Orta şekerli bi kahve lütfen

Efenim burda hep hezeyanlarımı, can sıkıntılarımı, umutsuzluğumu vs. paylaştım, bugün bi değişiklik yapıp sevincimi paylaşacağım, rutinimden ben bile sıkıldım ya. Dün akşam tanık olduğum, yok yok içinde bizzat bulunduğum kahve eşliğinde bir sohbetin sonucunda sardı beni keyif, bi umursamazlık, bi rahatlama, ohh beee dedim, şimdi aklıma geldikçe, gelip yerleşiyor bi tebessüm, bi mutlu oluyorum ki sormayın, bugün dünyayı alt edebilirim, hep öyle geliyo aslında ama neyse.

 

Şu ceceli denen adama gıcığım kaç gündür, sertab'ın içli acıklı parçasında katkısının olduğunu öğrendiğim an, bu virüsün tez zamanda karantina altına alınması gerektiğini düşünmeye başladım, allasen o şiir ne yaa, canım sertabım nolmuş sana, ne bu arabesk ergen genç kız halleri, valla dinleyemiyorum seni, bir an önce özüne dönmen temennisiyle.

 

Bu yıl leyleği havada gördüm, ya da o beni, sürekli bi yerlere gitme planı yapıyorum, yolculuğa hazırlanmak, yola çıkmak, dönmek, üstüne onun yorgunluğu, teyyyyy seyahat sevmeyen benim gibi bir insan için her gün bildiğin sınav. Zaten iş güç yoğunluğu nedeniyle kafam allak pullak, eğer ekonomik kriz bizi teğet geçerse bilin ki sebebi benim, o derece çalışıyorum, hepinize yeter. İnsanların benden beklentilerinin artık iş vs değil, evlilik, çoluk çocuk olması sebebiyle bu halimi epeyce yadırgıyorlar ama kuzum hamurumda yok ben napim, heyecanla sorulan eee bir gelişme var mı sorusuna, işler epey yoğun evet her gün bi gelişme var ama spesifik olarak merak ettiğin bişi varsa söylim yanıtıma karşılık insanların yüzlerindeki hayal kırıklığı inan beni üzüyor. Kendi adıma diill onlar adına, sanki küfretmişimde onlarda alınmış gibi bi hal, sevgili insan kardeşlerim herkes sizin yaşadığınız gibi yaşamak zorunda değil ki, tek ortak noktamız insan olmak ya.

 

Neyse dönelim ana konuya, mutluyum arkadaş, aklı beş karış havada taşeronumun sabah sabah bütün sinirlerimi tepeme çıkarmasına rağmen, beni bekleyen uzuun mesai saatleri ve iş yoğunluğuna rağmen, yazın bir türlü gelmemesine rağmen, umduklarımla aldıklarımın zerre aynı olmamasına rağmen...mutluyum işte....

 

 

 

 

 

 

içime sığmayan soru

Pek sevgili blog dost, sorarım sana, sen hiç sıradan bi günün  sabahında  uyanıp, daha önce hiç farketmediğin kadar bi kurgunun içinde yer aldığını düşündün mü, ya o ana kadar normal algıladığın herşeyin tepetaklak olduğunu, söylenen herşeyi bambaşka bir yönüyle algıladığını..bana tam da bunlar oldu ne içtiysem artık. Apolitikleştirilmek için seçilen pilot neslin naziçazene bireylerindenim ben de, ama mayam tutmadı demek ki, hep taraf olmak zorunda hissettim ben de, birilerinin yanında birilerinin karşısında, ama illa ki bi tarafta.

 

Son günlerde izlediğimiz oyunun senaristini kutlamak isterim öncelikle, içtenlikle, dile kolay yıllardır süre giden bir iç savaş, kırkbinlere varan ölümler.. en sonunda gelinen noktada, her iki taraf da pardon abi bi yanlış anlaşılma olmuş, biz çok iyi anlaşıyorduk aslında ama kara kedi girdi aramıza... Şaka mı bu diye bi baktım önce, sakın ha yanlış anlaşılmaya, hiç savaş yanlısı olmadım hayatım boyunca, hiçbir toprağın insan yaşamından daha değerli olduğunu düşünmedim, eşitlikten haktan yanayız, insanlar mutlu olsun istiyoruz diyerek kan dökenlerin samimiyetine de hiç inanmadım, ama ne bileyim barış dediklerinin de böyle olacağını hiç düşünmedim.

