Pek sevgili blog,
yeni adresim ve adımla yayındayım bugün. Sen şimdi diceksin ki nerden çıktı bu değişiklik, tebdil-i mekanda ferahlık var demiş atalarımız, dedikleri hiçbişeye inanmadım bugüne kadar, buna inandım iyi mi. Haleti ruhiyemdeki olağandışı değişimler sonucunda ortaya çıkan anlamsız sözlerimi, suvebeyaz gibi oldukça naif bir isimle bağdaştıramadım. Düşten gemi'yi deneyeyim dedim, pek duygusal geldi birden, ne bu len dedim dayanamadım, bilardo toplarında karar kıldım.
Neyse geçelim bu girişi, burda bütün enerjinizi tüketmeyeyim, gelişme kısmında anlatacak çok önemli bi mevzu var. Ancak sorun şu ki daha dile gelmeye hazır değil, kalan aklım elverdiğince anlatmaya çalışacağım. Ben diyim 13 sen de ki 15 yılımı birşeyin doğruluğuna inanarak geçirdim. Sadece inansam iyiydi, bir de ikna etmeye çalıştım herkesi, inat ettim, yanlış biliyosunuz dedim, hatta daha ileri gidip bütün küstah ama güzel tavrımla ben sizin gibi olmicam dedim. İyi bok yemişim. Birkaç gündür, böyle sanki bir perde vardı da o iniyo gibi büyük bir hızla. Bakıyorum herşey bi net görünüyo gözüme, ki teorik olarak astigmatlı gözlerimle bu pek mümkün değil ama.
Şimdi oturup bir yanlışa kurban gitmiş, geçip giden onca yıla yansam ne geçer elime, hiç bişi tabi ki. Ama napcağımı biliyo muyum ondan da pek emin değilim. Karga lan, dün akşam içtiğimiz o salak çay varya, ondan sonra iyice arttı bu düşüncelerin dozu, ne koyuyolar onun içine kuzum, bi öğrensek ya.
Sözün özü, sanki çok şey anlatmışım gibi bir de özet vererek saçmalamanın boyutunu artırayım, buruşturup buruşturup çöpe atıyorum zihnimdeki bi ton sayfayı, bir daha almamak üzere çizgisiz defterime.
Vardır bi bildiğin di mi müsebbibim, eğer sen de bilmiyosan asıl işte o zaman yandık.
