Bugün saçmalamak istiyor canım, aslında her gün istiyo da bugün biraz daha fazla :) Bi ondan bi bundan yazıcam öylesine ...
Bi ara cuma akşamlarını saçmalama akşamları olarak kutluyoduk, biraraya gelip bikaç arkadaş, kopuk kopuk, ne anlatmak istediğimizi önemsemeden, aklımıza ne gelirse birbirimize değil orta yere anlatıyoduk işte. Sahi niye yapmıyoruz ki yine..
Kankim bir gün demişti ki, ben şeffaf poşetim, sense o süslü püslü içini göstermeyen market poşetleri gibisin :) Ve işin kötü tarafı haklıydı da, o herşeyini anlatırdı, olayları, duyguları, aklından geçen herşeyi, ohh be rahatladım derdi, bense hissizliğimden belki anlatacak pek bişey bulamazdım :) İnandırana kadar da çatlardım, saklıyosun benden derdi, oysa ki gerçekten hissedemeyecek kadar hızlı o konudan uzaklaşmak gibi bi savunma mekanizmam vardı, anlatacak bişey bulamazdım. Şimdilerde şeffaflıkta onu geçtim sanırım :) Tanımadığım insanlarla bile öyle şeyler paylaşıyorum ki şaşırıp kalıyorum, ne olcak benim sonum :)
21 Ağustos yaklaşıyor, o da ne diceksin şimdi, insan bunalımının yıldönümünü kutlar mı, ben yapıcam işte :) Geçen yıl tam da bu zamanlarda, hem okudum hem de yazdım yalan dünya senden bezdim diye dolaşıyordum ortalıklarda, önümde uzanan yılları düşündükçe, ateş basıyodu beni, herşey o kadar anlamsızdı yani. Bu sene geçen bu süreci, yaptığım keşifleri, büyük bir keyifle kutlucam, tabii kii kargamla, çünkü beraber yola çıkmıştık her zaman ki gibi :) Aradı az önce, Cunda'da kendisi, plajdaymış, burda Kaş havası yok ama yine de güzel diye, kapat dedim kapat o telefonu, deli etme adamı, burdan kendisine sesleniyorum, insan ol azıcık ya :) Ben sana böle mi yaptım :)
Bir de şu aralar salak olduğumu düşünüyorum, öyle böyle değil ama bildiğin salak, herkesin çok kolay yaptığı şeylerde acayip başarısızım, norm dışıyım, hatalı imalatım. İlla bişi zor olcak, illa emek vericem, o zaman üstüme yok, kim kodladı lan bu genleri, nasıl bir düzeneğim ben.
Hayat bi oyunmuş meğer, şimdi oynamaya gidiyorum diye evden çıktı kardeşim geçen sabah :) Gidiyorum şimdi ben de...hadi rastgele..
13 Ağustos 2011 Cumartesi
11 Ağustos 2011 Perşembe
Televizyon, Kargamın Tatili, Bernoulli'min Bloğu :-)
Geçen pazar bir gazetenin ekinde, internette vakit geçirmenin insanı yanlızlaştırdığı, gerçek yaşamdan kopardığı üzerine bir yazı okudum, sonra dedim ki kendime, aha da sen de hastasın, acil bişiler yapman lazım. Televizyonda bir diziyi izlemenin bile daha mantıklı olacağını ileri sürüyodu bir de. Televizyonla hiç ilgisi olmayan bende, yazılanları çokça mantıklı bulup kendimle özdeşleştirerek, geçen akşam açtım tv'yi, hiç değilse Almancam biraz gelişsin diye RTL izledim :-) Bizim televizyonlarımızı aratmicak salaklıkta yayınları var maşallah, ama o da ne arada bir reklam, gittikçe yok olan kuş nesli ve onların korunmasına dair şahane görsellikte bişi. Sonra durdum, yurdumda insanların ölmesini zerre kadar umursamayan milyonlar varken, dünyanın başka bir yerinde, zamanında her türlü katliamdan geri kalmamış bir neslin devamı kuşların yaşaması için neler yapıyor. Düşünmeden edemedim, bizim evrimleşmemize daha ne kadar var acaba ?
