Kadınlar, erkekler ve küçük zaferler

Nerdeyse son bir haftadır her akşam ertesi gün yazmam gereken bir konu başlığı buluyor, şu bilgisayarın başına geçtiğim anda ise her şeyi unutuveriyorum. İpe sapa gelmez şeyler esasında, ne ben yazmadım diye dünya yıkılıyor, ne de yazmış olmam kendi dünyamda bir zafer kazanmama neden oluyor. Niye zafer peşine düştüğüm ise ayrı bir konu.

 

Dünya üzerinde erkeklerin egemenliklerini sürdürmelerinin ve bunca başarısızlığa imza atmalarının temel sebebi, bu bir taraflarından uydurdukları zaferler diye düşünmeye başladım. Acaba zihnine erkek beyni yerleştirilen fare gibi, benim fonksiyonlarımda da değişiklik olur mu diye, laboratuvar ortamında olmasa bile, zihinsel simülasyon yoluyla erkek gözüyle bakmaya çalışıyorum dünyaya.

 

Yok arkadaş, o denli önemli hissedemiyorum ne yaparsam yapayım. Karşımda gözlerini kısıp, uzağa bir noktaya odaklanarak, etrafındaki herkesi ona huşu içinde bakmasını isteyen, o an hayatın anlamını verecekmiş ya da tanrı bir iş yaparken ondan izin alıyormuşçasına özgüvenli erkek ırkı karşısında şuurumu yitiriyorum.

 

Derdim ne cinsiyetçilik yapmak ne de.. yok ya aslında tam olarak bu. Kadına hükmetmeye alışmış zihniyet, iş hayatında da aynı performansı göstermeye, karşısındakinin biat etmesini beklemeye başlıyor. Çalışma hayatında başarının kriterleri çoğu kez o kadar net tanımlanışken, dünya ölçeğinde yapılan hataların ve başarısızlıkların çetelesini tutma işi niye sadece meleklere havale edilmiş anlayabilmiş değilim.

 

İki cinsin birbiriyle etkileşimde olduğu yalan, sadece biri diğeri üzerinde hakimiyet kurmaya çalışıyor, stratejiler geliştiriyor, her günün sonunda kendi dünyasında küçük zaferler kazanarak ertesi günkü devrimine hazırlık yapıyor. Egemenliğiniz batsın demiş miydim...diyorum yeniden.

 

Her gün yeniden kendini kanıtlamakta olan, iyi anne, iyi eş, iyi evlat, iyi çalışan, iyi gelin, iyi hizmetçi, vs.. olmaya çalışan kadınların bu durumda suçu yok mu var elbette. Dünya nüfusunun yarısını oluşturmasına rağmen, kendini yönetmeye aday olması dünya mucizesi gibi algılanıyorsa hala, sadece sayılarda eşitiz. Dün açıklanan milletvekili adaylarının kadın "kısmı", özel ilgi gördü ekranlarda, basında.. Hala ayrıştırma, farklılaştırma, hala bu kararı verenlerin erdemli davranış sergilediği edaları...yemişim o kadın üzerinden hesaplar yapan dünyanızı.

 

Belki de her şey cinselliğin algılanışında, Freud yanılmadı ha. Kadını, sadece kendisine tatmin için yaratıldığını düşünen, dahası bunu çeşitli kaynaklarla resmileştiren -evlilik, din, toplumsal kurallar- karşısındaki için de kendisinin tatmin nesnesi olduğunu unutan, cinselliği bir çeşit cezalandırma ile eş tutan ve sokmak eylemi diline, sözlüğüne bu kadar yer etmiş, kendi varoluşundan utanan erkek çoğunluğu, bu nedenle karşısındakine saygı duymuyor, kadının kendisiyle aynı platformda yer almasını bu kadar garipsiyor, dahası tiksintiyle karışık bir korku duyuyor.

 

Şimdi diyeceksin ki başka derdin kalmadı da, kadın erkek eşitliği mi diyorsun bunca kaosun ortasında, ülke topluca delirmiş ve onurunu yitirmişken insanlık. Evet diyorum, belki de olan biten bütün her şeyin tek sebebi bu, varın çoğaltın bunun üzerinden örnekleri.