 

Bir baktım ki asıl sorulması gereken soru bir kenara atılmış, akil adamların kimler olması gerektiğini tartışır, akıl kalmayan bir yerde akil adamdan bahseder olmuşuz. İnsanları önce kelimelere, sonra kavramlara ve yavaş yavaş bilinçlerine yabancılaştırmışlardı, nasıl başlamıştı bu hikaye herkes unutmuştu galeyana gelip birbirlerini yakıp yıktıkları hızla. Bir karşılıklı nezaket, bir jestleşme trafiği, bir an kendimden şüphe ettim, zihnimin oyunları mıydı bütün bu olanlar..

 

........sahi bu çocuklar niye öldü ?

 

Kültür sanat da bi yere kadar canım.

Efenim, isyankar kuzu, yağmur adam ve bendeniz suvebeyaz, bir dergi çıkartmaya karar verdik içtiğimiz bir akşamın kafa güzelliğinde, e tabi her yurdum insanı gibi sabaha unuttuk bu projemizi. Aslında bundan sonra yazacağım ilk seyahat yazısı bu dergi için olacaktı ama kısmet değilmiş.

Son günlerin bunalan ruh haliyle attım kendimi Viyana'ya, dedim atalarımın yarım bıraktığı işi ben tamamlayayım, heeyy yeniçeriler başlasın büyük kuşatmaa, şaka şaka, savaş edasında geçen bu hayattan bir nebze olsun kaçmak, biraz nefes almak için gittim onca yolu. Yediğin içtiğin senin olsun gördüklerini anlat derler ya, ben yiyip içtiklerimi de anlatacağım ki, yolu düşen arkadaşlara bir parça katkım olsun, İtalya'da aç kaldım arkadaş, bi Allah'ın kulu uyarsa böyle mi olurdu.

Neyse efenim gelelim detaylara. Önce Ankara'dan Şehr-i İstanbul semalarına, ardından Viyana'ya, Papatya almaya gelmiş beni havaalanına, gümrük filan demeden geçmiş içeri, uçaktan iner inmez karşılamak istemiş, nası duygulandım bilemezsiniz. Atladık bir s-bahn'a, çam ağaçlarının mis kokularını etrafa yaydığı bir parkı geçip gittik şirin evine, sanki en son bir gün önce görüşmüşüz gibi kaldığımız yerden devam ettik hayata, o yorgunluğun üzerine güzeeell bir uykunun ardından ertesi sabah erkenden attık kendimizi yollara.
 

Muhteşem toplu taşım ağını kullanarak Shottentor'a gittik önce- arada çok andım elbet güzelim Ankara'nın trafik neşesini -  merdivenleri çıktığınızda bütün heybetiyle ahh burda okusaydım dedirten bir üniversite ve en az üniversite kadar çekici bir yapı Votiv Kirche hemen sağda.

 

Küçük bir şehir turu yaptığımızı farketmeden geçtik ara sokaklardan, eski çağlarda yaşamak nasıl olurdu acaba diye düşünmeden edemedim. Biraz olsun hissedebilmek için o günlerin müziğini ruhumuzda, Mozart Kaffe'nin karşısında bulunan Vienna İnformation Office'den aldık Schönbrunn Sarayı'nda gerçekleşecek konser biletimizi, klasik müzik, bale, opera..

 

Figl müller'de Almdudler dedikleri orman bitkilerinden yapılmış gazlı bir içecek eşliğinde, Wiener Schnitzell yedik, yanında Erdapfel adında muhteşem bir salata. Tek kelimeyle hepsi de harikaydı, yemeden gelmeyin derim.

Stephansdom'dan gözlerimi alamadım gitti, gotik mimarinin en güzel örneklerinden biri diye sevdim desem değil, hiç anlamam mimariden, neden bilmem bi bağ oluştu aramızda, döndüm durdum etrafında...

