Dört duvar

Yepyeni bir gündemle geldim blogdost, günlerdir yaprak kımıldamayan dünyamda - isyankar Kuzu'ya son isyanımda, artık hayatımda bir değişiklik istiyorum, hayat akmıyor, zamanın donduğunu düşünüyorum, hiçbir değişiklik yok, evleneyim boşanayım, iş kurayım batırayım, hayatımın aşkını bulayım aldatılayım, ama yeter ki hayatın aktığını hissedeyim diyordum ki hala bu fikirdeyim, aslolan akıştır gerisi yalan - gidip bi aksiyon yarattım, şimdi de o adrenalinin tadını çıkarıyorum, elbette koşullar izin verdiğince, an geçmiyor ki bu sevincim baltalanmasın. Ayy neysee girmicim bu konulara, efendi gibi anlatıp meramımı çekileceğim.

 

Son bir yıldır kendime ait bir ev özlemi alıp başını gitmişti, bi çakılı kazığım olsun şu dünyada diye yana yakıla planlar yapıyordum, onca yılın ardından dün itibariyle bu özlemim gerçek oldu efenim, kredi henüz onaylanmamış olsa da ben imzamı attım arkadaş, gerisi onların sorunu.

 

Küçücük, kutu gibi bişey olmasının yanında yeri çok çekici tabi, Kolombiya sınırına beş kala, napim anca yetti param. İnsanlardan uzaklaşma istediğimi de duydu ya evren, bildiğiniz bir köye yerleşeceğim, eğer bi jet fadıl vakası yaşamazsam tabii, bir çeşit kumar diyelim. Ne kadar uslu, kendi içine dönük bi çocuktum ben oysa, hayatta aklıma gelmezdi bi gün bunları tek başıma yapacağım.

 

İki yıldan önce eve yerleşme şansım yok, çünkü evin birazı var birazı yok, arada bi gidip inşaatı kontrol edicim, kendilerine de bunu bizzat izah ettim, yalnız kafalarındaki kadın imajını yerle bir ettim sanırım bi de buna memnunum. Sorduğum soruları üç yaşındaki bir çocuğa anlatır gibi yanıtlamalarının karşısında, kendilerine taahhüt sektörü ile ilgili verdiğim bilgiler neticesinde bütün ofis gelip tanıştı, o kadar yane. Kadınlara salak muamelesi yapın arkadaş, hakediyoruz biz bunları, sonuna kadar, valla.

İçimi kemiren bir konu var ki, şimdi ne yeri ne sırası, isyankar kuzu ve pambik prensesimin başının etini yeterince yedikten sonra, içimde bi nebze olsun bi rahatlama oldu. İyi ki varsınız la, ben yoksa nerden bulacaktım bu kadar gücü. Ben problem çözmeyi seviyorum, hayat da problem vermekten geri kalmıyor, bütün bunlar benim kabahatim olabilir mi? Mimkin tabe.

Sonuçta, nicedir uyanmaya bi neden bulamıyodum, şimdi sırf borçlarım için uyanacağım. Önemli olan bi neden bulmak değil mi, iyisi kötüsü olmaz sebebin, hayata motive eden bir unsura ihtiyacım vardı benim. Bi aşk, bi de borç için uykularım kaçıyo, geri kalan herşey için gereğinden fazla uyuyorum arkadaş.

Yunanistan seçimleri sayesinde de oldukça keyiflendiğimi, kendime geldiğimi söylemeliyim, oraya yerleşmeyi bile düşündüm hani. O ne güzel kafa tutmadır düzene, kravatsız, dini törensiz işi devraldı ya adamım, ruhum şöyle bi kendine geldi. Allahımm böyle yakışıklıyı bizim de başımıza musallat et emi, içten ve derinden amen.



 

 

 

 

 

İstanbul

Şimdi efenim benim salak kardeşim, en az kendi kadar salak bi hatunu buldu evlendi -ikisini de çok seviyorum o ayrı-  bu ikisinden hiç beklenmeyecek bir performansta bir minik kuzu doğdu ki anlatamam, bi sürü sıfatla tanımlamaya gerek yok, özetle her şeyim.