 

 

 

 

 

 

Mektup

Bu kaçıncı anlatmaya yeltenişim, her seferinde başarısızlıkla sonuçlanan bu girişimimin yirminci yılı, bunca zamandır bıkmadan usanmadan denedim hissettiklerimi dile dökebilmeyi, miş'li geçmiş zamanda değil üstelik, yirmi yıldır her gün bir yenisi eklenerek çığ gibi üzerime gelen şimdiki zamanda günbegün büyüyen o hisleri. En soğukkanlı anım bu belki de, onun için seçtim bugünü, şimdiyi..

 

Bir yaz akşamı, hava henüz apaydınlık, dışarda çocuklar koşturuyor, akşam yemeği hazırlıkları yapıyor anneler, balkon kapısından gelen o esinti biraz hafifletiyor insanın içini ezen o sıcaklığı. Çalan telefon... duyulan o ses karşısındaki bir anlık durgunluk, dünyanın o an yıkıldığına şahitlik edebilirim. Eğer keskin çizgiler konulabiliyorsa hayata, her şeyin orta yerinden birleşmemecesine koptuğu o an işte, benim ve benimle birlikte onlarca kişinin miladı.

 

Sonrası şuursuz bir koşturmaca, sanki kaldığı yerden hayat devam edecekmiş gibi hala aptalca bir ümitsizlik, var olana inanmama, aklın almaması olup bitenleri, inkar, beklenti, ümit, acı, gözyaşı, hala ümit, görülmeyene inanmamanın suret bulmuş hali, yaz, sıcak, delicesine bir yağmur, beklenmeyen vurgun, bir daha olmayacak olman, keskin yokluğun. Bir gün bunları bu cümlelerle kağıda dökeceğim aklıma bile gelmezdi, yaşanırken her şey biraz daha net, sözcükler yetersiz..

 

Toprak kokuyor... yağmuru sevmiyorum, etrafımda niye orda olduklarını bilmeyen, aynı duyguları paylaştığımız ama birbirimizi görmezden geldiğimiz bir yığın insan,  gözlerim kapanıyor, olanların ne kadarı gerçek, gelecek bir haberle her şey tersine dönebilir belki diye düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi, oysa yaşananlar alabildiğine açık, sadece zihnime huzur vermeyen, beni yanıltmaya çalışan, kabul edersem nasıl devam edeceğini bilememenin korkusu.

 

Kulağını sıyıran ama şakağına saplanan o kurşunları görmemek, hala eski haliyle hatırlama isteği yüzünü, o gün biraz olsun hafiflettiyse de, gerçekten uzak kalmanın zamana yayılan ağrısı sonraki günlerde en büyük kabusu oldu günlerimin. Çalan her kapıda, gelen her telefonda, beklemeye devam ettik, ya her şey bir hatadan ibaretse, ya biri çıkıp karşımıza olup bitenlerin bir kurgu olduğunu söyleyecekse. Biri çıktı da nihayet, geldi, konuşmasını beklerken biz, sustu o, baktı öyle günlerce, korktu, korkuları bulaştı bize de, uykuları bölündü, böldü bizim de rüyaya muhtaç uykularımızı.
 

Mektup geldi sonra, sana gönderdiğimiz son mektup.. Niye anlatıyorum bunları bugün bilmiyorum, geçen bunca zamana rağmen hala soğukkanlılıkla anlatacak gücüm yok, sözcüklere dökmek hafifletiyor, üzerinde ağıyı alıp götürüyor belki de. Bir borç gibi hem de.. Okunmamış bir mektup, gönderileni bulunamayan, gönderenin bulduğu anda silaha dönüşebilecek güçte bir kağıt parçası. Diğer bütün mektuplarla birlikte geldi, fotoğraflar, kartpostallar..

 

Sana veda hiç kolay olmadı, seninle birlikte herkes bir parçasını nereye olduğunu bilmediği bir yerlere gönderdi, biyolojik süreci devam ettirecek kadar bir yaşam belirtisi kiminde, kiminin gözlerinde ise yenilgiyi kabullenmiş yoğun, katı, geceye benzer bir karanlık. Resmini cüzdanımda taşıdığım yıllar boyunca, zor geldi vedalaşmak benim için de. O olaydan sadece birkaç ay sonra, Eskişehir sokaklarında sana benzeyen bir sürü adam gördüm, gözlerimi bulundukları noktaya kilitleyip öylece bakakaldığım nice an.