Bir sonraki konuysa, kargam tatile gidiyor, ben burda sap gibi kalcam :-) Ben giderken nasıl da keyifliydi durum, ahh kargam ahh, bir an önce git, bi güzel kafayı topla, sonra bi sürü hikayeyle gel emii..Gittiğin yerden de arama sakın, kalbim dayanmaz :-) Bu sene 2.tatilimi kargamsız yaptım, ilkinde tabi ki de birlikteydik :-) alışkanlık yaptı tabi, bir tuhaf geliyor şimdi :-) Kargacım bir de söyle o arkadaşıma, ben burda kahrımdan best of Arif Susam albümü hazırlicam ona göre :-)
Son haberim de, Bernoullim blog açıyor, bi sevinçliyim bi sevinçliyim anlatamam, yazdıklarımı büyük bir hevesle okuyup sonrasında buraya yorum yapamasa da arayıp mutlaka şahane şeyler söyleyen, sayesinde şiirlerimi yayınlamaya devam ettiğim, canım arkadaşımın blogunu sizlerle paylaşacağım elbet, ama önce bi isim bulmasını bekliyoruz :-) Bi kahramanlık yapmasını bekleyip öle vermeli bloğa adını dedi en son, bakalım neyle karşılaşacağız :-)
Bugünlük haberlerim bunlarla sınırlı, bu haftayı şimdiden kapattım, daha fazlasını kaldıramam zati veee çookk güzel bir şarkıyla bağlayayım yazımı ; AaRON - Le Tunnel D'or
Bir sonraki konuysa, kargam tatile gidiyor, ben burda sap gibi kalcam :-) Ben giderken nasıl da keyifliydi durum, ahh kargam ahh, bir an önce git, bi güzel kafayı topla, sonra bi sürü hikayeyle gel emii..Gittiğin yerden de arama sakın, kalbim dayanmaz :-) Bu sene 2.tatilimi kargamsız yaptım, ilkinde tabi ki de birlikteydik :-) alışkanlık yaptı tabi, bir tuhaf geliyor şimdi :-) Kargacım bir de söyle o arkadaşıma, ben burda kahrımdan best of Arif Susam albümü hazırlicam ona göre :-)
Son haberim de, Bernoullim blog açıyor, bi sevinçliyim bi sevinçliyim anlatamam, yazdıklarımı büyük bir hevesle okuyup sonrasında buraya yorum yapamasa da arayıp mutlaka şahane şeyler söyleyen, sayesinde şiirlerimi yayınlamaya devam ettiğim, canım arkadaşımın blogunu sizlerle paylaşacağım elbet, ama önce bi isim bulmasını bekliyoruz :-) Bi kahramanlık yapmasını bekleyip öle vermeli bloğa adını dedi en son, bakalım neyle karşılaşacağız :-)
Bugünlük haberlerim bunlarla sınırlı, bu haftayı şimdiden kapattım, daha fazlasını kaldıramam zati veee çookk güzel bir şarkıyla bağlayayım yazımı ; AaRON - Le Tunnel D'or
10 Ağustos 2011 Çarşamba
Uzak
Ufuk çizgisini göremeyen insanlar mutlu olamazmış, ufuk çizgimdin sen benim, senden uzaklaşan gözlerimle rotasını kaybeden gemiler gibiyim. Bir sızı oldun hep, arada bir dinen, gün geçtikçe nefesimi kesen. Oysa çok uzun zaman geçti üzerinden. İçten içe kızdım, ama rüzgara döndüğümde yüzümü, saçlarımı dağıtan o esinti, dağıtıveriyor içimdeki öfkeyi bir anda. Gözlerinle ilk karşılaştığımda, çok tanıdık bir ışık gelip yerleşmişti gözbebeklerime, unutmamıştın ilk karşılaşmamızı, oysa sanıyordum ki dilimden dökülen sıradan bir merhaba, bir çeşit hastalıktı bu aslında, gün geçtikçe iflah olmaz bir biçimde dağıldı her yanıma...