 

Belediye binalarına (Rathaus) aşık oldum, böyle bir binada belediye memuru olurum arkadaş. Önündeki meydanda yaz kış farklı aktiviteler düzenleniyormuş, buz pateni pistinde eğlenen insanları gördükçe içim gitti. Viyana'nın yaşayan, en çok nefes alan bölgesi.

 

Rathaus'un karşısında yer alan Landtmann Kaffe, politikacıların buluşma mekanıymış, oraya mı gitsek Central Kaffe'ye mi derken seçimimizi ikinciden yana kullandık, Apfel Strudel  ve Melange - bildiğiniz sütlü kahve - ile güzelim ortamın tadını çıkardık. Radyoloji kongresi nedeniyle dünyanın dört bir yanından gelen yakışıklı doktorlar sayesinde daha bir hareketliydi inan her yer.

 

Naschmark'ta gitmeden olur mu hiç, bir gün pazar yerini dolaştık bi güzel,  insanın gözü doyuyor rengahenk o ortamda, sonra bir akşam deniz mahsulleri yiyebileceğimiz bir yere götürdü papatya beni, Ermeni asıllı bir İstanbul'luya ait bir mekan. Zeytinyağlı bir sos getirmişler, ahh yurdum lezzeti diyip, ikincisini de istedik, gören üç gün aç kaldığımıza inanabilirdi.

Şimdiki National Bibliothek olan Hofburg Sarayı'nın bahçesinde gezindik, Prinz Eugen'in II.Viyana Kuşatmasındaki başarısına ithafen dikilmiş at üstünde heykeli meydan okuyor şehre hala. Atın ayakları altındaki tuğlu hilal hiç olmamış bilesin ama.

Museum quartier'a gittik, bir çok müze ve tarihi yapının bir arada bulunduğu bir meydanda banklara oturduk. Amasra'da sahilde oturup içtiğimiz gece geldi aklımıza, hey gidi günler heyyy dedik, kimin aklına gelirdi bütün bu olanlar.

Grinzing meyhanelerini görmeden olmaz dedi papatya, Bach Hengel Wine adında şirin bi yerde, el yapımı Rot Wine içtik, yanında ementale peynir, yerel peynirleriymiş, bence bizim kaşarımız daha güzel ama :)

 

Karlenberg'e çıkıp şehre şöyle bi tepeden baktık, Polonya Kralı'nın neden Viyana'yı Osmanlılara bırakmamak için bu kadar uğraştığını anlamaya çalıştık, tarih bilgilerime bir sürü yeni bilgi ekledim.

 

Gece hayatı nasıldır acaba buralarda diye merak ettim tabi, şehir merkezinde yer alan Sky Bar'a gittik bir gece, rezervasyonsuz girme ihtimaliniz yok bilesiniz, merdivenlerde kuyruk olan insanların içeri girmek için niye bu kadar heyecan yaptığını anlamadım doğrusu. Stephansdom manzaralı olması dışında beni etkileyen bir tarafı olmadı. Başka bir akşam Schwedenplatz'da Sofitel adında bir otelin restaurant-bar'ına gittik. Muhteşem renklerde bir halıyı andıran tavanı ve şehir manzarasıyla herşey bir harikaydı, berbat tadından ötürü yiyemediğim salata dışında.
 

Hofburg Sarayından aşağıya doğru yürüyünce solda bir konditorei göreceksiniz, tarihi bir yapı içinde bölgenin en eski pastanelerinden biriymiş, adı Demel, burada da  Kronprinzenschnitte yerken memleketimin güzelim tatlılarını andım durdum.

Bir gün, Viyana'ya çok yakın bir başka başkente geçtik, Bratislava'ya, ana istasyondan ( Hlavna Namesti)  otobüsle - 93 numara- Old City'ye gittik, saat kulesinin olduğu aradan girip şehri gezmeye başladık. Tur otobüsü ile kaleye çıkıp bolca fotoğraf çektikten sonra Tuna nehri boyunca yürüyüş yaparak bu gri şehri keşfetmeye koyulduk.
 

