Marcinalim ben!!!!

Pek sevgili blog, bugün toplumsal bi yaraya değincem, çok mühim bi konu hakkında yazı yazcam, allah seni inandırsın ne dökülcek klavyemden ben bile emin değilim, ama dertliyim dostlar dertliyim.

Efenim konu marcinal, yok hem bohem hem marcinal, hatta dahası bir de bununla kendini bi halt sanan varlıklar. Normalde dokunmazdı böle şeyler ama bünyem de gittikçe hassaslaşıyo galiba, yaşlanıyorum ondan sanırsam.

Son günlerde öyle muhabbetlere tanık oluyorum ki aklım şaşıyo, karşıdaki kişinin psikolojisiyle ilgili deriinn analizlere giriyorum, Freud desen yetmiyo anlamama. Efenim bazı kesimlere göre - ki bunlar genelde mürekkep yalayıp yutmuş, onda boğulsunlar işallah, eşşek kadar olmuş ancak sorumluluktan kaçan, hep böle varoluşsal sıkıntı çeken, hayatın anlamını tam bulacakken hayatın kazığıyla derin kuyularda kaybettiğini iddia edenler - bütün kadınlar süper hiper romantik, hep böle bi başını yaslicak adam arıyo, öküz de olsa o adam onunla bi ömre razı, tipsiz de olsa dünyanın en çekici insanı, ondan daha zekisi de yok zati, bakma sen başına ne mallık gelirse de dış faktörler yüzünden, onun hiç yok suçu günahı, bla bla bla. Kim kandırdı kusum sizi allasen, nerde büyüttüler de hangi otla beslendiniz kafa böle güzel.

Anam bi de dillerinden düşmeyen, yok efenim kıs bi ilişki istiomuş da bu hazır diilmiş de - türkçe meali bütün hatunlar benim olsun, gönül kimi dilerse ona konsun- yok onu üzermiş de, yok o düzen adamı değilmiş de, sadakat istanbulda bi semt ismiymiş de- tamam biliyoz o vefa'ydı - la evrim sana başka bana başka mı çalışıyo allahın danası, nası kendini farklı bi yere koymadır bu, 5 bacağın,on dört gözün, yedi trilyon beyin hücren mi var eyy gergedan.

Burdan yola çıkarak şimdi insanlar benim için ikiye ayrılıyor efenim, bir; sağlıklı bi ruha sahip olanlar - dikkatinizi çekiyorum beyin değil - iki; ruhunu kiraya vermiş olanlar - kime orasını ben bilmem artık. Şu sınıflandırmanın kime faydası olur demeyin, bakarsın bi gün kendini tanımlamada sıkıntı yaşayan bi züppe uygun bi alt kimlik bulur böylelikle kendisine, bi işe yarar.

Ha bunları neden sadece erkeklerin yaptığı bişiymiş gibi yazdın dicen, elbet kadınlar içinde de bu tip varlıklar var ama onlar da erkeklerin sorunu kardeşim, biri de otursun onları yazsın, ben herşeye yetişemem ki nokta

Biscolata:)

Çikolata sevmem hacı, heralde sırf bu nedenle - diğer garipliklerimi bir kenara bırakcak olursak, en azından bu yazıda - yeryüzündeki kadın türünün nadir örneklerinden biriyim. Çikolata sevmeyen insan mı olur diceksiniz biliyorum, demeyin, tadı bi tuhaf gelmiştir bana hep nedense. Arkadaşlarımın doğumgünleri dahil her ortamda meyveli pasta alınması için elimden geleni yaparım, içinde çikolata ve türevleri olan şeyleri yiyemiyorum kardeşim suç benim mi:P

Buna da kendimce şöle bi açıklama getirdim efenim, çikolota mutluluk hormonu salgılatıyo ya, vücut eksik olanı tamamlamaya çalışır ( biber acıdır, gerçekler de acıdır, o halde biber gerçektir gibi bişi bu :P ) o halde bende doğal yoldan bii milyon tane mutluluk hormonu var, ondan canım istemiyo.