Nisan 2004
9 Ağustos 2011 Salı
Veda
Gözlerini kapattığında karşımda bir şehrin ışıkları sönüyor, vakit ne olursa olsun her yer gece, kar taneleri serpiliyor gözkapaklarımdan içeriye. Kabul etmekten korktuğum karanlık yanım beliriveriyor karşımda, gitmek hep gitmek istiyorum, gözlerimi beyaz şeritlere sabitleyerek, uzun uzun yollar boyunca. Sular çekiliyor şehirlerden, susuyor şen çocuk kahkahaları, sabahlarım sıradan, sadece geçiyor zaman. Oturup bir köşede izliyorum koşuşturan insanları, yaşamın aktığını görmek, gittikçe incelen o ipe daha sıkı tutunmak için ihtiyacım var buna. Yine böyle bir yaz sabahında, susuyoruz saatlerce yanyana, olmaması gereken bir yerde durmanın huzursuzluğuyla. Söylemek istediğim onca şey varken, bi el sarılıyor boğazıma, bakıyorum öylece geçen insanlara. Biliyorum ki acıtan yokluğundan öte, büyümesi ardından, doldurduğun o boşluğun hızla. Aradığın huzuru bir gün bulman dileğiyle demiştin, hatırlıyorum her seferinde bir aşka yenik düşerken, kimbilir diyorum belki bu defa...
Eylül 2000
Eylül 2000
6 Ağustos 2011 Cumartesi
Ayrılık ne biliyor musun?
Ayrılık ne biliyor musun?
Ne araya yolların girmesi,
ne kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katarı gökte.
İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!
İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,
birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.
İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,
hüznün arması ayrılık.
O küçük ölüm!
Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.
Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.
Ben bulutları gösterirken,
“bulmacanın beş harfli yemek sorusuna” yanıt aramanla halkalanmış,
“Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı”
türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş,
Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip,
“bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? ”
diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan.
Şimdi anlıyor musun gidişinin neden ayrılık olmadığını,
bir yaprağın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu.
Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını.
Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında....
Ne mi yapacağım bundan sonra?
Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce.
Şiir yazmayacağım bir süre,
Fotoğraflarını güneşe koyacağım, bir an önce sararsınlar diye.
Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim.
Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim.
Falcı kadınlara inanmayacağım artık.
Trafik polislerine adres sormayacağım,
Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye....
Ne yapacağımı sanıyorsun ki?
Tenin tenime bu kadar sinmişken,
ömrüm azala azala önümden akarken,
gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime,
bıraktığın boşluğu yonta yonta binlerce heykelini yapacağım.
Şükrü Erbaş
Ne araya yolların girmesi,
ne kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katarı gökte.
İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!
İpi kopmuş boncuklar gibi yollara döktüğü gözlerini,
birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine.
Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken,
duvarlara dalıp dalıp gitmesi.
Türküsünü söylecek kimsesi kalmamak ayrılık.
Saçına rüzgar, sesine ışık düşürememek kimsenin.
Çiçekçilerden uzağa düşmesi insanın yolunun.
Güneşin bir ceza gibi doğması dünyaya.
İki adımdan biri insanın, sevincin kundakçısı,
hüznün arması ayrılık.
O küçük ölüm!
Usta dokunuşlarla bizi büyük ölüme hazırlayan.
Ayrılık, o köpüklü öpüşlerin ardından gidip ağzını yıkadığında başlamıştı.
Ben bulutları gösterirken,
“bulmacanın beş harfli yemek sorusuna” yanıt aramanla halkalanmış,
“Aşkın şarabının ağzını açtım, yar yüzünden içti murt bende kaldı”
türküsü tenimde düğümlenirken, odadan çıkışınla yolunu tutmuş,
Dağlarda öldürülen çocukların fotoğraflarını bir kenara itip,
“bu eteğin üstüne bu bluz yakıştı mı? ”
diye sorduğunda varacağı yere varmıştı çoktan.
Şimdi anlıyor musun gidişinin neden ayrılık olmadığını,
bir yaprağın düşmesi kadar ancak, acısı ve ağırlığı olduğunu.
Bir toplama işleminin sonucunu yazmak gibi bir değer taşıdığını.
Boşluğa bir boşluk katmadığını, kar yağdırmadığını yaz ortasında....
Ne mi yapacağım bundan sonra?
Ayak izlerimi silmek için sana gelen bütün yolları tersinden yürüyeceğim önce.
Şiir yazmayacağım bir süre,
Fotoğraflarını güneşe koyacağım, bir an önce sararsınlar diye.
Hediyelik eşya satan dükkanların önünden geçmeyeceğim.
Senin için biriktirdiğim yağmur suyunu, bir gül ağacının dibine dökeceğim.
Falcı kadınlara inanmayacağım artık.
Trafik polislerine adres sormayacağım,
Geleceğe ışık düşüren bir gülüşle gülmeyeceğim kimseye....
Ne yapacağımı sanıyorsun ki?