 

Bazı şeyler net değil hala kafamda, binlerce soru yanıtsız, bir öfke hedefinden çoktan uzaklaşmış, hatırladığım en net şey yaklaşan kış, yeri acımasızca kaplayan ilk kar, soğuk, cehennem, özlem, gece, soğuk, karanlık, gece...

 

Her şeye bir boş vermişlik içinde yaklaştığım günler, anlar.. Olan bitenin şaşırtmadığı, hissetmekten çok uzak bir gözlemci serinkanlılığıyla geçirilen uzun bir zaman dilimi, yıllar.. Üzerinde bir daha hiçbir bitkinin yaşayabileceğine inanmadığım - dahası böyle bir inanmama duygusundan bile uzak olduğum- zamanların üzerini kararlılıkla örten bir toprak.

 

Düşündüm de aslında her şey bir o kadar iç içeyken, bir o kadar da değil, ufka uzanan sonsuz yollar misali, farklı kulvarlarda akıp gitti hayat, geçen günlere bakınca neden bir anını bile özlemediğimi açıklamaya yetecek yeterince kanıtım var elimde galiba. Ben sadece geçmek istiyordum o yolları, varılacak yeri bir an önce görmek, bir açıklama bulabilme ihtimali.

 

Yaşamın döngüsünü algılamam zaman aldı, bazı şeyleri çok geç anlıyorum işte. Ne kadar şanslı olduğumu anladım, seninle geçirdiğimiz zamanlarda aslında nasıl da şekillendiğini benliğimin, erken gitsen de, hiç yaşamımda olmama ihtimalinden daha acımasız olmadığını. Bu da tohumlarını küçükken ektiğin, işin içinden çıkamadığımda bir mantık bulabilmek için kullandığım iyimser yaklaşımların bir ürünü galiba.

Dün bulduğum bir fotoğraf karesi sebep oldu bunları anlatmama aslında, seninle birlikte gülmeden geçirdiğimiz hiçbir an olmamasına rağmen hafızamda, yanında ciddi bir suratla objektife bakıyorum, bütün bu olup bitenden birkaç yıl öncesi sanırım. Tuhaf bir kare aslında, yüzyıllar öncesine ait suratlar sanki karşımdakiler, zamanın eskitemediği bir sen varsın, geri kalan her şey çoktan eskidi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Evrenle yazışmalar

Yoğun mu yoğun geçen iki haftanın ardından bugün hiç çalışasım yok, motivasyonumu alıp götürdüler bir yerlere, dışarda parlayan güneşin de hiç suçu yok değil. Ama garip bir durgunluk varmış üzerimde, ben farkında olmasam da pek, sessizliğimi hayra yormadılar görenler, oysa iç dünyamda nasıl da mesudum bir bilsen, tamam mutluluktan çıldırmıyorum ama o çelişkiler yumağı yok en azından evreni, insanları anlamaya dair, geçti, hepsi geçti...

 

Son zamanlarda bu kadar seyahat ettiğimi gören yakınlarım, sahi sen ne iş yapıyordun ya diye sormaya başladı, hem de çemberin içindekiler bunlar ha, şimdiye kadar dikkat çekmeden yaşamayı başarmışım desene. Nerden başlasam diye giriyorum söze.. En son isyankar kuzunun bir arkadaşıyla tanıştığımda, ona verdiğim kısa özetten sonra, bence sen erkeklere işinden hiç bahsetme, daha soft işler yaptığını söyle geçiştir, erkekler korkar, kaçar böyle kadınlardan dedi. Ben de o gün bugündür daha bir dikkat ediyorum inan, söyleyeceklerimin yarısını susuyorum, geri kalan yarısı içimde dağılıyor bir yerlere.

 

Başka ülkeler görmek iyi geliyor bana galiba, değişik insanlar tanımak, tanıdıklarımı unutmak... Mutfaklarıyla pek barışık olmasam da aç kalmıyorum en azından, içimde bir parça enternasyonel bir varlık yaşıyor galiba. Yine de şuraya döndüğümde nasıl bir mutluluk geliyor anlatamam, ben kopamıyorum köklerimden ya, ülkelerinden kopup gidip, bilmedikleri bir dünyada hayata tutunmaya çalışan insanları görünce üzülüyorum, başarmış olanlar da bile bir burukluk, bok var sanki burada..