Evlendikleri günden beri sürekli yer beğenmeyip değiştiren, yılın yarısını yollarda geçiren bu bünyeler, geçtiğimiz yıl biz Ankara'ya yerleşiyoruz dediler, geldiklerinin beşinci ayında huzursuzlanan bünyeleri dokuzuncu ay sonu itibariyle normale döndü, İstanbul'a döndüler yeniden.

İş dışındaki vakitlerimi mümkün olduğunca birlikte geçirmeye çalıştığım, oyunlar oynayıp büyüklerin bu saçma sapan dünyasından sıyrıldığım anların geldik sonuna..Onları uğurlarken gelip çöktü mü bi hüzün omuzlarıma. İstanbul'a yerleşmeyi bile düşünüyorum o derece. Ne kadar büyük bir adilik yaptıklarını kendilerine de anlattım, hiç öyle salon kadını havalarında çaktırmadan filan değil, doğrudan yüzlerine söyleyerek.

Bu da yetmezmiş gibi, burada kaldıkları son gece, görümce olmanın hakkını vereyim bari diyerek hayatımın nutkunu çektim. Çocuk yetiştirmekten iş dünyasına kadar bildiğim bilmediğim her konuda ahkam kestim, ne yaptığımı ben biliyo muyum ayol.

Geçtiğimiz hafta sonu atladım gittim Şehr-i İstanbul'a, üç günümü miniğimle saadet içinde geçirdim, nasıl bir özlemdir arkadaş, geldiğimden beri aklımda. Bundan sonrası için planlar yapıyorum sürekli, ismimi bu kadar güzel telaffuz eden bir varlık daha yok ya:) Cumartesi günleri çalışmayacağım bir iş aramaya başladım şimdilerde, hiç değilse bazı  hafta sonlarında kaçıp gidebilmek için buna ihtiyacım var, bunun için kurban kes, kurşun döktür, adak ada deseler yapıcam, şu saatten sonra bünyede biraz tuhaf durur ama olsun.

Gelelim diğer konuya, ikidir facebook ile ilgili olacak yazı ama napim, kader işte. Geçtiğimiz günlerin birinde gözümü açmamla bir hatırlatma ekranda, bugün bay sabun'un doğum günü, hoppaalaa, bana ne arkadaş, ben napim. Uzunca bir süredir kendisine dair hiçbir anı yoktu zihnimde, varlığını da unutmuştum, aktif olarak bulunmadığı için sanıyorum böyle mesajlar da almıyordum. Hayy dedim ben senin gibi uygulamaya. İçim bi acıdı, bi hüzün dalgası şöyle bi yoklayıp geçti, ona aşık olduğumu anladığım an geldi oturdu gözbebeklerime..

Görünürde hiçbir özelliği olmayan bir andı, ne kadar anlatsam eksik kalır hissettiklerim. Fabrikadan çıkmış, önündeki geniş arazi boyunca yürüyorken bir sigara çıkardı paketinden, bir adım gerisindeydim, rüzgara karşı kapadı elini kıyamıyormuş gibi düşündüğü şeye, yaktı ateşi, derin bir nefes çekti. Yanımda ama uzakta olan o hali, duruşundaki o hüzün, o dalgın bakış aldı beni benden.

Sonra bir şekilde olmadı hiç bir şey, birbirini bu kadar iyi anlayan, bu kadar birbirine benzediğini sanan iki bünye savrulduk uzaklara, yılda bir arayıp halimi hatırımı sorması dışında bir iletişim de kurmadık. Yıllar sonra yolda gördüğümde yaşlanmış gibi geldi nedense, yüzündeki çizgilere bakılırsa daha acımasız davranmış zaman dedim. O günlere döndüm, birlikte geçirdiğimiz vakitlere, bi zamanlar İstanbul'un onunla nasıl farklı göründüğüne, elim ayağımı koyacak bi yer bulamadım bi süre, sonra geçti işte. Şimdi de bu facebook çıktı başıma, bugün doğum günü diyor, iyi ki doğmuş dedim kendi kendime, iyi ki kesişmiş yollarımız, geç oldu biliyorum ama mutlu mutlu senelere.