Bu akşam öle olmadı işte, dolabın kapağını açmamla gözüme ilişen çikolata paketine saldırmam bir oldu, kendimi mi kaybettim, kayıptım da kendimi mi buldum bilmiyorum, nası bi keyifle yedim anlatamam, hala da canım istiyo ama bitti yaa, puff..

Ben bütün suçu şu Biscolata reklamlarına atıyorum, insanın aklını başından alan elemanları koyun ekrana, olacağı bu, ben bi yere kadar dayanırım da bilinçaltı dayanmıyo işte. Bu reklam serisini ilk gördüğüm andan itibaren söylediğim şeyi burda da tekrar ediyorum; bunlar yapcaksa çikolatayı, ben ellerinden zehir olsa yerim, bi dakka tereddüt etmem, edersem nolim :P

Şimdi varsa evde bi çikolata alın efenim - tabi ki hemcinslerime sesleniyorum, beyler siz izlemeyin moraliniz bozulmasın - açın şu reklamı da, ohh mutluluğunuz tavan yapsın.

Imagination

Hayalgücümün zayıflığından şikayet edersem bi daha nolayım, basbayağı bilim kurgu filmi çekebilir, george kadar olmasa da 2050'yi anlatabilirim sizlere. Bunu bugün anladım, yoksa çoktan beni de beyaz perde de görürdünüz. Final sınavında hocanın sormuş olduğu sorulara, spielberg'i kıskandıracak derecede yanıtlar vermişim, gelipde notlarıma bakınca anladımm, offf ulan offff.

Şimdi sırada diğer sınavım var, eğer aynı performansı bunda da gösterirsem, nobel'e değilse de oscar'a oynarım hacı. Biraz daha çalışsam güzel olurmuş, ama uykuya yenik düştüm napim, yok yenik de değil de şöle oluyo her zaman, ders çalışayım mı uyuyayım mı, bence uyku daha güzel. Şimdi de, olduğu kadar olmadığı kader diyerek vicdanımı avutuyorum.

Bugün buz plakaları üzerinde dans ederek okula giderken, pür dikkat odaklandığım zemin, bil bakalım aklıma ne getirdi, öncelik sıralamam da sorun var benim blog kardeş, nerde yapmamam gereken bişi var onu yaptım şimdiye dek, yapmam gerekenleri de bi şekilde geçiştirdim,bknz. bir üst paragraf:P

Ama güzel bi gelişmeyi sizinle paylaşmak ister gönül, sanırım bi danışman buldum tezim için, şimdilik ben biliyorum ama hocanın kendisi de öğrencek yakın zamanda.

Olmam gereken yerde miyim, kesinlikle, olmam gereken insanlarla mıyım, o na ne şüphe, bi tek kuşku var içimde, olduğum gibi miyim ki acep, ona da diyorum ; işallah.

Özledim!

Sabahları güneş ışığıyla uyandığım günleri özledim, incecik incecik giyinip güneşin altında kavrulduğum anları, çiçek açmış bi dalın önünden geçerken burnuma süzülen o güzelim kokuları, akşamları balkona kurulup bi fincan çay ya da kahve eşliğinde sokaktan gelip geçenleri izlediğim zamanları, kimi zaman akşam serinliğinde serinliğime renk katan dostlarla içilen buz gibi biraları, canım sıkıldığında bir nebze nefes almak için akşam güneşiyle keşfe çıktığım yolları özledim, özledim ulan :P Selami Şahin'in o güzel şarkısı geliverdi aklıma bak şimdi:)

İnsanlar ikiye ayrılır efenim, yaz sevenler yazı sevenler. Ben yaz seven gurubundayım, yaza yazılan yazıları da çok severim, ivit dooru okuyosun sevgili okuyucu saçmalicam. Çalar saatle uyanan bi insan diilim ben nşa'da, hele güneş ışığıyla uyanmak varya, allamm binbeşyüz yıl daha böle uyanabilirim. Ama şu kış yok muu, kapkara sabaha uyanmak için nası zorlandığımı bi bilse güneş, inan bi daha hiç batmaz:P

Telefonumun saati çalmadan uyandığım günler öle keyifli kalkıyorum ki anlatamam, yüzümde böyle bi nur inmiş eda, bi şapşal sevinç, bi gereksiz enerji, sanki birazdan dünyanın en güzel olayı olcak oraya gitcem edası, altı üstü işe gitcem neticede. Böyle günlerde etrafımdaki insanlara da bulaşan bi enerci saçıyorum kuşkusuz, kendimi daha bi seviyorum, yoksa kendimi daha çok sevdiğim zamanlarda mı böyle hissediyorum anlamadım doorusu.

