Hayatın anlamını bana da söyleyin lan!

Efenim etrafımdaki herkes -bir iki benim gibi kazmayı dışında tutuyorum- bir şekilde şikayet etse de,  mutsuz numaraları yapsa da, hayatın normal rutine ayak uydurmuş gayet güzel yaşıyor. Zaman zaman pik yapan ilgi görme istekleri, şımarık şikayet etme halleri, insanı çileden çıkaran bencil tutumları her ne kadar benim olayı algılamamı zorlaştırsa da, onlar kaldıkları yerden hayata devam ediyor. Benim gözden kaçırdığım, algılamakta ciddi bir problem yaşadığım, gözüme sokulmaya çalışılan ama aptallıktan algılayamadığım hayati bir gerçek var, valla var.

 

Zaman benim için donmuş sanki, yaşlanmıyorum da işin ilginç yanı, yüzümdeki bu şapşal ifade değişmez daha bir yirmi sene, ölürsem belki. Uzunca bir süre aradım ben bu gerçeği, bilimde aradım dinde aradım, metafizikte aradım, sanatta aradım, siyasette aradım, psikolojide aradım, yok arkadaş ben bulamadım. Zamanın göreceliliği kavramı benim üzerimde hayat buluyor adeta, gözün kör olsun fizik.

 

Bu mudur derdin diyeceksiniz, bu valla, sınırları belli belirsiz, görünmez bir kafese kapatılmış gibi hissediyorum kendimi. Çakıldım kaldım bir noktaya, değiştirmek için her ne kadar çaba sarf etsem de aynı noktanın etrafında dönüp duruyorum, başladığım yere geri geldiğimden bilimsel olarak da yapılan iş sıfır, bilim yalan söyler mi, söylemez, ara ara söylediklerini dikkate almayın.

 

Mutsuz ya da yorgun değilim, zaman zaman böyle hissettiğim de oldu, olmadı dersem oskarlık yalan, ama genel itibariyle bir derviş tevekkülünde geçip gidiyor zaman, ta ki dışardaki aksimi birileri ayna tutup gösterinceye kadar. Dün yine böyle bir gündü, yoksa durup dururken niye yazayım bu yazıyı değil mi, detayları burada anlatmayacağım, zira saçma sapan, olayın benim üzerimdeki etkileri asıl önemli kısmı. İnsanların benden beklentilerini gördüm, hayatlarında nereye oturttuklarını gördüm, bir yandan dünyanın merkezine yerleştirmeye çalışırken kendilerini, öte yandan kendilerine nasıl kıymet biçmediklerini gördüm, gördüm allah gördüm, flu bir resmin birdenbire netleşip sonra tekrar eski haline dönmesi gibi bir şeydi.

 

Ara ara oluyor böyle zihnimde çakan şimşekler, anlık oksijen bolluğu yıllardır tembel tembel yatmış zihin hücrelerime hücum ediyor ve birdenbire aydınlanıyor dünya benim için. O saniyelik zaman dilimlerinde algıladığım yanıma kar, zaten çokta bir şeye ihtiyaç duymuyor bu bünye anlaşılan.

 

Bugün de böyle, aşırıya kaçtığı yemekten sonra sindirim zorluğu çeken bir mahluk gibiyim, insan demiyorum, çünkü nicedir insani kısımlar eksik dünyamda, kalan son ruhsal kırıntıları da bağışladım, ohh bir rahat bir rahat. Bakalım nereye varacak bunun sonu, sen beni koru isa.

 

 

 

 

 

 

Öyle bir yerdeyim ki

Efenim dünyadan elimi eteğimi çektim, insanlar hiç değişik gelmiyor artık bana. Öyle dünyayı anlama çabaları, merak, ayy bu niye böyle dedi, ayy bu niye böyle yaptı filan da kalmadı. Yaş itibariyle olsa gerek diye düşündüğüm bi olgunluk geldi çöktü, bildiğin erdim ben. Ha tabii burada hayatın gerçekleriyle beni yüzleştiren, bu günlere gelmemi sağlayan onlarca insana teşekkürü borç bilirim.

