Procelerim

Bir takım zihni sinir procelerim var, bi sponsor bulursam, hepsini hayata geçircem, bu yaşamıma olmazsa bi dahakine işallah.

Tatilden sonraki ilk iş gününde, trafiğe bi çıktım, ne görim, yollar teksas'a dönmüş. Kaç gündür kullanmadım arabayı, biri aynalarıyla oynamış, sağ aynadan bi halt görünmüyor, bi ışıkta dururken düzelltim. Ama boynum tutuldu ya düzeltcem diye, o haliyle bile yetersiz bence. Şöyle düşünüyorum, kardeşim, şoför koltuğunun yanındaki aynayla öteki nasıl aynı boyutta olur, fizik kurallarına aykırı bi kere, saçma, illa simetrik mi olmalı bu meret, bence daha büyüğü yapılmalı, şehrin panaromik bir görüntüsünü verebilmeli.

Araba uzaktan kumanda ile park edilebilmeli, şu kendi kendine park eden araç hikayesi değil dediğim, inicen, bildiğin kumanda olcak işte, ben severim uzaktan kumandalı arabaları, park etcen ya, bence böle içimizdeki çocuğu da hep koruruz.

İsteklerim sadece arabayla sınırlı değil tabi ki, mesela kozmetik sektörü için bir procem var. Sarıya boyasan bile saçları, nöronlara zarar vermeyen boyalar imal edilebilmeli. Boya işlemi bir psikolog nezaretinde yapılmalı, olası bir komplikasyon ihtimaline karşı. Hepimize yazık di mi ama.

Şöyle kasılarak ortalarda gezen tipler varya, içine sopa kaçmış gibi, o sopa da hava alıyor şişiyor sanki. Ben hep ne zaman patlayacaklar diye beklerim, üzülürüm onlar için, zor olmalı çünkü ya öle durmak, emek ister. Onlar için de belli zamanlarda, oluşan o havayı almak için tedavi merkezleri kurulmalı, gayet mekanik sistemler ama, pahalı bişi değil. Düzeneği hayal gücünüze bıraktım artık.

Son olarak ; insanın zihnine ses kaydı eklenebilmeli, birtakım taslaklar olmalı, varya kısa mesajlar gibi. Sen konuşmak istemediğinde o kayıtlardan birinin tuşuna basıp konuşmuş gibi yapabilmeli. Kullanılmasını tavsiye ettiğim durumlar ;  saçını kestirmiş birine, güzel olsa da olmasa da 'çok yakışmış', annen karşında çığlık atarken sinirinden ' haklısın annecim', istemediğin birini gördüğünde 'seni gördüğüme çok sevindim'  ya da 'aramana çok sevindim'. ( Benim gibi değil yani, bir arkadaşım aradı, beni niye aramıyosun dedi, yoğun musun, yok dedim canım istemedi, o gün bugündür aramıyo. Sevmediğimden değil ha o gün öle geldi içimden. Bu gibi durumların önüne geçebilmek adına önemli bu  ). Ben bunlarda zorlanıyorum, ondan yazdım, örnekleri siz istediğiniz gibi çoğaltın.

Bitti

Önce aşk bitti, sonra yaz bitti, şimdi de tatil bitti. Eee nolcaz şimdi hacı. Sardı mı beni bi panik, iyiydik oysa. Hayatımın 3 vazgeçilmezi, üçü birden çekiliverdi, öyle sessiz sedasız da değil hani, günler öncesinden bağıra çağıra.

Geldik yine Eylül'e, asla benim olmayan bu sevimsiz mevsime, bu yapraklarda neyin nesi, sararacak yine her yan, tabiatı bile kurutuyosun, neyini seveyim ki ben senin sonbahar. Yağmurlar geç başlasa hiç değilse, suyun üstüme yağmasını sevmiyorum ben, ben suya yağayım, öylesi daha iyi.

Bir sonbaharı bir de geceyi sevmiyorum ben ya. Hani gece örtermiş ya herşeyi, valla yalan, gündüzden daha berrak herşey, bir ışık saçıyor ki ortalığa, çekip alıyor üstümde ki örtüyü de elimden. Romantizmden payını alamamış bir varlığım ben galiba.

