleket, her gün yağmur her gün buz gibi bi hava, gök gürlüyor yine yeaaaa. Günlerdir coşku içinde yaşıyorum bildiğin, pambik prensesimin tabiriyle, olaylaaaar, olaylaaaar, an geçmiyor ki normal bir vaka ile karşılaşayım.

 

Geçtiğimiz hafta bilgisayarımın başına gelen elim bir kaza nedeniyle, ne kazası bildiğin hayvanlık ama neyse, verilerimin hiç azımsanmayacak bir kısmını kaybettim. Önce ne olduğunu tam anlamamış olmam nedeniyle bir durgunluk geldi, sonra an be an açıldı zihnim başıma gelen felaketin büyüklüğüyle. Şimdi geriye dönük derin çalışmalar içindeyim, ettiğim ahın öbür taraftan duyulma olasılığı yüksek.

 

Oldum olası istikrardan yoksun bir bünye olarak, aynı işyerinde beşinci yılımı dün itibariyle tamamladım, tabii aldı beni bir gitme isteği, yıllarımı aynı yüzlerle geçirecek olma korkusu var bende bildiğin. Yaşlanmakla değil ama işyerinde aynı yüzlerle yaşlanmakla derdim. Bu yüzden kendime yeni mecralar yaratıyorum, başıma bir iş almasam bari.

 

Finans konularında üstün öngörülü kardeşime laf ederken, üstüne bir de kuzenim eklendi, ailemin toptan ekonomi yoksunu olduğuna kanaat getirdim, o genin bende bozulmuş olmamasını ümit ediyorum, hatta yalvarıyorum. Hani Forbes'a röportaj verecektim ya, ekonomi dalında Nobel varsa o benim olacak, olacak dedim başka yolu yok.

 

Güzide kardeşimin düğün hazırlıkları kapsamında, söz, nişan aktiviteleri,  kına gecesi için mekanın bulunup organizasyonun yapılmasının ardından, geçtiğimiz hafta sonunu gelinlik bakmak için ayırdık sevgili blog. Ayna karşısında hayran hayran kendini izleyen genç kızlarımıza, çocuklarının mürüvvetini gören annelerin yağmur bakışlarına maruz kaldım. Gelinlik hayalini çocukluğundan beri kuran, o amacı erişmiş olmaktan büyük keyif alan hanım kızlarımızı görünce, bir kez daha ne kadar öküz bir tabiata sahip olduğumu anladım. Hayal kurmak dediler ya, hayal...şaka değil. Bir kez olsun gelmeyen aklımın geri zekalılığına mı isyan edeyim, bu bünyelerin tuhaflığına mı tüküreyim bilemedim.

 

Bitmeyen bir tezim, bitmeyen bir bitirme isteğim, bitmeyen bir tembelliğim var. Pazar günü evde oturup iki satır yazı yazmaya çalışırken ne kadar acı çektiğimi gören kardeşim, köpeğini dışarda götürmeye benzer bir edayla, kalk seni bir kahve içmeye çıkarayım, olmayacak bu böyle, karşında ben patlayacağım dedi. Günlerdir cafe cafe geziyorum, çalışmak için benim dışımda akan gürültülü ortamlara ihtiyacım var, evde ders çalışmak gibi bir alışkanlık edinemedim, kütüphaneler de çok kasvetli.

 

Bu yıl tatile gidip gitmemem, bu hafta alacağım bir habere bağlı, zincirlenmiş hissediyorum kendimi, şayet bu süre içerisinde olumlu bir gelişme olmazsa, bundan sonrası için sağlam bir plan geliştirmem gerekecek. Kendi başıma yaptığım atılımların başıma bela olacağını öngöremedim, sırtımda bir yükle dolaşıyorum aylardır.

 

Dün akşam uyuz çocukluk arkadaşımla buluşup, biz nerde yanlış yaptık yeaa başlıklı bir söyleşi gerçekleştirdik. Sonuç, biz hep böyleydik. Yıllardır birbirimizin o kadar salaklığına tanık oluyoruz ki, yaptığımız hiçbir şey karşısında şaşırmıyor diğeri. Nası güzel bir şey var yaa, hayatında böyle birinin olması. 