 

Ara sıra nerden gelip, nerde durduğumu ve bazen nereye gittiğimi gözden geçiriyorum. Öyle derin düşünmeyi beceremiyorum zaten, kısmı akıllılık halleri.. Soba ile ısıtılan bir salona açılan penceresiz, kapkaranlık bir oda ve kapıyı açmayla soğuğun iliklerine işlediği bir diğer oda. Yağmurda karda sürekli damlayan bir çatı, evin ortasında bir leğen, sobanın üzerinde ısıtılan ekmek, odadaki yoğun sigara kokusu, bir yığın insan, her şeye rağmen kahkahalar, bitmeyen sohbetler...Özetle bir insanın okumaması için gereken ne varsa hepsi mevcuttu. Şimdi kimi zaman, uluslararası şirketlerle aynı masada oturup bilmem kaç milyon euroluk işlerden bahsediyor olmak tuhaf geliyor. Sonuçta ben hala o paraları kazanamıyorum o ayrı da, mesleki tatmin benimkisi.

 

Aksiyon isteğime bu denli olumlu yanıt veren evreni sevmeye başladım sanıyorum, pek durulacak gibi olmayan bir hareketlilik var çevremde. Frekanslarımız bu defa uydu diye düşünmeye başladım, doğru anladın beni, devam et böyle e mi?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dört duvar

Yepyeni bir gündemle geldim blogdost, günlerdir yaprak kımıldamayan dünyamda - isyankar Kuzu'ya son isyanımda, artık hayatımda bir değişiklik istiyorum, hayat akmıyor, zamanın donduğunu düşünüyorum, hiçbir değişiklik yok, evleneyim boşanayım, iş kurayım batırayım, hayatımın aşkını bulayım aldatılayım, ama yeter ki hayatın aktığını hissedeyim diyordum ki hala bu fikirdeyim, aslolan akıştır gerisi yalan - gidip bi aksiyon yarattım, şimdi de o adrenalinin tadını çıkarıyorum, elbette koşullar izin verdiğince, an geçmiyor ki bu sevincim baltalanmasın. Ayy neysee girmicim bu konulara, efendi gibi anlatıp meramımı çekileceğim.

 

Son bir yıldır kendime ait bir ev özlemi alıp başını gitmişti, bi çakılı kazığım olsun şu dünyada diye yana yakıla planlar yapıyordum, onca yılın ardından dün itibariyle bu özlemim gerçek oldu efenim, kredi henüz onaylanmamış olsa da ben imzamı attım arkadaş, gerisi onların sorunu.

 

Küçücük, kutu gibi bişey olmasının yanında yeri çok çekici tabi, Kolombiya sınırına beş kala, napim anca yetti param. İnsanlardan uzaklaşma istediğimi de duydu ya evren, bildiğiniz bir köye yerleşeceğim, eğer bi jet fadıl vakası yaşamazsam tabii, bir çeşit kumar diyelim. Ne kadar uslu, kendi içine dönük bi çocuktum ben oysa, hayatta aklıma gelmezdi bi gün bunları tek başıma yapacağım.

 

İki yıldan önce eve yerleşme şansım yok, çünkü evin birazı var birazı yok, arada bi gidip inşaatı kontrol edicim, kendilerine de bunu bizzat izah ettim, yalnız kafalarındaki kadın imajını yerle bir ettim sanırım bi de buna memnunum. Sorduğum soruları üç yaşındaki bir çocuğa anlatır gibi yanıtlamalarının karşısında, kendilerine taahhüt sektörü ile ilgili verdiğim bilgiler neticesinde bütün ofis gelip tanıştı, o kadar yane. Kadınlara salak muamelesi yapın arkadaş, hakediyoruz biz bunları, sonuna kadar, valla.

İçimi kemiren bir konu var ki, şimdi ne yeri ne sırası, isyankar kuzu ve pambik prensesimin başının etini yeterince yedikten sonra, içimde bi nebze olsun bi rahatlama oldu. İyi ki varsınız la, ben yoksa nerden bulacaktım bu kadar gücü. Ben problem çözmeyi seviyorum, hayat da problem vermekten geri kalmıyor, bütün bunlar benim kabahatim olabilir mi? Mimkin tabe.