Ya tatile ne demeli, öyle alıştım ki tembelliğe, yarın ilk iş gününe adaptasyon için bir terapi almam lazım. 1 psikolog yetmez inan. 8 gündür uyuşukluğun dibine vurdum, blogumu msn ortamına çevirdim, gezdim yazdım durdum. Şimdi welcome to real world. Hadi bakalım.

En az hasarla atlatmak için hazanı, bir sürü plan yapıyorum, bu sezon en az ayda bir, bir tiyatro oyunu izlenecek, haftada 1 kez sinemaya gidilecek, gidip uyusam bile CSO da konser dinlenilecek. Kültür ve sanat mevsimi ilan ettim sonbaharı, yapcak başka bişey varmış gibi de. Güneşin yeniden boy göstereceği ana kadar oyalamam lazım kendimi, yoksa hiç işim olmaz. Kötü örnek olmak istemem tabi gençlere, kültür sanat aktiviteleri bir zaman geçirme aracı değil, iyi bişi aslında, gerçekten.

Veda

geç kalmış bir veda
kimbilir kaç mevsimdir dilimin ucunda.
gölgesinde söylenmeyenin,
ancak kırık dökük bir şiir büyürmüş.
kaybolmuş iki ruh geriye kalan,
kıştan sonra hiç gelmeyen bahar,
üst üste iki yanlış,
yıldızsız bir gece,
sonunu kendin yazdığın
insafsız bir hikaye.
ve şimdi inerken perde
kederli bir bakışla anılacak zamanlar kaldı geriye

Toshiba, Avram ve Mayıs Yağmuru'na ithafen

Genelde çok kolay sinirlenen bir insan değilim, hatta bazen düşünüyorum ben insan değilim, adeta bir meleğim. Gergin ortamlardan kaçıyorum, asabi, sürekli stres halinde yaşayan insanlara gıcığım. Acıktığımda bir sinir hali sarıyor beni de, ama hiç değilse yemekle yatışan bir tipim.

Hatta bu halim bir zamanlar öyle maksimumdaydı ki, kardeşim okulundaki psikoloji hocasına, ablam çok tuhaf bi insan, ne söylersem tepki vermiyor, herşeyi olağan karşılıyor, sizce bu durum normal mi diye sormuş. Bunu bana, o normalliğim kısmen de olsa bittiğinde söyledi tabi.

Ama bu evliya gibi insanı bugün Toshiba çileden çıkardı sevgili blog. Daha 20 gün olmuş bilgisayarı alalı, şimdiden kırk tane hata verdi. Ekran bir kararıyor ki, o sürede inan benim de dünyam. Servisine götürdüm 7 gün, olmadı 20 gün içinde çözeriz durumu dedi. Bu nasıl bir zaman kavramı kardeşim, ben napcam o sürede, hadi şimdi tatildeyim, ya haftaya nolacak, çalışmayayım mı. Bir tane numara verdiler, arayın bi görüşün diye, dünden beri 15 kez aradım, yanıt yok.

Zaten oldum olası barışamadım ben bu bilişim teknolojisiyle. Okulda son yılım, yaz stajının raporunu yazıyorum internet cafe de, evde bilgisayar nerde 1900 lü yıllar, bitirdim tam oh be dedim, o da ne dosya yok. Aldım bir şişe şarap geldim eve, dedim artık bir satır bile yazmam, benden de uzak durun, ağlicam ben. Babam dayanamadı tabi, benim 3 gün uğraştığım raporu yarım günde yazdı, al şunu da sızlanma artık dedi.

Ey teknoloji, daha sağlam bi bilgisayar yapmaktan acizken, nasıl ben uzayda tatil hayalleri kurayım. De ki göndermeyi başardınız, siz şimdi, bi yüzyıl beklemeniz gerekiyor dünyaya dönmek için, uçuş takımlarında bir arıza oluştu da dersiniz. Ben size nası güveneyim ha nasıl.

Not: Avram ve Mayıs Yağmuru benim blogumu pek sevmişler, yeni bir yazı yazmamı istediler, ama alakalı alakasız yorum yapmak için, yazılarımı sevdiklerinden değil. Boş bir sayfaya ihtiyaçları varmış. Bu yazıyı, bu iki huysuza ithaf ediyorum, e tabi bir de ömrümü yiyen Toshiba'ya.