 

Sonuç olarak o çok istediğim akış var hayatımda, her gün bi yerlere akıyor, bi yerler bana akıyor, stabil duran nesne sayısı sınırlı, evdeki vazo bile yer değiştiriyor. Ben yine hayatımı sorgulamaya başladım, doğru yerde durduğuma bir türlü inanasım gelmiyor, analizler, diyagramlar, hipotezler, yetmiyor anlatmaya zihnimde olup bitenleri. Sen koru beni İsa.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

bozulan binlerce yemindi ezberimde adın,
 

tutarsam sonsuza dek kaybedeceğime inandığım.
 

Senin benimle zorun ne

Günlerdir, hatta aylardır bir sorunu çözmeye çalışmaya adadım kendimi, ne adayacağım, elbette ki böyle bir gayem olmadı, hayatın giydirdiklerinden işte.. ben de el mahkum uğraşıyorum. Genelde kendime ait konularla ilgili daha serinkanlı, daha esnek bakardım hayata, kendimi yiyip bitirmez, illa ki çözüm bulacağıma inanır, bu nedenle de hayatımda olup bitenleri paylaşmak yerine, başkalarını dinler, ilham alırdım nelerle karşılaşılabileceğine dair.

 

Bu defa öyle olmadı, günlerdir kimi bulsam anlatıyorum, hemen bir şikayet bir sızlanma moduna geçiyorum, birisiyle paylaşıp o yükü üzerimden atmak için didiniyorum, en son tez danışmanıma anlatırken buldum kendimi. Biliyorum onunla sadece bilim yapmamız lazım ama koptu bende kayış. Belki problem benim gördüğüm kadar büyük değil, belki olayları ben abartıyorum, belki yaşlandım, belki delirdim, bilmiyorum işte.

 

İnsanların niye sürekli şikayet ettiğini, birbirleriyle bir şeyleri paylaştığını ilk kez anladım, işin yoksa depresyon için kliniklerde al soluğu, ne zormuş arkadaş. Dün itibariyle maksimum seviyeye ulaşan bu delilik hallerim bir son buldu, dedim bana ne, bırak akışına, yanmışım bakışına, ayy her neyse işte.

Bugün bu soruna kökten olmasa bile büyük oranda çözüm getirecek bir sonuç için beklemekteyim, kısmet bakalım neler gelecek seçenek olarak önüme. Bundan sonrası için ise aldığım en büyük ders, hayattan her zaman alınacak bir dersin olduğu, çok da gerekliydi zaten.

Üzerimdeki kara bulutların gelen yaz itibariyle dağılması ümidim, git arkadaş başkalarıyla uğraş, beni yeterince mükemmel bir varlık haline getirdin, empati yapamadığım canlı kalmadı. Benden önceki en aşmış insan Buda, iki numara ben.

Birkaç gün sonra...

Deli değilmişim, olayları çarpık çurpuk gördüğümü düşünüyorken, öyle olmadığını anladım. Aslında olaylar normal seyrinde gelişmemiş, benimki sadece biraz yüksek önsezi olmuş. Yine de tahminlerin kadar kötü ilerlemeyeceğini düşünmek istiyorum her şeyin, yanılmak istiyorum. Sen koru İsa.


 

İsteklerim ve evren arasındaki muhteşem ahenk

Efenim yazının gücü diye bir şey var, belki de kelimelerin sihri, belki de sadece rastlantı, belki hiçbirisi. Amma velakin, geçtiğimiz aylarda kaleme aldığım, isyan dolu saçma sapan bir içerikten sonra evren verdi coşkuyu. Çok geçmedi hayatımın aksiyonlarla dolduğuna şahitlik ettim, birkaç aydır da ben ne halt ettim diye düşünüp durmaktayım.

Ne mi yaptım ?

Şuursuz bir ruh haliyle talep etmiş olduğum acımasız gerçekleri, evren gümüş bir tepside servis etmeye başladı, detaylara fazla girmeyeceğim, zira okumaya bile tahammülüm yok. Elime tutuşturulmuş bir cumhuriyet gazetesi bulmacası var, bildiğim kelime sayısı beşi geçmiyor, yarım aklımla daha da battığımı bilerek debeleniyorum. Tek yaptığım, sürekli konuşup anlatarak, içimdeki zehri kustuğum. Ya içime kusuyorsam ?