Şehri yaşayacağım diye tutturduğumdan, kuaföründen marketine kafesinden müzesine ( Kunsthistorische ve Naturhistorische müzelerini gezmeden gelmeyin ayrıca, her ikisinde yarımşar günümü geçirdim, ayaklarımı hissetmeyecek hale geldim ama değdi elbet, hiç değilse entellektüalitem arttı diyebilirim gönül rahatlığıyla ) her yerini gezdim. Elimde bir yandan fotoğraf makinesi diğer yandan papatya'nın telefonu, açılı açısız bir sürü çekim yaptım, sabrı gerçekten görülmeye değerdi.

 

Ve sonra her güzel şey gibi bu da bitti, geldi çattı gitme vakti, havalimanına doğru gitmek üzere doğru trene binerken bir garip oldum. Gezdiği yerleri böyle büyük bir hevesle benimle gezen, yorulmasına rağmen hiçbir öneriyi geri çevirmeyen, verdiği tarihi bilgilerle bilgi dağarcığımı donatan, dünyanın en güzel tur rehberi canım arkadaşım, şehir rüya gibi olsa da gel sen bir an önce ya....Tur rehberi olma sırası bende bu kez ama.

Denge

Ben geldim sosyal medya.. nası tutarsız bi insansam artık kendi içimde, sürekli bir fikir değiştriyorum, bi soğuyorum insanlıktan sonra hooopp yeniden aşkla bağlanıyorum hayata, sözün özü dengesizim, öyle allayacak pullayacak halim yok. Ama yazmak bi terapi benim için onu anladım, şurda iki saçmalayıp gidiyorum, hayat nefes alıyo inan.

Şu kış denen mevsim bi geçse, bi bitse renklerin üzerini bir sis bulutu gibi kaplayan bu gece, ''söz daha güzelim bu baharda''..



 

Daha güçlü daha sakin

Olur olmaz anlarda birşeyler yazmak geliyor içimden, toplantıda hararetli bir tartışmanın orta yerinde, akşam trafiğinde eve doğru yol alırken ya da karşımdaki kendinden geçmiş bir biçimde durmaksızın birşeyler anlatırken..Kendi içime doğru bir seyahate çıkıyorum böyle anlarda, anlamsız bi boşlukta salınan bir sürü harf bir araya gelip düşünce bulutları oluşturuyor, önce şöyle bir sıralıyorum söylemek istediklerimi, nicedir cevaplarını aradığım düğümler iplik iplik çözülürken tuhaf bir hisse kapılıyorum, mutluluk da hüzün gibi bir esintiyle geliveriyor burnuma. Kokularla hatırlıyorum ben herşeyi demiş miydim...Sonra toplanıp hepsi birden göçüp gidiyorlar benden, hiçbirşey olmamışçasına umursamaz bir biçimde bir vedayı bile çok görerek. 

 

Büyük bir güvenle aldığım yollar var hayatta, kim ne derse desin umursamadığım, sadece kendi süzgecimden geçirip koşulsuz kabul ettiğim doğrular..Yerlebir oluşlarını görüyorum, elim kolum bağlı sadece seyrediyorum olan biteni, günler geçiyor..geçiyor di mi sahi, bense şarkıda da dediği gibi daha güçlü daha sakin, daha mutlu daha suskun, daha olgun daha kırgın, daha yalnız daha yorgun hissediyorum. Günler geçiyor demiştim di mi, yıllarla birlikte yüzümde yer eden çizgileri sevdiğimi söylemiş miydim peki, her biri yaşanmışlıklarımın birer canlı kanıtı, beni ben yapan geçtiğim bütün yolların en temiz özeti. Zamanı durdurmak istediğim yaşlardan geçtim elbet, ama hiç dursun istemedim, elimde olsa daha da hızlı aksın istiyorum şimdilerde, başladığı romanların önce sonunu okuyanlardanım ben, neyle karşılacağımı bilmeden teslim olamayanlardan hikayeye.