Ankara'nın şu havası karşısında güneş'e methiyelerime bakarak var sen anla ruh durumumu ey sevgili blog. Bahara ne kaldı di mi ama, dayan suvebeyaz dayan..

Automatic reply

Venüs'le Merkür'den rica ediyorum, lütfen uzak durunuz benden. Nedir bu kardeşim ya, nefes alamıyorum kaç gündür, siz dönüp dururken ekseniniz etrafında benim dünyam durdu lan. O kadar keyfim kaçık ki kaç gündür zoraki gülüyorum gülmeye de, olmuyo işte.

Olur olmaz şeyler canımı sıkmaya başladı ya, normalde umrumda olmayacak şeyler batıyo, misal şu sosyal paylaşım siteleri varya, onlara gıcığım abi. Geçen gün oturmuş boş boş face'de gezinirken bi de ne görim, farklı farklı zamanlarda tanımış olduğum, o dönemlerde birbirini tanımayan aşık olduğum iki adam voltranı oluşturmuşlar, bunların kankaları olan elemanla aynı karelerde görünce attı mı tepem, nası bahtsız bi insanım ben ya. Hayır dünyanın en sivri varlıklarını elinle koymuş gibi bul, sonra onlar ikisi birbirini bulsun, yetmezmiş gibi kanka olsun, nası bi kader bu ya kim yazdı allasen. En büyük korkum da hepsinin bir araya gelip dernek kurması, olur mu olur valla böyle giderse.

Dün akşam oturup ağladım da açıldım yeminle, bi hafifledim, bu olaya değil tabe. Ha neye dersen o karışık biraz işte, burda anlatamayacağım kadar deriiinn bi mevzu. Ağlamanın etkisiyle sabah şiş ve dünyayı görmeyen o güzelim gözlerle uyandım. Malumunuz dün yağan kar nedeniyle aldı beni de bi telaş eve nası gitcez diye, taze şoför olarak yemedi tabi, arabayı ofiste bıraktım, şoförümüz götürdü eve, sabahta almaya geldi adamcağız, ben kapıda duran ilk gri arabaya doğru yol almışken korna sesleriyle irkildim. Arabasına binmeye teşebbüs ettiğim bizim şirketin arabası değil, komşumuzunkiymiş. Neyse efenim sora döndüm aynı umursamazlıkla gittim bindim arabaya, iyi akşamlar dedim ya. Çok dalgınsınız dedi ikisi birden, ikincisi de muhasebecimiz efenim, o da gelmiş sabah sabah. Dedim öle biraz dalgınım, ama kendim öyle gülmek istiyorum ki adamlar kendilerini nası tuttular inanamıyorum, mecburen ciddi ciddi oturdum, gözlerimi kapayıp içimden güldüm.

Haftaya finallerim var, dün akşam ders çalışayım hiç değilse kafam dağılsın dedim, notlarımı bulamadım, notlarımı dediysem çok şükür benim öle bi alışkanlığım yok, hocanın verdiği slaytları kaybetmişim ya da hiç almamışım ne bilim. Bugün okula gidip sınıf arkadaşlarımdan alıcam kısmetse. Bu saatten sonra okunan okul anca bu kadar oluyo demek ki, bugüne kadar okuduklarıma say evren.