Zamanı geri almak mümkün değil, biliyoruz ki zaten ileri de gitmiyor, sadece üzerinde geziniyoruz, o halde fikrimi değiştirebilirim. Vardı ya hani, sözlerimi geri alamam, yazdığımı yeniden yazamam, bir daha geri dönemem, tamamen yalan, her şey mümkün şu evrende. Yaptığım bu zırvalıklar dolusu açıklama için bütün bilim dünyasından özür diliyorum.

Sözün özü, ben bu kadar atraksiyondan sıkıldım sevgili evren, istediğim Bursa ipeğiydi sen bana Maraş pazeni verdin. Maraş'ta pazen var mı onu da bilmiyorum.

Boşuna konuşmuyor atalar, yüzyılların süzgecinden geçerek gelmiş bunca deyim, "her şeyin hayırlısı" denilen sözü sanırım layıkıyla anladım. Ama madem beni bu kadar dikkate alıyorsun, Hıdırellez'de dilek tutmayı unutmuş bir insan olarak, after Hıdırellez etkinlikleri kapsamında senden ricalarım olacak.

Sevdiklerimle uzun ve güzel yıllar geçireyim, sağlıklı ve mutlu bireyleri olsun ailemin. Hem ruhsal hem fiziksel sağlığı esirgeme, ahenk eksik olmasın dünyamdan. Ahenk anlayışının benim beklentimle uyuştuğunu düşünerek konuya çok girmiyorum.

Biliyorum çok zor, ama hem akıllı, hem yakışıklı, hem eğitimli, hem de insan bazlı bir adamı çıkar karşıma, bu dünyadan getiremiyorsan kaçak hat çek paralel evrenlerden getir, o da olmadı yanımda yöremde olanları adam et, karar senin.

En az aylık 5000 dolarlık gelir ( TL'nin değer kaybetmesi riskini göz önünde bulundurarak ) elde edebileceğim, ama aldığım eğitimlerin ziyan olmayacağı güzide bir kurumda bir iş istiyorum. Ya da mevcudu güzideleştir, karar senin.

Bütün bu istekleri son derece ciddiye alacağını düşünmenin rahatlığıyla, güneşli penceremden leylakları izliyorum. Bahar ne güzel, doğa ne güzel, hayat...bazen haddinden fazla güzel.

Güç

Kendimden bahsetmeyi sevmem diyen insanlara inat, ben seviyorum arkadaş. Hele ki burada yazdıklarımı aradan uzun bir zaman geçtikten sonra okuduğumda, kendime dışarıdan bakabilme, olayları farklı bir gözle değerlendirebilme fırsatı buluyorum. Bütün diğer öğrendiklerim gibi ne katkısı oluyor hayatıma henüz ölçemiyorum ama, olsun...

 

İnsanların bana karşı tavırlarını, sözlerini ve anlık tepkilerini dikkate almam genelde, daha çok başkalarına karşı zamana yayılmış davranışları üzerinden değerlendiririm karşımdakini de, karşımdakiyle olan ilişkimi de. Son zamanlarda anladığım, daha doğrusu hayatın en eğlenceli bulduğu öğretme şekli olarak, kafama vurarak anlattığı bir başka şey ise, insanlar mutsuzken, hele ki kronik bir hal aldığı dönemlere denk geldiyse, bu değerlendirmenin kesinlikle yeterli olmayacağı, dahası beni dengesizliğin girdaplarında sürükleyeceği.