Sebepsiz bir özlem var bir de içimde, bir canlıya ya da bir nesneye yöneltilmemiş, dokunduğu yerde yangınlar çıkaracak gibi, yer açmaya çalışıyor kendine her geçen gün gittikçe azalan o boşlukta. Şems'in dediği gibi, nasıl ki çömleği tutan dışındaki biçim değil içindeki boşluk ise  bizi biz yapanda o boşluğun ta kendisidir belki de, ben olmaktan vaz geçiyor olabilir miyim, sence ?









 

Nice mutlu yaşlara...

Böylesi bir günde yazı yazmazsam olmaz hacı, görüyorum ki 12.12.2012' nin önemine dair onlarca not düşülüyor tarihe heryerde, benim neyim eksik diyip geldim buralara. Sadece tarihi yazıp gideyim dedim, sonra iç sesim dedi ki bir iki şey karala, söz uçar yazı iki cihanda - biliyorum daha önce de yazmıştım ama benim derdim var kardeşim öteki cihanla -

 

Felaket kehanetlerini bir kenara bırakacak olursak, 12.12.2012 de 21.12.2012 de benim için önemli tarihler, bir değişim dönüşüm süreci olacağına kesinlikle inanıyorum, insanlığın yontulacağına, bilinçlerin billurlaşacağına, bir rüyadan uyanırcasına mahmur ama bir o kadar dinç dimağlara sahip olacağımıza, gittikçe daralan türkiye ekonomisinin şu an itibariyle genişleyeceğine, hayatın hep bayram olacağına, yaşlanmayacağımıza, daha bilsen nelere nelere...

 

Bugün benim için bir başka açıdan daha önemli, cecil'imin, ruhumun kardeşinin doğum günü, zaten bu tarihin önemli olacağı onun doğumundan belliymiş diyorum, başka bir günü seçsen şaşardım, iyi ki doğmuşsun bebeğimm, öperim gözlerinden...

 

 

Nasıl ruhsuz bişi oldum çıktım ben di mi, hey gidi gençlik hey, aşk diye bişey vardı, sevmek kızılay kadar yakındı, adrenalin yalnızca kaçırılan trene koşarak yetişirken salınan bişi değildi, şişş evren batmican di mi la.

Paralel evrene yolculuk

Çok sevgili sayın seyirciler, yıllarım ağaoğlu tarzında geçti, aradığım adam bu değil, bu hiç değil, bunun duruşunu beğenmedim, bunlar sıradan, daha farklı bişey olmalı, insanüstü biraz, ııııı hiçbiri olmaz diyerek geldim bu güzeliimm günlere. Bu arada boş mu durdum diceksin, elbette hayır, yapmam dediğim herşeyi yaptım, bi gün bi adama ilan-ı aşk edeceğime inanmazdım, ettim, bir gün oturup bi adama şiir yazacağım aklıma gelmezdi, yazdım, bi gün bi adamdan gözümü alamayacağımı söyleseler hadi ordan derdim, diyemedim. İlk ikisi eşşeklikti kabul, ama bu üçüncüsü ne peki diceksin, işte buyrun kendisi burda.
 

Yeryüzünde böyle bir varlığı bulabileceğime dair umutlarım bir bir tükenmek üzereyken, paralel evrenler nedeniyle yeşeriverdi içimdeki bu ağaç. Bilim aşkı dedikleri bu olsa gerek, tezi, okumam gereken kitapları bıraktım bir köşeye, paralel evrenler kuantum bilmem ne bahane ederek, son 15 gündür, sadece şu adamın gözlerini göreceğim diye gözlerimi dört açıyorum, geri kalan kısmında lens bile takmıyorum inan, amaannn diğerlerini biraz bulutlu görsem nolur ki diye.

Paralel evrenler var elbet, ama böylesi bi kurguda mı bilinmez, Peter'cım (dikkatinizi çekiyorum Joshua ile ilgilenmiyorum, burda yaratılan karaktere vuruldum ben )  sen varsan ben de varım:) bu evrende yani :) kimbilir bi yerlerde karşılaşırız belki de, herhangi bi zaman diliminde herhangi bi evrende.