Sonuçta, nicedir uyanmaya bi neden bulamıyodum, şimdi sırf borçlarım için uyanacağım. Önemli olan bi neden bulmak değil mi, iyisi kötüsü olmaz sebebin, hayata motive eden bir unsura ihtiyacım vardı benim. Bi aşk, bi de borç için uykularım kaçıyo, geri kalan herşey için gereğinden fazla uyuyorum arkadaş.

Yunanistan seçimleri sayesinde de oldukça keyiflendiğimi, kendime geldiğimi söylemeliyim, oraya yerleşmeyi bile düşündüm hani. O ne güzel kafa tutmadır düzene, kravatsız, dini törensiz işi devraldı ya adamım, ruhum şöyle bi kendine geldi. Allahımm böyle yakışıklıyı bizim de başımıza musallat et emi, içten ve derinden amen.



 

 

 

 

 

İstanbul

Şimdi efenim benim salak kardeşim, en az kendi kadar salak bi hatunu buldu evlendi -ikisini de çok seviyorum o ayrı-  bu ikisinden hiç beklenmeyecek bir performansta bir minik kuzu doğdu ki anlatamam, bi sürü sıfatla tanımlamaya gerek yok, özetle her şeyim.

Evlendikleri günden beri sürekli yer beğenmeyip değiştiren, yılın yarısını yollarda geçiren bu bünyeler, geçtiğimiz yıl biz Ankara'ya yerleşiyoruz dediler, geldiklerinin beşinci ayında huzursuzlanan bünyeleri dokuzuncu ay sonu itibariyle normale döndü, İstanbul'a döndüler yeniden.

İş dışındaki vakitlerimi mümkün olduğunca birlikte geçirmeye çalıştığım, oyunlar oynayıp büyüklerin bu saçma sapan dünyasından sıyrıldığım anların geldik sonuna..Onları uğurlarken gelip çöktü mü bi hüzün omuzlarıma. İstanbul'a yerleşmeyi bile düşünüyorum o derece. Ne kadar büyük bir adilik yaptıklarını kendilerine de anlattım, hiç öyle salon kadını havalarında çaktırmadan filan değil, doğrudan yüzlerine söyleyerek.

Bu da yetmezmiş gibi, burada kaldıkları son gece, görümce olmanın hakkını vereyim bari diyerek hayatımın nutkunu çektim. Çocuk yetiştirmekten iş dünyasına kadar bildiğim bilmediğim her konuda ahkam kestim, ne yaptığımı ben biliyo muyum ayol.

Geçtiğimiz hafta sonu atladım gittim Şehr-i İstanbul'a, üç günümü miniğimle saadet içinde geçirdim, nasıl bir özlemdir arkadaş, geldiğimden beri aklımda. Bundan sonrası için planlar yapıyorum sürekli, ismimi bu kadar güzel telaffuz eden bir varlık daha yok ya:) Cumartesi günleri çalışmayacağım bir iş aramaya başladım şimdilerde, hiç değilse bazı  hafta sonlarında kaçıp gidebilmek için buna ihtiyacım var, bunun için kurban kes, kurşun döktür, adak ada deseler yapıcam, şu saatten sonra bünyede biraz tuhaf durur ama olsun.

Gelelim diğer konuya, ikidir facebook ile ilgili olacak yazı ama napim, kader işte. Geçtiğimiz günlerin birinde gözümü açmamla bir hatırlatma ekranda, bugün bay sabun'un doğum günü, hoppaalaa, bana ne arkadaş, ben napim. Uzunca bir süredir kendisine dair hiçbir anı yoktu zihnimde, varlığını da unutmuştum, aktif olarak bulunmadığı için sanıyorum böyle mesajlar da almıyordum. Hayy dedim ben senin gibi uygulamaya. İçim bi acıdı, bi hüzün dalgası şöyle bi yoklayıp geçti, ona aşık olduğumu anladığım an geldi oturdu gözbebeklerime..

Görünürde hiçbir özelliği olmayan bir andı, ne kadar anlatsam eksik kalır hissettiklerim. Fabrikadan çıkmış, önündeki geniş arazi boyunca yürüyorken bir sigara çıkardı paketinden, bir adım gerisindeydim, rüzgara karşı kapadı elini kıyamıyormuş gibi düşündüğü şeye, yaktı ateşi, derin bir nefes çekti. Yanımda ama uzakta olan o hali, duruşundaki o hüzün, o dalgın bakış aldı beni benden.