 

Çoğunlukla -genellemelere bayılırım ama hepsi demiyorum bak - bir insanın hayatta temel unsurlar olarak gördüğü ne varsa ve bunların herhangi birinde bir problemle karşı karşıya ise, meleğin yeryüzüne inmiş halini buluyorsunuz gözünüzün önünde. Derdini birisiyle paylaşma ihtiyacı, konuşarak bedava terapi seansı alma şansını kaybetmeme çabası, mutlu insanlar suçluymuşçasına kendisinin hep kaybeden olduğuna ikna turları, kurban psikolojisinin verdiği derin haz hali... Bu koşullar altında, önyargılarından sıyrılmış, hayata şeffaf gözlerle bakan, kırılgan, insanları hatta dünyayı anlamaya çalışan Nirvana'ya doğru emin turizmin emin adımlarıyla yol alan insanlar topluluğunu bulabilirsiniz. O unsurlardan biri düzelmeye görsün, aldığı güçle içindeki canavarı büyütüp karşınıza dikiliveriyor insanoğlunun en zalim hali. Tanıdığınız insan bambaşka bir şeye dönüşüyor birdenbire,  eleştirdiği ve olmaktan korktuğunu iddia ettiği ne varsa geçiriyor üstüne ikinci bir deri gibi.

 

Bu yüzden insanları mutsuzken değil, en mutlu halleriyle görmek, en güçlü halleriyle tanımak ve sonrasında dönüşebilecekleri o korkunç varlığa ne kadar aşina olduğumu sınamak, daha sonrasında geçireceğim şokun boyutunu azaltmak istiyorum, kısacası kalbim bu tip heyecanlar için uygun değil.

Gücünü, bağlı bulunduğu koltuktan, sahip olduğu paradan, güvende hissettiği ilişkiden,  kısacası hiçbir şeyden değil, sadece ve sadece varoluşundan alan insanlara, sırf dengemi bozmadıkları için hastayım, sen bizi koru İsa diğerlerinden.

 

 

 

 

 

 

 

Kadınlar, erkekler ve küçük zaferler

Nerdeyse son bir haftadır her akşam ertesi gün yazmam gereken bir konu başlığı buluyor, şu bilgisayarın başına geçtiğim anda ise her şeyi unutuveriyorum. İpe sapa gelmez şeyler esasında, ne ben yazmadım diye dünya yıkılıyor, ne de yazmış olmam kendi dünyamda bir zafer kazanmama neden oluyor. Niye zafer peşine düştüğüm ise ayrı bir konu.

 

Dünya üzerinde erkeklerin egemenliklerini sürdürmelerinin ve bunca başarısızlığa imza atmalarının temel sebebi, bu bir taraflarından uydurdukları zaferler diye düşünmeye başladım. Acaba zihnine erkek beyni yerleştirilen fare gibi, benim fonksiyonlarımda da değişiklik olur mu diye, laboratuvar ortamında olmasa bile, zihinsel simülasyon yoluyla erkek gözüyle bakmaya çalışıyorum dünyaya.

 

Yok arkadaş, o denli önemli hissedemiyorum ne yaparsam yapayım. Karşımda gözlerini kısıp, uzağa bir noktaya odaklanarak, etrafındaki herkesi ona huşu içinde bakmasını isteyen, o an hayatın anlamını verecekmiş ya da tanrı bir iş yaparken ondan izin alıyormuşçasına özgüvenli erkek ırkı karşısında şuurumu yitiriyorum.

 

Derdim ne cinsiyetçilik yapmak ne de.. yok ya aslında tam olarak bu. Kadına hükmetmeye alışmış zihniyet, iş hayatında da aynı performansı göstermeye, karşısındakinin biat etmesini beklemeye başlıyor. Çalışma hayatında başarının kriterleri çoğu kez o kadar net tanımlanışken, dünya ölçeğinde yapılan hataların ve başarısızlıkların çetelesini tutma işi niye sadece meleklere havale edilmiş anlayabilmiş değilim.

 

İki cinsin birbiriyle etkileşimde olduğu yalan, sadece biri diğeri üzerinde hakimiyet kurmaya çalışıyor, stratejiler geliştiriyor, her günün sonunda kendi dünyasında küçük zaferler kazanarak ertesi günkü devrimine hazırlık yapıyor. Egemenliğiniz batsın demiş miydim...diyorum yeniden.