 

Hayatta kendinden beklentin çok, karşındakinden az olacak, ümit iyi bişi diil, dışarıda aradığın bütünün parçalar senin içinde. Böyle giderse filozofluk da yakın bana. Bu ülkede insanların büyük bir kısmının ağır hasta olduğunu düşünüyodum, şimdi düşünme aşamasını geçtim, eminim. Kendimi dışında bıraktığımı sanmayın ha, payıma düşeni ben de alıyorum elbet. Şimdi sağaltmaya uğraşıyorum kendimi.

 

İnsanlar bana değmeden yaşasın başka bişi istemiyorum, benden uzak bunalıma da girebilirler, benden uzak mutlu da olabilirler, benden uzak hayatın sırrını da çözebilirler, ama rica edicim benden uzak bi yerde yapsınlar bunu.. Şu kurduğum güzide dengeyi en azından korumama yardım edecek, dahası arttıracaklar varsa, işte siz bir adım öne çıkın.

 

Sanata, spora ve bilime adanmış günler geçiriyorum bildiğin ya, eve piyano aldıktan sonra üzerine örttüğüm dantel örtüyü kaldıramasam da -paketle birlikte gelen plastik benzeri bişi- azimle derslere devam ediyorum. Bitmek bilmeyen tezim için artık mutlu son yaklaştı, cürinin belirlenmesiyle sıkıysa tamamlama, bi makale okuyorum sevgili seyirciler görmeyin, ben bile duygulanıyorum bu halime. Seyahatleri nedeniyle bir türlü dizini kırıp burada olamayan isyankar kuzu ve yağmur adam yüzünden nerdeyse akademisyen olucam. Haftada en az iki gün spora gidiyorum, milli atlet sanırsın, bi azim bi azim, her şey plaj için. Disiplin yoksunu benim gibi bir insan için bu bile bi gelişme, motive edici unsurlar olmayınca şu hayatta, parmağımı kaldırasım yok. Bir de iş var ki, tadından yenmiyor, sakin bir gün hasretim, şikayetçi miyim, asla.

 

Bu kış üşümüyorum arkadaş bi de, hayır menapoooz mu acebaa diye düşünmekteyim, millet bu bozkırda donarken, bu sabah adeta tatlı bi esinti var ortalıkta dememle, yanımdaki arkadaşın bana bakışı görülmeye değerdi. Her neyse bu iyi bişi, neydi o öleee, yazdan sarıyodu kışın telaşı donucam diye.

 

Tatillerden vazgeçmiş değilim elbet, Mart gibi biter benim enercim diyerek planlar yapmaktayım, nası gezesim var nası, anlatamam. Yeni yerler, yeni dünyalar, yeni diller, yeni hayatlar, birçok yeniye ihtiyacım var.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

söğüt dalı

nedensiz bu susmalarım
ağır aksak atması kalbimin
uzaklaşmam gün be gün sabah sevinçlerinden

ezberimde yüzün, ellerim söğüt dalı

nedensiz gözlerimin öylece uzanması boşluğa
bir kelebek kanadı gibi titremesi ellerimin

seyredalmam uzun uzun o zifiri gökyüzünü

ellerimde ellerin, ellerim bıçak kını

Eski köye yeni adet

Yine uzun bi aradan sonra yazma isteği ile dolup taşıyorum blogdost, nicedir sadece e-mail yazmayı hüner haline getirmiş bünyem sıyrıldı rutininden, bu gri şehirden uzakta, masmavi göğün altında, dalga seslerinin ve kuş cıvıltılarının eşlik ettiği anları anlatacağım.

Bir hafta öncesine kadar, en sevdiğim gezegen olan sürekli geri tepen Merkür'ün, gel gitleri ile beni alt üst eden o dolunayın, paralel evrenlerde yediğim haltlar yüzünden olduğunu düşündüğüm ilahi adaletin neden olduğu karanlık günlerin tam da ortasındayken, bir ümit çıktık yola. Macera bizi bekliyor diyen, zihnimde müzikle özdeşleşen çocukluk arkadaşım "Nota" ayarladı her şeyi, eğlence anlayışına her ne kadar güvensem de, bu canım yeri anlatan linki gördüğümde korkmadım değil. Ablası uyuz çocukluk arkadaşım, hayatta en kısa yol ilkesini hedef edinmiş "Tembel" ve ekibin ruhuna hiç ters olmayan, en az bizler kadar tuhaf, arıza çıkaracağından emin olduğum, plajda döpiyesi ile boy gösteren moda ikonu kardeşim "Huysuz" ile çıktık yeni adet 'e doğru yola. Şimdi bu satırları okuduklarında yüzlerinde oluşacak ifadeyi gerçekten merak ediyorum ama, her şey gizlilik prensibi gereği, anlayın ama beni ya.