Tenin tenime bu kadar sinmişken,
ömrüm azala azala önümden akarken,
gittiğin gerçek bu kadar herkese benzerken..
Senin korkularını, benim inceliğimi doldurup yüreğime,
bıraktığın boşluğu yonta yonta binlerce heykelini yapacağım.
Şükrü Erbaş
4 Ağustos 2011 Perşembe
Ah Mine'l-Kaş :-)
Tatilden döneli oldu bir hafta ama, fotoğraflar gelmeden yazmayayım bişey dedim, hain arkadaşlarım ölüdenizi fethettikleri için benden sonra, onların dönüşlerini bekledim. Ölüdenizden günaydın mesajlarına, sensiz vallahi de billahi de tadı yok yalanlarıyla dayandım kaç gündür :-)
Tatil nasıl güzel bişi anlatamam, yok yok gayet güzel anlatırım aslında, hava olmuş 40 derece, insanlar şehirde bunalmış çalışırken ya da koştururken bir yerlere, sen buz gibi suya bırakıyorsun kendini, iliklerine kadar ıslanıyosun, yenileniyorsun, herşey öyle kolay görünüyor ki gözüne o an, imkansız diye bişey yok diye düşünüyorsun, yaşamak bu değil de ne ola ki. Ama diğer yandan yorucu da, düşünsene, yok kahvaltıyı kaçırmayayım, yok bugün hangi plaja gitsek, akşama nerde içsek, before sun after sun, kremlen durmadan, offf off bıktım valla :-)
Neler mi yaptık, işte size özeti ;
Safari'ye katıldık bir gün, su savaşları yapılacak denildi, aman canım dedik, durduk köyün birinde, hazırladık cephanelikleri, aracın her yanında su tabancaları, balonlar, ama tabi ki boş durmamış diğer arkadaşlar. Bizim tayfa hepsi fazla iyiydi sanırım, bütün suları biz yedik, kovalarla üzerimize fırlatıldı, köyülerle anlaşma yapılmış, hortumlarla suladılar biz geçerken, sırılsıklam gittik Saklıkent Kanyonu'na.
Kanyonda bir tane bile fotoğrafımız yok, çünkü bırakın resim çekmeyi, yürümekte bile zorlanıyor insan.Yanımıza hiçbişey almadan düştük yollara, bir şelale görücez diye çılgın bir yürüyüş yaptık ki sormayın. Kışın ortasında, tipi de trekkinge katıldım, bu kadar heyecanlı değildi :-) Bütün gün hiç tanımadığın insanlarla elele gezmekde ayrı bir boyutu :-) Gidiş hadi neyse de , ya o dönüşe ne demeli, off offf, hiç bu kadar üşüdüğümü hatırlamıyorum, o nasıl bir su, eksi kaç derecedir yahu, bütün kemiklerimi sızlattı. Bir de çılgın insanlar vardı ki, body rafting yaptılar kanyonda, nasıl imrendim anlatamam, ama yemedi tabiii :-)
Çıktık ordan Patara'ya, biraz dinlendik, o kadar sudan sonra, deniz mi, üstü kalsın dedik, sonraki molamızsa Kaputaş plajında , aman allahım ne dalgalardı onlar, cesur Nilü yüzelim dedi, hadi dedik bizde, ilk dalga da kıyıda bulduk kendimizi, sadece biz mii, ne çılgınlar vardı, oyuna dönüştü sonra dalgalar ve biz :-) Şahane bir fotoğraf çektirdik, aracın tepesine çıkıp falezden düşme tehlikesini hiçe sayan aslan rehberimiz, orda elimizde kalcaktı ama, burda kendisini yılın rehberi seçiyorum :-)