 

Her gün yeniden kendini kanıtlamakta olan, iyi anne, iyi eş, iyi evlat, iyi çalışan, iyi gelin, iyi hizmetçi, vs.. olmaya çalışan kadınların bu durumda suçu yok mu var elbette. Dünya nüfusunun yarısını oluşturmasına rağmen, kendini yönetmeye aday olması dünya mucizesi gibi algılanıyorsa hala, sadece sayılarda eşitiz. Dün açıklanan milletvekili adaylarının kadın "kısmı", özel ilgi gördü ekranlarda, basında.. Hala ayrıştırma, farklılaştırma, hala bu kararı verenlerin erdemli davranış sergilediği edaları...yemişim o kadın üzerinden hesaplar yapan dünyanızı.

 

Belki de her şey cinselliğin algılanışında, Freud yanılmadı ha. Kadını, sadece kendisine tatmin için yaratıldığını düşünen, dahası bunu çeşitli kaynaklarla resmileştiren -evlilik, din, toplumsal kurallar- karşısındaki için de kendisinin tatmin nesnesi olduğunu unutan, cinselliği bir çeşit cezalandırma ile eş tutan ve sokmak eylemi diline, sözlüğüne bu kadar yer etmiş, kendi varoluşundan utanan erkek çoğunluğu, bu nedenle karşısındakine saygı duymuyor, kadının kendisiyle aynı platformda yer almasını bu kadar garipsiyor, dahası tiksintiyle karışık bir korku duyuyor.

 

Şimdi diyeceksin ki başka derdin kalmadı da, kadın erkek eşitliği mi diyorsun bunca kaosun ortasında, ülke topluca delirmiş ve onurunu yitirmişken insanlık. Evet diyorum, belki de olan biten bütün her şeyin tek sebebi bu, varın çoğaltın bunun üzerinden örnekleri.

 

 

 

 

 

 

Mektup

Bu kaçıncı anlatmaya yeltenişim, her seferinde başarısızlıkla sonuçlanan bu girişimimin yirminci yılı, bunca zamandır bıkmadan usanmadan denedim hissettiklerimi dile dökebilmeyi, miş'li geçmiş zamanda değil üstelik, yirmi yıldır her gün bir yenisi eklenerek çığ gibi üzerime gelen şimdiki zamanda günbegün büyüyen o hisleri. En soğukkanlı anım bu belki de, onun için seçtim bugünü, şimdiyi..

 

Bir yaz akşamı, hava henüz apaydınlık, dışarda çocuklar koşturuyor, akşam yemeği hazırlıkları yapıyor anneler, balkon kapısından gelen o esinti biraz hafifletiyor insanın içini ezen o sıcaklığı. Çalan telefon... duyulan o ses karşısındaki bir anlık durgunluk, dünyanın o an yıkıldığına şahitlik edebilirim. Eğer keskin çizgiler konulabiliyorsa hayata, her şeyin orta yerinden birleşmemecesine koptuğu o an işte, benim ve benimle birlikte onlarca kişinin miladı.

 

Sonrası şuursuz bir koşturmaca, sanki kaldığı yerden hayat devam edecekmiş gibi hala aptalca bir ümitsizlik, var olana inanmama, aklın almaması olup bitenleri, inkar, beklenti, ümit, acı, gözyaşı, hala ümit, görülmeyene inanmamanın suret bulmuş hali, yaz, sıcak, delicesine bir yağmur, beklenmeyen vurgun, bir daha olmayacak olman, keskin yokluğun. Bir gün bunları bu cümlelerle kağıda dökeceğim aklıma bile gelmezdi, yaşanırken her şey biraz daha net, sözcükler yetersiz..

 

Toprak kokuyor... yağmuru sevmiyorum, etrafımda niye orda olduklarını bilmeyen, aynı duyguları paylaştığımız ama birbirimizi görmezden geldiğimiz bir yığın insan,  gözlerim kapanıyor, olanların ne kadarı gerçek, gelecek bir haberle her şey tersine dönebilir belki diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi, oysa yaşananlar alabildiğine açık, sadece zihnime huzur vermeyen, beni yanıltmaya çalışan, kabul edersem nasıl devam edeceğini bilememenin korkusu.