Bilim hep sizinle olsun :)

Mim : Hangi şirinsiniz

Tam oturmuş içli içli şeyler yazarken, sevgili deep  yetişti imdadıma, deep sen de olmasan mim yazamicam ben ya, çok teşekkür ediyorum :) Mimin konusu ; Hangi şirinsiniz ? 

Ya deep hissediyo musun nesin, tam da bugün şirinler'i izlemek için sinemaya gittik, gittiğimiz salonda gösterimden kaldırılmış, bi üzüldük anlatamam. O üzüntüyle naptığımızı bilemediğimizden, Her Yerde Aşk'ı izledik, hala gülüyorum bazı sahneleri aklıma geldikçe :)

Ben baktım o kadar çok şirine benziyorum ki, tembel şirin, süslü şirin, hayalci şirin, şakacı şirin, kısacası çok şirinim ben ya :) Ama en çok gözlüklü şirin :)

Gözlüklü Şirin, genelde yanlış şeyler yapmasına rağmen, kendini Şirin Köyü'nün en zeki Şirini olarak görür. Şirin Baba'dan sonra köyü yönetebilecek ikinci Şirin olduğunu düşündüğü de olur. Saçma fikirlerinden dolayı diğer Şirinler tarafından tekmelenerek köyden atıldığı sıklıkla görülür.

Bir tanım bu kadar mı uyar insana diyorum, aynı ben. Ürettiğim teorilerden ötürü sadece kendi hayatımı değil başkalarınınkini de arap saçına çevirdiğim oldu, ama halaaa zeki olduğuma inanırım, inan ki.

Ben de bu mimi eğer kabul buyururlarsa, sevgili Lô - Lâ  ve two ya gönderiyorum.  Hangi sirin oldugunuzu bulmak icin bu siteye bakabilirsiniz.

Şirin kalın :)

Kalbim unut bu şiiri

Uğuldayan ve hep uğuldayan
bir orman kadar üşüyorum şimdi
yanlış rüzgarlar esiyor dallarımda
yanlış ve zehirli çiçekler açıyor
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık

Su ve ses kadar beklediğim
ne kaldı geride,bilmiyorum
uzanıp uyumak istiyorum gölgeme
ve sarınmak o kocaman gözlerin
uğuldayan rüzgarlarına

Bir acıyı yaşarım ben zehirden
çiçekler üretirim kömür karası
uçurum kadar bir yalnızlık
yaratırım kendime,atlarım
Anısı yoktur küçük rüzgarların

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok
büsbütün viran oldu dağlarım
ezberimdeki türküler de savrulup gitti
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

Yanlış.. daha baştan yanlış
bir şiirdi bu, biliyorum
ve belki ömrümüzün yakın geçmişi
bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
Kalbim unut bu şiiri

Ahmet Telli

Kargadan kılavuz olur mu ?

Ben genelde arkadaşlarımı birbiriyle otogarlarda tanıştırıyorum, bana kalsa hiç tanıştırmicam da insan bazen mecbur kalıyor. Bundan 5 yıl önce işyerinden en yakın arkadaşım Z ile ( burda kendisinden çiçeğim olarak bahsetcem),  en yakın arkadaşımın arkadaşı olup sonradan hayatımda yapı taşı olan kargam ve ben bir seyahate çıkıcaz. ( allamm polisiye roman yazıcam hissine kapıldım bir an ).

Biz çiçeğim'le konuşuyoruz, bi tatil yapsak çok bunaldık işyerinde diye, ben diğer yandan karga'yla da plan yapıyorum ( kargam bi gün topuğuna sıkacak birisi diyo ama ) , rock'n coke var gitsek mi acaba diye. Sonra ikisini birleştirip, önce Ağva'da birkaç gün tatil, sonra da 2 gün konser çılgınlığında karar kılıyoruz. Ama aklımdan geçmiyo değil, bunlar birbirini sevse hiç değilse.

Organizasyon işini bana bırakın diyorum her zaman ki cengaverliğimle, neyse ki çiçeğim akıllı Ağva'da oteli o ayarlıyor. Neyse aldık efenim biletlerimizi buluştuk otogarda, akşam 11 de binicez otobüse, çiçeğimle kargamı tanıştırıyorum, o da ne birbirlerine siz diyolar yahu, normalde nasıl deli iki tip orda bi hanım hanımcıklar. Eyvah diyorum bu tatil bitmez, siz ne yahuu.