Sabahları aynen yukardaki resimdeki gibi uyanıyorum ikibinonikinin bu güzel günlerinde. Ve o kadar otomatik hareketlere dönüşmüş ki yaptığım herşey, bir ben var benden içerü, o yaşıyo ben bakıyorum. Sorduğum sorular aynı, verdiğim cevaplar aynı, korkum o ki aldığım cevaplar da aynı da farkında değilim. Her durum için bi şablon geliştirmişim, bi maydonoz bi tere misali yaşayıp gidiyorum. Bugünden tezi yok değişmeli bu durum, kendimin kendime ihtarıdır, bu da ömrümün imtihanıdır. Şimdi gidip şiir bile yazarım ben buna hacı:P

Bu yeni ben de kim.Aynada bakıştığım?

Bikaç gündür süper ötesi gerginim a dostlar, hiç bu kadar öfkeli görmemiştim kendimi, herşeye kızıyorum ya, biri ağzını açmaya görsün vay haline. Neyse bütün kendini kaybetmiş hatunlar gibi gidip saçlarıma odaklandım ben de, yeni yıla girerken kestirmiştim o canımm saçlarımı, dün itibariyle de boyattım, şu anda kendime alışmaya çalışıyorum, aynada her gördüğümde yeni saçlarımı doğal olarak önce bi şaşırıyorum.
Geceden kara ve kıvır kıvır saçlarım vardı bi zamanlar, ahhh ulan rıza ahh, rıza'nın konumuzla ilgisi yok tabi, sonra dümdüz oldu o saçlar. Bundan 5-6 yıl evvel çalıştığım yerlerden birinde müdürüm olan 7.Louis bile kıvırcık derdi ya, o kadar lüle lüle yani. Geçen yıl ilk kez gölge dedikleri bişi yaptırdım, bal köpüğü renginde. Yılda iki kez kuaföre giden birisi için devrim niteliğinde bi adımdı bu. Aslında saçlarım bembeyaz olana kadar boyatmicam hiç diyodum, doğallık taraftarı olmamdan değil tembelliğimden, sürekli boyatmak gerekcek kim uğraşcak filan. Dün de gittim kuaföre, boyayalım dedim, ne renk yapcaz dedi, dedim onu ben bilmiyorum, sadece değişik bişi istiyorum, sen kahve kadınısın dedi, gel bak şu rengi yapalım, valla mı dedim, hadi öle olsun:P Bu kadınları kandırmak çok kolay varya, hele de beni, sarışınsın sen aslında dese inancam nerdeyse.
Efenim eski işyerimde bi gün, toplanmış çay sigara keyfi yapan kadın erkek bir grup arkadaşımın benim kumral mı esmer mi olduğum konusunda yaptıkları münazaranın tam ortasına düşmüştüm. Bi grup benim aslında kumral olduğum siyah saçlarımdan ötürü esmer göründüğüm tezini ileri sürüyolardı ben içeri girdiğimde, diğer grup yok yok bildiğin esmer ya diyodu, dedim manyak mısınız la konu mu kalmadı konuşcak, işiniz mi yok sizin, ki yoktu napsınlar, sonuçta kumral olduğumda karar kıldılar.
Neyse gelelim kuaför faslına yeniden, ulen kardeşim 2,5 saat boyunca insan oturur mu öle, o sürede yapay saç yapılırdı be. Ben sürekli ne zaman bitcek, daha kaç dakka var, bak bu kuaförde oturduğum en uzun süre diye bıdı bıdı söyleniyorum. Farkındayım bu kadar dayandığın için kutluyorum seni, bak ne güzel ilkleri benle yaşıyosun dedi ya. Neyse efenim, sonuç olarak güzel oldu be, beğendim ben, şimdi napsam acaba die düşünmekteyim, sanırım bi de hızma taktırcam burnuma, kaşıma piercing de olabilir, değişikliğe ihtiyacım var acileennn.

en'suvebeyaz

2012'nin gelişini çeşitli etkinliklerle kutladıktan sonra hayat yeniden normale döndü şükür ya. Bu tip özel ve güzel günlerde gereksiz bi mutluluk dolaşıyo kanımda, sonunda bi gergin uyandım bu sabah, hah dedim hoşgeldin 2012, ben de nerde kaldı diodum.

Şimdi koca yıl bitti, ardından atıp tutmadan olmaz, 2011'nin en'lerini yazıcam efenim, tabi benim cephemden.