 

Kulağını sıyıran ama şakağına saplanan o kurşunları görmemek, hala eski haliyle hatırlama isteği yüzünü, o gün biraz olsun hafiflettiyse de, gerçekten uzak kalmanın zamana yayılan ağrısı sonraki günlerde en büyük kabusu oldu günlerimin. Çalan her kapıda, gelen her telefonda, beklemeye devam ettik, ya her şey bir hatadan ibaretse, ya biri çıkıp karşımıza olup bitenlerin bir kurgu olduğunu söyleyecekse. Biri çıktı da nihayet, geldi, konuşmasını beklerken biz, sustu o, baktı öyle günlerce, korktu, korkuları bulaştı bize de, uykuları bölündü, böldü bizim de rüyaya muhtaç uykularımızı.
 

Mektup geldi sonra, sana gönderdiğimiz son mektup.. Niye anlatıyorum bunları bugün bilmiyorum, geçen bunca zamana rağmen hala soğukkanlılıkla anlatacak gücüm yok, sözcüklere dökmek hafifletiyor, üzerinde ağıyı alıp götürüyor belki de. Bir borç gibi hem de.. Okunmamış bir mektup, gönderileni bulunamayan, gönderenin bulduğu anda silaha dönüşebilecek güçte bir kağıt parçası. Diğer bütün mektuplarla birlikte geldi, fotoğraflar, kartpostallar..

 

Sana veda hiç kolay olmadı, seninle birlikte herkes bir parçasını nereye olduğunu bilmediği bir yerlere gönderdi, biyolojik süreci devam ettirecek kadar bir yaşam belirtisi kiminde, kiminin gözlerinde ise yenilgiyi kabullenmiş yoğun, katı, geceye benzer bir karanlık. Resmini cüzdanımda taşıdığım yıllar boyunca, zor geldi vedalaşmak benim için de. O olaydan sadece birkaç ay sonra, Eskişehir sokaklarında sana benzeyen bir sürü adam gördüm, gözlerimi bulundukları noktaya kilitleyip öylece bakakaldığım nice an.

 

Bazı şeyler net değil hala kafamda, binlerce soru yanıtsız, bir öfke hedefinden çoktan uzaklaşmış, hatırladığım en net şey yaklaşan kış, yeri acımasızca kaplayan ilk kar, soğuk, cehennem, özlem, gece, soğuk, karanlık, gece...

 

Her şeye bir boş vermişlik içinde yaklaştığım günler, anlar.. Olan bitenin şaşırtmadığı, hissetmekten çok uzak bir gözlemci serinkanlılığıyla geçirilen uzun bir zaman dilimi, yıllar.. Üzerinde bir daha hiçbir bitkinin yaşayabileceğine inanmadığım - dahası böyle bir inanmama duygusundan bile uzak olduğum- zamanların üzerini kararlılıkla örten bir toprak.

 

Düşündüm de aslında her şey bir o kadar iç içeyken, bir o kadar da değil, ufka uzanan sonsuz yollar misali, farklı kulvarlarda akıp gitti hayat, geçen günlere bakınca neden bir anını bile özlemediğimi açıklamaya yetecek yeterince kanıtım var elimde galiba. Ben sadece geçmek istiyordum o yolları, varılacak yeri bir an önce görmek, bir açıklama bulabilme ihtimali.

 

Yaşamın döngüsünü algılamam zaman aldı, bazı şeyleri çok geç anlıyorum işte. Ne kadar şanslı olduğumu anladım, seninle geçirdiğimiz zamanlarda aslında nasıl da şekillendiğini benliğimin, erken gitsen de, hiç yaşamımda olmama ihtimalinden daha acımasız olmadığını. Bu da tohumlarını küçükken ektiğin, işin içinden çıkamadığımda bir mantık bulabilmek için kullandığım iyimser yaklaşımların bir ürünü galiba.

Dün bulduğum bir fotoğraf karesi sebep oldu bunları anlatmama aslında, seninle birlikte gülmeden geçirdiğimiz hiçbir an olmamasına rağmen hafızamda, yanında ciddi bir suratla objektife bakıyorum, bütün bu olup bitenden birkaç yıl öncesi sanırım. Tuhaf bir kare aslında, yüzyıllar öncesine ait suratlar sanki karşımdakiler, zamanın eskitemediği bir sen varsın, geri kalan her şey çoktan eskidi.