Otobüs yolculuklarını hiç sevmem, gürültülü ayrılıklar dokunduğu içindir mi bilmem otogarlardan nefret ederim, ayrılığın bile sessizi makbul, hele ki gece yolculukları, nasıl da yalnız hissederim kendimi o kara örtünün altında, oyyy geçiyorum bunları. Üst üste bu kadar sevimsizliğe, gece canım sucuk ekmek çekmesine ve yiyememe rağmen, sağ salim indik Dalyan'a. Bizi almaya gelecek arkadaşı bekliyoruz sabah serinliğinde, bir yandan neyle karşılaşacağız acaba diyerek gülüşüyoruz. Sezon başında Kıbrıs'ta, bayramda ise Bodrum'da paraları yedikten sonra, ayy lütfen ekonomik bi tatil yapalım diyen ben olduğum için, neyle karşılaşırsak karşılaşalım susacağım biliyorum.

Turuncu bir arabanın beklediğimiz alana gelmesiyle - adı efsane, bulunduğu zamanların ruhu gibi, renault 12 -  ahaaha buymuş bi de almaya gelen diye kahkahalar atıp hiç üstümüze alınmazken, birkaç dakika sonra gülümseyerek geldi birisi, "Gülen Adam Neco" . Arabaya binişimiz ayrı komik, seyahat ayrı, yol boyunca çektiğimiz selfie'ler beni benden aldı. Neyse vardık nar ağaçlarıyla bezeli, pırıl pırıl bi güneşin ısıttığı o ıssız adaya. Hemen geçtik kahvaltı etmek için gördüğümüz ilk masaya, bizi büyük bir nezaketle karşılayan, bir yandan aç kalmamamız için çaba gösteren diğer yandan sorular soran, buralı mısınız diye sorduktan sonra yönetmen olduğunu söyleyen o yüce insan "Guru Engin Abi" sayesinde attık üzerimizden tedirginliğimizi. Çay isterken ben utandım valla, ama o bu işim değil terapi benim için dediğinde, aşmış bir insanla karşı karşıya kaldığımızı anladık. Ne dediysek o dingin, hayatı çözmüş haliyle tabi ki dedi, prenses gibi hissettirdi hepimizi. Ha bir de neye itiraz edecek olsa, kullandığı bi cümle " Yok öyle bi dünya " karşısında, o diyosa vardır bi bildiği moduna geldik hepimiz.

Gözlerimiz gittiğimiz anda, rezervasyon işlemleri sırasında bile şirinliği ve enerjisiyle bizi rahatlatan "Gizemli Betül"ü aramaya başladı, sonradan anladık ki kendisi gizli bir şahsiyet ve ününü bu gizlilikten alıyor, orada geçirdiğimiz süre boyunca bizimle olmamasının ne kadar kötü bir şey olduğunu gösteren onlarca hamle yaptık, bir an çıkıp gelecek diye umutlandım ama nafile, kendi adıma pişman mıyım, tabii ki hayır. Arkadaş, kilometrelerce öteden hissettirdi ya enerjisini, kutluyorum kendisini.

Efenim aslında buranın keyifli bir yer olacağını düşünme nedenlerimizden birisi de, "Nota" sayesinde instagram'da takip etmeye başladığım, paylaşımlarıyla ortamın ruhunu yansıtmayı başaran "Enerji Topu Toprak", arkadaş insan bi yorulmaz mı ya. Zaman zaman taleplerimizle sinirlendirip, zor koşullara dayanma sınırı ölçme girişiminde bulunsak da, başarıyla kalktı altından, napalım arkadaş her gün sanatçı mı görüyoruz, aaaaaa. Bir de o kokteyller neydi öyle, ben şimdi nasıl içki içeceğim yahu diye düşünmekteyim.