Tam hareket etcek aracımız Kaputaş'dan, ne görelim, bir mavili, nasıl gözler yarabbim onlar, insan değil yunan heykeli misali, elinde makina fotoğraf çekiyor, dördümüz birden farketmişiz aynı kişiyi nasıl olduysa, ben bizim otelde kalıyor arkadaş diyerek sakinleştirdim ortamı, mutlu mutlu düştük yola, ama çok sürmedi tabi yalanımın anlaşılması. 3 gün yemeden içmeden onu aradık Kaş sokaklarında, nafile ama :-)) Bir fotoğrafı olsun isterdim şuracıkta, ama bununla idare edin artık :-)
Bir gün atladık tekneye, kekova turu yaptık, mis gibi koylarda yüzdük, kaleköy'e geldik, herkes tarihi eser görcez diye çıktı kale'ye, biz oturduk bi cafe'ye, içtik buz gibi biralarımızı, tarihi yeniden yazdık, ne gerek o kalıntılara :-) Kafa güzel olunca, hele bir de sudaysan, daaa ne ister insan, hiiiçç :-) Gülmekten yüzemediğimiz için makarnaları alıp atladık ilk koy'da :-) Gözle görülür bir keyif artışı olduğundan, teknede insanlar bakıyodu halimize :-) İşte o eşsiz andan bir kare :-)
2 günümüz Akçagerme plajında geçti, akça pakça bir yer, sakin, şirin, uzandık armut koltuklara, bir yanımız deniz, bir yanımız dağ, yedik hiç durmadan :-) Su kaydırağında çocukları görünce, dayanamadık, çocukluğunu yaşayayamış varlıklar olduğumuzu fazlaca belli ederek, biz de başladık kaymaya, kaymak değil onun adı ama, aman yarabbim nasıl fırlatıyor havuza :-)
Oldukça kaza riski atlattık, Nilü'nün payı büyük bunda, neyse ki allah korudu adamları :-) cengaverlik yapıcam diye suya balıklama atlayanlar mı dersiniz, dalgalar alıp götürcek olmasına rağmen dönüp kızlar bana bakıyormu diye kendini alıkoyamayan varlıklar mı dersiniz, aracın tepesine çıkıp artistlik yapanlar mı ararsınız, yurdum insanları ayrı bi güzel ya, seviyorum vallaa :-)
Tuhaf benzerlikler vardı bir önceki kaş yolcuğumla bir de, 211 no.lu oda'da kaldım yine :-) Dönüşte yine Dejavu'da elveda dedim Kaş'a, ama bu defa günbatımında değil, gece nin ortasında. Dejavu'da dinlenesi bir adammış, ben orda dinlememiş olsamda :-) İşte Tom Waits'den gelsin tatil şarkım.
Daha ne olsun...yine yeni yeniden hayata...
Tatil nasıl güzel bişi anlatamam, yok yok gayet güzel anlatırım aslında, hava olmuş 40 derece, insanlar şehirde bunalmış çalışırken ya da koştururken bir yerlere, sen buz gibi suya bırakıyorsun kendini, iliklerine kadar ıslanıyosun, yenileniyorsun, herşey öyle kolay görünüyor ki gözüne o an, imkansız diye bişey yok diye düşünüyorsun, yaşamak bu değil de ne ola ki. Ama diğer yandan yorucu da, düşünsene, yok kahvaltıyı kaçırmayayım, yok bugün hangi plaja gitsek, akşama nerde içsek, before sun after sun, kremlen durmadan, offf off bıktım valla :-)
Neler mi yaptık, işte size özeti ;
Safari'ye katıldık bir gün, su savaşları yapılacak denildi, aman canım dedik, durduk köyün birinde, hazırladık cephanelikleri, aracın her yanında su tabancaları, balonlar, ama tabi ki boş durmamış diğer arkadaşlar. Bizim tayfa hepsi fazla iyiydi sanırım, bütün suları biz yedik, kovalarla üzerimize fırlatıldı, köyülerle anlaşma yapılmış, hortumlarla suladılar biz geçerken, sırılsıklam gittik Saklıkent Kanyonu'na.
