Bizim ev

Bir çeşit tekke gibidir bizim ev :-) Kendim bildim bileli bi sürü insan gelir gider, hep bir gürültü, hep bir telaş, hiç bitmeyen kutlamalar, düğünler tabi ki cenazeler. Mesela babamın kuzenlerinden birisi bir sınava girmek için geldi bi günlüğüne, tam 2 yıl bizde kaldı, abartmıyorum gerçekten böle. Yurtta sorunu olan arkadaşım bavulunu toplayıp bize yerleştiğinde de kimse nerden çıktı bu kız demedi. Annemin en sıkı dedikodu arkadaşı oldu, aynı saatte dersten çıkan iki insan olarak, o benden önce eve geldi hep :-)  Eski alt komşumuz, şimdi ki kankalarımdan H, tayini çıktıktan sonra, 2 yıl boyunca haftada 2 gün bizdeydi, terliği, pijaması, yatağı vardı kendine ait, en sonunda babama baba diyerek onu da kamulaştırdı :-) Daha ne örnekler valla, anlatmaya blog yetmez.

Yıllarca evde ki bu hareketliliği garipsedim, şikayet ettim durdum, hatta zaman zaman akrabalarımı evden kovdum :-) Bu durumun böyle olmasında, anne ve babamın kendilerini genç sanmaları ve güleryüzlü olmalarının payı büyük elbet, bir de yanlız yaşamaya alışık olmamaları, onlar için doğal bütün olanlar.

Birkaç gündür ikisi de memlekette, ev bomboş, kapı da telefon da çalmıyor, ayy nasıl garip bi durum anlatamam. Duvarlar bana bakıyor ben onlara, kızkardeşim de evde, aynı moddayız. Anladım ki sessizlik bana göre bişi değil, büyük ailem olmalı benim. Yanlız kalmak istediğimde kalabilmeliyim de, bu işin bir ortasını bulmam lazım :-)

Size sesleniyorum, bir an önce gelin yahu, ev eski enerjisine kavuşsun, çok sıkıcıymış böle, valla dayanamicemm..

Ölürsen Haber Ver

Çok arabeskim bugün çoook :-) Bir Ahmet Kaya dinleyesim geliyor ki sormayın, bir de Orhan Gencebay :-)  Rock'n Coke ertesinde Orhan'cığımın o güzel sözleriyle uyanmış biri olarak o da nesi demeyin lütfen.

Kargam dün bişey dinletti  ki, o da arabesk moduma yakışır türden, Çiğdem Erken / Ölürsen Haber Ver.

Şiiri özellikle beğendim. Ölünce nasıl haber verileceğini anlamasam da sözler şahane, ölmek istersen haber ver demek istedi sanırsam diye düşünmekteyim :-)

Mimbiyosis :-)

Sevgili deep ( Derinliğin Sadeliği ) mimlemiş beni, zevkle yanıtlayayım hemen.

Soru şu;

Evinizde yangın çıksa ve tek bir eşya kurtarmak zorunda kalsanız neyi kurtarırdınız?

Deep nerden geldi bu aklına durduk yere şimdi, acaba sabah çıkarken ocağı kapattım mı diye düşünmeye başladım bak :-) Kurtaracağım tek eşya beni bizimkilerin elinden kurtarmaz bu durumda :-))

Yanıtım: İçinde amcama ait mektup ve fotoğrafların yer aldığı albümüm. ( Digital ortama aktarmam lazım, bu yangın mimi sayesinde hızlandırırım bunu ben  :-)  )

Siz neyi götürürdünüz yanınızda? Fotoğraf, günlük, en sevdiğiniz oyuncağınız, fotoğraf makineniz, iphone vb.

Mimlediklerim: Avram ( Kızacaksın sen yine ama şahane bir hikaye çıkar bundan :-) , ben edebiyat kazansın istiyorum sadece ) , Cecil, Mayıs Yağmuru ( İki satır yazarsın belki diye sevgili bloguna, bana yorum yapa yapa bi hal oldun )

Not :Simbiyosis ; ortak yaşam demek, ama mimbiyosis nedir bilmiyorum, deep'ten çaldım başlığı , sormayın :-)

Suskun

Çocukluğumda aldığım en güzel hediyelerden birisi Ahmed Arif''in Hasretinden Prangalar Eskittim kitabı, diğeri de Orhan Veli 'nin Bütün Şiirleri idi. Dönüp dönüp okurum ikisini de. Bugün Ahmed Arif okuyasım var çokça, size de Suskun'dan birkaç mısra ;

Rüya, bütün çektigimiz.
Rüya kahrım, rüya zindan.
Nasıl da yılları buldu,
Bir mısra boyu maceram...
Bilmezler nasıl aradık birbirimizi,
Bilmezler nasıl sevdik,
İki yitik hasret,
İki parça can.
Çatladı yüreği çakmaktaşının,
Ağıyor gök kuşaklarının serinliğinde
Çağlardır boğulmuş bir su...
Ağıyor yeşil.