 

İyi ki bittin!

Koskoca bir yıl geçti, şimdi yazmasam olmaz, facebookta bir akım başlamış.. Harika bi yıldı benim için diye paylaşım yapanlara baktım, yıl boyunca şikayet edip hayatın ne kadar boktan olduğundan dem vurup, insanların nası iki yüzlü olduklarını özlü sözlerle paylaşan arkadaşlar, helal olsun valla, sizinki iyiyse benimki süper be. Bazı istisnalar var ki onları da es geçemem, yağmur adam mesela, zaten güzelleştiriyosunuz bu bozkırı diyodu isyankar kuzuylan bana, bizim fotolarla dolmuş yılı, ayy ne sevindim.

 

Sosyal medya sayesinde nasıl şizofrenik bi toplumuz onu gördüm arkadaş. Birbirlerini yiyip sonra orda ilan-ı aşk edenler, insanlığın ağzına sıçıp canım gülüm bidenem hitaplarıyla inleyenler, içi kan ağlayıp kızılcık şerbeti içtim diyenler, daha neler neler..

 

Ha bir de sosyal medyada herkesi gözetleyip, her türlü olayı takip edip, ayy ben facebook sevmiyorum, pek girmiyorum diye entel takılanlar var. Hiç hesabı olmayanlar ayrı bi vaka, genelde binbeşyüzüncü kırığı olup, şimdi sevgili, eş vb. yapmış arkadaşlar, neme lazım bi yerde denk gelirim diye hesap açmıyorlar, hem kültürlü de görünüyorlar, severim sizi. Tanıştığım insanlara önce burcunu sorarım ben, ona göre tasnif ederim, şimdi facebook'unu soruyorum, yok diyosa kimbilir ne halt karıştırıyor diyorum, yanılma payı çok az.

 

Ayyy neyse konumuz yeni yıldı, bak nerelere geldim. Benim için bir önceki yıla göre daha iyi olduğuna şüphe yok, onca tatil iyi gelmesin de napsın. Ülkenin geçirmediği sıkıntı kalmadı, dengem sürekli sarsıldı durdu, ruh sağlığımı stabil tutabilmek için sosyal faaliyetler konusunda kendimi aştığım bir koca sene.

Bi sonraki yıl için hedefler koyma zamanı şimdi, önce lütfen ülke fabrika ayarlarına dönsün, insanların akıl sağlığının bir parça yerine geldiği bir yıl olsun, ülkeyi terk etmemek için hiçbir neden göremediğim şu kabus günleri geride kalsın.

Kendim için isteklerim çok somut, bir ev alayım, şöyle ağaçlıklı yeşillikli, doğayla iç içe bi yerde, bu yüzyılın mimarları yerin dibine girsin fikirleriniz diyorum, bu ne zevksizlik arkadaş, diktiğiniz o yapılar, ahh o yapılar.. hepsi birbirinden berbat. Neyse yanlış yüzyıldayım o net.

Kendi egolarını karşılarındakiler üzerinden tatmin eden insanların gittikçe türü tükensin, bu bi temenni değil ah gibi oldu ama neyse. Her geçen gün sayelerinde çelikleşen bünyemle yakında hiçbir şey hissedemez duruma gelicem bu güzide insanlar sayesinde. Eğer bunu ben de yapıyorsam karşımdakilere, benim de tükensin arkadaş.

Aşık olayım, bu konuda fikrim çok değişse de bu yıl trendim aşık olmak yönünde, rutini sevmiyorum ben yaa. Bu gezegenin saygıdeğer evlatlarıyla pek anlaşamadığımdan bu şahsın uzaylı olma ihtimali yüksek ama, kısmet işte.

Bu liste çığırından çıkmadan isteklerimi bu kadarla sınırlayayım en iyisi. Yaşama sevincimin döviz kurları gibi dalgalı olduğu şu güzelim günlerde, sadece istemekle yetiniyorum. İsteyenin bir yüzü, vermeyenin dünyası kara..