Sonra bir şekilde olmadı hiç bir şey, birbirini bu kadar iyi anlayan, bu kadar birbirine benzediğini sanan iki bünye savrulduk uzaklara, yılda bir arayıp halimi hatırımı sorması dışında bir iletişim de kurmadık. Yıllar sonra yolda gördüğümde yaşlanmış gibi geldi nedense, yüzündeki çizgilere bakılırsa daha acımasız davranmış zaman dedim. O günlere döndüm, birlikte geçirdiğimiz vakitlere, bi zamanlar İstanbul'un onunla nasıl farklı göründüğüne, elim ayağımı koyacak bi yer bulamadım bi süre, sonra geçti işte. Şimdi de bu facebook çıktı başıma, bugün doğum günü diyor, iyi ki doğmuş dedim kendi kendime, iyi ki kesişmiş yollarımız, geç oldu biliyorum ama mutlu mutlu senelere.

 

İyi ki bittin!

Koskoca bir yıl geçti, şimdi yazmasam olmaz, facebookta bir akım başlamış.. Harika bi yıldı benim için diye paylaşım yapanlara baktım, yıl boyunca şikayet edip hayatın ne kadar boktan olduğundan dem vurup, insanların nası iki yüzlü olduklarını özlü sözlerle paylaşan arkadaşlar, helal olsun valla, sizinki iyiyse benimki süper be. Bazı istisnalar var ki onları da es geçemem, yağmur adam mesela, zaten güzelleştiriyosunuz bu bozkırı diyodu isyankar kuzuylan bana, bizim fotolarla dolmuş yılı, ayy ne sevindim.

 

Sosyal medya sayesinde nasıl şizofrenik bi toplumuz onu gördüm arkadaş. Birbirlerini yiyip sonra orda ilan-ı aşk edenler, insanlığın ağzına sıçıp canım gülüm bidenem hitaplarıyla inleyenler, içi kan ağlayıp kızılcık şerbeti içtim diyenler, daha neler neler..

 

Ha bir de sosyal medyada herkesi gözetleyip, her türlü olayı takip edip, ayy ben facebook sevmiyorum, pek girmiyorum diye entel takılanlar var. Hiç hesabı olmayanlar ayrı bi vaka, genelde binbeşyüzüncü kırığı olup, şimdi sevgili, eş vb. yapmış arkadaşlar, neme lazım bi yerde denk gelirim diye hesap açmıyorlar, hem kültürlü de görünüyorlar, severim sizi. Tanıştığım insanlara önce burcunu sorarım ben, ona göre tasnif ederim, şimdi facebook'unu soruyorum, yok diyosa kimbilir ne halt karıştırıyor diyorum, yanılma payı çok az.

 

Ayyy neyse konumuz yeni yıldı, bak nerelere geldim. Benim için bir önceki yıla göre daha iyi olduğuna şüphe yok, onca tatil iyi gelmesin de napsın. Ülkenin geçirmediği sıkıntı kalmadı, dengem sürekli sarsıldı durdu, ruh sağlığımı stabil tutabilmek için sosyal faaliyetler konusunda kendimi aştığım bir koca sene.

Bi sonraki yıl için hedefler koyma zamanı şimdi, önce lütfen ülke fabrika ayarlarına dönsün, insanların akıl sağlığının bir parça yerine geldiği bir yıl olsun, ülkeyi terk etmemek için hiçbir neden göremediğim şu kabus günleri geride kalsın.

Kendim için isteklerim çok somut, bir ev alayım, şöyle ağaçlıklı yeşillikli, doğayla iç içe bi yerde, bu yüzyılın mimarları yerin dibine girsin fikirleriniz diyorum, bu ne zevksizlik arkadaş, diktiğiniz o yapılar, ahh o yapılar.. hepsi birbirinden berbat. Neyse yanlış yüzyıldayım o net.

Kendi egolarını karşılarındakiler üzerinden tatmin eden insanların gittikçe türü tükensin, bu bi temenni değil ah gibi oldu ama neyse. Her geçen gün sayelerinde çelikleşen bünyemle yakında hiçbir şey hissedemez duruma gelicem bu güzide insanlar sayesinde. Eğer bunu ben de yapıyorsam karşımdakilere, benim de tükensin arkadaş.