Saat sabah 04:30, İstanbul'dayız, benim organizasyon buraya kadar, bundan sonrası mı ?

Servis arıyoruz önce, Üsküdar'a kadar var neyse ki, bindik gittik, ama Ağva'ya giden otobüsler Harem'den kalkıyomuş. Üsküdar'da indiğimiz yerde sağda bir cami, heybetli bir yapı, orda atmaya başlıyorum, bakın burası sultan II.Mahmud zamanında ( yoksa Ahmet miydi )  inşa edilmiş, şöyle tarihi böyle inanılmaz bi yer diye. Amacım şirinlik yaparak ne bu plan demelerinin önüne geçmek. Ama kardeşim suç sadece benim mi, siz nie demiyosunuz, 11 de binilip gidilir mi diye. Tamam kabul ediyorum kargam programı bana faksla dedi, ama ben öyle yoğunum ki herşey ok diyip sürekli geçiştirdim.

Neyse ordan atladık bi taksiye gittik Harem'e, o saatte kimsecikler yok, sokakta kediler, bikaç açık büfe ve biz. Büfeler açık ama insanlar uyuyor, gidip uyandırdık birini, çay istiyoruz diye. Üstümüzde incecik tişörtler, kimse yanına kalın  bişi almamış, kalını geçtim kolu olan bişey olsa, herşey askılı, bir de yağmur başlamasın mı, donuyoruz ama nasıl. Gidip bir saçak altı bulup sığındık oraya, zaman nasıl yavaş akan bişi ya, o an anladım inan.

Sabah saat 8 de ilk otobüs, o saate kadar yapabildiğim geyiği yaptım, bütün olumsuzluğa rağmen ekip canavar, abi ısındı bu ikisi birbirine, ee böyle zor zamanlar lazımmış demek ki dedim. Sonra güneş doğmadı tabi o sabah, sisli puslu bi hava, ama neyse ki sağ salim binip gittik otelimize.

Orda inanılmaz keyifli 3 gün geçirdik, yağmur 3 gün boyunca yağdı, zaman zaman ara verdi, sonra daha şiddetli başladı, ahşap evlerde çatıya değen o suyun sesi varya, taa iliklerimizde.

Tabi ben prenses Pocahantes olarak, cibinlikli yatağı seçtim uyumak için, diğerleri kaderine razı. Elime aldım kitabımı tadını çıkardım o anın. Sonra nehirde bisiklete binelim dedik, yolda nası güzel elma ağaçları var, benim canım elma çekti dedim, yanaştık bir bahçeye doğru, tam alıcaz elmayı, bir tane köpek koşa koşa geliyor üstümüze, bir kaçışımız var sormayın. Çiçeğim kaptan, ama kağıt üstünde, dondu kaldı, korkudan hiçbişey yapamıyor. Dalga geçiyoruz deniz bisikletini kullanamayan insana kim kaptanlık verdi len diye. Kargam kurtardı bizi neyse ki, soğukkanlılığıyla.

İstanbul'a konsere gelicez, çiçeğim bindiğimiz minibüsün aynasında makyaj yapıyor, tabi alışık değil halk, çektik aldık deli misin sen herkes bize bakıyor, bizimki bir rahat görmeyin. İstanbul kısmı ayrı macera, konsere gittik ama herkes Beyoğlu'nda, zar zor yetişiyoruz merakla beklediğimiz grupların konserlerine bile. Placebo için gitmiştim ben oraya, diğerleri çok da mühim değil diyorum, Brian Molko çıktığında sahneye hipnotize olduğumdan adama, donup kaldım , ondan sonrasını hiiçç hatırlamıyorum. Bir ara ama, lunapark kurmuşlar oraya, ranger'ın üstünde çığlık çığlığaydık onu hatırlıyorum, e kafa güzel.

Sonra tabi meşhur ismimi aldım, karga. Hani bi söz varya kılavuzu karga olanın diye...Ordan işte ismim. Kargamın kargalığı da başka bir şahane organizasyondan, e boşuna mı demişler, bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.