 

Hayatın anlamını bana da söyleyin lan!

Efenim etrafımdaki herkes -bir iki benim gibi kazmayı dışında tutuyorum- bir şekilde şikayet etse de,  mutsuz numaraları yapsa da, hayatın normal rutine ayak uydurmuş gayet güzel yaşıyor. Zaman zaman pik yapan ilgi görme istekleri, şımarık şikayet etme halleri, insanı çileden çıkaran bencil tutumları her ne kadar benim olayı algılamamı zorlaştırsa da, onlar kaldıkları yerden hayata devam ediyor. Benim gözden kaçırdığım, algılamakta ciddi bir problem yaşadığım, gözüme sokulmaya çalışılan ama aptallıktan algılayamadığım hayati bir gerçek var, valla var.

 

Zaman benim için donmuş sanki, yaşlanmıyorum da işin ilginç yanı, yüzümdeki bu şapşal ifade değişmez daha bir yirmi sene, ölürsem belki. Uzunca bir süre aradım ben bu gerçeği, bilimde aradım dinde aradım, metafizikte aradım, sanatta aradım, siyasette aradım, psikolojide aradım, yok arkadaş ben bulamadım. Zamanın göreceliliği kavramı benim üzerimde hayat buluyor adeta, gözün kör olsun fizik.

 

Bu mudur derdin diyeceksiniz, bu valla, sınırları belli belirsiz, görünmez bir kafese kapatılmış gibi hissediyorum kendimi. Çakıldım kaldım bir noktaya, değiştirmek için her ne kadar çaba sarf etsem de aynı noktanın etrafında dönüp duruyorum, başladığım yere geri geldiğimden bilimsel olarak da yapılan iş sıfır, bilim yalan söyler mi, söylemez, ara ara söylediklerini dikkate almayın.

 

Mutsuz ya da yorgun değilim, zaman zaman böyle hissettiğim de oldu, olmadı dersem oskarlık yalan, ama genel itibariyle bir derviş tevekkülünde geçip gidiyor zaman, ta ki dışardaki aksimi birileri ayna tutup gösterinceye kadar. Dün yine böyle bir gündü, yoksa durup dururken niye yazayım bu yazıyı değil mi, detayları burada anlatmayacağım, zira saçma sapan, olayın benim üzerimdeki etkileri asıl önemli kısmı. İnsanların benden beklentilerini gördüm, hayatlarında nereye oturttuklarını gördüm, bir yandan dünyanın merkezine yerleştirmeye çalışırken kendilerini, öte yandan kendilerine nasıl kıymet biçmediklerini gördüm, gördüm allah gördüm, flu bir resmin birdenbire netleşip sonra tekrar eski haline dönmesi gibi bir şeydi.

 

Ara ara oluyor böyle zihnimde çakan şimşekler, anlık oksijen bolluğu yıllardır tembel tembel yatmış zihin hücrelerime hücum ediyor ve birdenbire aydınlanıyor dünya benim için. O saniyelik zaman dilimlerinde algıladığım yanıma kar, zaten çokta bir şeye ihtiyaç duymuyor bu bünye anlaşılan.

 

Bugün de böyle, aşırıya kaçtığı yemekten sonra sindirim zorluğu çeken bir mahluk gibiyim, insan demiyorum, çünkü nicedir insani kısımlar eksik dünyamda, kalan son ruhsal kırıntıları da bağışladım, ohh bir rahat bir rahat. Bakalım nereye varacak bunun sonu, sen beni koru isa.

 

 

 

 

 

 

Öyle bir yerdeyim ki

Efenim dünyadan elimi eteğimi çektim, insanlar hiç değişik gelmiyor artık bana. Öyle dünyayı anlama çabaları, merak, ayy bu niye böyle dedi, ayy bu niye böyle yaptı filan da kalmadı. Yaş itibariyle olsa gerek diye düşündüğüm bi olgunluk geldi çöktü, bildiğin erdim ben. Ha tabii burada hayatın gerçekleriyle beni yüzleştiren, bu günlere gelmemi sağlayan onlarca insana teşekkürü borç bilirim.