Aşık olayım, bu konuda fikrim çok değişse de bu yıl trendim aşık olmak yönünde, rutini sevmiyorum ben yaa. Bu gezegenin saygıdeğer evlatlarıyla pek anlaşamadığımdan bu şahsın uzaylı olma ihtimali yüksek ama, kısmet işte.

Bu liste çığırından çıkmadan isteklerimi bu kadarla sınırlayayım en iyisi. Yaşama sevincimin döviz kurları gibi dalgalı olduğu şu güzelim günlerde, sadece istemekle yetiniyorum. İsteyenin bir yüzü, vermeyenin dünyası kara..



 

Hayatın anlamını bana da söyleyin lan!

Efenim etrafımdaki herkes -bir iki benim gibi kazmayı dışında tutuyorum- bir şekilde şikayet etse de,  mutsuz numaraları yapsa da, hayatın normal rutine ayak uydurmuş gayet güzel yaşıyor. Zaman zaman pik yapan ilgi görme istekleri, şımarık şikayet etme halleri, insanı çileden çıkaran bencil tutumları her ne kadar benim olayı algılamamı zorlaştırsa da, onlar kaldıkları yerden hayata devam ediyor. Benim gözden kaçırdığım, algılamakta ciddi bir problem yaşadığım, gözüme sokulmaya çalışılan ama aptallıktan algılayamadığım hayati bir gerçek var, valla var.

 

Zaman benim için donmuş sanki, yaşlanmıyorum da işin ilginç yanı, yüzümdeki bu şapşal ifade değişmez daha bir yirmi sene, ölürsem belki. Uzunca bir süre aradım ben bu gerçeği, bilimde aradım dinde aradım, metafizikte aradım, sanatta aradım, siyasette aradım, psikolojide aradım, yok arkadaş ben bulamadım. Zamanın göreceliliği kavramı benim üzerimde hayat buluyor adeta, gözün kör olsun fizik.

 

Bu mudur derdin diyeceksiniz, bu valla, sınırları belli belirsiz, görünmez bir kafese kapatılmış gibi hissediyorum kendimi. Çakıldım kaldım bir noktaya, değiştirmek için her ne kadar çaba sarf etsem de aynı noktanın etrafında dönüp duruyorum, başladığım yere geri geldiğimden bilimsel olarak da yapılan iş sıfır, bilim yalan söyler mi, söylemez, ara ara söylediklerini dikkate almayın.

 

Mutsuz ya da yorgun değilim, zaman zaman böyle hissettiğim de oldu, olmadı dersem oskarlık yalan, ama genel itibariyle bir derviş tevekkülünde geçip gidiyor zaman, ta ki dışardaki aksimi birileri ayna tutup gösterinceye kadar. Dün yine böyle bir gündü, yoksa durup dururken niye yazayım bu yazıyı değil mi, detayları burada anlatmayacağım, zira saçma sapan, olayın benim üzerimdeki etkileri asıl önemli kısmı. İnsanların benden beklentilerini gördüm, hayatlarında nereye oturttuklarını gördüm, bir yandan dünyanın merkezine yerleştirmeye çalışırken kendilerini, öte yandan kendilerine nasıl kıymet biçmediklerini gördüm, gördüm allah gördüm, flu bir resmin birdenbire netleşip sonra tekrar eski haline dönmesi gibi bir şeydi.

 

Ara ara oluyor böyle zihnimde çakan şimşekler, anlık oksijen bolluğu yıllardır tembel tembel yatmış zihin hücrelerime hücum ediyor ve birdenbire aydınlanıyor dünya benim için. O saniyelik zaman dilimlerinde algıladığım yanıma kar, zaten çokta bir şeye ihtiyaç duymuyor bu bünye anlaşılan.

 

Bugün de böyle, aşırıya kaçtığı yemekten sonra sindirim zorluğu çeken bir mahluk gibiyim, insan demiyorum, çünkü nicedir insani kısımlar eksik dünyamda, kalan son ruhsal kırıntıları da bağışladım, ohh bir rahat bir rahat. Bakalım nereye varacak bunun sonu, sen beni koru isa.