Ahmed Arif
  

yarım

tükendi süslü cümlelerim önceki duraklarda
kazıdığında boyayı altta kalan paslı bir gövde gibi şimdi kalbim
en yalın haliyle ruhumun, duruyorum karşında
yarım kalıyorum silinince ismin dilimden , nedendir bilemedim.

How I wish..

How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls
Swimming in a fish bowl,
Year after year,
Running over the same old ground.
What have we found
The same old fears.
Wish you were here

bi gün biteceğine inandığım isteklerim :-)

Herkes kadar benimde beklentilerim var şu hayattan, bazı mülteci isteklerim. Mesela dün akşam içmişim buz gibi biramı, şahane yemek eşliğinde, şehrin ortasında kalabalığın neşesi sinmiş havaya, eve gidilecek geç oldu vakit, ışınlanmak istiyorum ben kardeşim. O enerjiyle, o ruh haliyle, gram değişmeden, ey teknoloji sen nereye geliştin, araba icat edileli olmuş ikiyüz küsür yıl,ışınlanmayacaksam artık şu yüzyılda yazık değil mi dünyanın bu kaynaklarına.

Cuma günlerini çok severim mesela, oldum olası, cumartesi çalıştığım zamanlarda bile, nasıl güzel bi gündür, planlar yapılası, telaştan kopulası. Ama bi o kadar gıcığım pazar günlerine, herkes Pazartesi sendromuna girer, bense Pazar. Hikmet Şimşek konserlerini hatırlar mısınız bilmem, ondan sanırım daha bi uyuzum pazarlara, çocukluğumu yedi be. Pazar diye bi gün olmasın, silinsin istiyorum takvimlerden, adı bile anılmasın.

Bazı günler 24 saatten 36 saate çıkarılsın mesela, bazı günler, bu kadarı yeter artık, bugünü yaşamak istemiyorum dediğimizde 4 saatle sınırlı kalsın, kişiye özel zaman uygulaması geliştirilsin yani. Zaten bütün bu takvimler uydurma değil mi, kimi kandırıyoruz hacı ya, oldu mu tam olsun bari.

Şu evlenme, boşanma mekanizmaları var ya, külliyen yanlış bence, düğünler 5 kişiyi geçmeyecek sınırlı bir kalabalıkla yapılsın, boşanma da bir ordu olsun yanınızda, malum asıl o zaman morale ihtiyacınız var. Bir de ben sevmiyorum kardeşim, hakkaten eğlenen var mı düğünlerde ya, nasıl bir gelinlik giyme merakıdır kardeşim bu böle. Baharda yazda bol bol beyaz giyin kurtulun. Haftasonu bir düğüne davetliyim, nasıl bir yalan bulsam da gitmesem acaba diye düşünüyorum şimdi.

İnsanda gençken bulunan, ama zamanla bende olduğu gibi kaybolan bahar sevinci denen, hangi hormonun sebep olduğu bilinmediği o şey keşfedilsin, yaş otuzu geçtikten sonra her mevsim geçişinde belirli dozlar haline enjekte edilsin. Nasıl mutlu olurdum ben ya kıştan bahara geçişte, yaşlandığımı anladım bu yıl, baktım bütün mevsimler aynı, yaşlanmaya şiddetle karşıyım efendiler.

Bir de bugünden itibaren adımın değiştirilmesini istiyorum. Suvebeyaz'ı değil sakın ha, kimse adımla hitap etmiyor yıllardır, çok mu kötü lan acaba diye düşündüğümde oldu. İsmimin tam 10 versiyonu var, bir kendimin sevdiği, bir ismimden türetilenler, bir de acayip bana özel isimler, karga, tümülüs, kıvırcık gibi. Dedem bile Tülin diyo ya, nasıl bişi bu böle. Eğer yakın bir arkadaşımsa ve adımı kullanıyosa çağırırken, bi kıl oluyorum bende, anaaa niye böle yaptı ki, kırdım mı ben üzdüm mü acaba diye. Bugünden sonra istediğiniz gibi seslenin bana, zaten öle yapıyodunuz ya, ben resmileştireyim dedim.