 

Hayatta kendinden beklentin çok, karşındakinden az olacak, ümit iyi bişi diil, dışarıda aradığın bütünün parçalar senin içinde. Böyle giderse filozofluk da yakın bana. Bu ülkede insanların büyük bir kısmının ağır hasta olduğunu düşünüyodum, şimdi düşünme aşamasını geçtim, eminim. Kendimi dışında bıraktığımı sanmayın ha, payıma düşeni ben de alıyorum elbet. Şimdi sağaltmaya uğraşıyorum kendimi.

 

İnsanlar bana değmeden yaşasın başka bişi istemiyorum, benden uzak bunalıma da girebilirler, benden uzak mutlu da olabilirler, benden uzak hayatın sırrını da çözebilirler, ama rica edicim benden uzak bi yerde yapsınlar bunu.. Şu kurduğum güzide dengeyi en azından korumama yardım edecek, dahası arttıracaklar varsa, işte siz bir adım öne çıkın.

 

Sanata, spora ve bilime adanmış günler geçiriyorum bildiğin ya, eve piyano aldıktan sonra üzerine örttüğüm dantel örtüyü kaldıramasam da -paketle birlikte gelen plastik benzeri bişi- azimle derslere devam ediyorum. Bitmek bilmeyen tezim için artık mutlu son yaklaştı, cürinin belirlenmesiyle sıkıysa tamamlama, bi makale okuyorum sevgili seyirciler görmeyin, ben bile duygulanıyorum bu halime. Seyahatleri nedeniyle bir türlü dizini kırıp burada olamayan isyankar kuzu ve yağmur adam yüzünden nerdeyse akademisyen olucam. Haftada en az iki gün spora gidiyorum, milli atlet sanırsın, bi azim bi azim, her şey plaj için. Disiplin yoksunu benim gibi bir insan için bu bile bi gelişme, motive edici unsurlar olmayınca şu hayatta, parmağımı kaldırasım yok. Bir de iş var ki, tadından yenmiyor, sakin bir gün hasretim, şikayetçi miyim, asla.

 

Bu kış üşümüyorum arkadaş bi de, hayır menapoooz mu acebaa diye düşünmekteyim, millet bu bozkırda donarken, bu sabah adeta tatlı bi esinti var ortalıkta dememle, yanımdaki arkadaşın bana bakışı görülmeye değerdi. Her neyse bu iyi bişi, neydi o öleee, yazdan sarıyodu kışın telaşı donucam diye.

 

Tatillerden vazgeçmiş değilim elbet, Mart gibi biter benim enercim diyerek planlar yapmaktayım, nası gezesim var nası, anlatamam. Yeni yerler, yeni dünyalar, yeni diller, yeni hayatlar, birçok yeniye ihtiyacım var.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

söğüt dalı

nedensiz bu susmalarım
ağır aksak atması kalbimin
uzaklaşmam gün be gün sabah sevinçlerinden

ezberimde yüzün, ellerim söğüt dalı

nedensiz gözlerimin öylece uzanması boşluğa
bir kelebek kanadı gibi titremesi ellerimin

seyredalmam uzun uzun o zifiri gökyüzünü

ellerimde ellerin, ellerim bıçak kını

Eski köye yeni adet

Yine uzun bi aradan sonra yazma isteği ile dolup taşıyorum blogdost, nicedir sadece e-mail yazmayı hüner haline getirmiş bünyem sıyrıldı rutininden, bu gri şehirden uzakta, masmavi göğün altında, dalga seslerinin ve kuş cıvıltılarının eşlik ettiği anları anlatacağım.