Arazide tatil yapacağız diye sadece birkaç parça eşyayla yola çıkmış olduğumuz için, akşamları ne giyeceğimize karar verip hazırlanmak ayrı bir aktivite oldu, hayır tatil tekstiline yaptığım yatırıma ne demeli, yazık günah değil mi. İlk akşam yemeğinde etrafı biraz inceleyerek kendi aramızda sohbet ederken, keman ustası " Neşet Baba " ve müziğin birleştiriciliği sayesinde bir de baktık ki kaynaşmışız. Ruhumuzu yıkayan o melodiler beni benden alırken, ne geçmiş kaldı ne gelecek, o anın tadı kaldı üzerimde, müzik sen ne güzel bişeysin ya.

O hüzünlü sesiyle bir diğer masada şarkılara eşlik eden "Hüzün Göz" ile iyi anlaşacağımızı anlamıştım sanırım, sahnelerin kadını, mikrofon düşmedi elinden. Aslına bakılırsa kadınlar matinesine düşmüştük tam da, gözlerinden her birinin hayat hikayesini anlamaya çalıştığım, birbirinden güçlü ama bi o kadar kırılgan kadınlar kulübü. "Menekşe" hikayesini almış omuzlarına gelmiş belli ki, gözleri dalıyor arada uzaklara, "Çiçek" genç, bıcır bıcır, nasıl bi enerji geçiriyo karşısındakine. " Zerafet" kesinlikle ortamın en şık kadını, bir de hiç birşey getirmedim yanımda diyo, bu nasıl bir özendir ey allamm. Gözleri umut dolu, içince o çocuk ruhu ortaya çıkıyo ya, ayrı bi güzel. Nota, Tembel ve Huysuz zaten hayatımın en anlamlı parçaları, ne günlerini gördük birbirimizin, burda şımartmayayım şimdi onları. Bu kadar güzel bir ekip bir araya gelince, kaçınılmaz oldu elbette birlikte gezmek, tanımak, anlamak ve şaşırmak bu kadar benzediğimize. Sonradan aramıza katılan, biraz daha yanınızda kalırsam ben de açılacağım sanırım, nereye düştüm ben yahu diyen " Güzel Ses" i de unutmayayım.

Hüzün Göz, yemekler, tatlılar yaptı bize, bütün yeteneklerini sergiledi kısacık zaman dilimlerinde, bir de hafife almıyo mu kendini, sırf daha fazla övelim diye. Nota, yani bizim büyük usta ile mutfağa girip tiramisu için yamaklık bile yaptım, tatlıyı Engin abi'den nasıl saklayacağımızı düşünmek, yapmaktan bile zor bi eylem oldu bizim için, ama değdi.

Yakılan ateşin etrafında bile o soğukta donmama rağmen ayrılmak istemedim yanlarından, ki hiç huyum değildir bilenler bilir, uyku benim için cennetin ta kendisidir, cennete değişmedim sizi arkadaş, sadece tadını çıkardım etrafımı saran bu güzelliğin.

Dolunayla barıştım belki bir de, veda gecesine denk geldi tam da, yerimize oturmadığımız, kıpır kıpır bir geceden sonra sadece 2 saatlik uykuyla düştüm yollara. Sezon artık kapandığından, kimse bana nispet yapamayacak düşüncesinin rahatlığı ve bozkıra dönmemenin o müthiş saadeti altında keyifle ayrıldım yeni dostlarımdan.

Bütün bunların üstüne, yarın yine bir iş günü, yine takılacak maskeler, başlayacak yeni bir oyun, diyorum ki; bir sonraki molaya kadar dayan gülüm.

Hayatın anlamını çözmek üzereyim:)

Günlerdir iki satır yazma isteği yoktu içimde, arada bir açtım bloğumu döksem içimi diye ama nafile. Mevsimsel bir salaklık geliyor üstüme, şu sıcaklar var ya, hiçbir aşkın alamayacağı kadar alıyor aklımı başımdan. Kendime verdiğim sözü yerine getirebilmenin derin hazzı içindeyim, giriş, gelişme ve sonuç olarak planladığım yılda minimum üç tatilin, üçüncüsünü planlamakla meşgulüm şu aralar. Hayat bazen çok güzel, evet sadece bazen.