Kanyonda bir tane bile fotoğrafımız yok, çünkü bırakın resim çekmeyi, yürümekte bile zorlanıyor insan.Yanımıza hiçbişey almadan düştük yollara, bir şelale görücez diye çılgın bir yürüyüş yaptık ki sormayın. Kışın ortasında, tipi de trekkinge katıldım, bu kadar heyecanlı değildi :-) Bütün gün hiç tanımadığın insanlarla elele gezmekde ayrı bir boyutu :-) Gidiş hadi neyse de , ya o dönüşe ne demeli, off offf, hiç bu kadar üşüdüğümü hatırlamıyorum, o nasıl bir su, eksi kaç derecedir yahu, bütün kemiklerimi sızlattı. Bir de çılgın insanlar vardı ki, body rafting yaptılar kanyonda, nasıl imrendim anlatamam, ama yemedi tabiii :-)
Çıktık ordan Patara'ya, biraz dinlendik, o kadar sudan sonra, deniz mi, üstü kalsın dedik, sonraki molamızsa Kaputaş plajında , aman allahım ne dalgalardı onlar, cesur Nilü yüzelim dedi, hadi dedik bizde, ilk dalga da kıyıda bulduk kendimizi, sadece biz mii, ne çılgınlar vardı, oyuna dönüştü sonra dalgalar ve biz :-) Şahane bir fotoğraf çektirdik, aracın tepesine çıkıp falezden düşme tehlikesini hiçe sayan aslan rehberimiz, orda elimizde kalcaktı ama, burda kendisini yılın rehberi seçiyorum :-)
Tam hareket etcek aracımız Kaputaş'dan, ne görelim, bir mavili, nasıl gözler yarabbim onlar, insan değil yunan heykeli misali, elinde makina fotoğraf çekiyor, dördümüz birden farketmişiz aynı kişiyi nasıl olduysa, ben bizim otelde kalıyor arkadaş diyerek sakinleştirdim ortamı, mutlu mutlu düştük yola, ama çok sürmedi tabi yalanımın anlaşılması. 3 gün yemeden içmeden onu aradık Kaş sokaklarında, nafile ama :-)) Bir fotoğrafı olsun isterdim şuracıkta, ama bununla idare edin artık :-)
Bir gün atladık tekneye, kekova turu yaptık, mis gibi koylarda yüzdük, kaleköy'e geldik, herkes tarihi eser görcez diye çıktı kale'ye, biz oturduk bi cafe'ye, içtik buz gibi biralarımızı, tarihi yeniden yazdık, ne gerek o kalıntılara :-) Kafa güzel olunca, hele bir de sudaysan, daaa ne ister insan, hiiiçç :-) Gülmekten yüzemediğimiz için makarnaları alıp atladık ilk koy'da :-) Gözle görülür bir keyif artışı olduğundan, teknede insanlar bakıyodu halimize :-) İşte o eşsiz andan bir kare :-)
2 günümüz Akçagerme plajında geçti, akça pakça bir yer, sakin, şirin, uzandık armut koltuklara, bir yanımız deniz, bir yanımız dağ, yedik hiç durmadan :-) Su kaydırağında çocukları görünce, dayanamadık, çocukluğunu yaşayayamış varlıklar olduğumuzu fazlaca belli ederek, biz de başladık kaymaya, kaymak değil onun adı ama, aman yarabbim nasıl fırlatıyor havuza :-)
Oldukça kaza riski atlattık, Nilü'nün payı büyük bunda, neyse ki allah korudu adamları :-) cengaverlik yapıcam diye suya balıklama atlayanlar mı dersiniz, dalgalar alıp götürcek olmasına rağmen dönüp kızlar bana bakıyormu diye kendini alıkoyamayan varlıklar mı dersiniz, aracın tepesine çıkıp artistlik yapanlar mı ararsınız, yurdum insanları ayrı bi güzel ya, seviyorum vallaa :-)
Tuhaf benzerlikler vardı bir önceki kaş yolcuğumla bir de, 211 no.lu oda'da kaldım yine :-) Dönüşte yine Dejavu'da elveda dedim Kaş'a, ama bu defa günbatımında değil, gece nin ortasında. Dejavu'da dinlenesi bir adammış, ben orda dinlememiş olsamda :-) İşte Tom Waits'den gelsin tatil şarkım.
Daha ne olsun...yine yeni yeniden hayata...
3 Ağustos 2011 Çarşamba
tedirgin
bitmeyen bir gece
tedirgin uyuyor sokaklar
korkular büyüyor içimde sebepsiz
bastığım toprak değil, sabırsız adımlar
adın düştüğünde düşüme
derin bir nefes olurken
şimdi boğazıma dolanan bir sonbahar
kırık bir ayna, kendini tanımayan bir yüz
sonu olmayan bir kış elimde kalan
açmak için zorlarken gözkapaklarımı
önümde bir ışık yılı yol var
sabaha uzanan
tedirgin uyuyor sokaklar
korkular büyüyor içimde sebepsiz
bastığım toprak değil, sabırsız adımlar
adın düştüğünde düşüme
derin bir nefes olurken
şimdi boğazıma dolanan bir sonbahar
kırık bir ayna, kendini tanımayan bir yüz
sonu olmayan bir kış elimde kalan
açmak için zorlarken gözkapaklarımı
önümde bir ışık yılı yol var
sabaha uzanan