-sosyal suvebeyaz : Gelmeden bir hafta önce başladığım için o parti senin bu parti benim gezmeye, 31 Aralık akşamı çok da özel bişimiş gelmedi belirteyim öncelikle, ama bir yılı daha geride bırakıyor olmanın o deerin mutluluğuyla yedik içtik eğlendik. Yılın son günlerinde bi sosyalliğim tuttu anlatamam, hiç tanımadığım insanlarla yeni yılın gelişini kutladım, tanıdıklarımı sevmeye başladım, 2012'nin özel bi yıl olduğunu burdan da anladım, Marduk sen beni koru.

-salak suvebeyaz : Eğer yılın salağı seçilcek olsa kendimi 1.sırada aday gösteririm söylim. Sadece 2011'in değil geçirdiğim son 15 yılın katıksız salağı. Nedenini sormayın listem o kadar uzun ki blogda anlatırsam kitabımda anlatcak bişim kalmicak:P Üşenmezsem ölmeden yazıcam. Ama en azından 2011'de kendimi farkettim bu da iyi bişi diil mii.

-mutlu suvebeyaz : 2011 son çeyreğinde canıma okuduysa da - emdiğim süt burnumdan geldi diemicem, çiğ süt emmemiş bi insan olarak bana sonuna kadar güvenebilirsiniz yane:P - geri kalan kısmıyla hayatımın en güzel yılıydı, ilk üç çeyereğini valla herşeye rağmen tek geçerim.

-kararlı suvebeyaz : Kararlı dediysem iyi şeyler çağrıştırmasın öle çabuk karar veren, tutarlı filan biri değilim, bolcaaa karar aldım, sonra hepsini ezdim geçtim, sonra o kararların aslında ne kadar gereksiz olduğuna kendimi ikna ettim filan. Boooll kararlı bi yıldı anlayacağınız.

-unutkan suvebeyaz : Bu yıl sürekli bişileri unuttum, özellikle şifrelerimi, facebook şifremi 56 kez denedikten sonra bulamayınca değiştirmek zorunda kaldım, o kadar inat etme nedenim Bernoulli'nin telefonundan girerken değiştir seçeneğini bulamamamdı, o da olabilcek bütün kombinasyonları denedi azimle ama sonuç nafile. E-devlet şifremi hala hatırlamıyorum, 10.denemem de sonuç vermedi, en son şemsiyemi unuttum ya yılbaşı gecesi gittiğimiz mekanda. O gece bi şemsiye bulduysanız söleyin o benimdir.

-polyanna suvebeyaz : Salaklığımla aynı kategori de değerlendirebilirsiniz aslında ama polyanna mevzusu özel ilgiye layık. Ne bitmez tükenmez bi iyimserliğim varsa herşeye pembe pembe bakabiliyorum hala, olayları çok yönlü değerlendirip sonunda beni rahatlatacak bi sonuca varıyorum nası oluyo bilmiyorum inan. Ruhumu mozaik yapmışın tanrım, o çok seslilikte kendi sesimi kaybediyorum sonunda.

-yazan suvebeyaz : Hayatımda hiç bu kadar yazdığım bi yıl olmamıştı, bi baktım bloga, oyyy oyyy amma çok saçmalamışım yaw. Ama bir fizik kuralını daha ispatlamış oldu bu durum, kütlenin ve enerjinin korunumu kanununa döncek olursak, toplamdaki enerjim değişmedi, ama daha çok yazdığım için daha az konuşan bi insan olmuşum. Mallığımın başka sebepleri de var da ben buna yoruyorum kulağa daha bilimsel geliyo.

Efenim sonuç olarak, böylesi bi yıldan sonra, kehanetleri de gözardı etmeyerek - yok foton kuşağına girmişiz, yok dünyanın sonuymuş ben anlamam - 2012'den beklentim maksimumda, öle ufak tefek güzelliklerle kandıramazsın beni 2012 bil. Sözün özü adam gibi gel, mutlu et, yeni olduğunu iliklerime kadar hissedeyim, bitti.