Bir hafta öncesine kadar, en sevdiğim gezegen olan sürekli geri tepen Merkür'ün, gel gitleri ile beni alt üst eden o dolunayın, paralel evrenlerde yediğim haltlar yüzünden olduğunu düşündüğüm ilahi adaletin neden olduğu karanlık günlerin tam da ortasındayken, bir ümit çıktık yola. Macera bizi bekliyor diyen, zihnimde müzikle özdeşleşen çocukluk arkadaşım "Nota" ayarladı her şeyi, eğlence anlayışına her ne kadar güvensem de, bu canım yeri anlatan linki gördüğümde korkmadım değil. Ablası uyuz çocukluk arkadaşım, hayatta en kısa yol ilkesini hedef edinmiş "Tembel" ve ekibin ruhuna hiç ters olmayan, en az bizler kadar tuhaf, arıza çıkaracağından emin olduğum, plajda döpiyesi ile boy gösteren moda ikonu kardeşim "Huysuz" ile çıktık yeni adet 'e doğru yola. Şimdi bu satırları okuduklarında yüzlerinde oluşacak ifadeyi gerçekten merak ediyorum ama, her şey gizlilik prensibi gereği, anlayın ama beni ya.

Otobüs yolculuklarını hiç sevmem, gürültülü ayrılıklar dokunduğu içindir mi bilmem otogarlardan nefret ederim, ayrılığın bile sessizi makbul, hele ki gece yolculukları, nasıl da yalnız hissederim kendimi o kara örtünün altında, oyyy geçiyorum bunları. Üst üste bu kadar sevimsizliğe, gece canım sucuk ekmek çekmesine ve yiyememe rağmen, sağ salim indik Dalyan'a. Bizi almaya gelecek arkadaşı bekliyoruz sabah serinliğinde, bir yandan neyle karşılaşacağız acaba diyerek gülüşüyoruz. Sezon başında Kıbrıs'ta, bayramda ise Bodrum'da paraları yedikten sonra, ayy lütfen ekonomik bi tatil yapalım diyen ben olduğum için, neyle karşılaşırsak karşılaşalım susacağım biliyorum.

Turuncu bir arabanın beklediğimiz alana gelmesiyle - adı efsane, bulunduğu zamanların ruhu gibi, renault 12 -  ahaaha buymuş bi de almaya gelen diye kahkahalar atıp hiç üstümüze alınmazken, birkaç dakika sonra gülümseyerek geldi birisi, "Gülen Adam Neco" . Arabaya binişimiz ayrı komik, seyahat ayrı, yol boyunca çektiğimiz selfie'ler beni benden aldı. Neyse vardık nar ağaçlarıyla bezeli, pırıl pırıl bi güneşin ısıttığı o ıssız adaya. Hemen geçtik kahvaltı etmek için gördüğümüz ilk masaya, bizi büyük bir nezaketle karşılayan, bir yandan aç kalmamamız için çaba gösteren diğer yandan sorular soran, buralı mısınız diye sorduktan sonra yönetmen olduğunu söyleyen o yüce insan "Guru Engin Abi" sayesinde attık üzerimizden tedirginliğimizi. Çay isterken ben utandım valla, ama o bu işim değil terapi benim için dediğinde, aşmış bir insanla karşı karşıya kaldığımızı anladık. Ne dediysek o dingin, hayatı çözmüş haliyle tabi ki dedi, prenses gibi hissettirdi hepimizi. Ha bir de neye itiraz edecek olsa, kullandığı bi cümle " Yok öyle bi dünya " karşısında, o diyosa vardır bi bildiği moduna geldik hepimiz.

Gözlerimiz gittiğimiz anda, rezervasyon işlemleri sırasında bile şirinliği ve enerjisiyle bizi rahatlatan "Gizemli Betül"ü aramaya başladı, sonradan anladık ki kendisi gizli bir şahsiyet ve ününü bu gizlilikten alıyor, orada geçirdiğimiz süre boyunca bizimle olmamasının ne kadar kötü bir şey olduğunu gösteren onlarca hamle yaptık, bir an çıkıp gelecek diye umutlandım ama nafile, kendi adıma pişman mıyım, tabii ki hayır. Arkadaş, kilometrelerce öteden hissettirdi ya enerjisini, kutluyorum kendisini.