 

Sessizliğe ihtiyacım var şu aralar aslında, bazen insanlardan uzaklaşıp tek başıma kalmak istiyorum, çok başarılı olduğum söylenemez, hele bunu anlatamamak daha da fena. Spor ve sanat aktivitelerine sarayım dedim, bir devamlılık sağlayamıyorum, hevesle başladığım her şey heyecansız bir hale dönüşüyor, niye ben böyleyim acaba.

 

Önceleri kararlar alırdım, gelecekle ilgili atar tutardım, şimdilerde yarını planlasam yetiyor arkadaş, ertesi gün çok uzak.

 

İnsanların zihinlerini okuyabilmeyi isterdim derken o kadar iyi anlamaya başladım ki, vazgeçtim hiç eğlenceli değil, her şey daha da zorlaşıyor. Sesinden hüznü süzüleni de, gözlerinden nefreti büyüyeni de bilmek istemiyorum. Ne kadar aciziz hepimiz, herkes, biraz takdir, biraz sevgi, biraz ilgi için dünyaları başımıza yıkıyor. Oysa ne kadar basit her şey. Filozof olmaya niyetim yok ama geldiğim yerde çağımın bilginlerinden sayılırım bu altyapıyla, bir de tevazu sahibiyim görüldüğü üzere. Keşke hiçbirinizi anlamasaydım.

 

Hayatın rutinini kırmak için gösterdiğim çaba, atomu parçalamak için gerekli enerjiyle nerdeyse aynı, hep bir koşturmaca, hep bir koşturmaca. İnsanoğlu için çok kolay olan şeyler benim için dünya meselesi haline geliyor, türev integral çözen zihnin dört işlemde tökezlemesi gibi bir şey bu. Zoru sevmiyorum arkadaş, zor beni seviyor, ben zor seviyorum, öyle işte.. bazen insanları sevmiyorum.

 

Arkadaşlarımı çok seviyorum neyse ki, güzel insanlar var hayatımda, bütün saçmalıkları hafifletecek, enerji verecek, ağrıları dindirecek bir sürü ilaç kapsülü misali, her biri bir başka yönü hayatın, hep olun la emi.

 

 

 

İntihar etmeyeceksek, içelim o zaman

Efenim o kadar tatil yaptım, sezonu açtım bir güzel, şurada keyifle anlatacağım ama nerde, fırsat bulamadım geldiğimden beri, tam zamanım oldu derken bunalıma girdim, yazacak heves kalmadı, bugün hazır her ikisini optimize etmişken iki satır karalayayım istedim.

Tatilden mi başlayayım bunalımdan mı bilemedim bak. Dün Merkür yine bir yerlere girmiş olacak ki alt üst etti dengemi, bileklerimi keseceğim ama ya ölmezsem iz kalacak, bunda bile estetik ara sen değil mi?

Her zaman gittiğimiz yere gidip kurulduk isyankar kuzuyla akşam, o yine bozmadı salon kadını çizgisini, şarabını yudumladı zevkle, ben ise bir değişiklik yaparak bir puro yakıp biramı içtim, sigara karşıtı biri olarak yaptığım ayıp biliyorum, bunalımımın derecesini anlatmak adına bu tasvirler, yoksa tütün öldürür.

Aslında böyle parça bölük hayatını anlamını çözüyor gibi oluyorum, ondan hep, yine berraklaştı beynim, oksijen gitti nicedir uğramadığı bölgelere, ben başladım derin analizlere, olanlar oldu sonra. Herkesin kolaylıkla üstesinden geldiği ya da hayatında hiç emek vermeden hallettiği şeyler için harcadığım emeği nasıl anlatayım bilmiyorum ki, paralel evrene geçiş yapılır be niyeti olsa insanın, o kadar fena. Hayatta hep tırmalamaktan yoruldum, bir kez de istediğimde ver bir şeyi de ya.

Neyse bugün hayatla kesmek üzere olduğum o bağı biraz olsun onardım, spora gitmek istiyorum mesela akşama, kısmet bakalım.

Tatile gelince, ona aslında şöyle özel bir yazı hazırlamak istiyordum bütün detayları ve komiklikleriyle, ama olmadı işte. Öyle ki, bütün yakışıklıkları toplamışlar bir yere, buyurun burada çalışın demişler, insanın gözü gönlü açılıyor yeminle, insan kaynakları departmanı çok sağlam çalışmış, maşallah. Deniz ayrı güzel, kum ayrı, güneş desen gözlerini ayırmadı üzerimizden, adeta cennete gittim geldim, kredi kartına altı taksite.
On beşer dakika arayla bize sorduğu her şeyi unutan balık hafızalı tur görevlisi arkadaş bile eğlendirdi bizi. İşin doğrusu, yurdum oğlanları hasta biraz, illa artistlik yapacaklar, bir kendini kanıtlama telaşı, bir bişey, kızlar hep sizin suçunuz, beğenmeyin bu gariplerimi, onlar da bu hale düşsünler sonra.
Güneşin altında saatlerce uzanmak insanın kemiklerine de ruhunun derinliklerine de iyi geliyor, bizzat kendim test ettim, ama sonra acısı fena çıkıyor, şimdi bu gri, kasvetli, nemrut Ankara'da, yağmur sesleri eşliğinde bu satırları yazıyorsam eşşeklik benimdir.
Hiç değilse, bir süre de olsa bütün kaygılarımdan arınmış halde, sadece ufka, gökyüzüne, güneşe dönerek yüzümü, terapi yaptım kendime, uzun soluklu olamadı neyleyim. Şimdi sadece fotoğraflara bakıp derin derin iç çekeceğim bir sonraki molaya kadar.
Ne demiş büyük usta, intihar etmeyeceksek, içelim o zaman...

 

 

Geri sayım

Bugün itibariyle geri sayım başladı, Mayıs ayı ile birlikte tatil sezonunu açıyorum pek sevgili blog dost. Hayat bu yüzden daha bir güzel son günlerde, düşündükçe kanat çırpıyor içimde kuşlar, güneye, bu sefer daha güneye gidiyorum.
 

Son aylardaki gezme performansıma bakıldığında aslında bu kadar sevinmem manasız gelebilir. Daha bu sabah, İstanbul seyahatinin nasıl geçtiğini soran patronuma; muhteşem bir şehir, orda hareket var, hayat var, durmuyor kimse yerinde dediğimde, "Diyene bak, sanki kendisi oturuyor yerinde, bir aydır nerelerdesin sen düşündün mü hiç" demesiyle gerçeği daha net idrak ettim. Gerçekten çok keyif aldığım, yaşadığımı hissettiğim günler geçirdim, her ne kadar kalabalıklar içinde çok mutlu olsam da, kendi başıma kaldığım anlarda ne büyük keyif aldığımı da bir kez daha fark ettim.
 

Ama yine de bu güne; bu haftayı sakin ve aynı şehirde geçirmek dileğiyle başlamıştım. Şu ana kadar her şey yolunda, hadi gidelim diyen çıkmadı çok şükür.
 

İş bu tempoyla devam ederken, iş dışı zamanlarım da işgal altında. Her gün birinin bir şeyini kutluyoruz, içmek için bahaneler buluyoruz, eve girdiğim saatler sınırlı. Bütün bu enerjime rağmen adım çıkmış uykucuya. Gidilen mekanlarda sabaha kadar oturma becerisi gösteremediğimden dışlanıyorum arkadaş. İsyankar kuzum uykucu şirin hediye etti geçtiğimiz akşamların birinde. Sen onca imaj çalış, düştüğün hale bak.
 

Kah sakin kah agresif kah mutlu kah depresif günler geçip gidiyor. Daha fazla anlıyorum insanları son günlerde, bu sevgimi büyütmüyor ama beni sakinleştiriyor, çözmüş olmanın getirdiği bir rahatlık sarıveriyor, umurumda olmuyor dünya.
 

Şu bayıldığım serinin yeni kitabı çıkmış, onu okuyorum birkaç gündür, yaşamın akışının kusursuzluğunu hatırlamama yardımcı oluyor her seferinde. Evren kusursuz işliyor, kusurlu gören bizleriz.

Minik kuzumla bolca vakit geçirdim bu son günlerde, dünyanın en güzel varlığı gözümde, bakışlarıyla eriyorum öylece. Çocuklar insanların en gelişmiş versiyonu bence, büyüdükçe geliyor bir geri zekalılık insanın üstüne.

Nisan ayını kapatırken coşkuyla, kalın diyorum sağlıcakla..