Efenim aslında buranın keyifli bir yer olacağını düşünme nedenlerimizden birisi de, "Nota" sayesinde instagram'da takip etmeye başladığım, paylaşımlarıyla ortamın ruhunu yansıtmayı başaran "Enerji Topu Toprak", arkadaş insan bi yorulmaz mı ya. Zaman zaman taleplerimizle sinirlendirip, zor koşullara dayanma sınırı ölçme girişiminde bulunsak da, başarıyla kalktı altından, napalım arkadaş her gün sanatçı mı görüyoruz, aaaaaa. Bir de o kokteyller neydi öyle, ben şimdi nasıl içki içeceğim yahu diye düşünmekteyim.

Arazide tatil yapacağız diye sadece birkaç parça eşyayla yola çıkmış olduğumuz için, akşamları ne giyeceğimize karar verip hazırlanmak ayrı bir aktivite oldu, hayır tatil tekstiline yaptığım yatırıma ne demeli, yazık günah değil mi. İlk akşam yemeğinde etrafı biraz inceleyerek kendi aramızda sohbet ederken, keman ustası " Neşet Baba " ve müziğin birleştiriciliği sayesinde bir de baktık ki kaynaşmışız. Ruhumuzu yıkayan o melodiler beni benden alırken, ne geçmiş kaldı ne gelecek, o anın tadı kaldı üzerimde, müzik sen ne güzel bişeysin ya.

O hüzünlü sesiyle bir diğer masada şarkılara eşlik eden "Hüzün Göz" ile iyi anlaşacağımızı anlamıştım sanırım, sahnelerin kadını, mikrofon düşmedi elinden. Aslına bakılırsa kadınlar matinesine düşmüştük tam da, gözlerinden her birinin hayat hikayesini anlamaya çalıştığım, birbirinden güçlü ama bi o kadar kırılgan kadınlar kulübü. "Menekşe" hikayesini almış omuzlarına gelmiş belli ki, gözleri dalıyor arada uzaklara, "Çiçek" genç, bıcır bıcır, nasıl bi enerji geçiriyo karşısındakine. " Zerafet" kesinlikle ortamın en şık kadını, bir de hiç birşey getirmedim yanımda diyo, bu nasıl bir özendir ey allamm. Gözleri umut dolu, içince o çocuk ruhu ortaya çıkıyo ya, ayrı bi güzel. Nota, Tembel ve Huysuz zaten hayatımın en anlamlı parçaları, ne günlerini gördük birbirimizin, burda şımartmayayım şimdi onları. Bu kadar güzel bir ekip bir araya gelince, kaçınılmaz oldu elbette birlikte gezmek, tanımak, anlamak ve şaşırmak bu kadar benzediğimize. Sonradan aramıza katılan, biraz daha yanınızda kalırsam ben de açılacağım sanırım, nereye düştüm ben yahu diyen " Güzel Ses" i de unutmayayım.

Hüzün Göz, yemekler, tatlılar yaptı bize, bütün yeteneklerini sergiledi kısacık zaman dilimlerinde, bir de hafife almıyo mu kendini, sırf daha fazla övelim diye. Nota, yani bizim büyük usta ile mutfağa girip tiramisu için yamaklık bile yaptım, tatlıyı Engin abi'den nasıl saklayacağımızı düşünmek, yapmaktan bile zor bi eylem oldu bizim için, ama değdi.

Yakılan ateşin etrafında bile o soğukta donmama rağmen ayrılmak istemedim yanlarından, ki hiç huyum değildir bilenler bilir, uyku benim için cennetin ta kendisidir, cennete değişmedim sizi arkadaş, sadece tadını çıkardım etrafımı saran bu güzelliğin.

Dolunayla barıştım belki bir de, veda gecesine denk geldi tam da, yerimize oturmadığımız, kıpır kıpır bir geceden sonra sadece 2 saatlik uykuyla düştüm yollara. Sezon artık kapandığından, kimse bana nispet yapamayacak düşüncesinin rahatlığı ve bozkıra dönmemenin o müthiş saadeti altında keyifle ayrıldım yeni dostlarımdan.

Bütün bunların üstüne, yarın yine bir iş günü, yine takılacak maskeler, başlayacak yeni bir oyun, diyorum ki; bir sonraki molaya kadar dayan gülüm.